II SA/Rz 22/19

Dnia 29 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2019 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o skierowaniu na badania lekarskie - postanawia - odrzucić skargę.

Wnioskiem z dnia 28 czerwca 2018 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] wniósł o wszczęcie postępowania administracyjnego i skierowanie M. M. na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Starosta [...] skierował M. M. (brata M. M.) na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii A i B. Odpis decyzji został doręczony M. M. w dniu 8 sierpnia 2018 r. Następnie na wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] stwierdziło nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że decyzja Starosty została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Odpis decyzji został doręczony M. M. w dniu 7 listopada 2018 r. M. M. (skarżący) wniósł skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o odrzucenie skargi, jako wniesionej przez osobę nie będącą stroną w sprawie, oraz z uwagi na niewyczerpanie przed jej wniesieniem środków zaskarżenia, ewentualnie o oddalenie skargi. Niezależnie od powyższego postępowania, Starosta [...] pismem z dnia 16 sierpnia 2018 r. zawiadomił skarżącego M. M. o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na badania lekarskie, a następnie decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] skierował skarżącego na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty. Skarżący wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do tut. Sądu, która została zarejestrowana pod sygn. II SA/Rz 21/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Skarżącym, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. może być więc podmiot, który ma interes prawny w złożeniu skargi, rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a postępowaniem administracyjnym zakończonym aktem lub czynnością. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Skarga może dotyczyć więc tylko jego "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi (tak m. in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. II FSK 2500/10). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że skarżącemu nie przysługuje uprawnienie do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...], gdyż nie posiada interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. Z akt administracyjnych wynika, że Prokurator wniósł w trybie art. 182 k.p.a. o wszczęcie postępowania administracyjnego i skierowanie skarżącego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Starosta [...] uczynił jednak stroną postepowania administracyjnego brata skarżącego – M. M., którego zawiadomił o wszczęciu postępowania, a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] skierował go na powyższe badania lekarskie. Natomiast skarżący nie był stroną tego postępowania i nie doręczono mu zarówno zawiadomienia o wszczęciu jak i decyzji. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] działając z urzędu stwierdziło nieważność powyższej decyzji Starosty [...]. Również ta decyzja została doręczona wyłącznie M. M., jako adresatowi decyzji Starosty. Sąd stwierdza, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie dotyczy skarżącego i nie wpływa na sferę jego indywidualnych praw i obowiązków wynikających z konkretnego przepisu prawa. Decyzja ta dotyczy bowiem indywidualnych praw i obowiązków brata skarżącego, który był adresatem decyzji Starosty o skierowaniu na badania lekarskie. Ustalenie, że zaskarżona decyzja nie dotyczy interesu prawnego skarżącego a więc, że nie ma on przymiotu podmiotu uprawnionego do wniesienia skargi, skutkować musi odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd wyjaśnia przy tym, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że interes prawny jest kategorią prawa materialnego, a brak tego interesu uzasadnia oddalenie skargi. Jednak w przypadku, gdy brak interesu prawnego jest oczywisty, istnieje podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. II OSK 264/17). W niniejszej sprawie brak interesu prawnego skarżącego jest oczywisty i wynika z nadesłanych przez organ akt administracyjnych. W tej sytuacji niecelowe było kierowanie sprawy na rozprawę, gdyż zachodziła podstawa do odrzucenia skargi. Sąd podkreśla, że konsekwencją wniosku Prokuratora było również wszczęcie przez Starostę postępowania administracyjnego i wydanie w dniu [...] września 2018 r. decyzji nr [...] o skierowaniu skarżącego na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] utrzymało ją w mocy. Skarżący wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], która została zarejestrowana pod sygn. II SA/Rz 21/19 i której nadany został bieg. W tym postępowaniu doszło bowiem do skonkretyzowania praw i obowiązków skarżącego w drodze decyzji administracyjnej.