II SA/Rz 169/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2021 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - skargę oddala –

Przedmiotem skargi M.W. (dalej w skrócie: "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej "SKO", "Kolegium") z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że wnioskiem z dnia [...] listopada 2019 r. G.Ł. zwrócił się do Prezydenta Miasta o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno stojących na części działek 2748/1 i 2749/1 obr 225 przy ul. [...] w R. Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] Prezydent Miasta ustalił warunki zabudowy na wyżej opisane zamierzenie inwestycyjne. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zostały łącznie spełnione obligatoryjne przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 293, zwanej dalej: "u.p.z.p."). Projekt decyzji sporządzony został przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia i uzgodniony z właściwymi organami. Odwołanie od tej decyzji złożył M.W. wnosząc o jej uchylenie. W jego ocenie obszar analizowany został ustalony nieprawidłowo - zwiększenie obszaru analizowanego spowodowałoby zmniejszenie średnich wskaźników zastosowanych w warunkach, w szczególności wskaźnika intensywności zabudowy (co spowodowałoby ograniczenie inwestycji). Zawnioskował o przyjęcie wskaźnika zabudowy na poziomie 0,10. Zarzucił, że organ nie uwzględnił, że w obszarze analizowanym większość nieruchomości to rolne z zabudową siedliskową, w tym sad na działce nr 2748/2. Wnioskuje o ustanowienie innej linii zabudowy (od budynku na działce 2754 do istniejącego drewnianego na działce 2749/1, do którego to dostosowana była linia zabudowy działki 2749/2). Natomiast konieczność zachowania 5 m odległości od potoku [...] wpłynie niekorzystnie na możliwość zabudowy i jego sad. Podkreślił, że wydając decyzje organ winien w maksymalny sposób zabezpieczyć interes osób, których działki zostały wcześniej zabudowane, zwłaszcza, że w trakcie swojej inwestycji przestrzegali zasady dobrego sąsiedztwa. Wymienioną na wstępie decyzją SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podkreślił, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, a samo postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Na wstępie zauważyło, że w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. oraz stwierdzenia, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi organ ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Zdaniem SKO obszar analizowany został ustalony prawidłowo. Granice obszaru analizowanego wyznaczono na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W sposób jednoznaczny wynika to z analizy i części graficznej decyzji. Wyjaśniło, że punktem odniesienia jest w pierwszej kolejności front działki (w oderwaniu od kształtu całej nieruchomości). Zdaniem Kolegium obszar ten jest dostosowany do istniejącej zabudowy uwzględniając fakt, że ma on pozwolić na ustalenie warunków planowanej zabudowy w harmonii z istniejącą a nie uniemożliwić zabudowanie działki jej właścicielom. Wyjaśniło, że zwiększenie obszaru analizowanego celowe byłoby co do zasady w przypadkach kiedy zakres minimalny obszaru nie pozwala na ustalenie warunków zabudowy i przy bardzo rozproszonej zabudowie bez zwiększenia obszaru analizowanego organ nie mógłby wydać warunków których ustalenie przy zwiększonym obszarze analizowanym jest możliwe. SKO stwierdziło, że organ I instancji stosownie do § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 – zwane dalej "rozporządzeniem") wyznaczył wokół wnioskowanego terenu obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Warunki ustalone w decyzji znajdują oparcie w ustalonym stanie wynikającym z analizy oraz w przepisach prawa. Część tekstowa wraz z załącznikiem graficznym oraz analiza z częścią graficzną i tekstową są spójne, jednoznaczne i wystarczające dla określenia parametrów przyszłej zabudowy. Także ustalone wskaźniki znajdują uzasadnienie w analizie urbanistycznej oraz w decyzji. Zostały ustalone prawidłowo, zgodnie z rozporządzeniem, a wszelkie odstępstwa dopuszczalne rozporządzeniem zostały wyraźnie i szczegółowo uzasadnione w analizie. SKO stwierdziło, że z przedmiotowej analizy wynika każdy minimalny wskaźnik, maksymalny bądź średni i wskazanie przyczyny odstępstwa. Z analizy wynika, że z uwagi właśnie na charakter zabudowy i wymiary działki i założenie możliwości realizacji inwestycji wyznaczono wskaźnik taki a nie inny. SKO uznało analizę za