II SA/Rz 172/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa WSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi S. Spółka z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 26 listopada 2025 r. nr SKO.415/509/2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 23 lipca 2025 r. nr BR.6730.1.530.2024; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz strony skarżącej S. Spółka z o.o. w S. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi "S." sp. z o.o. w S. (dalej: "Strona skarżąca", "Spółka") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "Kolegium", "SKO", "Organ II instancji" lub "Organ odwoławczy") z 26 listopada 2025 r. nr SKO.415/509/2025 wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika z akt sprawy, A. B. wystąpił do Wójta Gminy [...] (dalej: "Organ I instancji", "Wójt") z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy na działce nr ewid. [...] w miejscowości Z., gmina [...], w związku z planowaną inwestycją obejmującą budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Po rozpatrzeniu złożonego wniosku, Wójt Gminy [...] decyzją z [...] marca 2025 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] w miejscowości Z., gmina [...]. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła "S." sp. z o.o. w S., po rozpoznaniu którego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie decyzją z [...] maja 2025 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, Wójt Gminy [...] decyzją z 23 lipca 2025 r. nr BR.6730.1.530.2024 ustalił warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] w miejscowości Z., gmina [...]. W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji wskazał, że działka objęta wnioskiem położna jest w terenie nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Po przeprowadzeniu analizy stanu faktycznego i prawnego terenu ustalono, że warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") zostały spełnione. Od powyższej decyzji, Strona skarżąca złożyła odwołanie, zarzucając naruszenie: 1. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nieprzeprowadzenie - wbrew zaleceniom SKO - postępowania wyjaśniającego na okoliczności zarzucane w pierwotnym odwołaniu oraz w zakresie wskazań Organu odwoławczego, będących podstawą uchylenia wcześniejszych decyzji Wójta Gminy [...], 2. art. 10 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez brak zawiadomienia strony o zakończeniu postępowania administracyjnego i umożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań, skutkujące naruszeniem zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, a w konsekwencji rażącą obrazą przepisów postępowania administracyjnego. Wobec tak sformułowanych zarzutów Strona skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie zgłoszonych przez nią zarzutów kwestionujących planowany rodzaj zabudowy oraz zastosowanie się przez Organ do uprzednich zaleceń SKO w zakresie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, opisaną na wstępie decyzją z 26 listopada 2025 r. nr SKO.415/509/2025, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572; dalej: "k.p.a."), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wyjaśniło, że podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po przytoczeniu treści art. 4 ust. 2 pkt 2 oraz art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 oraz art. 61 ust. 5a u.p.z.p., Kolegium wyjaśniło, że ocena analizy i jej załącznika graficznego będącego elementem decyzji wskazuje, że przywrócono podstawową wielkość obszaru analizowanego, tj: obszar analizowany w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu terenu - zgodnie z zalecaniami wskazanymi przez Organ odwoławczy w poprzedniej decyzji kasacyjnej. W ocenie SKO również analiza urbanistyczna wykonana w sprawie zawiera wszystkie obligatoryjne elementy. Z przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2024 r., poz. 1116) wynika, że przy ustalaniu poszczególnych parametrów zabudowy bierze się pod uwagę cechy zabudowy występującej w obszarze analizowanym lub na działkach sąsiednich. Przepisy zawarte w § 4- § 8 rozporządzenia wskazują sposób ustalenia poszczególnych parametrów planowanej zabudowy, odnosząc ich wielkości do wyników analizy zabudowy występującej właśnie w obszarze analizowanym lub na działkach sąsiednich. Organ odwoławczy wskazał, że po ponownym sporządzeniu analizy urbanistycznej, przy ustalaniu parametrów planowanej inwestycji jak: szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji, jej gzymsu lub attyki, kąt nachylenia dachu, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, wskaźnik wielkości powierzchni planowanej rozbudowy - wskazał na charakterystyczne