II SA/Rz 177/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Opioła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia, że obowiązek rozbiórki ogrodzenia zostanie wykonany przez inną osobę -skargę oddala-

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ( dalej: "WINB", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "PINB " lub "organ I instancji") z dnia [...] września 2017 r. nr [...]ustalające w punkcie 1, że obowiązek rozbiórki ogrodzenia działek nr 1250 i 2926/57 od strony drogi gminnej – ul. W. objęty tytułem wykonawczym Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. zostanie wykonany przez inną osobę na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanej, w punkcie 2 przybliżoną kwotę wykonania zastępczego w wysokości 2460 zł, w punkcie 3 zobowiązujące do jej wpłacenia T. S. w terminie do dnia 16 października 2017 r. na rachunek PINB , jednocześnie w punkcie 4 wskazał, że wykonanie obowiązku, o którym mowa punkcie 1 spowoduje, że zobowiązanie zawarte w punkcie 3 wygaśnie. Z uzasadnienia postanowienia i akt sprawy wynika, że pismem z dnia 14 lipca 2014 r. Z. J.-S. wezwała Prezydenta Miasta jako "zarządcę drogi gminnej" położonej działka nr 1192 (ul. W.) do przywrócenia pierwotnego stanu w/w drogi, tj. szerokości wg prawnie ustalonych granic poprzez: • usunięcie wybudowanych w granicach pasa drogowego w/w drogi gminnej zagrodzeń posesji sąsiadujących należących do T. S. i Z. C.; • usunięcie stalowej sztaby wbitej w pas drogowy w/w drogi w maju 2014 r.; • usunięcie zakrzewień rosnących w pasie drogowym w/w drogi Wnioskodawczyni uzasadniała swój wniosek faktem, że T.S. oraz Z. C. bezprawnie ograniczyli szerokość pasa drogowego Pismem z dnia 22 października 2014 r. znak. [...] Prezydent Miasta [...] przekazał przedmiotową sprawę Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego , jako organowi właściwemu. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...]znak. [...]PINB na podstawie art. 49b prawa budowlanego oraz art. 104 K.p.a. nakazał T.S.dokonać na własny koszt rozbiórki ogrodzenia działek nr 1250 i nr [...] od strony drogi gminnej – ul. W. . Uzasadniając organ, wskazał że jest kompetentny jedynie w zakresie usunięcia wybudowanych w granicach pasa drogowego ogrodzeń posesji T.S. oraz Z.C. i w tym właśnie zakresie wszczął postępowanie. Wszczęte postępowanie organ rozdzielił na dwa odrębne: w sprawie ogrodzenia działek nr 2926/57 i 1250 (będących własnością T.S.) sygn. [...] oraz w sprawie ogrodzenia działki 2150 (będącej własnością Z.C.) sygn. [...]. W toku postępowania ustalono, że ogrodzenie działek 2926/57 i 1250 zostało wybudowane w drodze gminnej publicznej – ulicy W., w jej końcowym odcinku, bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi lub pozwolenia na budowę. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją WINB z dnia [...] lipca 2015 r. znak. [...]. Pismem z dnia 29 lutego 2016 r. T.S. wniosła o uchylenie decyzji PINBM nr [...]z dnia [...] czerwca 2015 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. znak. [...] odmówił uchylenia decyzji WINB z dnia [...] lipca 2015 r. znak. [...] wskazując, że zastosowanie art. 155 K.p.a. może mieć miejsce jedynie w przypadku decyzji uznaniowych, gdy organ ma możliwość swobody decyzyjnej w orzekaniu, w ramach której może on uwzględnić interes społeczny lub słuszny interes strony. Przepisu tego nie można natomiast stosować dla uchylenia decyzji, gdy organ przy jej wydawaniu nie posiadał żadnego luzu decyzyjnego, gdyż bezwzględnie obowiązujący przepis prawa materialnego zobowiązywał go, przy ustaleniu istnienia określonych w nim przesłanek do wydania takiej decyzji, a tak było w niniejszej sprawie. Dnia 31 marca 2016 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy i skierował go do egzekucji, ponieważ T.S. nie zastosowała się do treści upomnienia z dnia 19 września 2015 r., w którym wezwano ją do wykonania obowiązku polegającego na rozbiórce ogrodzenia. Ponadto postanowieniem z [...] marca 2016 r. znak [...] nałożył na podstawie art. 119, art. 121 § 4, art. 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku, w wysokości 500,00 zł, z dodatkowymi kosztami egzekucyjnymi w kwocie 68,00 zł. Na postanowienie złożono zażalenie. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. WINB utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Od decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...] skarżąca wniosła odwołanie do Generalnego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję WINB z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...], a postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. sygn. akt [...]WSA w Warszawie odrzucił skargę T.