II SA/Rz 1917/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Piotr Godlewski Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2024 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 28 września 2023 r. nr BP.501.1225.2022.2065.ML6.462619 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia 23 maja 2022 r. nr WITD.DI.0152.VI0225/25/22; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie na rzecz skarżącego D. G. kwotę 400 zł /słownie: czterysta złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w [...] ( dalej: "GITD", "Organ II instancji" lub "Organ odwoławczy") utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: Organ I instancji") z [...] maja 2022 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia na D. G. (dalej: "Skarżący") kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł w związku z przekroczeniem dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów. W podstawie prawnej decyzji Organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 15, art. 4 pkt 22 lit. l), art. 87 ust. I pkt 3 lit d), art. 92a ust. l, ust. 3, ust. 7 pkt 2, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm.; dalej: "u.t.d."), lp. 10.2.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1, 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1047; dalej: "P.r.d."), 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.). Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że w dniu [...] kwietnia 2022 r. w [...] na ul. [...], zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z trzyosiowego pojazdu marki [...] o nr rej. [...] oraz dwuosiowej przyczepy marki [...] o nr rej. [...], którego kierowca, a zarazem przedsiębiorcą był Skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w woli [...]. W dniu kontroli drogowej kontrolowanym pojazdem wykonywany był przewóz 34,14 m3 drewna jodłowego — ładunek podzielny — na trasie z leśnictwa [...] do tartaku w [...]. Kierowca w trakcie kontroli drogowej okazał kwit wywozowy nr [...], waga zgodnie z rozporządzeniem w sprawie określenia gęstości drewna wynosiła 2.5612,5 kg. Waga ustalona na podstawie ważenia pojazdu wyniosła 54,900 ton i stała się podstawą do ustalenia wielkości przekroczenia dopuszczalnej całkowitej masy pojazdu. Przebieg kontroli utrwalono protokołem kontroli drogowej nr [...] oraz protokołem z przesłuchania świadka z dnia [...] kwietnia 2022 r. Pismem z [...] czerwca 2022 r., Skarżący złożył odwołanie zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 77§ 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. Podniósł, że nie zgadza się z faktem, że za ten sam czyn został dwukrotnie ukarany, w postępowaniu administracyjnym i karnym. Kary nałożył ten sam organ na podstawie jednego, stałego i niezmiennego stanu faktycznego. Wyjaśnił, że wobec braku możliwości zważenia pojazdu z drewnem w miejscu załadunku, tj. w lesie skorzystał z Rozporządzenia Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie określenia gęstości drewna. Na tej podstawie ustalił, że waga drewna oraz waga pojazdu ciężarowego wraz z przyczepą nie przekroczy dopuszczalnej masy całkowitej, czyli w tym wypadku 40 t. Organ II instancji nie podzielił argumentacji Skarżącego i utrzymał decyzję Organu I instancji w mocy, w zasadzie podzielając ustalenia, jak i wnioski Organu I instancji. Zgodził się przede wszystkim z Organem I instancji, że ustalenie wielkości przekroczenia powinno odbywać się na podstawie ważenia pojazdu. Podkreślił prawidłowość dokonania ważenia pojazdów, powołując w tym zakresie stosowne przepisy. Wyjaśnił, że kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Podpisując protokół zaakceptował go i nie wniósł o ponowne dokonanie czynności. Odniósł się również do braku podstaw zastosowania możliwości odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 189 a i n. k.p.a., co argumentował autonomiczną regulacją w