II SA/Rz 259/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jacek Boratyn /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] września 2020 r., nr [...], 2) umarza postępowanie administracyjne, 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej M.M. kwotę 4.697 (cztery tysiące sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w, po rozpatrzeniu odwołania M. M. (dalej zwanej skarżącą) od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w z [...] września 2020 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia skarżącej kar pieniężnych, w wysokości po 12 000 zł, z tytułu urządzania gier na automatach o nazwach: Apex Multi Magic nr AP 06473, Apex Multi Magic nr AP 04872 i Apollo Games nr AO2TA0005620, łącznie 36 000 zł, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, w dniu 5 maja 2015 r., funkcjonariusze Urzędu Celnego w przeprowadzili kontrolę, w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie gier hazardowych, w lokalu o nazwie "[...]" w K. Przedmiotowy lokal prowadzony był przez skarżącą. W wyniku przeprowadzonych czynności funkcjonariusze ujawnili trzy urządzenia do gier: Apex Multi Magic nr, Apex Multi Magic nr i Apollo Games nr. Urządzenia zostały wstawione do lokalu skarżącej, na mocy umów dzierżawy, zawartych z nią przez podmioty będące właścicielami urządzeń, tj.: "A" sp. z o.o., z siedzibą w (dwa urządzenia) i "B" sp. z o.o., z siedzibą w. Z umowy zawartej z pierwszym z podmiotów – "A" wynika, że z tytułu udostępnienia powierzchni na zainstalowanie w nim wskazanych w załączniku do umowy urządzeń, skarżąca miała pobierać czynsz w stałej wysokości, wynoszący po 200 zł miesięcznie. Czynsz miał być płatny od chwili uruchomienia urządzeń. Oprócz tego skarżąca zobowiązała się względem dzierżawcy do informowania go o przypadkach uszkodzenia urządzeń lub włamania się do nich. Podobnej treści postanowienia znalazły się w zapisach umowy zawartej z "B". Mąż skarżącej – współwłaściciel lokalu, który zgodnie z jej twierdzeniami miał zajmować się umowami z dzierżawcami i wykonywaniem ich postanowień stwierdził, że jedynie włączał i wyłączał urządzenia, a także informował osobę zajmująca się ich serwisowaniem o braku w nich środków pieniężnych. W ramach przeprowadzonych eksperymentów stwierdzono, że wszystkie trzy urządzenia są urządzeniami umożliwiającymi rozgrywanie na nich gier zawierających elementy losowości i uzyskiwanie w nich wygranych pieniężnych. Są to więc gry w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2094 z późn. zm., zwanej dalej u.g.h.). W ramach obu przeprowadzonych postępowań ustalono, że oba automaty są urządzeniami elektronicznymi, umożliwiającymi rozgrywanie na nich gier o charakterze losowym, w których grający mają możliwość uzyskania zarówno wygranych rzeczowych, jak i pieniężnych. Opisane powyżej cechy urządzeń potwierdziły ich badania, przeprowadzone w ramach postępowań karnoskarbowych, zrealizowane przez Laboratorium Celne Izby Celnej w. Rozstrzygające sprawę organy stwierdziły, że urządzanie gier możliwe jest jedynie w kasynie gry, w myśl art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h., z tego więc względu, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., każdy podmiot organizujący gry wbrew tym warunkom podlega karze. Lokal skarżącej nie posiadał charakteru kasyna, wobec czego wymierzono jej kary pieniężne w wysokości po 12 000 zł od każdego eksploatowanego automatu. W kwestii przesłanki urządzania gier na automatach, posiłkując się definicją ze Słownika Języka Polskiego, z której wynika, że urządzanie oznacza zapewnienie, stworzenie, zorganizowanie komuś dobrych, odpowiednich, niezbędnych warunków do czegoś, biorąc pod uwagę kontekst ustawowy, organ II instancji uznał, że urządzającym gry na automatach poza kasynem, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., będzie osoba stwarzająca komuś odpowiednie warunki do udziału w grach na automatach poza kasynem gry. Należy przez to rozumieć taką osobę, która podejmuje czynności w efekcie prowadzące do tego, że gra faktycznie się odbywa. Według organów skarżącej można przypisać cechy podmiotu urządzającego gry na automatach, poza kasynem gry, gdyż