II SA/Rz 225/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie NSA Jerzy Solarski WSA Paweł Zaborniak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi J.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej o rejestracji samochodu osobowego - skargę oddala -

Przedmiotem skargi J.D. (dalej w skrócie: "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej w skrócie: "SKO"; "Kolegium") z [...] grudnia 2019 r., nr[...], wydana w sprawie rejestracji pojazdu – samochodu osobowego marki FSM Bielsko Biała Polski Fiat 126p 650. Z akt sprawy wynika, że Starosta decyzją z dnia [...] października 2018 r., znak [...], wydaną w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego wszczętego na skutek złożenia sprzeciwu przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Miasta [...], uchylił swą ostateczną decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r., znak [...], o rejestracji samochodu osobowego marki FSM Bielsko Biała Polski Fiat 126p 650, uprzednio zarejestrowanego na rzecz S.W. Wskazaną decyzją uchylono także ważność wydanego dowodu rejestracyjnego seria i numer [...] oraz zalegalizowanych tablic rejestracyjnych o wyróżniku [...] i nalepki kontrolnej [...]. Jednocześnie Organ odmówił rejestracji wyżej wymienionego pojazdu. W podstawach prawnych opisanej decyzji wskazano art. 145 § 1 pkt 1, art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Ustalono w toku postępowania, iż w dniu [...] września 2018 r. do Wydziału Komunikacji, Dróg i Transportu Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął sprzeciw Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Miasta [...] wobec ostatecznej decyzji Starosty w sprawie rejestracji na rzecz skarżącego opisanego na wstępie pojazdu. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazano, że w toku nadzorowanego przez Prokuraturę Rejonową w [...] dochodzenia ustalono, że podczas rejestracji w/w pojazdu posłużono się podrobioną umową darowizny. W związku z tym dowód, tj. umowa darowizny pojazdu zawarta pomiędzy darującym S.W., a obdarowanym J.D., na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazał się fałszywy, co zarazem wypełnia przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Okoliczność powyższa została potwierdzona opinią z przeprowadzonych badaniach dokumentów z dnia [...] kwietnia 2018 r., wykonaną przez Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Wojewódzkiej., której kopia (potwierdzona za zgodność z oryginałem) została dołączona do sprzeciwu wniesionego przez Prokuratora. Organ uwzględniając powyższe okoliczności dotyczące sfałszowania podpisu S.W. na okazanym podczas rejestracji dokumencie przeniesienia własności pojazdu w postaci umowy darowizny, postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie rejestracji samochodu osobowego. Według art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.; dalej zwana P.r.d.), rejestracji pojazdu dokonuje się na wniosek właściciela. Natomiast zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 P.r.d., podstawą rejestracji jest dowód własności pojazdu lub dokument potwierdzający jego powierzenie przez podmiot zagraniczny. Biorąc pod uwagę treść sprzeciwu prokuratorskiego i załączonej do niego opinii z laboratorium kryminalistycznego na temat dowodu przeniesienia własności pojazdu stwierdzono, iż J.D. w rzeczywistości nie wykazał się własnością pojazdu, co w konsekwencji uniemożliwia dokonanie rejestracji pojazdu na rzecz wnioskodawcy. Biorąc pod uwagę zaistniały w sprawie stan faktyczny należało według Starosty orzec o uchyleniu ostatecznej decyzji o rejestracji i jednocześnie o odmowie rejestracji przedmiotowego pojazdu. Odwołanie od opisanej wyżej decyzji Starosty wniósł do SKO J.D.. Zarzucono w odwołaniu w szczególności naruszenie przepisów postępowania administracyjnego – art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. - w sposób mający istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniesiono również o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego grafologa na okoliczność ustalenia czy podpis złożony na umowie darowizny datowanej na dzień [...] kwietnia 2014 r., jest własnoręcznym podpisem S.W., przy uwzględnieniu wieku oraz jego stanu zdrowia. Ponadto, według strony koniecznym było posiłkowe stosowanie w sprawie art. 169 K.c. SKO decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., o nr [...], po