tym zakresie uregulowaną w art. 92 b i c u.t.d., przy czym nie stwierdził również podstaw do odstąpienia na podstawie tych przepisów. Jako bezzasadny ocenił zarzut prowadzenia dwóch odrębnych postępowań o to samo przewinienie i wydanie dwóch odrębnych decyzji o nałożeniu dwóch kar. Jak wyjaśnił zgodnie z przepisami prawa w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481), która weszła w życie dnia 3 września 2018 r., następuje niezależne sankcjonowanie naruszeń dotyczących przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów, ich długości i szerokości, popełnionych przez przewoźników drogowych wykonujących transport drogowy, od sankcjonowania naruszeń przepisów Prawa o ruchu drogowym w zakresie przejazdu po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami dla tego zezwolenia. Jak wyjaśnił wprowadzenie tej regulacji wynika z konieczności dostosowania przepisów krajowych do wymogów rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.3.2016, str. 8) i ma to związek z koniecznością kwalifikowania i ewidencjonowania naruszeń określonych w załączniku I do ww. rozporządzenia, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego. W ziwązku z powyższym stwierdził, że w przypadku stwierdzenia przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym oraz z przekroczeniami w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej, długości lub szerokości, wykonywanego przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego, wszczyna się dwa, niezależne postępowania administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zatem sankcje ustalone w każdym z tych postępowań odrębnie nie są ze sobą tożsame zarówno ze strony przedmiotowej, jak i podmiotowej. Przepisy Prawa o ruchu drogowym sankcjonują poruszanie się pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia lub niezgodnie z warunkami tego zezwolenia. [pic]Odpowiedzialność z tytułu tego naruszenia ponoszą podmioty określone w art. 140aa ust. 3 Prawa o ruchu drogowym. Natomiast przepisy u.t.d. sankcjonują naruszenia określone w załączniku I do rozporządzenia 2016/403, za które odpowiadają wyłącznie przewoźnicy drogowi [pic]wykonujący przejazd w związku z wykonywaniem transportu drogowego na mocy art. 92a ust. 7 pkt 2 u.t.d. Na poparcie swojego stanowiska Organ powołał liczne wyroki zarówno Naczelnego, jak i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, jak również Trybunału Konstytucyjnego oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Konkludując, wskazał, że wymierzenie kar pieniężnych na podstawie dwóch różnych ustaw nie narusza zakazu podwójnego karania. W rozpoznawanej sprawie kara wymierzona została za naruszenie przepisów o transporcie drogowym i kara taka dotyczy naruszenia przez Skarżącego, będącego przewoźnikiem drogowym, a więc podmiotem wykonującym działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, obowiązków lub warunków przewozu drogowego uregulowanego w ustawie o transporcie drogowym. Wymierzana zaś na podstawie przepisów Prawa o ruchu drogowym kara za przejazd pojazdu nienormatywnego wiąże się ściśle z zapobieganiem przejazdom pojazdów, które na skutek przekroczenia dopuszczalnych wymiarów, masy lub nacisków osi powodują uszkodzenia dróg i stanowią zagrożenie w ruchu drogowym. W skardze do tutejszego Sądu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Decyzji zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i 107§ 3 k.p.a. przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, nieuwzględnienie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej, co polegało na niewykazaniu w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia przez stronę naruszeń; - art. 92c u.t.d. przez nieprzeprowadzenie oceny istnienia (lub braku) wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych oraz art. 92c ust. 1 pkt 2 tej ustawy, poprzez jego niezastosowanie w sprawie