parametry zabudowy i zagospodarowania - ustalając konkretnie z jakich nieruchomości, parametry zabudowy były brane pod uwagę, ustalając wielkości ustalone w decyzji. W konsekwencji powyższych okoliczności, analiza zawiera szczegółowy opisu funkcji i cech zagospodarowania działek będących w obszarze analizowanym. Wnioski wywiedzione z treści analizy są prawidłowe i zostały właściwe uśrednione. Organ II instancji wyjaśnił, że odnosząc się do kontynuacji funkcji planowanej inwestycji z zabudową istniejącą w obszarze analizowanym należy stwierdzić, że z analizy wynika, że na obszarze analizowanym zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Niesporne jest, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Wobec powyższego, w ocenie SKO planowane przez inwestora przedsięwzięcie nie będzie godzić w zastany stan zagospodarowania terenu analizowanego, wprowadzając zabudowę odmienną niż istniejąca. Tzw. "dobre sąsiedztwo" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. służy zachowaniu ładu przestrzennego, nie może jednak być rozumiane jako argument za dopuszczeniem realizacji dokładnie tylko takiej samej zabudowy, jaka występuje na analizowanym obszarze. Wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy. Nowa zabudowa jest więc dopuszczalna, gdy można ją pogodzić z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze, co też ma miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie Organu odwoławczego, Organ I instancji prowadząc postępowanie, stosownie do przepisów u.p.z.p., jak również rozporządzenia, w toku postępowania administracyjnego przeprowadził wnikliwą analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, której wyniki utrwalono w formie opisowej i graficznej. Zdaniem Kolegium, w ślad za kompleksowymi ustaleniami analizy urbanistycznej, taka funkcja planowanego budynku wpisuje się w kontynuację funkcji obiektów już istniejących w obszarze analizowanym i nie pozostaje z nimi w sprzeczności. Omawiana analiza uprawnia zatem do wniosku, iż projektowana inwestycja będzie odpowiadać zastanemu na analizowanym terenie sposobowi zagospodarowania terenu i użytkowania obiektów. Wobec powyższego, Kolegium uznało, że w niniejszej sprawie wyznaczenie obszaru analizowanego na potrzeby przeprowadzonej w sprawie analizy urbanistycznej dokonane zostało w sposób prawidłowy i jednocześnie nie ustalono wadliwości decyzji w zakresie zaniechania wykonania zaleceń Organu odwoławczego. Analiza urbanistyczna oraz wydana w sprawie decyzja, posiadają kompletne i szczegółowe ustalenia, czym nie można uznać jako uzasadniony zarzut zaniechania przeprowadzenia dowodowego. Kolegium wyjaśniło również, że Organ I instancji, przy wydaniu zaskarżonej decyzji ustalającej warunki zabudowy, nie uchybił obowiązującym przepisom prawnym. Zaniechanie zawiadomienia strony o możliwości zapoznania z zebranym materiałem dowodowym przy fakcie doręczenia decyzji odwołującemu nie pozbawiło strony czynnego udziału w postępowaniu, a powyższa okoliczność nie może stanowić jedynej podstawy do ewentualnego uchylenia decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, "S." sp. z o.o. w S., zaskarżyła ww, decyzję Kolegium w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 w zw. z art. 61 u.p.z.p., poprzez błędne przyjęcie ziszczenia się warunków uprawniających do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości położonej w miejscowości Z., gmina [...] oznaczonej jako działka nr [...], co skutkowało nieprawidłowym utrzymaniem decyzji Organu I instancji w mocy; 2. art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 w zw. z art. 61 u.p.z.p., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla wyniku sprawy okoliczności faktycznych, co skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia rażąco sprzecznego z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, w tym zasadą praworządności, zasadą bezstronności oraz zasadą proporcjonalności; 3. art. 10 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że brak zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym brak wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji przez Organ I instancji nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym podczas gdy: - zasada czynnego udziału strony ma moc obowiązującą w każdym stadium postępowania, - odstępstwa od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu z woli ustawodawcy zawężone zostały do ściśle określonych przypadków opisanych w art. 10 § 2 k.p.a., które nie wystąpiły w niniejszej sprawie, - ewentualne odstępstwo od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu nakłada na Organ obowiązek utrwalenia w aktach sprawy przyczyn odstępstwa w drodze stosownej adnotacji (art. 10 § 3 k.p.a.), czego Organ I instancji w oczywisty sposób nie dopełnił, a co nie spotkało się z negatywną reakcją Organu II instancji na etapie odwoławczym, 4. art. 80 k.p.a. poprzez wybiórczą analizę zgromadzonych dowodów i dowolną ich ocenę, co skutkowało wydaniem wadliwego rozstrzygnięcia przez Organ II instancji; 5. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wnikliwej oceny dowodów i szczegółowego odniesienia się do zarzutów Strony skarżącej wniesionych na etapie odwoławczym w uzasadnieniu decyzji Organu II instancji. Wobec tak sformułowanych zarzutów Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji; o zasądzenie od Organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi Strona skarżąca podniosła, że uchylając pierwotną decyzję Wójta w maju 2025 r., Organ II instancji wytknął konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, w tym zobowiązał Organ I instancji do sporządzenia dodatkowej dokumentacji, z którą jako strona musiała mieć możliwość zapoznania się i jej analizy jeszcze przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej i przed formalnym wywiedzeniem zarzutów odwoławczych. Wobec powyższego, w ocenie Spółki zachowanie terminu do wniesienia odwołania jest okolicznością ambiwalentną dla kwestii naruszenia przez Organy obu instancji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, skoro brzmienie art. 10 k.p.a. nie pozostawia w tym względzie żadnych wątpliwości. Spółka nie podzieliła również argumentacji Organu odwoławczego o wnikliwej analizie przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy, bowiem decyzja Wójta Gminy [...] jest w zasadzie powieleniem uprzednio uchylonej decyzji, którą Organ odwoławczy zakwestionował uprzednio wytykając błędy przy jej wydaniu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie wskazując, że rozważyło wszystkie okoliczności sprawy, a wydana decyzja faktycznie w sposób zasadniczy i prawidłowy ukształtowała rozstrzygnięcie na gruncie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowieniem z 3 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Rz 172/26 tut. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie z przyczyn, które wzięto pod uwagę z urzędu. W poddanej kontroli Sądu decyzji, ustalającej warunki zabudowy nie określono obligatoryjnych parametrów dla planowanej inwestycji tj. maksymalnej intensywności zabudowy, maksymalnej nadziemnej intensywności zabudowy oraz minimalnej nadziemnej intensywności zabudowy. Ponadto analiza urbanistyczna, dołączona jako załącznik do decyzji ustalającej warunki zabudowy nie została podpisana, co świadczy o istotnym naruszeniu art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Inwestor złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji w dniu 8 listopada 2024r. W związku z powyższym zastosowanie w tej sprawie miało rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1116), które obowiązuje od 26 lipca 2024r. Zgodnie z § 4 ww. rozporządzenia: 1. Maksymalną intensywność zabudowy oraz maksymalną nadziemną intensywność zabudowy ustala się na podstawie średniego wskaźnika tych intensywności dla obszaru analizowanego z tolerancją do 20 %. 2. Minimalną nadziemną intensywność zabudowy ustala się na podstawie najmniejszej wartości tego wskaźnika dla działki na obszarze analizowanym. 3. Dopuszcza się ustalenie innej maksymalnej intensywności zabudowy oraz maksymalnej i minimalnej nadziemnej intensywności zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy. W tej sprawie mimo, że do planowanej inwestycji zastosowanie ma już ww. rozporządzenie z dnia 15 lipca 2024 r. nie określono parametrów, wskazanych w § 4 ww. rozporządzenia mimo, że są obligatoryjne. W konsekwencji decyzja o warunkach zabudowy nie określa parametrów dotyczących: maksymalnej intensywności zabudowy, maksymalnej nadziemnej intensywności zabudowy, minimalnej nadziemnej intensywności zabudowy, co świadczy o istotnym naruszeniu § 4 ww. rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Należy tutaj również zaznaczyć, że analiza urbanistyczna, dołączona jako załącznik graficzny do decyzji ustalającej warunki zabudowy nie została podpisana. Nie wiadomo więc, czy analiza została sporządzona przez uprawnionego urbanistę, zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Autorem zarówno projektu decyzji o warunkach zabudowy, jak i analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu otaczającego teren zamierzonej inwestycji, musi być osoba posiadająca szczególne kwalifikacje w zakresie urbanistyki lub architektury. Stanowi to gwarancję odpowiedniego poziomu merytorycznego projektu decyzji, koniecznego dla utrzymania ładu przestrzennego