II SA/Rz 29/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu KG od postanowienia referendarza sądowego z dnia 17 maja 2018 r. II SA/Rz 29/18 w przedmiocie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skarg KG HG na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków zmian danych ewidencyjnych - p o s t a n a w i a - utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy

W dniu 18 kwietnia 2018 r. KG zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy obejmującego częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 17 maja 2018 r. II SA/Rz 29/18 referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie odmówił przyznania wnioskodawcy prawa pomocy uznając, że w świetle przedstawionych przez niego informacji jest w stanie uiścić niezbędne koszty postępowania oraz opłacić pomoc zawodowego pełnomocnika we własnym zakresie. We wniesionym sprzeciwie KG wskazał na – jego zdaniem – błędy tok rozumowania Sądu, skutkiem czego było oddalanie wniesionej przez niego skargi. Nie wskazał natomiast żadnych okoliczności, względnie informacji odnoszących się do jego sytuacji materialno – bytowej oraz jej oceny dokonanej przez referendarza sądowego przez pryzmat wystąpienia przesłanek do przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 260 § 1 i 2 Ppsa, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Wskazać przy tym należy, że jedyną przesłanką warunkującą przyznanie stronie prawa pomocy, jest w świetle art. 246 Ppsa sytuacji materialno – bytowa wnioskodawcy. Tym samym zarówno brak wiedzy prawniczej, jak i stopień skomplikowania sprawy nie miały i nie mogły mieć wpływu na ocenę zasadności zgłoszonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (art. 245 § 3 Ppsa). W myśl zatem art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa jego obowiązkiem było wykazanie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie Sądu analiza wniosku skarżącego nie pozwala na przyjęcie, że wykazał on taką okoliczność, a zatem zaskarżonym postanowieniem referendarz sądowy w pełni zasadnie odmówił uwzględnienia zgłoszonego żądania. W świetle przytoczonych wyżej regulacji, które – jak już wspomniano – uzależniają uwzględnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy tylko i wyłącznie od sytuacji majątkowej wnioskodawcy, nie wymaga głębszego wyjaśnienia, że skarżący prowadząc gospodarstwo domowe z żoną i dysponując oszczędnościami w wysokości 75 000 zł i comiesięcznym dochodem w wysokości 4 882 zł oraz ponosząc comiesięczne wydatki rzędu około 2 500 zł, jest w stanie ponieść koszty postępowania (wpis od ewentualnej skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł oraz pomoc zawodowego pełnomocnika) i uczynić zadość określonej w art. 199 Ppsa zasadzie ponoszenia przez strony kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie. Tym samym zaskarżonym postanowieniem w pełni zasadnie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 260 § 1 i § 2 Ppsa, orzeczono o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy.