II SA/Rz 226/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ Sędziowie WSA Jarosław Szaro WSA Kazimierz Włoch Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej "A" sp. z o.o. w [...]kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

II SA/Rz 226/17 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez "A" Sp. z o.o. (dalej: spółka/przedsiębiorca/skarżący) od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej w wysokości 2.500zł, uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1.500 zł. Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że podczas kontroli przedsiębiorstwa "A" w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego, Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego stwierdził naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy oraz naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego, w związku z czym nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 2.500 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka zakwestionowała prawidłowość ustalenia przez organ dni zarejestrowanej działalności, bowiem stwierdzone naruszenia zostały ustalone na podstawie dni kalendarzowych, co nie jest równoznaczne z dniami zarejestrowanej działalności. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał częściowo zarzuty odwołania za uzasadnione stwierdzając, że kara za naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego została nałożona niezasadnie. Powołując się na treść § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. Nr 159, poz. 1128 ze zm.) – dalej: "rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych", który stanowi, że dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni, organ stwierdził, że przedsiębiorca dokonywał odczytów urządzenia rejestrującego pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w dniach 15 lipca 2015 r. i 14 października 2015 r. W tym okresie w ciągu 16 dni karta kierowcy nie była włożona do tachografu i pojazd nie poruszał się. Po dokonaniu analizy materiału dowodowego organ stwierdził, że nie został przekroczony termin na wczytanie danych z urządzenia rejestrującego, bo w każdym przypadku wczytywanie danych dokonywane było w okresach wynoszących mniej niż 90 dni. Za niezasadne uznał natomiast organ zarzuty odwołania dotyczące nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy. Organ odwołał się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stwierdził, że nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy w te dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i nie podlega obowiązkowi odpoczynku, a zatem przy obliczaniu terminu na wczytanie danych cyfrowych z kart kierowców i urządzeń rejestrujących organ powinien wziąć pod uwagę wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Analiza danych cyfrowych z karty kierowcy wykazała, że w 3 przypadkach termin na wczytanie danych z kart kierowców wynoszący 28 dni został przekroczony. Organ wskazał, że do obliczenia dni zarejestrowanej działalności uwzględnił dni, w których karta była umieszczona w tachografie, dni w których kierowca dokonał wpisów manualnych, a także dni, które na podstawie ewidencji czasu pracy przekazanej przez przedsiębiorców należy zaliczać do obliczania dni zarejestrowanej działalności. Organ pominął natomiast dni, w których czas pracy rejestrowany był na wykresówkach oraz dni, w których kierowca pozostawał na urlopie. W związku z tym, że za każde naruszenie w tym zakresie kara pieniężna wynosiła 500 zł za każdego kierowcę, to łączna kara pieniężna wymierzona przedsiębiorcy wyniosła 1500 zł. Jednocześnie organ odstąpił od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie dotyczące kierowcy A.F., bowiem analiza danych cyfrowych z jego karty wykazała, że maksymalny okres wczytywania danych nie został przekroczony. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na zastosowanie art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t. jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 11907) – dalej: "u.t.d.", zaś sam organ w zgromadzonym materiale dowodowym nie dopatrzył się okoliczności przemawiających za zastosowaniem tego przepisu. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał też na brak podstaw do zastosowania w sprawie art. 92 b ust. 1 pkt 1 u.t.d., bowiem zgodnie z orzecznictwem sądowym przepis ten znajdzie zastosowanie wyłącznie w sprawach, w których wykryto i stwierdzono naruszenie przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i okresów odpoczynku, natomiast nie znajduje zastosowania w sprawach związanych z użytkowaniem urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie spółka zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez wydanie rozstrzygnięcia w zakresie naruszenia określonego pod lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., bez analizy całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, art. 107 § 3 k.p.a. przez nieprawidłowe uzasadnienie decyzji w zakresie podstawy faktycznej i prawnej, art. 2 Konstytucji RP prowadzące do naruszenia zasad demokratycznego państwa prawa i zasady zaufania do państwa. Wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że nieprawidłowa jest kwalifikacja okresów aktywności kierowcy dokonana przez organ, w szczególności organ nie wskazał, z jakich powodów zaliczył do okresu aktywności bliżej nieokreślone dni działalności wynikające z ewidencji czasu pracy. Organ nie sprecyzował jaką działalność wykonywali kierowcy w dniach, w których ich karty nie znajdowały się w tachografie oraz za które dni dokonano wpisów manualnych czasu wolnego. W tym zakresie uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wadliwe, gdyż uniemożliwia sądowi sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Skarżąca dodała też, że stanowisko organu jest sprzeczne z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, wyrażoną np. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 września 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 875/16. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna. Spór w niniejszej sprawie dotyczy przestrzegania przez przedsiębiorcę obowiązku terminowego wczytywania danych z kart kierowców. Stosownie do treści § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie częstotliwości pobierania danych, dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Natomiast zgodnie z art. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.Urz.UE.L.2010.168.16) – dalej: "rozporządzenie Komisji nr 581/2010", maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie może przekraczać 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Oznacza to, że podmiot wykonujący przewóz naruszy powyższy obowiązek, a tym samym podlegać będzie odpowiedzialności administracyjnej, jeżeli nie pobierze danych z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni. Istotne znaczenie w niniejszej sprawie ma to, czy przy realizacji powyższego obowiązku, podmiot obowiązany powinien uwzględnić każdy dzień kalendarzowy czy wyłącznie dni zarejestrowanej działalności kierowcy, którego dane mają zostać wczytane. Co do zasady, jak w wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stoi na stanowisku – wywodzonym m.in. z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2015r. sygn. akt II GSK 2396/14 - że przy obliczaniu terminu na wczytanie danych cyfrowych z kart kierowców, powinny być brane pod uwagę wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Zdaniem Sądu, stanowisko to jest słuszne i znajduje uzasadnienie w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych, które jednolicie przyjmują, że wykładnia omawianych przepisów powinna być dokonana z uwzględnieniem zapisu pkt 3 preambuły do rozporządzenia nr 581/2010, który stanowi, że określając maksymalne okresy na wczytanie danych należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Dniami zarejestrowanej działalności są dni, w których działalność kierowcy powinna być zarejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresu odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r. – dalej: "rozporządzenie nr 561/2006". Okresami składającymi się z nierejestrowanej działalności są natomiast okresy, gdy nie można przedsiębiorcy przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2015 r. sygn. akt II GSK 2396/14, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 września 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 875/16 i z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1556/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlk. Z dnia 4 kwietnia 2016r. sygn.. akt II SA/Go 134/16). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie sposób jednak stwierdzić, czy organ dokonał obliczenia dni pomiędzy odczytami z kart kierowcy z zachowaniem powyższych zasad. Dokonując bowiem analizy danych cyfrowych z kart kierowców organ uznał za dni rejestrowanej działalności te dni, w których karta była umieszczona w tachografie, dni, w których dokonano wpisów manualnych oraz dni, które na podstawie ewidencji czasu pracy przekazanej przez stronę należy zaliczać do dni zarejestrowanej działalności. Przy obliczaniu dni zarejestrowanej działalności nie zostały uwzględnione dni, kiedy kierowca pozostawał na urlopie oraz dni rejestrowania czasu pracy na wykresówkach. Na podstawie takiego opisu analizy danych w zaskarżonej decyzji nie sposób wywnioskować, jakiego rodzaju aktywność kierowcy wynikająca - zdaniem organu - z ewidencji czasu pracy, uzasadniała jej zaliczenie do dni rejestrowanej działalności. Opisane w zaskarżonej decyzji przekroczenia terminów odczytu danych z kart kierowców w odniesieniu do J. G.(przekroczenie o jeden dzień), R. I. (przekroczenie o jeden dzień) i A. P. K. (przekroczenie o 3 dni), nie poddają się kontroli Sądu, bowiem organ nie wskazał, które konkretnie dni w zakwestionowanym okresie i z jakiego powodu zostały w oparciu o ewidencję czasu pracy zaliczone do dni rejestrowanej działalności. Nie sposób zatem ocenić, czy zakwestionowane przekroczenia terminu odczytu danych z kart kierowców faktycznie miały miejsce. Rację ma zatem skarżący, że w tym zakresie stan faktyczny nie został w sposób należyty wyjaśniony, a uzasadnienie decyzji jest niepełne i uniemożliwia odniesienie się do stwierdzonych naruszeń. Z powyższych względów zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowego tj. art.7, art.77 § 1, art.80 i art.107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c i art.200 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. Sąd zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w wysokości 100zł, z tytułu uiszczonego wpisu od skargi .