wstawione do jej lokalu urządzenia spełniały cechy pozwalające w taki właśnie sposób jej zakwalifikować. Jeżeli zaś chodzi o rolę skarżącej w całym przedsięwzięciu, w ramach którego automaty te były eksploatowane, to wbrew jej twierdzeniom nie ograniczała się ona jedynie do udostępnienia określonej powierzchni jej lokalu. Skarżąca wzięła bowiem na siebie także inne zadania, bez realizacji których urządzenia nie mogłyby być eksploatowane. Organy zwróciły bowiem uwagę, że mając pełną świadomość co do cech wstawionych do jej lokalu urządzeń, skarżąca zobowiązała się także do informowania ich właścicieli o nieprawidłowościach, zakłócających ich funkcjonowanie. Poza tym należny jej czynsz dzierżawny nie był powiązany z samym tylko udostępnieniem powierzchni lokalu, ale przysługiwał skarżącej dopiero od momentu rozpoczęcia eksploatacji urządzeń. To zaś świadczy o tym, że był związany nie tyle z określoną powierzchnia lokalu, stanowiącą przedmiot świadczenia, co z samym urządzeniem. Zdaniem organów, tak sformułowane zapisy umów świadczą o tym, że skarżąca swoim działaniem zabezpieczała proces urządzenia gier na automatach, a więc przypisanie jej cech podmiotu je współorganizującego jest jak najbardziej zasadne. Potwierdza to także, zdaniem organów, sposób faktycznej eksploatacji urządzeń, w zakresie której pracownicy i obsługa lokalu informowali osoby serwisujące urządzenia między innymi o braku środków na wypłatę wygranych. Odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego uchybienia art. 189 g § 1 ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, zwanej dalej K.p.a.), w związku z nieumorzeniem postępowania, wobec upływu 5 letniego terminu przedawnienia do wymierzenia kar, o którym mowa w przedmiotowym przepisie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, iż zgodnie z art. 91 u.g.h. do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm., powoływanej dalej w skrócie: Ordynacją). Mając więc na uwadze powyższe, że ustalenia biegu terminu przedawnienia prawa do wymierzenia kar winno nastąpić na podstawie art. 68 § 2 Ordynacji. Zgodnie z tym przepisem termin ten winien wynosić 5 lat i być liczonym od końca roku w którym nastąpiło stwierdzenie naruszenia przepisów rodzące obowiązek nałożenia kary. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził także, że z uwagi na konstytutywny charakter decyzji nakładającej karę, dla oceny wydania jej przed upływem przedawnienia prawa do wydania takiej decyzji, istotna jest data doręczenia decyzji organu I instancji. W niniejszej sprawie prawo do wydania decyzji nakładającej karę ulegało przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2020 r., natomiast decyzja Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w została doręczona 22 września 2020 r., a więc z zachowaniem tego terminu. Wnosząc skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z [...] grudnia 2020 r. skarżąca wystąpiła o jej uchylenie, podobnie jak i uchylenie poprzedzających je decyzji organu I instancji. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1) art. 189 g § 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo wydania jej po upływie pięcioletniego terminu przedawnienia, liczonego od 5 maja 2015 r., tj. od daty dokonania kontroli w lokalu, 2) art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., poprzez błędną wykładnię pojęcia podmiotu "urządzającego gry", obejmującą również osobę wynajmującą jedynie cześć swojego lokalu, podmiotowi będącemu właścicielem urządzeń do gier i je eksploatującemu, 3) naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 Ordynacji poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego; według skarżącej organ nie ustalił czy wykonywała ona jakiekolwiek czynności, które pozwalałby ją uznać za podmiot urządzający gry hazardowe. W uzasadnieniach skarg przytoczono orzeczenia NSA, zgodnie z którymi kwestię przedawnienia prawa do wydania decyzji wymierzających kary pieniężne za urządzenie gier na automatach ocenić należy na podstawie regulacji K.p.a., a nie Ordynacji. Podkreślano również, że skarżąca swoim działaniem nie zrealizowała przesłanek, które pozwoliłyby uznać ją za podmiot urządzający gry