II SA/Rz 242/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 maja 2020 r. sprawy ze skargi R. N., Ł. N. i S. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego - skargę oddala -

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) umorzył postępowanie zażaleniowe wywołane zażaleniem wniesionym przez R. N., Ł. N., R. S., K. S., L. S., M. L., S. L. oraz S. S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z dnia [...] października 2019 r. w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych i zobowiązania do przedłożenia określonych dokumentów. Wskazanym postanowieniem z dnia 9 października 2019 r. PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową trzech zbiorników do magazynowania gazów ciekłych usytuowanych na betonowym fundamencie o wymiarach 3,0 m x 9,55 m, zlokalizowanych na działce nr 618/14 położonej w miejscowości R., gm. [...] i jednocześnie zobowiązał A. sp. z o.o. (dalej także "Spółka") jako inwestora do przedłożenia w terminie do 15 marca 2020 r. dokumentów w postaci: 1. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością - działką nr 618/14 na cele budowlane; 2. czterech egzemplarzy projektu budowlanego trzech zbiorników do magazynowania gazów ciekłych wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi; 3. zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. PINB stwierdził też, że wykonane w obecnym stanie roboty budowlane nie wymagają ustalenia niezbędnych zabezpieczeń budowy. W toku czynności kontrolnych organ I instancji ustalił, że przy budynku istniejącym na działce nr 618/14 w R. w jego północno-wschodnim narożniku znajduje się betonowy fundament o wymiarach: 3,0 m x 9,55 m przebiegający równolegle do ściany północnej budynku (w odległości 1,40 m). Fundament posiada wysokość 0,28 m ponad poziom terenu. Na przedmiotowym fundamencie ustawione są trzy zbiorniki ze stali nierdzewnej, z których każdy posiada 4 stopy z otworami na 4 śruby. W każdej stopie stwierdzono po jednej śrubie mocującej stopę do betonowego podłoża (fundamentu). Każdy ze zbiorników posiada obwód około 6,60 m. Jeden zbiornik ma wysokość ok. 5,7 m, zaś pozostałe dwa po ok. 9,70 m. Niższy zbiornik jest przeznaczony na dwutlenek węgla w postaci ciekłej, a pozostałe na gazy w postaci ciekłej jak argot i azot. Z oświadczenia przedstawiciela inwestora wynika, że zbiorniki ustawione zostały 2 sierpnia 2019 r. Płyta, na której postawione są zbiorniki znajduje się w gruncie na głębokości 1 m. Na wykonanie powyższych robót Spółka nie uzyskała pozwolenia na budowę, jak też nie dokonała zgłoszenia. Wspólne zażalenie na powyższe postanowienie złożyli: R. N., Ł. N., R. S., K. S., L. S., M. L., S. L. oraz S. S. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. WINB umorzył postępowanie zażaleniowe. W uzasadnieniu wskazał, że PINB nie przyznał wnoszącym zażalenie statusu stron w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Z materiałów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, że wymienione osoby mają tytuł prawny w stosunku do działki nr 618/14 w R. oraz do działek z nią sąsiadujących lub jakikolwiek inny tytuł z którego można wywieść interes prawny do udziału jako strona w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019, poz. 1186), dalej zwanej "P.b.". W związku z powyższym, WINB zwrócił się do składających zażalenie o wskazanie okoliczności z której wywodzą interes prawny jako strony przedmiotowego postępowania i przedstawienie dokumentu potwierdzającego istnienie tego interesu. R. N. i Ł. N., R. S., L. S. i K. S., M. L. oraz S. S. w wyznaczonym terminie złożyli pisma podobnej treści zatytułowane jako "wniosek o uznanie za stronę w postępowaniu administracyjnym", nie powołując, w ocenie organu, żadnej z okoliczności, która stanowiłaby "interes prawny" dający podstawę do przyznania statusy strony. Wymienieni wskazali tylko, że okoliczność w postaci nałożenia na inwestora przez organ I instancji obowiązku przedstawienia zaświadczenia Wójta Gminy Świlcza o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu winna być punktem wyjścia do określenia stron postępowania w sprawie samowoli budowlanej prowadzonego w niniejszej sprawie. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest bowiem od spełnienia warunku w postaci zachowania "zasady dobrego sąsiedztwa". Przy czym, przez pojęcie "sąsiedztwa" nie należy rozumieć wyłącznie bezpośredniej styczności działki inwestycyjnej z działką sąsiednią. Zdaniem wnoszących zażalenie, ich nieruchomości położone są w zasięgu potencjalnego oddziaływania inwestycji także wobec tego, że chodzi o sąsiedztwo wobec dróg dojazdowych do terenu inwestycji i ich nieruchomości. W pismach tych wymienione osoby zwróciły także uwagę na to, że przedsięwzięcie może zostać zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ich ocenie, organ prowadzący postępowanie w sprawie samowoli budowlanej powinien dokonać ponownej i rzetelnej analizy kręgu stron postępowania w sprawie tej samowoli, gdyż jak wynika z art. 72. ust. 1 pkt 3 - ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowiska, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a to ma związek z ustaleniem obszaru, na który będzie oddziaływać to przedsięwzięcie. Ze względu na fakt, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy związany jest decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, to nie może on pominąć żadnych obowiązków i uprawnień z tej decyzji wynikających, w szczególności kwestii wszelkich oddziaływań planowanego zamierzenia inwestycyjnego na środowisko. S. L. nie odpowiedział natomiast na wezwanie organu, zaś R. S. złożył odpowiedź niepodpisaną. WINB podkreślił, że postępowanie w sprawie samowoli budowlanej, tak jak każde inne postępowanie administracyjne, powinno się toczyć z udziałem właściwie określonego kręgu stron. Wyznaczenie takiego kręgu następuje na zasadach ogólnych tj. przy zastosowaniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), określanej następnie jako "K.p.a.". Z żadnego przepisu prawa na tym etapie nie wynika, że przedmiotowa inwestycja i wydane postanowienie w przedmiocie wstrzymania robót i nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia określonych dokumentów, wpływa na prawa bądź obowiązki wnoszących zażalenie. Podniesiona w pismach argumentacja nie prowadzi do ustalenia normy prawnej (przepisu) w świetle którego status wymienionych osób jako stron postępowania na tym etapie byłby oczywisty. Organ II instancji podniósł też, że postępowania: w sprawie ustalenia warunków zabudowy czy w sprawie konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach są zastrzeżone do właściwości innych organów. Od ewentualnych wyników tych postępowań może zależeć możliwość uzyskania niezbędnych zgód i pozwoleń potrzebnych do przeprowadzenia procedury legalizacyjnej. Końcowo WINB zaznaczył, że środek zaskarżenia jakim jest zażalenie przysługuje stronie postępowania. Wniesienie natomiast odwołania przez podmiot nie będący stroną, w sytuacji gdy organ odwoławczy stwierdzi brak interesu prawnego tego podmiotu, prowadzić powinno do wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art.138 § 1 pkt 3 K.p.a. Na mocy zaś art. 144 K.p.a. przepisy dotyczące odwołań mają odpowiednio zastosowanie do zażaleń. Z decyzją powyższą nie zgodzili się Ł. N., R. N. oraz S. S., którzy wnieśli na nią wspólną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, w której zarzucili naruszenie przepisów postępowania poprzez uznanie, że nie mają oni w sprawie interesu prawnego w sytuacji, gdy winni być uznani za stronę postępowania. W konsekwencji zarzucili naruszenie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 144 K.p.a. przez umorzenie postępowania, kiedy istniały podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia oraz brak podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokonanie błędnej jego oceny. Ich zdaniem, organ prowadził postępowanie w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, nie kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Skarżący zarzucili także naruszenie art. 9 w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz poprzez zaniechanie przez organ wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadności przesłanek, którymi się kierował. Skarga zarzuca również naruszenie prawa materialnego tj. art. 48 ust. 2, ust. 3-5 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że w przedmiotowej sprawie należało zastosować procedurę legalizacyjną w sytuacji, gdy legalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia jest prawnie niemożliwa z uwagi na niezgodność inwestycji z przepisami z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego, a także ochrony środowiska i przez to bezzasadna. Mając powyższe na uwadze skarżący wnieśli o uchylenie kwestionowanego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zwrócili uwagę, że organ II instancji odmawiając im przymiotu strony postępowania odwołał się do wąskiego rozumienia pojęcia "działki sąsiedniej", co jest nieprawidłowe. Co do zasady bowiem, właściciele nieruchomości sąsiednich (w szerokim rozumieniu tego pojęcia) są stronami postępowania w sprawie samowoli budowlanej. Organ w ogóle nie odniósł się do kwestii parametrów wykonanych zbiorników, jak i możliwych awarii i pożarów, które mogą mieć wpływ na bezpieczeństwo nieruchomości położonych w najbliższym otoczeniu inwestycji. Ich zdaniem, istnieje duże ryzyko szkodliwego oddziaływania inwestycji na należące do nich nieruchomości w postaci zagrożenia ulatniania się gazu i wybuchem tego gazu, co składa się na zakres immisji bezpośrednich i pośrednich. Dla oceny, czy dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania realizowanej inwestycji bez znaczenia jest, czy normy w zakresie sytuowania czy oddziaływania zostały przekroczone. Inwestycja, której dotyczy sprawa powoduje obniżenie wartości należących do nich nieruchomości. Skarżący podkreślili, że to na organie administracyjnym spoczywa obowiązek ustalenia z urzędu, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek i nie można tych czynności przerzucać na stronę. Skarżący podnieśli także, iż WINB zaakceptował wadliwe ustalenia organu I instancji wynikające z przeprowadzonej kontroli, które odbiegają od rzeczywistego stanu rzeczy w terenie i zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. Ustalenia te w części oparte są na informacjach uzyskanych od przedstawiciela Spółki, która jest zainteresowana kontynuacją procesu inwestycyjnego. Skarżący zakwestionowali przyjęcie przez organy, że dopuszczalna jest legalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia, podczas gdy nie jest możliwe doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami z zakresu ochrony środowiska oraz planowania i zagospodarowania przestrzennego. Wykonane roboty wykraczają poza zakres udzielonego Spółce zezwolenia konserwatora zabytków. W sprawie nie ma także mowy o podobieństwie czy kontynuacji zabudowy. Teren, na którym znajduje się inwestycja spełnia cele mieszkaniowe, rekreacyjne i kulturowe. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli sądowej mogą być postanowienia kończące postępowanie, a to w myśl art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej następnie "P.p.s.a.". Sąd kontroluje je mając na uwadze kryterium zgodności z prawem, tak materialnym, jak i procesowym, o czym stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.). Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Jeśli zaś w wyniku analizy sąd uzna, że tego rodzaju uchybień brak, wówczas skarga, jako bezzasadna, podlega oddaleniu w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Sąd w niniejszym postępowaniu kontrolował postanowienie WINB umarzające postępowanie zażaleniowe wobec braku przymiotu strony w odniesieniu do wnoszących zażalenie. Organ wskazał, że prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie w sprawie samowoli budowlanej, tak jak każde inne postępowanie administracyjne, powinno się toczyć z udziałem właściwie określonego kręgu stron. Do ustalenia tego kręgu organ za stosowne uznał zastosowanie art. 28 K.p.a., po czym wskazał, że z żadnego przepisu prawa na tym etapie nie wynika, że przedmiotowa inwestycja i wydane postanowienie w przedmiocie wstrzymania robót i nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia określonych dokumentów, wpływa na prawa bądź obowiązki wnoszących zażalenie. Podniesiona zaś w pismach składających zażalenie argumentacja nie prowadzi do ustalenia normy prawnej (przepisu) w świetle którego status tych osób jako stron postępowania na tym etapie byłby oczywisty. W ocenie Sądu, stanowisko organu II instancji jest prawidłowe. Jak słusznie wskazał ten organ, w każdym postępowaniu administracyjnym powinny brać udział wszystkie jego strony, a ich właściwe określenie należy do podstawowych zadań organu. W sytuacji, gdy przepisy szczególne regulujące daną problematykę nie wskazują, komu przysługuje taki przymiot, zastosowanie znajduje art. 28 K.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Na tym unormowaniu zasadnie oparł się WINB, bowiem przepisy ustawy Prawo budowlane nie zawierają żadnego przepisu, który wskazywałby strony postępowania toczącego się w sprawie samowoli budowlanej. W świetle powołanego art. 28 K.p.a., związek normatywny między interesem prawnym lub obowiązkiem danego podmiotu a postępowaniem administracyjnym wyraża się w tym, że postępowanie "dotyczy" interesu prawnego lub obowiązku tego podmiotu. Postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku konkretnego podmiotu w tym sensie, że w wyniku takiego postępowania wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach lub obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach jednego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki innego podmiotu. W pierwszym wypadku postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku danego podmiotu w sposób bezpośredni w tym znaczeniu, że decyzja administracyjna rozstrzyga o jego prawach i obowiązkach, w drugim – postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku innego podmiotu w sposób pośredni, decyzja nie rozstrzyga bowiem wprost o jego prawach i obowiązkach, lecz jedynie oddziaływa na jego prawa i obowiązki wskutek powiązania sytuacji prawnej adresata decyzji z tym podmiotem (tak: Jaśkowska M., Wilbrandt-Gotowicz M., Wróbel A., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. VIII, opubl.: WKP 2020). Cytowany przepis nie stanowi zatem samodzielnej podstawy prawnej, z której dany podmiot może wywieść swój interes prawny, a musi być zawsze powiązany z jakąś konkretną normą, najczęściej z zakresu prawa materialnego. Interes prawny pojawia się więc wówczas, gdy istnieje związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2.06.1999 r., IV SA 2164/97). Sytuacja taka tymczasem nie zachodzi w niniejszej sprawie. Postępowanie dotyczące likwidacji samowoli budowlanej niewątpliwie dotyczy obowiązku prawnego podmiotów, wobec których organ nadzoru budowlanego może orzec nakaz likwidacji samowoli budowlanej czy to w postępowaniu legalizacyjnym, czy w postępowaniu naprawczym. Krąg tych podmiotów wymienia art. 52 P.b., zgodnie z którym inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, 49b, art. 50a oraz art. 51. Zatem każdy z wymienionych podmiotów jako potencjalny adresat nakazu likwidacji samowoli budowlanej, powinien mieć zapewniony udział w postępowaniu dotyczącym likwidacji skutków samowoli budowlanej (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 8.11.2017 r., II SA/Wr 548/17). Jak już wyżej zaznaczono, interes prawny musi wynikać z przepisów prawa, a zatem musi istnieć konkretna norma prawna, która gwarantuje podmiotowi określone prawa, albo jest źródłem ograniczeń w związku z realizacją zamierzenia budowlanego. W pismach, w których skarżący i inne osoby składające zażalenie wniosły o uznanie za stronę postępowania, motywując swój interes prawny, powołały się one na regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zaznaczenia jednak wymaga, że akty te zawierają unormowania o konkretnych postępowaniach prowadzonych w ich oparciu przez właściwe organy, wskazując także w niektórych przypadkach katalog stron danego postępowania. Wbrew twierdzeniom skarżących, trudno jednak przenosić te rozwiązania prawne na grunt postępowania dotyczącego samowoli budowlanej, toczącego się przy stosowaniu regulacji ustawy Prawo budowlane, w przedmiocie