II SA/Rz 312/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 maja 2017 r. sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy -skargę oddala-

Podaniem z dnia 10 sierpnia 2016 r. ES zwróciła się do Wójta Gminy [.] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji mającej polegać na budowie budynku mieszkalno-usługowego (przedszkola) na terenie części działki nr 455/5 w [.]. Opracowany projekt decyzji o warunkach zabudowy został przekazany do uzgodnienia Staroście Powiatu [.] – w zakresie ochrony gruntów rolnych. Postanowieniem z dnia [.] stycznia 2017 r. nr [.], Starosta Powiatu [.], powołując się na art. 53 ust. 4 pkt 6 i ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 199) dalej zwanej: "Upzp", oraz art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 909 zwanej dalej też "ustawą ogrl" ), odmówił uzgodnienia ww. projektu uznając, że nie został spełniony warunek określony w art. 7 ust. 2a pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy stanowi użytek rolny oznaczony symbolem RIIIb. Część działki nr 455/5 znajduje się wprawdzie w obszarze zwartej zabudowy, ale ww. przepis wymaga, aby co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawierała się w obszarze zwartej zabudowy. Obszar ten, wyznaczony zgodnie z art. 4 pkt 30 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zajmuje tylko około 5 % powierzchni działki nr 455/5. W zażaleniu ES zarzuciła niedostateczne wyjaśnienie przez Starostę okoliczności faktycznych mających wpływ na uzgodnienie, czym naruszono dyspozycje przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wadliwie oceniono zgromadzony materiał dowodowy i błędnie przyjęto, że obszar zwartej zabudowy na działce wynosi tylko około 5 %, podczas gdy w rzeczywistości jest to przeszło 50 %. Na podstawie akt sprawy nie można zaś ustalić sposobu dokonanych przez Starostę wyliczeń. Ponadto stanowisko w sprawie zostało przez Starostę zajęte po upływie przepisanego terminu, czym naruszono art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 106 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wniosek Wójta doręczono bowiem Staroście [.] grudnia 2016 r., a postanowienie z dnia [.] stycznia 2017 r. wysłano w dniu [.] stycznia 2017 r., a więc po upływie przepisanego terminu. Postanowieniem z dnia [.] lutego 2017 r. nr [.], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy, podzielając stanowisko organu uzgodnieniowego. W uzasadnieniu podano, że jednym z warunków koniecznych do wydania decyzji o warunkach zabudowy, wynikającym z art. 61 ust. 1 pkt 4 Upzp, jest to, aby teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 Upzp. W tym celu projekt decyzji poddaje się uzgodnieniu Staroście, stosownie do art 53 ust. 4 pkt 6 Upzp. W myśl art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Jednak, jak stanowi art. 7 ust. 2a, nie wymaga uzyskania zgody ministra przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy, 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. Pod pojęciem obszaru zwartej zabudowy rozumie się zaś obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m. Zwarta zabudowa to zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m. Mając na względzie powyższe SKO w [.] uznało, że ustalenia Starosty zasługiwały na podzielenie. Obszar zwartej zabudowy wyznaczony przez urbanistę w projekcie decyzji nie był prawidłowy, jako że nie odpowiadał definicji zawartej w art. 4 pkt 30 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. To zaś stało na przeszkodzie pozytywnemu uzgodnieniu projektu decyzji. Starosta ani Kolegium nie mogli zaś we własnym zakresie dokonać oceny, czy część działki stanowiącej przedmiot uzgodnienia była objęta uprzednio obowiązującym planem, ponieważ doprowadziłoby to do uzgodnienia błędnej treści decyzji. Organy te nie są również władne do zmiany treści projektu decyzji o warunkach zabudowy, który jest sporządzany przez osobę uprawnioną w zakresie takich projektów. Kolegium nie podzieliło zatem zarzutów o naruszeniu