na automatach, poza kasynem gry Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w... w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Najistotniejszą kwestią w niniejszej sprawie, jaka pozostaje do rozstrzygnięcia jest ta związana z przedawnieniem prawa do wymierzenia skarżącej kar z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Ustalenie bowiem, że termin ten upłynął przesądza bowiem wynik kontroli zaskarżonego aktu Tej problematyki dotyczy także najistotniejszy zarzut skargi, w oparciu o który strona domaga się uchylenia decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie. Kwestia przedawnienia prawa do wydania decyzji w przedmiocie wymierzenia kary za urządzenie gier na automatach była przedmiotem oceny tut. Sądu. W nieprawomocnych wyrokach wydanych w sprawach: II SA/Rz 1116/20 i II SA/Rz 1211/20 (dost. w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl ) Sąd stwierdził, że obecnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) za jednolity należy uznać pogląd, że mimo funkcji kary pieniężnej, nakładanej na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, jaką jest rekompensata podatku (por. uchwała NSA z dnia 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16), ani art. 8 u.g.h., ani art. 91 u.g.h. nie uprawnia do stosowania przedawnienia określonego przepisami Ordynacji. NSA stoi na stanowisku, że decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. jest decyzją kształtującą dopiero stosunek administracyjnoprawny, a zatem mającą charakter konstytutywny (ustalający). Decyzja ta - w przeciwieństwie do decyzji podatkowej, o której mowa w art. 21 § 1 pkt 2 w zw. z art. 68 § 1 Ordynacji - nie konkretyzuje obowiązku prawnego wcześniej istniejącego, ale go od podstaw kształtuje w sposób od razu zindywidualizowany i skonkretyzowany. Jest to decyzja całkowicie odmienna od decyzji wymiarowej dotyczącej zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji, powstałych z dniem doręczenia decyzji, a więc do zobowiązań do których ma zastosowanie art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Decyzja wymiarowa jest konkretyzacją istniejącego wcześniej stosunku prawnopodatkowego, który powstaje przed jej wydaniem. Po stronie urządzającego gry hazardowe nie powstaje, przed wydaniem decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, żadna skonkretyzowana powinność zapłaty tej kary. Do momentu wydania takiej decyzji na stronie nie ciąży żaden, nawet abstrakcyjny i ogólny obowiązek prawny zapłaty kary – co wynika z samej natury sankcji administracyjnej i jest zasadniczą okolicznością odróżniającą zobowiązanie z tytułu kary pieniężnej od zobowiązania podatkowego. Ta okoliczność przesądza o niemożności zastosowania w odniesieniu do decyzji nakładającej karę pieniężną na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. instytucji przedawnienia prawa do wydania decyzji z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyroki NSA z dnia 26 października 2016 r. II GSK 1479/16, z dnia 8 marca 2018 r. II GSK 3533/17, z dnia 12 grudnia 2018 r. II GSK 4299/16 – dost. w CBOiS). Sąd w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 26 października 2016 r., sygn. II GSK 1609/16, w którym Sąd ten stwierdził, że brak jest możliwości przełożenia pojęcia obowiązku podatkowego na grunt regulacji ustawy o grach hazardowych dotyczących kar pieniężnych. Kary te mają charakter typowej sankcji administracyjnej związanej z wystąpieniem deliktu administracyjnego, a te są znacznie bliższe sankcjom przewidzianym w przepisach karnych lub dotyczących wykroczeń, niż zobowiązaniom podatkowym. Przedawnienie zarazem w sprawach karnych uregulowane jest w taki sposób, że odnosi się do momentu popełnienia sankcjonowanego czynu, a więc całkowicie odmiennie, niż czyni to prawo podatkowe. Decyzja nakładająca karę administracyjną, w przeciwieństwie do decyzji podatkowej nie konkretyzuje obowiązku wcześniej istniejącego (nieskonkretyzowanej powinności), ale go od podstaw kształtuje - w sposób od razu zindywidualizowany i skonkretyzowany. Użyte w art. 89 u.g.h. określenie "karze podlega" (zbieżne zresztą z tym, jakim posługuje się prawo karne) oznacza dopiero obowiązek