rozpoznaniu opisanego odwołania w pkt 1 uchyliło zaskarżoną decyzję w części orzekającej o uchyleniu ważności wydanego dowodu rejestracyjnego oraz zalegalizowanej tablicy, nalepki kontrolnej, i w tym zakresie umorzyło postępowanie przed organem I instancji, zaś w pkt 2 w pozostałej części utrzymało zaskarżoną decyzję Starosty w mocy. Podzielono pogląd Organu I instancji, że załączona do wniosku o rejestrację pojazdu umowa darowizny samochodu osobowego zawarta dnia [...] kwietnia 2014 r. między S.W., a J.D., nie została podpisana przez S.W. Okoliczność ta ustalona została już po wydaniu ostatecznej decyzji w sprawie rejestracji pojazdu na rzecz odwołującego się. Dowodzi tego opinia biegłego z dnia [...] kwietnia 2018 r., z zakresu klasycznego badania dokumentów. Wiarygodność stwierdzonego przez biegłego faktu podrobienia podpisu pod wskazaną umową nie może być podważona jedynie przez stwierdzenia samego odwołującego się, który zapewnia, że nakreślony na umowie podpis jest własnoręcznym podpisem S.W. Starosta musiał uznać, że prawo własności przedmiotowego pojazdu nie zostało przy jego rejestracji skutecznie wykazane przez nabywcę. W postępowaniu w sprawie o rejestrację pojazdu organ administracji nie może prowadzić ustaleń w przedmiocie istnienia czy nieistnienia określonego prawa lub stosunku prawnego. Organy dokonują bowiem rejestracji na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych. Zatem Starosta zasadnie orzekł o uchyleniu swej ostatecznej decyzji o rejestracji przedmiotowego pojazdu, jednocześnie wydając nową decyzją orzekającą o odmowie jego zarejestrowania na rzecz odwołującego się. Nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Starosty, które w zamiarze tego organu miałoby skutkować uchyleniem ważności wydanego dowodu rejestracyjnego oraz zalegalizowanej tablicy rejestracyjnej i nalepki kontrolnej. Wydanie dowodu rejestracyjnego pojazdu oraz zalegalizowanej tablicy rejestracyjnej jest nierozerwalnie związane z instytucją rejestracji pojazdu, w związku z tym wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o rejestracji pojazdu powoduje w efekcie, że wydany na jej podstawie dowód rejestracyjny podobnie jak i tablica rejestracyjna tracą moc prawną. Orzekanie w tym zakresie było więc bezprzedmiotowe. Wydanie dowodu rejestracyjnego oraz zalegalizowanie tablicy rejestracyjnej, to w istocie czynność materialno-techniczna, a zatem nie może podlegać wzruszeniu w trybie zastrzeżonym przez przepisy procesowe dla weryfikacji decyzji administracyjnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) na powyższą decyzję SKO, Skarżący zawnioskował o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Kwestionowanej decyzji zarzucił, że została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: - przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie wyrażające się w przeprowadzeniu pozornego postępowania administracyjnego w ramach ponownego rozpoznania sprawy przed organem I instancji, nieprzeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i oparcie się wyłącznie na informacjach Prokuratora, a także pominięcie okoliczności faktycznych wynikających z zeznań Z.D. oraz wyjaśnień strony J.D.; - art. 75 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego grafologa, na okoliczność ustalenia czy podpis złożony na umowie darowizny datowanej na dzień [...] kwietnia 2014 r. jest własnoręcznym podpisem S.W., przy uwzględnieniu wieku i stanu zdrowia, podczas gdy organ winien dopuścić wszystkie dowody, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie są sprzeczne z prawem. Nadto organ zobowiązany jest do uwzględnienia wniosku dowodowego strony, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Skarżący zarzucił także, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, mającym istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji tj. art. 169 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.) w zw. z art. 72 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów poprzez niezastosowanie wymienionych przepisów i brak ich wzajemnej interpretacji jako przepisów niewyłączających a uzupełniających się w sytuacji gdy z ustawy Prawo o ruchu drogowym jak i z rozporządzenia wynika katalog dokumentów stanowiących dowód własności pojazdu, który nie jest katalogiem zamkniętym i należy go interpretować w kontekście innych norm prawa, podczas gdy z art. 169 k.c. wynika, że