na obszarze pozbawionym planu miejscowego, zgodnie z warunkami określonymi w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Podkreślenia wymaga, że sporządzona przez uprawnioną osobę analiza urbanistyczna jest środkiem dowodowym zbliżonym do opinii biegłego i stanowi merytoryczną część ustaleń organu pierwszej instancji ustalającego warunki zabudowy (por. wyrok WSA w Łodzi z 2 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 962/21, LEX nr 3363269). Zatem autorstwo projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz analizy urbanistycznej nie może budzić żadnych wątpliwości i powinno być odpowiednio udokumentowane. W niniejszej sprawie analiza urbanistyczna nie została podpisana, co oznacza, że został naruszony w sposób istotny wymóg, wynikający z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Z tej przyczyny ocena parametrów, ustalonych w analizie urbanistycznej nie mogła zostać przeprowadzona przez Sąd, gdyż byłaby przedwczesna wobec braku wykazania poprawności formalnej dokumentu. Jednocześnie Sąd dostrzega, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczył części działki nr [...]. Sąd podziela stanowisko NSA, wyrażone w wyroku z 9.12.2025 r., II OSK 247/25, (LEX nr 4089291), w którym zaaprobowano szeroko reprezentowany w judykaturze pogląd opowiadający się za dopuszczalnością ustalania warunków zabudowy dla części działki jednoznacznie wyodrębnionej i przestawionej przy pomocy linii rozgraniczających teren inwestycji na załączniku graficznym do decyzji w szczególnych uwarunkowaniach faktycznych i prawnych sprawy (zob. wyroki NSA z: 15 grudnia 2021 r., II OSK 603/21, 14 czerwca 2022 r., II OSK 1082/21, 19 października 2023 r., II OSK 1965/23, 2 lipca 2024 r., II OSK 1272/23, 4 grudnia 2024 r., II OSK 289/24, 29 stycznia 2025 r., II OSK 1221/22). Spośród tych uwarunkowań w orzecznictwie szczególnie eksponuje się uwarunkowania normatywne: kiedy tylko część działki jest objęta ustaleniami planu miejscowego, gdy wydano decyzję o lokalizacji inwestycji liniowej w trybie tzw. "specustaw", kiedy ustalenie warunków zabudowy dla części działki jest wynikiem uwarunkowań wynikających z ochrony gruntów rolnych i leśnych, gdy wyodrębniona ewidencyjnie jako odrębny użytek część działki ewidencyjnej nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze lub nieleśne, natomiast pozostała część jest wyłączona z zabudowy w świetle art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., a także uwarunkowania urbanistyczne, gdy z ustaleń analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej nie doprowadzi do naruszenia ładu przestrzennego i wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a w szczególności w odniesieniu do wskaźnika powierzchni zabudowy. Przy tym przyjęcie takiego rozwiązania powinno być uzasadnione w analizie urbanistycznej albo wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (por. wyrok NSA z 4 listopada 2021 r., II OSK 1212/19). Sąd stwierdza więc, że wystąpienie z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla części działki nr [...] było dopuszczalne. Jak wynika jednak z Geoportalu, na dzień wyrokowania doszło już do podziału działki nr [...] na mniejsze, odpowiadające m.in. planowanemu zamierzeniu. W związku z powyższym, w toku ponownego rozpoznania sprawy Organ I instancji zobowiązany będzie do uwzględnienia tej zmiany i dostosowania oznaczenia terenu inwestycji do stanu aktualnego. W toku ponownego rozpoznania sprawy Organ zobowiązany będzie do sporządzenia analizy urbanistycznej i projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy w sposób spełniający wymogi z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Organ zobowiązany będzie do ustalenia wszystkich obligatoryjnych elementów dla planowanej zabudowy, wynikających z ww. rozporządzenia z dnia 15 lipca 2024r. Ponadto, mając na uwadze zarzuty skargi Organ winien pamiętać, że po sporządzeniu nowego projektu WZ i analizy urbanistycznej, powinien skierować do wszystkich stron w trybie art. 10 § 1 k.p.a. zawiadomienie o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W aktach sprawy powinny również znajdować się aktualne wpisy z ewidencji gruntów i budynków odnośnie działek osób, którym przyznano status strony postępowania tak aby nie było wątpliwości, że osobie, która wnosi odwołanie, przysługuje status strony postępowania. Z przyczyn powyżej wskazanych Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy [...] z 23 lipca 2025r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. Na podstawie art. 200 P.p.s.a. Sąd na rzecz Skarżącej zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, stanowiących równowartość uiszczonego wpisu sądowego.