II SA/Rz 1901/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2022 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi IL na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2021 r. nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o wywłaszczeniu i odszkodowaniu za wywłaszczoną nieruchomość - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę

W dniu 31 grudnia 2021 r. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga KC, działającego – jak podał – imieniem IL, na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Wojewody [...]. Wobec ustalenia, że stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją był wyłącznie IL, w dniu 3 stycznia 2022 r. wezwano KC do wykazania, że może być pełnomocnikiem skarżącego, stosownie do uregulowań art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329) - dalej: "Ppsa". W piśmie z dnia 7 stycznia 2022 r. KC podał, że sprawa "ma związek z kupnem gruntu" od IL, a zatem on – jako pełnomocnik skarżącego, jest również "poszkodowanym" w sprawie. Zarządzeniem z dnia 24 lutego 2022 r. wezwano IL do podpisania skargi lub nadesłania podpisanego egzemplarza skargi. Wezwanie zawierało pouczenie, że czynności powyższej należy dokonać w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Dodatkowo Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie KC – odmiennie niż w sprawie II SA/Rz 633/19 – nie wniósł skargi, a zatem skoro nie jest skarżącym, to w świetle art. 35 § 1 Ppsa nie może być pełnomocnikiem skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W wyznaczonym terminie skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi. W piśmie z dnia 7 marca 2022 r. KC podniósł, że w dniu 26 listopada 2021 r. wniósł skargę do Wojewody Podkarpackiego, a zatem może być pełnomocnikiem skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 Ppsa, skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W przypadku stwierdzenia braków formalnych skargi, przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia skargi w terminie 7 dni. Niedopełnienie w wyznaczonym terminie nałożonego na stronę obowiązku uzupełnienia braków skargi rodzi po stronie sądu obowiązek odrzucenia skargi na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 3 Ppsa. W rozpoznawanej sprawie wezwanie w przedmiocie uzupełnienia braku formalnego skargi doręczono skarżącemu w dniu 3 marca 2022 r., a zatem ostatnim dniem ustawowo określonego siedmiodniowego terminu przewidzianego na podpisanie skargi był 10 marca 2022 r. Pomimo upływu terminu skarżący nie podpisał skargi. Okoliczność ta uniemożliwia nadanie sprawie prawidłowego biegu i obliguje Sąd do odrzucenia skarg na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa. Jednocześnie brak jest podstaw do uznania za zasadne stanowiska KC wyrażonego w piśmie z dnia 7 marca 2022 r., gdyż skarga, którą wniósł imieniem IL została przekazana do WSA w Rzeszowie. W piśmie procesowym z dnia 7 stycznia 2022 r. wskazał bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, że wniósł ją jako pełnomocni IL a nie imieniem własnym.