II SA/Rz 270/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – A WSA Karina Gniewek – Berezowska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2021 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg M.G. i Z.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego - p o s t a n a w i a - odrzucić skargi M.G. i Z.M.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 lutego 2021 r. wezwano skarżącego Z.M. oraz pełnomocnika skarżącej M.G. do uzupełnienia braków formalnych wniesionych przez nich skarg na opisaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], poprzez nadesłanie po jednym egzemplarzu odpisu skargi. Wezwania zawierały pouczenie, że czynności powyższej należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono zawodowemu pełnomocnikowi M.G. w dniu 9 marca 2021 r., natomiast Z.M. w dniu 8 marca 2021 r. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącej przy piśmie z dnia 10 marca 2021 r. nadesłał jedynie pełnomocnictwo do reprezentowania wymienionej przed Sądem w sprawie z wniesionej skargi. Natomiast skarżący Z.M. w dniu 11 marca 2021 r. przesłał do Sądu pismo procesowe, które jednak nie stanowiło odpisu wniesionej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. – dalej: "P.p.s.a."), do wniesionej skargi należy dołączyć odpisy skargi, celem doręczenia ich stronom postępowania. W przypadku stwierdzenia braków formalnych skargi, przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia skargi w terminie 7 dni. Skarga, której braków formalnych strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie wezwanie w przedmiocie uzupełnienia braków skargi zostało doręczone zawodowemu pełnomocnikowi skarżącej w dniu 9 marca 2021 r. W wyznaczonym terminie pełnomocnik skarżącej nie przedłożył odpisu skargi, a jedynie pełnomocnictwo do występowania przed Sądem, o które nie był wzywany. Termin na wykonanie wezwania w przypadku skarżącej upłynął bezskutecznie w dniu 16 marca 2021 r. Również skarżący Z.M. nie wykonał wezwania Sądu w przedmiocie uzupełnienia braków skargi, które zostało mu doręczone w dniu 8 marca 2021 r. W wyznaczonym terminie skarżący przesłał jedynie pismo procesowe, które ze względu na odmienną treść nie mogło zostać potraktowane jako odpis skargi. Termin na wykonanie wezwania w przypadku skarżącego upłynął bezskutecznie w dniu 15 marca 2021 r. Nieuzupełnienie braków formalnych skarg uniemożliwia nadanie sprawie prawidłowego biegu i obliguje Sąd do odrzucenia wniesionych skarg na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. Dodatkowo Sąd zwraca uwagę, że jednym z warunków dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony (legitymowany) podmiot. Kwestię tę reguluję art. 50 § 1 i 2 P.p.s.a., który stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a inny podmiot, jeżeli ustawy przyznają mu takie prawo. Natomiast, zgodnie z art. 32 P.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W świetle powyższego wskazać należy, że skarżący Z.M. nie był uprawniony do wniesienia skargi na wymienioną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję. Z przedstawionych Sądowi akt sprawy wynika, że to M.G. zwróciła się do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, z tytułu rezygnacji z zatrudnienia bądź innej pracy zarobkowej, w celu sprawowania opieki nad swoim ojcem Z.M. Skarżący nie był więc stroną postępowania administracyjnego zakończonego decyzją, której dotyczą wniesione skargi. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia, zarówno organu pierwszej jak i drugiej instancji, nie były mu doręczane. Stroną tego postępowania była jedynie córka wyżej wymienionego, gdyż zostało ono zainicjowane na jej wniosek. Słusznie zwraca na to uwagę organ w udzielonej na skargę odpowiedzi. Już więc ta okoliczność czyni skargę Z.M. niedopuszczalną, co musiałoby skutkować jej odrzuceniem, nawet w przypadku uzupełnienia braków tej skargi.