zasady prawdy obiektywnej, jak też o przekroczeniu terminu uzgodnienia, który został przez Starostę dochowany. Datą wydania aktu administracyjnego jest bowiem data jego podpisania przez upoważnioną osobę, a nie doręczenia aktu stronie. W skardze ES zarzuciła organom naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy mających wpływ na uzgodnienie oraz wadliwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, 2) art. 53 ust. 5 Upzp w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez wydanie postanowienia uzgodnieniowego po upływie przepisanego terminu, 3) art. 7 ust. 2a pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez uznanie, że wyznaczony w załączniku nr 3 projektu decyzji o warunkach zabudowy dla części działki nr 455/5 obszar leży w obszarze zwartej zabudowy na powierzchni około 5 %. W ocenie skarżącej Starosta uchybił terminowi przewidzianemu do uzgodnienia projektu decyzji. Wprawdzie postanowienie nosi datę [.] stycznia 2017 r., ale zostało do niej wysłane dopiero w dniu [.] stycznia 2017 r. Przekazanie wniosku Wójta do Starosty miało zaś miejsce [.] grudnia 2016 r. Jeżeli chodzi zaś o samo uzgodnienie to nie jest możliwe ustalenie, w jaki sposób Starosta dokonał własnych wyliczeń. W projekcie decyzji o warunkach zabudowy obszar zwartej zabudowy oceniono na ponad 50%, podczas gdy w ocenie Starosty wynosi on zaledwie 5%. W postanowieniu Starosty brakuje uzasadnienia wyrażonego stanowiska. Natomiast w razie wątpliwości co do możliwości realizacji planowanej inwestycji przepisy powinno się wykładać z korzyścią dla uprawnień właścicielskich. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia i stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty, bądź uchylenia obu postanowień, oraz orzeczenia o kosztach postępowania. W odpowiedzi na skargę SKO w [.] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w ramach uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla budynku usługowego – przedszkola na części działki nr ew. 455/5 w miejscowości [.] gmina [.]. SKO w [.] rozpoznało sprawę po wniesieniu przez inwestora zażalenia na postanowienie Starosty, którym organ ten odmówił uzgodnienia projektu decyzji Wójta Gminy [.]. Z przedstawionych Sądowi akt postępowania uzgodnieniowego oraz postępowania głównego dotyczącego ustalenia warunków zabudowy wynika, że przedmiotem wniosku skarżącej – inwestorki jest budowa budynku usługowego – przedszkola – w zabudowie usługowej na terenie działki ew. nr 455/5 obręb [.] gmina [.]. Projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy został sporządzony przez osobę spełniającą wymogi przewidziane w art. 60 ust. 4 Upzp. Według przesłanego do uzgodnienia do Starosty projektu planowana inwestycja położona jest co prawda na gruntach rolnych klasy RIIIb, ale spełnione miały być łącznie warunki, o których mowa w art. 7 ust. 2a ustawy ogrl. Tymczasem w ocenie Starosty nie został spełniony wymóg art. 7 ust. 2a pkt 1 ustawy ogrl. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy ogrl przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I – III – wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a. Według art. 7 ust. 2a nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r. poz. 782, z późn. zm.); 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2015 r. poz. 460, 774 i 870); 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. W art. 4 pkt 29 ustawy ogrl zdefiniowane zostało pojęcie zwartej zabudowy, pod którym rozumie się zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 30 ustawy ogrl obszar zwartej zabudowy to obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m. Ze znajdującego się w aktach sprawy uzgodnieniowej naniesionego na wyrys z mapy ewidencyjnej rysunku z oznaczonymi na czerwono granicami obszaru zwartej zabudowy niezbicie wynika, że warunek z art. 7 ust. 2a pkt 1 ustawy ogrl nie został spełniony. Jedynie niewielka część działki, na której jest planowana inwestycja (zwartej części gruntu), oznaczona na tym