stron tego postępowania nie wypowiadającej się. Wówczas bowiem, jak to już wyżej zaznaczono, należy odwołać się do reguły w tym zakresie, wynikającej z art. 28 K.p.a., która zastosowanie znajduje właśnie w takich sytuacjach, gdy w danym akcie, regulującym określone postępowanie, nie ma norm definiujących stronę takiego postępowania. Brak zatem podstaw do przyjęcia, że do określenia stron postępowania dotyczącego samowoli budowlanej właściwe jest posłużenie się aktami normującymi odrębne postępowania, chociaż niewątpliwie związane z szeroko pojętym procesem budowlanym. Zdaniem Sądu, te poszczególne regulacje prawne dotyczą określonych etapów tego procesu i na etapach tych mają zastosowanie. Nie jest więc dopuszczalne rozszerzanie ich także na inne postępowania, bowiem stanowiłoby to ingerencję prawotwórczą. Fakt, że skarżący, z takich czy innych względów, nie są zadowoleni z inwestycji znajdującej się w pewnej odległości od ich zabudowań nie może uzasadniać ich udziału w niniejszym postępowaniu, jeśli niezadowolenie to nie znajduje oparcia w odpowiednich przepisach prawa, a tak jest właśnie w sprawie niniejszej. Powołane przez strony regulacje prawne odnoszą się do innych postępowań, które będą ewentualnie prowadzone, jeśli właściwe organy uznają to za zasadne. Organy te będą miały także obowiązek ustalić krąg stron tych postępowań, by dopuścić je do udziału w nich. Jeśli uznają że skarżący do kręgu tego się zaliczają, to będą do nich kierować wszelką korespondencję w sprawie. Sąd nie zgadza się z twierdzeniem skarżących, że WINB błędnie przerzucił na nich ciężar wskazania właściwych regulacji prawnych uzasadniających ich przymiot strony. Faktycznie, to rolą organu jest ustalenie, kto jest uprawniony do uczestnictwa w konkretnym postępowaniu. Jeśli jednak - w wyniku prowadzonych analiz - organ ustali taki katalog stron, to osoba, która się w nim nie znalazła, sama winna dowieść, że przymiot taki jej w rzeczywistości przysługuje. To ona uzyskuje bowiem korzyść w postaci udziału w danym postępowaniu administracyjnym. Powołując się zatem na swój interes prawny, mający legitymować ją do udziału w konkretnym postępowaniu, ma obowiązek wykazania tego interesu. Zakwestionowanym przez wnoszących zażalenie postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z inwestycją, której dotyczy sprawa oraz nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia określonych dokumentów, od czego uzależniony będzie dalszy bieg postępowania w sprawie. Wśród wspomnianych dokumentów znajduje się zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeśli więc zaistnieje konieczność wydania tego rodzaju decyzji, to wówczas właściwy organ przeprowadzi postępowanie, oceniając spełnienie warunków z powoływanego przez skarżących art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w którym to postępowaniu dopuści do udziału odpowiednie strony. Jeśli uzna, że przymiot taki przysługuje także skarżącym i innym składającym zażalenie w sprawie obecnie rozpoznawanej, to "uczyni" te osoby stronami prowadzonego postępowania. Jest to jednak kwestia dotycząca odrębnego postępowania, a zatem nie mogąca być rozważana obecnie. Sąd w sprawie niniejszej nie ma zatem prawa do oceny, czy w ewentualnym postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy, przymiot jego stron przysługiwałby skarżącym. Wkraczałby bowiem wówczas w kompetencje zastrzeżone dla innego podmiotu. Taka ocena stałaby się zaś aktualna dopiero w razie wniesienia skargi na akt wydany w następstwie tego drugiego postępowania. Sąd nie mógł także zająć się zarzutami skargi kwestionującymi ustalenia poczynione w postępowaniu administracyjnym przez PINB, bowiem zaskarżone postanowienie WINB umarza postępowanie zażaleniowe ze względu na brak przymiotu stron skarżących w tym postępowaniu. Rolą Sądu było więc dokonanie tylko analizy, czy słusznie przymiot taki nie został skarżącym przyznany przez wskazane organy. Sąd nie mógł natomiast wkraczać w kwestie merytoryczne tzn. czy postanowienie PINB zostało wydane zgodnie z prawem. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.