z chwilą objęcia rzeczy w posiadanie następuje przejście własności o ile nabywca działa w dobrej wierze, a nadto "upływ trzech lat od utraty rzeczy przez właściciela i w tym kierunku winny być skierowane ustalenia organów". W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego i oparł się jednie na informacji uzyskanej od Prokuratora. Całkowicie pominął okoliczności wynikające z wyjaśnień J.D. oraz jego małżonki Z.D. Wyjaśnił, że do zawarcia umowy darowizny doszło w kwietniu 2014 r., kiedy to S.W. zaproponował J.D. darowiznę ww. samochodu osobowego, którego z uwagi na stan zdrowia nie mógł dalej użytkować. S.W. w tym czasie podupadł mocno na zdrowiu. Darowizna na rzecz J.D. miała mu w części wynagrodzić trud, który włożył w opiekę nad S.W. Darczyńca podpisał osobiście i własnoręcznie w obecności J.D. umowę. Skarżący podał, że nakreślony na umowie podpis jest własnoręcznym podpisem S.W. a który, z uwagi na wiek i stan zdrowia oraz pozycję siedzącą w chwili składania podpisu, mógł się nieznacznie różnić od nakreślanych przez niego podpisów przed wielu laty. Podał, że nie wie czy do Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w [....], które sporządziło opinię z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] zostały dostarczone jakiekolwiek próbki pisma S.W. oraz jakiego okresu dotyczyły. Jego zdaniem powinny to być próbki pism pochodzące z przedmiotowego okresu (tj. kwiecień 2014 r.), uwzględniające stan zdrowia oraz wiek S.W. Nadto winna zostać sporządzona opinia biegłego grafologa, bądź biegłego z zakresu pisma ręcznego. W okolicznościach sprawy opinia sporządzona została przez biegłego z zakresu klasycznego badania dokumentów. Skarżący zauważył, że dostarczył próbki pisma do organu, a mimo to zaniechano przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego grafologa, na okoliczność ustalenia czy podpis złożony na umowie darowizny z [...] kwietnia 2014 r. jest własnoręcznym podpisem S.W., przy uwzględnieniu wieku i jego stanu zdrowia. Końcowo podał, że organ I instancji wskazał, że dokument potwierdzający transakcję został uznany za sfałszowany. Ma to świadczyć o tym, że Skarżący nabył pojazd od nieuprawnionego. Tymczasem w ocenie Skarżącego koniecznym było posiłkowe zastosowanie art. 169 k.c. Fakt, że przepis ten znajduje się w systemie prawa cywilnego nie zwalnia organów administracyjnych od jego subsydiarnego stosowania. Sprzyja to zasadom ekonomiki oraz wszechstronnej analizy postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium zawnioskowało o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako zupełnie niezasadna, została przez Sąd oddalona w całości. Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarżący przedmiotem swej skargi uczynił decyzję Organu odwoławczego wydaną w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego w związku z zaistnieniem przesłanki wznowieniowej określonej w treści art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Wznowienie postępowania zakończonego decyzją o rejestracji pojazdu nastąpiło na skutek sprzeciwu Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Miasta [...], w którym podniesiono, iż istotne dla sprawy okoliczności faktyczne ustalono w postępowaniu rejestracyjnym oparciu o fałszywe dowody w postaci umowy darowizny. Na umowie mającej stanowić dowód własności pojazdu został według Prokuratura podrobiony podpis osoby darującej pojazd, tj. podpis S.W. Dla Sądu kontrolującego decyzję SKO nie ulega najmniejszej wątpliwości, iż w sprawie zaistniały zarówno przesłanki do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.) jak również przyczyny uzasadniające uchylenie zaskarżonej przez Prokuratora ostatecznej decyzji Starosty o rejestracji pojazdu Fiat 126p 650, oraz o odmowie rejestracji tegoż pojazdu (art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.). Skarga nietrafnie zarzuca SKO naruszenie przepisów K.p.a. z zakresu postępowania wyjaśniającego – art. 7, 77, 80 K.p.a. oraz art. 75 § 3 zw. z art. 78 § 1 K.p.a. Materiał dowodowy zgromadzony przez Starostę był bowiem wystarczający do tego, aby wznowić postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. i usunąć z obrotu wadliwą decyzję ostateczną Starosty na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Należało zauważyć, iż do swego sprzeciwu Prokurator załączył postanowienie Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., sygn. akt [...]