wymierzenia danemu podmiotowi kary przez właściwy do tego organ, nie zaś, że ciąży na tym podmiocie obowiązek zapłaty kary w związku z samym faktem urządzenia gier wbrew przepisom ustawy. Tym samym nie można przyjąć, że moment kontroli u skarżącej spółki może być uznany za moment powstania obowiązku, o jakim mowa wart. 68 § 1 Ordynacji. Powyższe stanowisko ugruntowało się z czasem w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych, czego przejawem są przykładowo: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 listopada 2020 r. III SA/Gl 359/20, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 1 lipca 2020 r. I SA/Sz 19/20, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2019 r. III SA/Po 666/19, wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 października 2019 r. V SA/Wa 362/19, wyrok WSA w Kielcach z dnia 6 czerwca 2019 r. II SA/Ke 227/19, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 lutego 2019 r. III SA/Gd 962/18, wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 września 2018 r. III SA/Łd 353/18 (dost. w CBOiS). W tej sytuacji należało rozważyć, czy do spraw dotyczących kar pieniężnych, nakładanych na podstawie przepisów u.g.h mogą być stosowane przepisy Działu IVa K.p.a., regulującego kwestie administracyjnych kar pieniężnych. W orzecznictwie NSA wskazuje się, że przepisy Działu IVa K.p.a. stosuje się w takim zakresie, w jakim przepisy odrębne, dotyczące nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia ulg w jej wykonaniu, nie zawierają swoistych regulacji, m.in. terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, jak w przypadku właśnie kar pieniężnych wymierzanych na podstawie ustawy o grach hazardowych. Zasadnym jest więc przyjęcie, że przepisy Działu IVa K.p.a. powinny pełnić funkcję ujednolicania zasad nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej również w sprawach wynikających z u.g.h. (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2017 r. II GSK 2433/17; wyrok NSA z dnia 4 marca 2020 r. II GSK 53/20 – dost. w CBOiS). Podzielając przytoczoną argumentację Sąd przyjął, że w sprawie należy zastosować art. 189g § 1 K.p.a., który stanowi że administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. Sąd przyznaje, że dotychczas przyjmował w kwestii ewentualnego przedawnienia prawa do wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry odmienne zapatrywanie prawne, skłaniając się do stanowiska, że także w tej kwestii winny znaleźć odpowiednie zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, w tym przede wszystkim jej art. 68. Niemniej jednak, niezależnie od przywołanych wyżej orzeczeń prezentujących przeciwstawny pogląd, to stanowisko nie znalazło akceptacji NSA, który wyrokami z dnia 8 grudnia 2020 r. II GSK 1017/20 i II GSK 1018/20 uchylił wyroki tut. Sądu z dnia 23 czerwca 2020 r. II SA/Rz 132/20 i II SA/Rz 134/20 (wszystkie dost. w CBOiS) utrwalając dominującą linię orzeczniczą. Stwierdzając zatem, że w kwestii będącej przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie, w orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowała się jako dominująca linia orzecznicza, także pod wpływem podnoszonej na jej poparcie argumentacji, pod wpływem której tut. Sąd odstąpił od dotychczasowego poglądu na badaną kwestię, uwzględniając także wartości wynikające z prawidłowo rozumianej jednolitości orzecznictwa sądowego. Dokonując wykładni art. 189g § 1 K.p.a. należy rozważyć, czy termin przewidziany w tym przepisie odnosi się do decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, czy też taka decyzja nie przerywa biegu terminów. W tek kwestii należy stwierdzić, że termin początkowy wskazanego pięcioletniego terminu rozpoczyna się od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. Przy delikcie trwałym (terminologia zaczerpnięta z Knysiak-Sudyka Hanna (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II; autorzy fragmentu, na który powołuje się Sąd: Agata Cebera i Grzegorz Jakub Firlus; opublikowano: WKP 2019), tj. delikcie polegającym na trwałym (ciągłym) utrzymywaniu stanu niezgodnego z prawem, momentem naruszenia prawa jest ostatni moment działania sprawcy, a z takim deliktem