i nałożenie więcej niż jednej kary pieniężnej podczas jeden kontroli, - art. 2 Konstytucji RP, poprzez nałożenie dwóch kar za to samo przewinienie. W uzasadnieniu podniósł, że zarówno Organ I, jak i II instancji nieprawidłowo rozpatrzyły stan faktyczny sprawy i bezzasadnie wskazały odpowiedzialność przedsiębiorcy za zaistniałe naruszenie, pominęły wyjaśnienia Skarżącego, nie odniosły się do jego argumentów, i nie wyjaśniły w sposób dostateczny podstawy wymierzenia kary. Skarżący przytoczył ustalenia Organów zgodnie, z którymi w dniu [...].04.2022r. w [...] na ul. [...] przeprowadzono kontrolę drogową oraz dokonano ważenie pojazdu marki [...] o nr. rej. [...] z przyczepą [...] o nr rej. [...]. Przewożony ładunek stanowiło drewno jodłowe w ilości 34,14 m3 . W trakcie kontroli dokonano ważenia oraz pomiaru pojazdów, a także ustalenia masy drewna na podstawie Rozporządzenia Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie określenia gęstości drewna. W wyniku przeliczenia masy drewna na podstawie w/w Rozporządzenia kontrolujący ustalili, że załadunek ważył 25. 612,5 kg, co łącznie z masą samochodu ciężarowego i przyczepy miało dać wynik 43. 292,5 kg. Z kolei w wyniku ważenia zespołu pojazdów ustalono jego masę całkowitą na 54,9 t. W związku z powyższym Organ zarzucił stronie dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 20%. Tymczasem w ocenie Skarżacego ani Organ I, ani II instancji nie wskazały, skąd wzięła się tak duża rozbieżność pomiędzy wynikiem oszacowania masy drewna na podstawie powszechnie stosowanej tabeli gęstości drewna, a wynikiem ważenia pojazdu i dlaczego finalnie wzięto pod uwagę wynik pomiaru bardziej niekorzystny dla przedsiębiorcy. Zdaniem Skarżącego to właśnie na podstawie wyliczenia masy drewna z uwzględnieniem jego objętości, rodzaju i gęstości Organ powinien ustalić kwalifikację czynu. Podkreślił, że wobec braku możliwości zważenia pojazdu z drewnem w miejscu załadunku, tj. w lesie, skorzystał ze sposobu obliczenia tej masy na podstawie Rozporządzenia Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie określenia gęstości drewna. Na tej podstawie ustalił, że waga drewna oraz waga pojazdu ciężarowego wraz z przyczepą nie przekroczy DMC, czyli w tym wypadku 40 t. Funkcjonariusze przeprowadzający kontrolę również skorzystali z tego przelicznika co potwierdza, że jest on prawnie dopuszczalny i powinien być brany pod uwagę podczas ustalania wysokości ewentualnej kary administracyjnej. Podejmując się realizacji tego zadania przewozowego uwzględnił wszelkie [pic]parametry dotyczące ograniczeń tonażowych, jak również dopuszczalnych nacisków osi na drogę. Przed załadowaniem oszacował wagę drewna. W świetle tych wszystkich okoliczności, jego zdaniem Organ powinien wyjaśnić dlaczego nie wziął pod uwagę Rozporządzenia Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012r. i wyliczenia masy pojazdu z załadunkiem wykonanego na jego podstawie. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie przed tutejszym Sądem Skarżący podtrzymał zarzuty i wnioski zawarte w skardze. Dodatkowo podniósł, że na nieprawidłowo ustaloną wagę przewożonego towaru mogły mieć również wpływ warunki atmosferyczne, leżakowanie drewna, które nasiąkając wodą mogło być znacznie cięższe. Wojewódki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja wydana w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym tj. za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu składającego się z trzyosiowego pojazdu ciężarowego raz dwuosiowej przyczepy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym. Na podstawie art. 92a u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 12 000 zł za każde naruszanie. Na podstawie z kolei ust. 3 tego przepisu suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 12.000 zł. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1 wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W punkcie 10.2.4 tego załącznika, dotyczącym naruszenia przepisów dotyczących masy i wymiaru pojazdów wskazano, że kara za dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona: 1) mniej niż 5% -1000 zł 2) co najmniej 5% i mniej niż 10% - 2000 zł 3) co najmniej 10% i mniej niż 20% - 5000 zł 4) co najmniej 20% - 10 000 zł. W sprawie nie jest kwestionowane, że kierowany przez przedsiębiorcę D. G. zespół pojazdów składał się z pojazdu silnikowego o masie 13.800 kg, 3 osiach napędu oraz naczepy o masie 3880 kg i 2 osiach napędu, łączna masa zespołu pojazdów wynosiła 17680 kg. Przewożony towar to drewno jodłowe. Z kwitu wywozowego wynikało, że przewożona ilość to 34,15 m3. Spór w sprawie sprowadzał się do ustalonej rzeczywistej całkowitej masy pojazdu. Na podstawie dokonanego protokolarnego ważenia pojazdów wraz z ładunkiem, organy zgodnie przyjęły, że całkowita rzeczywista masa pojazdów wraz z ładunkiem wyniosła 54900 kg i przekracza dopuszczalną całkowitą masę o 14.900 kg, tj. 37,25 %. Tymczasem Skarżący, w złożonych przez siebie wyjaśnieniach, odwołaniu a następnie w skardze do Sądu podkreślał, że wobec braku możliwości dokonania ważenia pojazdu z drewnem w miejscu załadunku obliczył masę załadunku na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z 2 maja 2012 r. w sprawie określenia gęstości drewna. Uwzględniając długość, ilość i średnicę uzyskał wynik 40 ton, tj. dopuszczalną masę. Nie zgadza się w związku z tym z wynikiem ważenia otrzymanym przez Organ i ustaloną na jego podstawie karą. Podkreśla, że niezrozumiałe jest dla niego ustalanie przekroczenia o 3.292,5 kg a następnie o 14.900 kg. Ten, choć nie precyzyjnie sformułowany zarzut stał się podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji, a ze względu na zakres koniecznego do przeprowadzenia postępowania, jak również zasadę dwuinstancyjności postępowania, także decyzję Organu I instancji. Warunki przewozu ładunku określa ustawa Prawo o ruchu drogowym. W art. 61 P.r.d. wskazano, że ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ( Dz.U. z 2016 r., poz. 2022): dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton. Zastosowanie tego przepisu i wynikających z niego wymogów nie budziło w sprawie wątpliwości i nie było przez Skarżącego kwestionowane. W związku z powołanym na wstępie pkt 10.2.4. załącznika nr 3 do u.t.d. wielkość przekroczenia ma znaczenie dla wysokości nałożonej kary. Z akt sprawy wynika, że Organ zakres przekroczenia obliczył na podstawie rzeczywistej masy pojazdu wraz z załadunkiem ustalonej na podstawie ważenia pojazdów. Tymczasem jak wynika z art. 61 ust. 15 P.r.d. przy przewozie drewna jego rzeczywistą masę ustala się jako iloczyn objętości ładunku i normatywnej gęstości ustalonej dla danego gatunku drewna. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 1693/16, z którym to stanowiskiem Sąd w składzie orzekającym w pełni się zgadza, przy przewozie drewna jego rzeczywistą masę ustala się na podstawie art. 61 ust. 15 P.r.d. jako iloczyn objętości ładunku i normatywnej gęstości ustalonej dla danego gatunku drewna. Z uzasadnienia projektu ustawy wprowadzającej ten przepis wynika, że wprowadzając ten przepis kierowano się między innymi interesem przewoźników, pozwalając im na kalkulację możliwości transportowych i właściwe załadowanie pojazdów przez uwzględnienie przy ocenie masy ładunku gatunku przewożonego drewna. Wprawdzie Organ dokonał obliczenia masy na podstawie powołanego przepisu uzyskując wynik 25.612,5 kg, który po uwzględnieniu masy zespołu pojazdów dał wynik 43 292,5 kg, niemniej jednak jako wiarygodny przyjął wynik na podstawie ważenia pojazdów tj. 54.900 kg, podkreślając przy tym, że profesjonalny przewoźnik powinien zdawać sobie sprawę z wielkości przekroczenia. Przesłuchany w charakterze strony kierowca D. G. wyjaśnił, że wykonywał przewóz jako przedsiębiorca, na zlecenie [...]