II SA/Rz 325/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi M. C. i D. C. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2022 r. nr OA.7723.22.4.2021 w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 22 października 2021 r. nr PINB.52.2.2021, II. zasądza od Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie na rzecz skarżących M. C. i D. C. solidarnie kwotę 797 zł /słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi M. C. i D. C. (dalej zwani: Skarżącymi) reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego P. T. jest postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie (dalej zwany: PWINB, Organem II instancji, Organem odwoławczym) z dnia 17 stycznia 2022 r. nr OA.7723.22.4.2021 w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny. Na podstawie akt administracyjnych sprawy Sąd ustalił, że po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie legalności istnienia budowli stanowiącej skład węgla i kruszyw, na działkach nr [...] i nr [...] położonych w P., gmina [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej zwany: Organem I instancji, PINB) decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] nakazał Skarżącym, jako inwestorom i właścicielom, rozbiórkę samowolnie wybudowanej budowli składu węgla i kruszyw na działkach nr [...] i [...] położonych w P. Od powyższej decyzji Skarżący złożyli odwołanie. Po rozpatrzeniu odwołania, Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Od powyższej decyzji, Skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (WSA). Wyrokiem z dnia 26 września 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 381/19 oddalił skargę. Skargę kasacyjną od ww. wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli Skarżący. NSA po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 9 czerwca 2021 r. sygn. akt II OSK 843/20 oddalił skargę kasacyjną. W dniu 4 sierpnia 2021 r. pracownicy PINB w [...] dokonali kontroli, celem sprawdzenia wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanej budowli składu węgla i kruszyw na działkach nr [...] i [...] położonych w P., gmina [...]. Podczas kontroli tej ustalono, że zobowiązani nie wykonali w całości nakazanej rozbiórki, rozebrane zostały: część zasieków – boksów, w których składowane były materiały sypkie oraz węgiel, waga najazdowa, kontener. Pozostałe elementy wchodzące w skład tej budowli w dniu kontroli istniały. Wobec powyższego, Organ I instancji skierował do Skarżących w dniu 12 sierpnia 2021 r. upomnienie, w którym zobowiązano ich do wykonania w całości obowiązku zawartego w decyzji, z pouczeniem, że w razie niewykonania w całości obowiązku w podanym terminie, sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. PINB w [...] w dniu 4 sierpnia 2021 r. przeprowadził ponowną kontrolę, podczas której ustalono, że zobowiązani pomimo wykonania rozbiórki kolejnych elementów budowli składu węgla i kruszyw, nie wykonali w dalszym ciągu w całości rozbiórki przedmiotowego obiektu. Postanowieniem z dnia 4 września 2021 r. nr PINB.52.2.2021 wymierzył Skarżącym grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 7000 zł z powodu uchylania się przez nich od wykonania obowiązku określonego w odpisie tytułu wykonawczego, jako jednorazową, gdyż dotyczyła rozbiórki obiektu budowlanego orzeczonej na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane. W dniu 8 października 2021 r. do Organu I instancji wpłynął wniosek M. i D. C. reprezentowanych przez pełnomocnika o umorzenie nałożonej grzywny. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że pozostawione elementy nie spełniają już funkcji obiektu budowlanego, który może być uznany za skład węgla i kruszyw, lecz stanowią elementy służące wykonywaniu przez nich działalności rolniczej i jako dojazd do posesji. Postanowieniem z dnia 22 października 2021 r. nr PINB.52.2.2021, PINB w [...] odmówił umorzenia grzywny, która została nałożona na D. C. oraz M. C., w celu przymuszenia z powodu uchylania się przez zobowiązanych od obowiązku wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanej budowli składu węgla i kruszyw. W uzasadnieniu Organ I instancji wskazał, że w celu umorzenia grzywny powinny wystąpić dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, tj. strona zobowiązana powinna wystąpić do organu nakładającego grzywnę w celu przymuszenia z wnioskiem o umorzenie grzywny oraz obowiązek określony w tytule wykonawczym, na podstawie którego została nałożona grzywna w celu przymuszenia powinien być wykonany. Jedynie realizacja obowiązku określonego w tytule wykonawczym powoduje umorzenie nałożonych, a nieuiszczonych lub nieściągniętych grzywien w celu przymuszenia. Od powyższego postanowienia Skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika złożyli zażalenie, w którym zarzucili naruszenia art. 125 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 z późn. zm.; dalej zwana w skrócie: U.p.e.a.), poprzez odmowę umorzenia grzywny nałożonej na Skarżących, podczas, gdy w stanie faktycznym sprawy Skarżący wykonali obowiązek obejmujący rozbiórkę budowli składu węgla i kruszyw na działkach nr [...] i [...] w P., co czyni bezprzedmiotowym obciążenie ich grzywną w celu przymuszenia wykonania obowiązku nałożonego na mocy wydanej w dniu [...] sierpnia 2017 r. decyzji. Wobec tak sformułowanych zarzutów wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia, poprzez umorzenie grzywny; dopuszczenie jako dowód decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2010 r. wraz z decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy oraz o przeprowadzenie oględzin, celem ustalenia aktualnego stanu zagospodarowania nieruchomości objętych tytułem wykonawczym oraz celem ustalenia, iż objęte tytułem wykonawczym obowiązki zostały w całości przez Skarżących wykonane. Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia 17 stycznia 2022 r. nr OA.7723.22.4.2021, Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej zwana w skrócie: K.p.a.) oraz art. 125 U.p.e.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W pierwszej kolejności Organ odwoławczy wskazał, że istotą postępowania egzekucyjnego w administracji jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanych obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Podstawą nałożenia środka egzekucyjnego jest art. 119 § 1 U.p.e.a. Zdaniem Organu II instancji grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego (zobowiązanych), poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania. Jest środkiem egzekucyjnym mniej uciążliwym dla zobowiązanego, a prowadzącym do wykonania obowiązku. PWINB wskazał, że warunkiem koniecznym do umorzenia grzywny w celu przymuszenia na podstawie art. 125 U.p.e.a. jest wykonanie w całości obowiązku, którego grzywna dotyczy. W niniejszej sprawie nie został wykonany przez zobowiązanych w całości, gdyż zobowiązani nie wykonali rozbiórki m.in. wiat i utwardzenia terenu. Organ egzekucyjny nie mógł umorzyć grzywny na podstawie art. 125 U.p.e.a., gdyż przepis ten ma zastosowanie tylko w przypadku wykonania w całości obowiązku wynikającego z decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie od powyższego postanowienia złożyli M. C. i D. C. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego P. T., wnosząc o uchylenie postanowień Organów obu instancji; o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia; a także o zasądzenie od Organu na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: ­ art. 125 § 2 U.p.e.a. przez odmowę umorzenia grzywny w sytuacji, gdy Skarżący wykonali obowiązek rozbiórki samowolnie wybudowanej budowli w postaci składu węgla i kruszyw; ­ art. 33 § 2 pkt 2 lit. a U.p.e.a., poprzez określenie obowiązku jako "rozbiórkę w całości" samowoli budowlanej, podczas gdy nałożony na Skarżących obowiązek polegał na rozbiórce samowoli budowlanej; ­ art. 7 w zw. z art. 7b w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. ze względu na niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, poprzez brak ustalenia rzeczywistych okoliczności sprawy wykazanych przez stronę, a polegających na rozebraniu wszystkich elementów składających się na samowolnie wybudowany skład węgla i kruszyw, zaprzestanie wykonywania działalności gospodarczej w tym zakresie na działkach nr [...] i [...] położonych w P. oraz zaprzestania powodowania jakichkolwiek immisji związanych w zakończoną działalnością gospodarczą; ­ art. 170 w zw. z art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej zwana w skrócie: P.p.s.a.), poprzez nieuzasadnione rozszerzenie obowiązku nałożonego na strony, który zgodnie z decyzjami