rysunku krzyżującymi się liniami w kolorach zielonych i czerwonych, znajduje się w obszarze zwartej zabudowy. Wykładnia logiczna i językowa definicji ustawowej zawartej w art. 4 pkt 30 ustawy ogrl pozwala stwierdzić, że zarówno Starosta jak i SKO prawidłowo zastosowały ten przepis. Użycie spójnika "lub" wyraźnie wskazuje w tym przypadku na wzajemne wyłączanie się dwóch sytuacji w nim przewidzianych. Nie oznacza to, że organ według swego uznania wybiera, którą jego część zastosuje. Jeśli bowiem odległość budynków (z wyłączeniem tych o funkcji wyłącznie gospodarczej) od granic działek jest mniejsza niż 50 m - a tak jest właśnie w kontrolowanej sprawie – to obszar zwartej zabudowy wyznacza się obwiednią prowadzoną po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki. W takim wypadku nie istnieje możliwość wyznaczenia tego obszaru według pierwszej części tej normy prawnej – tj. obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę. Stan faktyczny odpowiadający drugiej części omawianego przepisu (ze słówkiem "jeżeli") wyłącza bowiem możliwość zastosowania bardziej ogólnych unormowań. Wykładnia zaprezentowana w skardze nie przekonała Sądu, choćby z tego powodu, że gdyby w każdym przypadku dopuszczalne było wyznaczenie obszaru zwartej zabudowy w sposób opisany w pierwszej części przepisu, to jego część druga byłaby zbędna. Cel ustawy, jakim jest zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 m.in. ograniczanie przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne byłby zupełnie iluzoryczny, skoro niemal w każdym wypadku możliwie byłoby spełnienie warunku z części pierwszej art. 4 pkt 30 ustawy ogrl. Skoro odległość budynku od granic działek w kontrolowanej sprawie jest mniejsza niż 50 m, należało wyznaczyć obszar zwartej zabudowy tak, jak to uczynił Starosta na znajdującym się w aktach wyrysie z mapy ewidencyjnej. Osoba sporządzająca projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy uczyniła to błędnie. Brzmienie i konstrukcja przepisu art. 4 pkt 30 ustawy ogrl wskazuje na to, że jeśli z dwóch alternatywnych stanów spełniony jest jeden (bardziej szczegółowo opisany i mający na celu zapewnienie ustawowej ochrony) to ten drugi nie może być stosowany. Świadczy o tym także użycie spójnika "jeśli". Tak więc jeżeli – spełniony jest warunek przewidziany po ... "jeśli", to organy miały obowiązek w ten właśnie sposób wyznaczyć obszar zwartej zabudowy w konkretnym stanie faktycznym. Wbrew zarzutom skargi z akt sprawy wynika, że w/w obszar został wyznaczony prawidłowo, zgodnie z przepisem art. 4 pkt 30 in fine ustawy ogrl, według alternatywy, która miała w tym stanie faktycznym zastosowanie. W słowniku języka polskiego spójniki "lub" i "albo" mają to samo znaczenie. Zgodnie z art. 53 ust. 5 Upzp uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie – uzgodnienie uważa się za dokonane. Z niespornych okoliczności sprawy wynika, iż w dniu 30 grudnia 2016 r. do Starosty wpłynęło pismo Wójta wraz z projektem decyzji. Termin 2 tygodni upływał z dniem 13 stycznia 2017 r. Taką też datę nosi postanowienie Starosty, którym odmówiono uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela dominujący aktualnie w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym wydanie decyzji czy postanowienia – a więc w tym przypadku owo "zajęcie stanowiska" – następuje z chwilą ich podpisania przez upoważnione osoby. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt I OSK 291/13 (zob. www.cbois.nsa.gov.pl) należy odwołać się do art. 110 K.p.a. ustanawiającego zasadę związania organu administracji publicznej wydaną przez niego decyzją. Przepis ten wyraźnie odróżnia fakt wydania decyzji od faktu jej doręczenia lub ogłoszenia. "Wydanie decyzji jest czynnością prawną właściwego organu administracji publicznej zamykającą ciąg czynności postępowania prowadzących do załatwienia sprawy, wyrażającą na piśmie treść podjętego rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji należy umiejscowić między podjęciem decyzji, a