. Sam dokonał załadunku pojazdu przy pomocy urządzenia HDS, od chwili załadunku do zatrzymania, pojazd nie był doładowywany ani dotankowywany, w trakcie realizowanego przewozu nie miały miejsca żadne usterki, po załadunku pojazd nie był zważony w celu sprawdzenia jego masy całkowitej lub nacisków poszczególnych osi, nie jest również wyposażony w urządzenie wskazujące rzeczywisty nacisk osi i rzeczywistą masę całkowitą. Miał świadomość tego, że pojazd jest przeładowany ale nie miał świadomości, że w takim zakresie. Skarżący podpisał oświadczenie o zapoznaniu się z zasadami dokonania kontroli ważenia i nie wniósł co do nich zastrzeżeń. Organ w zakresie swoich ustaleń i wyciągniętych wniosków całkowicie pominął konsekwencje ustalanie rzeczywistej masy w oparciu o ilość przewożonego drewna, wskazując, że masa rzeczywista ustalona na podstawie wagi przyniosła zgoła inne wyniki. W ocenie Sądu bez podważenia objętości przewożonego drewna, wskazanej w kwicie wywozowym, Organ nie mógł pominąć wyniku uzyskanego na podstawie zestawienia ilości zadeklarowanego drewna z przyjętym na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z 2 maja 2012 r. w sprawie określenia gęstości drewna (Dz.U. z 2012 r., poz. 536) współczynnikiem gęstości. Ten wyniósł 25.612,5 kg i był iloczynem zadeklarowanej w podanym kwicie objętości drewna jodłowego 34,15 m³ oraz wskaźnika gęstości dla drewna jodłowego wynoszącego 750. Skoro w niniejszej sprawie rzeczywistą masę przewożonego ładunku w postaci drewna ustalono z wyłączeniem zasad określonych w art. 61 ust. 15 P.r.d. oraz z pominięciem regulacji zawartych w sprawie określenia gęstości drewna, to tym samym brak było podstaw do przyjęcia, że ustalone wielkości odnoszące się do stwierdzenia przekroczenia masy całkowitej pojazdu są prawidłowe. W tym zakresie zarzuty naruszenia przepisów postępowania w tym art. 7,8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. okazały się uzasadnione Naruszenie to miało oczywisty wpływ na wynik sprawy. Wysokość kary, jak już wyżej zaznaczono uzależniana jest od wielkości przekroczenia. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu zadaniem Organu będzie ustalenie tej wielkości w oparciu o obowiązujące zasady. Bezzasadny natomiast okazał się zarzut dotyczący podwójnego karania. Jak wyjaśnił NSA w wyroku 15 września 2022 r., sygn. akt II GSK 689/21 nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za ujawnione w trakcie kontroli naruszenie polegające na braku (nieokazaniu) ważnego w dacie kontroli zezwolenia odpowiedniej kategorii, przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu oraz jego szerokości i wysokości na podstawie u.t.d. oraz odrębnie na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. stanowi dopuszczalny przepisami prawa zbieg odpowiedzialności administracyjnej i nie narusza zakazu podwójnego karania za to samo zachowanie. Podkreślenia bowiem wymaga, że jakkolwiek stany faktyczne spraw, w których nałożono kary pieniężne były bardzo zbliżone, to jednak przypisane naruszenia podlegały ocenie na podstawie reżimów dwóch różnych ustaw, które znamiona penalizowanych na ich gruncie deliktów opisują jednak w sposób, który powoduje, że w ich świetle naruszenia te – a innymi słowy mówiąc, zachowania stanowiące źródło tych naruszeń – nie są jednak w sensie prawnym jednorodne. Wobec otwartej aktualnie kwestii kary i jej wysokości za przedwczesne Sąd uznał ocenianie zarzutu dotyczącego ewentualnego naruszenia art. 92 d. u.t.d. Mając to wszystko na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. W związku z zakresem koniecznego do przeprowadzenia postępowania Sąd uchylił również decyzję Organu I instancji działając przy tym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. a i c. p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 1 i 209 p.p.s.a.