. Na mocy tegoż postanowienia nastąpiło umorzenie dochodzenia w sprawie podrobienia w bliżej nieustalonym miejscu i czasie przez bliżej nieustaloną osobę, podpisów zmarłego dnia [...] czerwca 2014 r. S.W. na umowie darowizny samochodu marki Fiat 126p datowanej na dzień [...] kwietnia 2014 r., jak również podrobienia w bliżej nieustalonym miejscu i czasie przez bliżej nieustaloną osobę podpisów S.W. na umowie kupna-sprzedaży ciągnika rolniczego marki Wladimirec, datowaną na dzień [...] marca 2014 r. Umowy te miały przenosić własność w/w pojazdów na skarżącego J.D.. W postanowieniu Prokuratora stwierdzono, iż z wydanej na okoliczności popełnienia przestępstwa opinii biegłego z zakresu klasycznych badań dokumentów wynika wyraźnie, iż podpisy na umowach złożonych dla potrzeb zarejestrowania pojazdów, nie zostały nakreślone przez S.W., tj. zbywcę. Dawało to podstawę do wnioskowania, iż ustalanie wykonawcy przestępstwa podrobienia podpisów nie jest możliwe. Pomimo przeprowadzenia szeregu czynności procesowych i pozaprocesowych, nie udało się ustalić osoby, która podrobiła przedmiotowe podpisy na umowach. W świetle tego orzeczenia Prokuratora, nie może budzić wątpliwości fakt wykrycia przestępstwa podrobienia podpisów pod umowami przenoszącymi własność pojazdów. Postanowienie o jakim tu mowa posiada moc orzeczenia stwierdzającego fałsz dowodu – art. 145 § 1 pkt 1, § 2 K.p.a.. Zdaniem Sądu, sam fakt umorzenia śledztwa (dochodzenia) nie decyduje o odmówieniu postanowieniu cech orzeczenia stwierdzającego popełnienie przestępstwa (zob. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. I OSK 418/06, LEX, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2007 r., sygn. IV SA/Wa 550/07, LEX, wyrok WSA w Bydgoszczy z 13 maja 2014 r., o sygn. II SA/Bd 912/13, LEX). Skoro bowiem ustawodawca, odmiennie od rozwiązań przyjętych w ordynacji podatkowej, w przepisach K.p.a. nie wprowadził ograniczenia stwierdzenia przestępstwa wyłącznie dla sądów karnych, to także orzeczenie innych uprawnionych organów ma znaczenie prawne (zob. wyrok NSA z 26 maja 2011 r., o sygn. I OSK 1109/10, LEX). W tych okolicznościach słusznie uznano w sprawie, że spełnione zostały przesłanki przewidziane w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., dotyczące podstaw wznowienia postępowania. Dodatkowo potwierdza ten wniosek opinia z przeprowadzonych badań ze specjalności klasyczne badanie dokumentów, sporządzona przez Biegłego z Laboratorium Kryminalistyki Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., [...]. Z treści wniosków wyrażonych w tej opinii wynika w sposób jednoznaczny, iż podpisy na umowach będących podstawą decyzji rejestracyjnej Starosty, nie zostały nakreślone przez S.W. Opinię tą biegły oparł m.in. na wzorach pisma ręcznego i podpisach dostarczonych do badań jako materiał porównawczy. Postanowienie Prokuratura o umorzeniu prowadzonego dochodzenia w sprawie przestępstwa polegającego na podrobieniu podpisu na umowie przenoszącej własność pojazdu, stanowi w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dokument urzędowy (zob. wyrok NSA z 19 marca 2009 r., sygn. II GSK 791/08, LEX nr 529870). Zatem w myśl art. 76 § 1 i 2 K.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania lub inne podmioty w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Na mocy powyższej regulacji dokumentom urzędowym, a takim jest również sprzeciw prokuratora, przysługuje domniemanie zgodności z prawdą rzeczywistą, tego co zostało w nich stwierdzone. Domniemanie zgodności dokumentu dowodowego z prawdą rzeczywistą, nie wyłącza naturalnie możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści tych dokumentów, co potwierdza art. 76 § 3 K.p.a. Jednakże zgodnie z zasadą rozkładu ciężaru dowodowego w prowadzonym przed Organami postępowaniu z uwagi na dostarczone przez Prokuratora dowody w postaci opinii biegłego oraz postanowienia o umorzeniu dochodzenia, to na skarżącym ciążył obowiązek przedstawienia z kolei takich dowodów, które pozwalałyby na poczynienie ustaleń odmiennych od tych wynikających z treści postanowienia o umorzeniu dochodzenia oraz opinii biegłego. Skarżący w toku postępowania administracyjnego przed Organami takiego dowodu nie przedłożył, a jedynie wnioskował o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia czy podpisy złożone na umowie sprzedaży i umowie darowizny są własnoręcznymi podpisami