jej doręczeniem" (E. Frankiewicz, Wydanie a doręczenie decyzji administracyjnej PiP 2002/2 s. 72). "Z chwilą podpisania decyzji mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i faktycznej decyzji (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2011 r., s. 688). Przedstawione poglądy wskazują, że na gruncie K.p.a. wydania decyzji nie można utożsamiać z jej doręczeniem (por. NSA w wyroku z 25 kwietnia 2006r., II OSK 714/05) ani tym bardziej z wysłaniem, które oznacza w tym przypadku nadanie w placówce pocztowej. Powyższe poglądy znajdują zastosowanie także w odniesieniu do postanowień. Nie ma racjonalnych powodów, aby inaczej traktować postanowienia tym bardziej wobec odesłania zawartego w art. 126 K.p.a. dotyczącego odpowiedniego stosowania m.in. art. 110. Kodeks postępowania administracyjnego w przepisach art. 107 § 1 i art. 110 wyraźnie rozróżnia wydanie decyzji i jej doręczenie. Nie ma żadnych powodów, aby na gruncie art. 53 ust. 5 Upzp inaczej interpretować pojęcie wydania postanowienia w przedmiocie uzgodnienia, bo w tej formie organ uzgodnieniowy zajmuje stanowisko, a to łącząc je z czynnością faktyczną nadania w urzędzie pocztowym. Brak też podstaw, aby stosować tu przepisy prawa cywilnego dotyczące oświadczenia woli. Tym samym w ocenie Sądu termin przewidziany w w/w przepisie został dochowany, mimo że postanowienie zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 16 stycznia 2017 r. Nie ma przepisu prawa, który w tym wypadku utożsamiałby wydanie decyzji z jej nadaniem. Sąd nie podziela więc poglądu skarżącej, że Starosta zajął stanowisko po upływie terminu, w którym mógł powyższe uczynić. Nie utracił więc kompetencji do wydania postanowienia w tym przedmiocie. SKO nie miało więc żadnych podstaw, aby drodze stwierdzenia nieważności zaskarżonego zażaleniem postanowienia w postępowaniu, którego przedmiotem było postanowienie uzgodnieniowe a nie stwierdzenie jego nieważności. Mając na uwadze to, że brak było jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania legalności postanowienia Starosty, SKO prawidłowo utrzymało je w mocy na podstawi art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 126 K.p.a. Rację także mają organy, że do uzgodnienia przedłożony został konkretny projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy i w jej treści ani w załączonych dokumentach nie zawarto odniesienia do pełnej treści art. 61 ust. 1 pkt 4 Upzp, błędnie stwierdzając, że teren objęty inwestycją nie wymaga zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, gdyż spełnia warunki określone w art. 7 ust. 2a ustawy ogrl. Brak więc było jakichkolwiek ustaleń w tym projekcie czy teren jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 Upzp W wypadku ustalenia, że przesłany do uzgodnienia projekt w sposób nieprawidłowy dokonuje oceny stanu faktycznego i prawnego, organ uzgadniający nie mógł dokonać uzgodnienia w sensie pozytywnym. Skoro w projekcie brak było ustaleń czy jest spełniony warunek z drugiej części alternatywnie sformułowanego przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 Upzp, organ uzgodnieniowy nie miał kompetencji do dokonywania ustaleń odnoszących się do tej kwestii, chociaż Starosta nie wykluczył możliwości uzgodnienia, gdyby spełniony został ten drugi warunek. Powinno to jednak wynikać z treści decyzji przesłanej do uzgodnienia. Na marginesie jedynie Sąd zauważa, że w przedstawionych do kontroli aktach znajduje się notatka służbowa z dnia 4 stycznia 2017 r., z której wynika, iż zgody Ministra nie było, co pracownik Starostwa miał ustalić podczas rozmowy telefonicznej. W ocenie Sądu brak jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, że wystąpiły braki w ustalonym przez organy stanie faktycznym, że wystąpiły zarzucone w skardze naruszenia prawa procesowego lub materialnego. W świetle powyższego nie było także podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy art. 2 Konstytucji RP a skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.