administracyjnymi polega na obowiązku rozbiórki samowolnie wybudowanej budowli w postaci składu węgla i kruszyw, a nie na rozbiórce wszystkich elementów zagospodarowania nieruchomości; ­ art. 78 § 1 w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie dowodów wskazanych przez Skarżących w postaci oględzin miejsca przedmiotu sporu oraz decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r., które to dowody mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia mniejszej sprawy, poprzez wykazanie sytuacji faktycznej oraz prawnej pozostałych wiat, które to wiaty zostały wybudowane już w 2015 r., były połączone z innymi elementami składu węgla i kruszyw jedynie dla przemijającego celu prowadzonej działalności gospodarczej, a obecnie odpowiadają stanowi prawnemu z 2015 r., a ich obecne funkcjonowanie sprowadza się do wykonywanej działalności rolniczej przez Skarżących oraz osobistego korzystania z prawa własności; ­ art. 8 § 1 i § 2 K.p.a., poprzez powielenie stanu faktycznego ustalonego w czasie pierwszej kontroli u Skarżących, podczas gdy stan faktyczny ustalony w tym dniu nie ma odzwierciedlenia w rzeczywistym stanie sprawy, gdyż Skarżący spełnili obowiązek sprowadzający się do rozbiórki samowolnie wybudowanej budowli, zaprzestała wykonywania działalności z tym związanej, obecnie pozostawione wiaty mają całkowicie inne przeznaczenie, niż to które związane było z samowolnie wybudowanym składem węgla i kruszyw i nie oddziałuje w żaden na sposób na środowisko, ani na sąsiadujące działki. Pozostawione na działkach elementy infrastruktury zarówno pojedynczo, jak i w połączeniu nie stanowią obiektu budowlanego, który może być uznany za skład węgla i kruszyw. Skarżący wywiązali się z nałożonego obowiązku doprowadzając do stanu zgodnego z prawem i pozostawiając jedynie wiatę, która była połączona z innymi elementami stanowiącymi skład budowlany jedynie dla przemijającego użytku w celu prowadzonej działalności gospodarczej i stanowi oddzielny obiekt budowlany niepodlegający obowiązkowi zgłoszenia o czym świadczy pominięta przez Organ i niedopuszczona jako dowód decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r.; ­ art. 7b K.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez nieuwzględnienie słusznego Interesu Skarżących oraz zasady sprawiedliwości społecznej. Stan faktyczny i prawny pozostawionego utwardzenia na obszarze spornych działek oraz wiat jest prawnie dopuszczalny, zgodny z wykonanym obowiązkiem rozbiórki składu węgla i kruszyw, gdzie Skarżący ponieśli konsekwencje swojej samowoli budowlanej i podporządkowując się decyzji organu zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej związanej z prowadzonym składem węgla i kruszyw, co stanowiło najcięższą dla niej represję, ale również spowodowało, iż pozostawione utwardzenie i wiaty spełniają zupełnie inne cele i których funkcjonowanie w żaden sposób nie oddziałuje zarówno na środowisko, jak i sąsiadujące nieruchomości. W związku z powyższym zachowanie Skarżących mieści się w graniach wolności budowlanej, prawa własności, gdyż pozostawione wiaty nie wymagają żadnych zezwoleń na budowę, o czym świadczy umorzone postępowanie w tym zakresie ze względu na brak obowiązku zgłoszenia z 2015 r., Organ dokonując rozszerzającej oceny nałożonego obowiązku w stosunku do Skarżących marginalizuje, a nawet pomija okoliczność, iż istniejące utwardzenie terenu i wiaty odpowiadają przepisom prawa i z perspektywy organu obiektywnie irrelewantnym jest czy Skarżący dokonali rozbiórki w/w obiektów i postawili je na nowo, czy też nie. Skarżący posiadają słuszny interes w pozostawieniu w/w obiektów w niezmienionym stanie, gdyż rozbiórka i ponowna ich budowa narażą ich na dodatkowe koszty, przy czym stan obiektów wciąż będzie odpowiadać prawu. Ponadto pełnomocnik Skarżących zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: ­ art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. c w zw. z art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.; dalej zwana w skrócie: u.P.b.), poprzez skoncentrowanie się jedynie na rzekomym braku wykonania obowiązku rozbiórki w całości i całkowitym pominięciu istotnych okoliczności dla przedmiotowej sprawy związanych z pozostałymi elementami, a przez to brak ustalenia, iż pozostawione elementy wiaty były połączone z innymi elementami stanowiącymi w przeszłości skład węgla i kruszyw. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżących wskazał, że decyzja o nakazie rozbiórki nie określa terminu jej wykonania, a zatem obowiązek rozbiórki należy wypełnić niezwłocznie po uostatecznieniu się tej decyzji. Taki też termin Skarżący zachowali, przy czym Organ administracji nie rozważył, czy takim postępowaniem strona doprowadziła do stanu zgodnego z prawem skupiając się jedynie na fakcie, iż pozostały elementy, które stanowiły niegdyś skład węgla i kruszyw wybudowany w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Pełnomocnik Skarżących podniósł, że obowiązujące przepisy prawa budowlanego ograniczają zasadę wolności budowlanej w sposób proporcjonalny do potrzeb ochrony interesu publicznego oraz uzasadnionych interesów osób trzecich. Zaistniały stan faktyczny związany z wypełnieniem obowiązku w zakresie rozbiórki samowoli budowlanej w pełni odpowiada aktualnym potrzebom ochrony tych interesów. W myśl zasady proporcjonalności, wolność budowlana może być ograniczona jedynie w zakresie niezbędnym dla skutecznej ochrony tych interesów. Regulacje prawa budowlanego zachowują proporcję między wolnością budowlaną a wartościami wyrażonymi przez te interesy. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 325/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, przez co została przez Sąd uwzględniona. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Sprawa niniejsza została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. W tym trybie Sąd rozpoznaje sprawy, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Organy obu instancji organy obu instancji zastosowały w niniejszej sprawie przepisy u.p.e.a. W myśl powołanego w treści uchylonych przez Sąd postanowień przepisu art. 125 § 1 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczona lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Zatem złożenie przez stronę wniosku o zastosowanie w/w regulacji wymuszało na organie egzekucyjnym konieczność zbadania czy określony w tytule wykonawczym obowiązek administracyjny został wykonany w całości. Jeżeli okazałoby się, że został wykonany, to organ egzekucyjny winien stwierdzić bezprzedmiotowość orzeczonego środka egzekucyjnego na podstawie wyżej wymienionej regulacji procesowej. Oznaczało to bowiem, że przymus administracyjny osiągnął swój cel przez co nie ma potrzeby utrzymania zastosowanego środka egzekucyjnego. Wniosek o umorzenie grzywny z dnia 27 września 2021 r. został przez Organy rozstrzygnięty negatywnie pomimo, że z jego treści wynikało, iż na skutek działań zobowiązanych nie istniał już w tym dniu obiekt budowlany względem, którego został orzeczony nakaz rozbiórki. Z treści tytułów wykonawczych znajdujących się w aktach sprawy wynika, że Skarżący mieli obowiązek dokonać rozbiórki samowolnie wybudowanej budowli w postaci składu węgla i kruszywa. Orzeczony wobec skarżących nakaz rozbiórki odnosił się bowiem do obiektu budowlanego określonego jako skład węgla i kruszywa. W decyzji PINB z dnia [...] sierpnia 2017 r. wyrażającej nakaz rozbiórki ustalono, że ww. obiekt budowlany składał się z : utwardzenia działek, wagi najazdowej dla samochodów, 4 wiat, obiektu kontenerowego, boksów i zasieków na materiały sypkie. Wymienione elementy stanowiły całość techniczno-użytkową stworzoną na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży węgla i kruszyw. Tymczasem z treści wniosku o umorzenie grzywny jak również z treści zawiadomienia o wykonaniu nakazu rozbiórki wynika, że tak rozumiana całość techniczno-użytkowa już nie istniała, a pozostawione ma gruncie części dotychczasowego obiektu nie pozwalały właścicielom działek na pełnienie funkcji składu węgla i kruszyw. Nie sposób pomijać w niniejszej sprawie znaczenia przepisów ustawy – Prawo budowlane, które podają obowiązującą definicję obiektu budowlanego, dla którego najistotniejsze znaczenie posiada powiązanie poszczególnych składowych umożliwiające użytkowanie pod kątem określonego przeznaczenia – art. 3 pkt 1 u.P.b. Nie jest kwestionowane przez Organy, że na działkach skarżących pozostawiono wyłącznie niektóre z elementów wcześniej istniejącego składu w postaci wiat oraz utwardzenia terenu. Nie jest też kwestionowane, iż wcześniej istniejące boksy, waga najazdowa, podwyższenie ogrodzenia, zostały zdemontowane, a prowadzony skład nie jest już aktywny. Wnioskodawcy podkreślali, że utwardzenie działek służy obecnie wyłącznie realizacji działalności rolniczej wykonywanej przy użyciu sprzętu oraz maszyn rolniczych. Ponieważ doszło do zdemontowania istotnych dla wcześniej istniejącego samowolnego obiektu budowlanego elementów umożliwiających prowadzenie przez skarżących działalności gospodarczej, to nie są pozbawione racji twierdzenia stron o tym, że orzeczony nakaz rozbiórki ściśle określonego obiektu budowlanego został zrealizowany. Dla wykonania prawomocnego nakazu rozbiórki wystarczające było pozbawienie obiektu takich części składowych, które umożliwiałby wnioskodawcom prowadzenie działalności gospodarczej w nielegalnym obiekcie pełniącym funkcje składu węgla i kruszyw. Nie jest prawidłowa ocena, iż usunięcie części wcześniej funkcjonującego składu nie było pełną i wystarczającą realizacją rozbiórki, uniemożliwiającą umorzenie grzywny. Jeżeli aktualnie brak jest takich części wcześniej istniejącego składu, które stanowiły o jego fundamentalnej przydatności dla działalności gospodarczej stron, to należało przyjąć wykonanie nakazu rozbiórki w całości, gdyż odnosił się on do ściśle określonego powiązania techniczno-organizacyjnego o określonym przeznaczeniu. Jeżeli takie powiązanie nie istniało w czasie rozpatrywania wniosku, to nie można było wnioskować o tylko częściowym wykonaniu rozbiórki. Twierdzenia stron podnoszone w toku zakończonego przed PWINB postępowania zażaleniowego zostały jednoznacznie potwierdzone na mocy przedłożonej Sądowi decyzji PINB w [...] z dnia [...] czerwca 2022 r. znak [...], o wygaśnięciu ostatecznej decyzji tego Organu z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak [...], o nakazie rozbiórki samowolnie wybudowanej budowli składu węgla i kruszyw na działkach [...] i [...] położonych w P., gmina [...]. Z treści uzasadnienia tej decyzji PINB, przedłożonej Sądowi przez strony skarżące wraz z wnioskiem dowodowym, wynika że w obecnym stanie na działkach skarżących nie jest prowadzona żadna działalność związana z handlem węglem i kruszywami, która została przeniesiona w inne miejsce, to jest do miejscowości Z. Pozostające elementy na działkach jak wiata, utwardzenie terenu i ogrodzenie, nie stanowi obecnie elementów składowych budowli : składu węgla i kruszyw, jako całości techniczno-użytkowej służącej sprzedaży i handlowi węglem bądź kruszywa. W ocenie PINB te elementy jako pojedyncze budowle w obecnym stanie prawnym mogą być wykonane na terenie działek, bez konieczność wypełnienia przez właściciela formalności w postaci dokonania zgłoszenia i uzyskania pozwolenia. PINB dokonując oceny tego samego stanu faktycznego i prawnego jaki istniał w niniejszej sprawie, dochodzi więc do wniosku, że obiekt budowlany objęty nakazem rozbiórki nie istnieje, co spowodowało wykonanie orzeczonego wobec skarżących nakazu rozbiórki. W tym stanie rzeczy jako uzasadnione uznać należało zarzuty skargi oparte na naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a.. a także art. 18 i art. 125 § 1 u.p.e.a. polegające na niedokładnym rozważeniu wskazanych przez wnioskodawców okoliczności, prowadzących do uznania, że doszło do realizacji orzeczonego nakazu rozbiórki. Twierdzenia skarżących zostały poparte ustaleniami PINB odzwierciedlonymi we wspomnianej wyżej decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji rozbiórkowej. Organy ponownie prowadząc postępowanie uwzględnią dostrzeżone nieprawidłowości w ocenie materiału dowodowego i podejmą kroki wyjaśniające stan realizacji obowiązku administracyjnego, nie wykluczając w tym zakresie możliwości przeprowadzenia oględzin terenu. Analizę zebranych dowodów przeprowadzą pod kątem tego czy aktualny stan elementów nielegalnej budowli, umożliwia prowadzenie działalności gospodarczej w formie składowiska węgla i kruszyw oraz czy taka działalność jest tam realizowana. Z wyżej podanych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania przed WSA orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 P.p.s.a., obejmując nimi koszty uiszczonego wpisu sądowego, opłatę skarbową od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie należne adwokatowi wg. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800).