S.W., przy uwzględnieniu jego wieku oraz stanu zdrowia. Należy zauważyć, iż w myśl art. 78 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania przeprowadzenia dowodu, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Skoro istotna dla sprawy okoliczności podrobienia podpisu poprzedniego właściciela pojazdu pod umową przenoszącą własność została potwierdzona zarówno treścią opinii biegłego jak również postanowieniem Prokuratora, to prowadzący postępowanie Organ nie był zobligowany do tego aby uwzględnić wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego o jaki wnioskował odwołujący się J.D.. Okoliczności jakich wyjaśnienia domagał się skarżący zostały już w dostatecznym stopniu wyjaśnione. W tych okolicznościach nie doszło do zarzucanego Organom administracji naruszenia podanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego regulujących postępowanie wyjaśniające. Stan faktyczny sprawy został ustalony w oparciu o należycie zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy, który dawał pełne podstawy do uchylenia ostatecznej decyzji o rejestracji pojazdu, a jednocześnie do odmowy tej rejestracji. Należy zgodzić się z Organami obu instancji, iż stosownie do treści art. 73 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2020 r., poz. 110; zwana dalej P.r.d.), podstawą rejestracji pojazdu jest dowód własności pojazdu przedłożony przez jego właściciela wraz z wnioskiem o dokonanie rejestracji, a ponieważ w niniejszej sprawie dowody załączone do sprzeciwu potwierdziły, iż podpis poprzedniego właściciela na umowie został sfałszowany, to nie zaistniały pozytywne przesłanki umożliwiające realizację żądania rejestracji pojazdu przez skarżącego. Dlatego też słusznie SKO orzekło o uchyleniu wadliwej decyzji Starosty w części dotyczącej uchylenia ważności dowodu rejestracyjnego oraz zalegalizowaniu tablic rejestracyjnych, nalepki kontrolnej, jednocześnie umarzając postępowanie organu I instancji, a w pozostałej części utrzymało zaskarżoną decyzję Starosty w mocy. Utrzymanie zaskarżonej decyzji Starosty w mocy w części niewadliwej tej decyzji oznaczało bowiem, iż nastąpiło ostateczne uchylenie decyzji Starosty o rejestracji pojazdu i jednocześnie odmowa jego rejestracji – art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 i art. 73 ust. 1 P.r.d. Ponieważ J.D. nie wykazał się dowodem własności, to przepisy P.r.d. nie pozwalały dokonać rejestracji pojazdu jako stanowiącego jego własność. Ostateczna decyzja o rejestracji pojazdu była prawnie wadliwa i należało ją uchylić w trybie przepisów K.p.a. o wznowieniu postępowania administracyjnego. Kolegium słusznie dopatrzyło się w określonej części decyzji Starosty nieprawidłowości polegającej na orzeczeniu w trybie decyzyjnym o ważności dowodu rejestracyjnego oraz zalegalizowaniu tablic rejestracyjnych i nalepki kontrolnej. Trzeba zgodzić się z Organem odwoławczym, iż kwestie te są rozstrzygane w drodze czynności materialno-technicznej, a nie w postępowaniu jurysdykcyjnym według przepisów K.p.a. Zarzuty skargi skoncentrowane na naruszeniu przepisów K.p.a. okazały się zupełnie bezzasadne, podobnie jak sugerowane przez skarżącego posiłkowe stosowanie art. 169 Kodeksu cywilnego (nabycie ruchomości od nieuprawnionego). Organy w niniejszym postępowaniu nie badały bowiem czy skarżący dokonał nabycia pojazdu od osoby nieuprawnionej do rozporządzenia pojazdem. Nie mogły tego badać bo jak trafnie zauważa to Organ odwoławczy kwestie przesądzania o uprawnieniach prawnorzeczowych nie należą do zakresu jego właściwości. Przedmiotem ich zainteresowania było natomiast zbadanie okoliczności związanych ze sfałszowaniem dowodu kluczowego z punktu widzenia przepisów prawa materialnego dla prawidłowości decyzji o rejestracji pojazdu, w postaci umowy przenoszącej własność. Poza tym, Prokurator w swym sprzeciwie nie podnosił, że zmarły S.W. nie był osobą uprawnioną do rozporządzania pojazdem. Sąd działając poza granicami zarzutów i twierdzeń skargi – art. 134 P.p.s.a. - nie doszukał się w działaniach Organów obu instancji takich naruszeń przepisów postępowania jak i prawa materialnego, która wpływałyby na ustalony w decyzjach wynik sprawy. Rozstrzygnięcie SKO jako w pełni legalne powinno pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w nim skutki prawne. Z powyższych przyczyn należało orzec o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.