mamy do czynienia w przedmiotowych sprawach, zatem bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się od momentu ustania stanu niezgodnego z prawem (np. w sytuacji ujawnienia nielegalnego działania; zaprzestania naruszenia). W literaturze przedmiotu przeważająco przyjmuje się, że wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji nie przerywa biegu terminu przedawnienia możliwości nałożenia kary pieniężnej (op. cit., a także Agnieszka Krawczyk w:Chróścielewski Wojciech (red.), Kmieciak Zbigniew (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Opub. – WKP 2019; Przybysz Piotr Marek, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany. Opub. - Lex/el. 2021). Sąd podziela przedmiotowe stanowisko, albowiem wykładnia językowa przepisów Działu IVa K.p.a. nie prowadzi do rezultatów, które byłyby nie do pogodzenia z zasadami logicznego rozumowania i porządkiem prawnym. Ustawodawca dostrzegł (art. 189h K.p.a.) potrzebę uregulowania przyczyn przerwania lub zawieszenia lub nierozpoczęcia biegu terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, ale nie powiązał tych zdarzeń z datą wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Powiązanie przerwania biegu terminu przedawnienia z datą wydania, a właściwie doręczenia decyzji organu I instancji wynika z rozwiązań przyjętych na gruncie regulacji Ordynacji podatkowej, które jak to już zostało wyżej stwierdzono, nie znajdują zastosowania w sprawach dotyczących wymierzenia kar za urządzenie gier na automatach poza kasynem gier. W okolicznościach niniejszej sprawy naruszenie prawa polegające na urządzaniu gier poza kasynem gry zostało stwierdzone w dniu 5 maja 2015 r. i wówczas ustał stan niezgodny z prawem, a zatem rozpoczął się bieg terminu przedawnienia do możliwości nałożenia kary pieniężnej. Termin ten upłynął z dniem 5 maja 2020 r., natomiast ostateczna decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w została doręczona skarżącej, do rąk jej pełnomocniczki, 28 grudnia 2020 r. Na marginesie dodać także należy, że również decyzja organu I instancji – Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w nie została doręczona skarżącej przed upływem terminu przedawnienia. Jej pełnomocniczka odebrała bowiem przedmiotową decyzję, datowaną na [...] września 2020 r., 22 września 2020 r., a więc również po upływie terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji wymierzającej karę. Tak więc ostateczna decyzja nakładająca na skarżącą kary pieniężne, z tytułu urządzanie gier na automatach, została w niniejszej sprawie wydana po upływie pięcioletniego terminu, przewidzianego na nałożenie tego rodzaju kar, o którym mowa w art. 189g § 1 K.p.a. Mając na uwadze powyższe, a zwłaszcza fakt, że zaskarżona decyzja ostateczna została nie tylko wydana, ale i doręczona po upływie terminu, o którym mowa w art. 189 g § 1 K.p.a, to jako wydana z naruszeniem prawa materialnego, winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Podobne uwagi dotyczą decyzji także decyzji organu I instancji, wobec czego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił nie tylko zaskarżoną decyzję, ale również poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie administracyjne w sprawie, albowiem wobec upływu terminu do wydania decyzji wymierzającej kar pieniężnych za urządzenie gier na automatach, dalsze prowadzenie postepowanie stało się bezprzedmiotowe (art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 91 u.g.h.). Uwzględnienie zarzutu skarżącej dotyczącego przedawnienia, a więc przyjęcie przez Sąd naruszenia prawa materialnego, mającego bez wątpienia wpływ na wynik sprawy, przesądza jej rozstrzygnięcie, co czyni zbędnym odnoszenie się do pozostałych zarzutów i aspektów sprawy. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) Sąd zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w na rzecz spółki kwotę 4 697 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na przedmiotową sumę złożyły się następujące pozycje: zwrot wpisu od skargi, w wysokości 1 080 zł, zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata – 3 600 zł, a także zwrot kosztów poniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.