II SA/Rz 186/25

8 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Karina Gniewek-Berezowska po rozpoznaniu 8 maja 2025 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku D. W. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 2 grudnia 2024 r. nr SKO.4172/46/2024 w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - p o s t a n a w i a - przywrócić termin do uzupełnienia braków skargi

Postanowieniem z 6 marca 2025 r. II SA/Rz 186/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie – wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi –odrzucił skargę D. W. (dalej: "Skarżąca"), wniesioną na opisane w sentencji postanowienia, postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie. W piśmie z 25 marca 2025 r. zatytułowanym "zażalenie", zawodowy pełnomocnik Skarżącej zwrócił się o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi – tj. złożenie odpisów skargi. Uzasadniając zgłoszone żądanie podniósł, że zdiagnozowano [...]. Do wniosku dołączył dokumentację medyczną oraz uzupełnił braki skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie jednak do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Nie ulega wątpliwości, że w opisywanej sprawie Skarżąca uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi Skarżącej 7 lutego 2025 r., a zatem siedmiodniowy termin przewidziany na uzupełnienie braków upłynął 14 lutego 2025 r. W wyznaczonym terminie strona skarżąca nie nadesłała odpisów skargi, natomiast braki uzupełniono dopiero 25 marca 2025 r. Nie budzi również wątpliwości, że wniosek został złożony z zachowaniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Postanowienie o odrzuceniu skargi doręczono zawodowemu pełnomocnikowi Skarżącej 18 marca 2025 r., a wniosek o przywrócenie terminu został nadany w placówce operatora pocztowego 25 marca 2025 r. Oceniając natomiast sam wniosek o przywrócenie terminu pod kątem uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków skargi podkreślić należy, że kryterium braku winy, o jakim mowa w art. 87 § 2 P.p.s.a, stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149, por. postanowienie NSA z dnia 27.03.2012 r., sygn. akt II OZ 229/12). O braku winy strony można mówić, gdy dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym) było wykluczone, jak również w takich przypadkach, w których w danych okolicznościach nie można było oczekiwać od strony, by zachowała dany termin procesowy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7.06.1999 r., sygn. akt I PKN 103/99, opubl. OSNP 2000/19/719). Ma to miejsce wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Mieszczą się więc tu wszystkie przypadki działań leżących poza jakimkolwiek wpływem na nie samej strony, jak i nietypowe zdarzenia dotykające samej strony. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi z uwagi na różnorodność sytuacji życiowych zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, mylne poinformowanie strony o terminie lub trybie wniesienia środka zaskarżenia (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt II GZ 499/14). Ponadto, przy ocenie winy strony lub jej braku, należy wziąć pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. W rozpatrywanej sprawie jako przyczynę uchybienia terminu wskazano chorobę pełnomocnika strony skarżącej, która uniemożliwiła mu wykonywanie obowiązków zawodowych, a okoliczność ta została potwierdzona załączonymi do wniosku dokumentami w postaci badania [...] z 10 września 2024 r. i 4 lutego 2025 r. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności należało uznać, że pełnomocnik Skarżącej uchybił terminowi do uzupełnienia braków skargi bez swojej winy, zatem wniosek o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Tym samym, w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki przywrócenia terminu, o których mowa w art. 87 P.p.s.a. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.