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Pismem z dnia 10 maja 2017 r., uzupełnionym 19 maja 2017 r. T.S. wniosła do WINB wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną WINB z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...]. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak [...] WINB wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną WINB z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...], a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak [...]WINB po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia[...]lipca 2015 r. znak [...]. Od decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak [...] odwołanie wniosła T.S.. Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego chylił decyzję WINB z dnia [...]sierpnia 2017 r. znak [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Postanowieniem o zastosowaniu wykonania środka zastępczego z dnia [...]września 2017 r. znak [...]PINBM postanowił, że obowiązek rozbiórki ogrodzenia działek 1250 i 2926/57 od strony drogi gminnej – ul. W. objęty tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. zostanie wykonany przez inną osobę za zobowiązaną T.S. na koszt i niebezpieczeństwo T.S.. Wyjaśnił, że nakaz rozbiórki ogrodzenia wynikający z decyzji z dnia 19 czerwca 2015 r. nie został wykonany pomimo stosowania środków egzekucyjnych. Na postanowienie o zastosowaniu wykonania środka zastępczego z dnia[...]września 2017 r. znak [...]zażalenie złożyła T.S., wskazując, że toczy się postępowanie odwoławcze w sprawie wznowienia przedmiotowego postępowania, a także postępowanie rozgraniczające, których wynik ma wpływ na to czy wybudowane ogrodzenie będzie mogło podlegać legalizacji. Ponadto w opinii skarżącej kwota wykonania zastępczego jest zbyt wysoka. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...]WINB utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Uzasadniając organ, wskazał że na organie egzekucyjnym ciąży obowiązek doprowadzenia do wyegzekwowania realizacji ostatecznej decyzji administracyjnej. Ze względu na fakt, że grzywna w celu przymuszenia nie doprowadziła do wykonania obowiązku, PINBM doręczył postanowienie z rozstrzygnięciem, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym zostanie wykonany zastępczo za zobowiązaną. Organ odwoławczy podniósł, że zakres jego kontroli obejmuje wyłącznie prawidłowość zastosowanego środka egzekucyjnego oraz przestrzeganie procedury postępowania w jego zastosowaniu. W skardze do Sądu skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 7 K.p.a. – poprzez niepodjęcie wszystkich możliwych czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; - art. 8 K.p.a. – poprzez niewykonanie obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej; - art. 77 K.p.a. – poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego - art. 80 K.p.a.– poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego i wydanie postanowienia na wybranej części materiału dowodowego. Mając na względzie powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Rozpoczynając tę część rozważań, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 z późn.zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 P.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 P.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przeprowadzona przez Sąd, według powyższych kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1201), dalej u.p.e.a. Obydwa orzeczenia odpowiadają wymogom wynikającym z powołanej ustawy oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które w postępowaniu egzekucyjnym znajdują odpowiednie zastosowanie na mocy art. 18 u.p.e.a. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe i wyczerpujące. Przede wszystkim stwierdzić należy, że organy egzekucyjne zobligowane były do zastosowania w niniejszej sprawie środków przewidzianych ustawą z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie budzi bowiem wątpliwości, że skarżąca nie wykonała nałożonego na nią obowiązku rozbiórki. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], działając na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca1994 r. – Prawo budowlane, nakazał T.S. dokonać na własny koszt rozbiórki ogrodzenia działek nr 1250 i nr 2926/57 od strony drogi gminnej – ul. W. . Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania T.S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], decyzja z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...]utrzymał w mocy w/w decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego . Zgodnie zaś z ugruntowaną linią orzecznictwa sądów administracyjnych "dopóki w obrocie prawnym pozostaje decyzja nakładająca określony obowiązek, dopóty możliwe jest wszczęcie i prowadzenie egzekucji w celu jego wykonania" (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 października 2007r., sygn. II SA/GL 335/07, CBOSA). Dodać przy tym należy, że działania organu egzekucyjnego na obecnym etapie postępowania mają wyłącznie charakter formalnoprawny i są jedynie konsekwencją niewykonania decyzji nakładającej określone obowiązki. Organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego nie bada zatem ponownie tzw. decyzji merytorycznej, lecz tylko podejmuje działania przy zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa zmierzające do jej wykonania. Przedmiotowa decyzja nakładająca obowiązek rozbiórki nie podlega również kontroli sądowej w rzeczonym postępowaniu, albowiem wykracza to poza zakres rozpoznawanej sprawy. W tym miejscu wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 15 u.p.e.a., warunkiem wszczęcia egzekucji administracyjnej jest uprzednie przesłanie zobowiązanemu przez wierzyciela pisemnego upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, gdyż postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Celem instytucji upomnienia "przedegzekucyjnego" uregulowanego w wyżej wskazanym przepisie jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania określonego obowiązku i tym samym niedoprowadzenie do wszczęcia postępowania. W analizowanej sprawie spełnione zostały wszystkie wymagania formalne uprawniające organ do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W związku z tym, że zobowiązana nie wykonała nałożonego obowiązku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wystawił tytuł wykonawczy kierując go do egzekucji. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...], działając na podstawie art. 119, art. 121 § 4, art. 122 u.p.e.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na nią grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku, w wysokości 500 zł i zobowiązał do zapłaty kosztów egzekucyjnych w wysokości 68 zł. Na wydane postanowienie zażalenie złożyła T.S.. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...], Wojewódzki Inspektor nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy w/w postanowienie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy w/w postanowienie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., znak: [...], działając na podstawie art. 127 w związku z art. 128 § 1, 1a i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postanowił: 1. że obowiązek rozbiórki ogrodzenia działek nr 1250 i nr 2926/57 od strony drogi gminnej – ul. W. objęty tytułem wykonawczym nr [...], z dnia 31 marca 2016 r. zostanie wykonany przez inną osobę za zobowiązaną T.S. na koszt i niebezpieczeństwo T.S., 2. przybliżona kwota wykonania zastępczego wynosi 2460 zł, 3. zobowiązuje T.S. do wypłacenia kwoty 2460 zł tytułem zaliczki na poczet kosztów zastępczego wykonania obowiązku z terminie do 16 października 2017 r. na rachunek Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w m Banku Spółdzielczym. [...]. W przypadku niewypłacenia kwoty w w/w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji należności pieniężnych, 4. wykonanie obowiązku, o którym mowa w punkcie 3 niniejszego postanowienia wygasa. Kontrolowanym postanowieniem z dnia[...] grudnia 2017 r. WINB utrzymał w mocy przytoczone wyżej postanowienie organu I instancji. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy art. 127 i 128 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z art. 127 u.p.e.a. wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. Art. 128 § 1 tej ustawy stanowi, że w celu zastosowania środka egzekucyjnego określonego w art. 127 organ egzekucyjny doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2) postanowienie, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym zostanie w trybie postępowania egzekucyjnego wykonany zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo. Stosownie do przepisu § 1a art. 128 u.p.e.a., postanowienie, o którym mowa w § 1 pkt 2, zawiera również wskazanie przybliżonej kwoty kosztów wykonania zastępczego. W myśl § 2 art. 128 u.p.e.a., w postanowieniu o zastosowaniu wykonania zastępczego organ egzekucyjny może wezwać zobowiązanego do wpłacenia w oznaczonym terminie określonej kwoty tytułem zaliczki na koszty wykonania zastępczego, z pouczeniem, że w przypadku niewpłacenia kwoty w tym terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Zgodnie zaś z art. 32 u.p.e.a., do którego odsyła przepis art. 128 1 pkt 1, organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. W okolicznościach niniejszej sprawy z uwagi na uchylanie się zobowiązanej od wykonania decyzji, zasadne było więc - w świetle art. 7 u.p.e.a., nakazującego organowi przy wyborze środków egzekucyjnych kierować się nie tylko jak najmniejszą dolegliwością dla zobowiązanego, lecz również efektywnością danego środka egzekucyjnego - wydanie postanowienia o zastosowaniu wykonania zastępczego, jako środka prowadzącego bezpośrednio do osiągnięcia celu egzekucji, którym jest wykonanie obowiązku, z obciążeniem zobowiązanego kosztami wykonania zastępczego. Z tych przyczyn stwierdzić należy, że organy zasadnie uznały zaistnienie przesłanek do orzeczenia o wykonaniu zastępczym, a treść zaskarżonego postanowienia odpowiada w/w przepisom u.p.e.a. W odniesieniu do wywodów skargi wskazać należy, że orzeczona uprzednio grzywna w celu przymuszenia pozostawała wyłącznie środkiem egzekucyjnym służącym przymuszeniu do wykonania obowiązku rozbiórki, który – jak wynika z bezspornych okoliczności sprawy - okazał się nieskuteczny. Niespełnienie przez nią zakładanego celu w postaci wymuszenia realizacji nakazu spowodowało zaistnienie podstawy do orzeczenia o zastosowaniu wykonania zastępczego na koszt i ryzyko skarżącej. W odniesieniu do zarzutów skargi dotyczących orzekania o zaliczce na poczet przewidywanych kosztów wykonania zastępczego, podzielić należy stanowisko zaprezentowane przez organ odwoławczy. Jej wysokość została ustalona na podstawie kosztorysu stanowiącego wycenę przewidywanych kosztów wykonania zastępczego obowiązku spoczywającego na skarżącym. Podzielić też należy pogląd, iż może być ona ustalona w wysokości odpowiadającej prognozowanym kosztom. Należy jednakże zwrócić uwagę, że wymogiem wynikającym wprost z przepisu art. 128 § 1a u.p.e.a., jest wskazanie w postanowieniu przybliżonej kwoty kosztów wykonania zastępczego. Tak więc postanowienie takie powinno zawierać zarówno wskazanie kwoty o jakiej mowa w § 1a art. 128 u.p.e.a., jak i kwoty zaliczki o ile organ korzysta z możliwości przewidzianej w § 2 art. 128 u.p.e.a. Z postanowienia musi zatem jednoznacznie wynikać jaka jest przybliżona kwota kosztów wykonania zastępczego oraz kwota zaliczki. Zobowiązany powinien bowiem uzyskać wiedzę zarówno o przewidywanych kosztach ogólnych jak i o kwocie ustalonej zaliczki i jej relacji do tychże kosztów. Jak już wskazano kwota zaliczki może opiewać na kwotę przewidywanych kosztów wykonania zastępczego jednakże w wyraźnym ich wskazaniem. Warunki te zostały spełnione w kontrolowanej sprawie. Sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego są oczywiście niezasadne. Zmierzały bowiem do wymuszenia na organach egzekucyjnych ponownej kontroli zasadności nakazu rozbiórki co , jak wyżej wyjaśniono, na tym etapie postępowania jest niemożliwe. Wnioski skarżącej o zawieszenie postępowania egzekucyjnego argumentowane sprawą o rozgraniczenie oraz postępowaniem wznowieniowym w sprawie zakończonej nakazem rozbiórki miały wpływ na działanie organu odwoławczego. Wobec wszczęcia postępowania wznowieniowego WINB na podstawie art. 23 § 6 u.p.e.a. postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. z urzędu wstrzymał postępowanie egzekucyjne do 31 maja 2018 r. Podkreślić należy, że wydanie tego postanowienia nie pozbawiło WINB możliwości rozpoznania zażalenia w tej spawie. Zgodnie z art. 1a pkt 16 u.p.e.a. przez wstrzymanie postępowania egzekucyjnego – rozumie się wstrzymanie wykonania zastosowanych środków egzekucyjnych, które nie powoduje uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych oraz niepodejmowanie nowych środków egzekucyjnych. Utrzymanie w mocy postanowienia PINB o wykonaniu zastępczym nie było podejmowaniem nowych środków egzekucyjnych w rozumieniu art. 1a pkt 16 u.p.e.a. Zastosował je przed tą datą organ I instancji. Podkreślić należy, że nawet rozstrzygnięcie w sprawie o rozgraniczenie po myśli skarżącej nie miałoby wpływu, w okolicznościach sprawy, ma możliwość wykonania ostatecznej decyzji o nakazanie rozbiórki ogrodzenia. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.