prawidłową i rzetelną i nie stwierdziło powodu do wyeliminowania opartej na niej decyzji z obrotu prawnego. Odnośnie wielkości działki SKO wskazało, że organ uwzględnił parametry działki w stosunku do zamierzeń inwestycyjnych wnioskodawcy i parametrów inwestycji w obszarze analizowanym i nie stwierdziło sprzeczności. Prawidłowo dostosował planowane zamierzenie do zabudowy obszaru analizowanego tak by inwestycja była zgodna i prawidłowo wkomponowana w istniejącą zabudowę. Zdaniem Kolegium także linia zabudowy została wyznaczona zgodnie z przepisami prawa i wynika z analizy. Dostosowanie linii zabudowy do starego drewnianego budynku podlegającego wg zamiarów inwestora rozbiórce celem jedynie zmniejszenia możliwości zabudowy jest sprzeczne z obowiązującym stanem prawnym. Celem ustalenia linii zabudowy jest zagwarantowanie ładu przestrzennego i zachowania przepisów odrębnych. Wyznaczenie linii w decyzji nastąpiło prawidłowo. Nie zmieni ona w żaden sposób przyszłej zabudowy na działkach sąsiednich i nie wpłynie na zachwianie istniejącej linii zabudowy. Kwestia wyznaczenie linii od krawędzi skarpy cieku wodnego wynika z występowania ruchów osuwiskowych, które wg SAPO nie zostały jeszcze określone, jednak leżą w sąsiedztwie bezpośrednim obszaru objętego uchwałą w sprawie wyznaczenia obszarów, na których nastąpiło zniszczenie lub uszkodzenie obiektów budowlanych w wyniku osunięcia ziemi. Ograniczenie jest konieczne celem zapewnienia bezpieczeństwa dla zdrowia i życia oraz mienia. Stwierdzenie organu ryzyka osuwisk musiało znaleźć swoje odzwierciedlenie w decyzji, co SKO uznało za prawidłowe. M.W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę wnioskując o jej uchylenie. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania – art. 7, art. 71, art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przeprowadzenie analizy urbanistycznej dla zbyt małego obszaru co skutkuje zawyżeniem wskaźnika intensywności zabudowy oraz nie oddaje rzeczywistego charakteru zabudowy i zagospodarowania terenu w sąsiedztwie planowanej inwestycji, zawyżenie wskaźnika intensywności zabudowy, niejednoznaczne określenie elewacji frontowej w stosunku do zamierzenia obejmującego teren wyznaczony przez inwestora a nie działkę ewidencyjną, błędne oznaczenie w analizie urbanistycznej jako terenu zabudowy mieszkaniowej sadu na działce 2748/2. Skarżący zarzucił, że w analizie urbanistycznej granicę obszaru analizowanego wyznaczono przyjmując jej front na 52m. Nie uwzględniono jednak faktu, że granica terenu objętego wnioskiem ma kształt wielokąta nieforemnego. Poprzez przyjęcie, jako parametru do określenia obszaru analizowanego, tylko szerokości frontu terenu planowanej inwestycji przyległego do drogi (z pominięciem części szerszej zlokalizowanej bliżej potoku [...]), została wypaczona idea wynikająca z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Dodatkowo nie jest to front działki, gdyż teren objęty decyzją obejmuje jedynie fragment dwóch działek, gdzie front działki przyległej do drogi publicznej ma o wiele większą szerokość. Zarzucił, że w analizie zrównano znaczenie szerokości frontu działki i szerokości frontu terenu planowanej inwestycji. Wyniki takiej analizy naruszają zasadę dobrego sąsiedztwa. Skarżący podtrzymał zarzut odwołania dotyczący przyjętego wskaźnika intensywności zabudowy – 0,21, podczas gdy w bezpośrednim sąsiedztwie wskaźnik ten wynosi 0,10. Także inne warunki określone w decyzji dopuszczają dużą dowolność w kształtowaniu przyszłej zabudowy w oderwaniu od istniejącej zabudowy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wywiedzione w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona, została przez Sąd oddalona w całości. Sądowa kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Ta kontrola jest wykonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarżący przedmiotem swej skargi uczynił decyzję SKO wydaną w oparciu o przepisy prawa materialnego wyrażone w ustawie z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 741; zwana dalej u.p.z.p.), a dotyczące ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Otóż w myśl art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w przypadku gdy dla inwestowanego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.), wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, w szczególności jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - zasada dobrego sąsiedztwa. Najogólniej rzecz biorąc zasada dobrego sąsiedztwa stawia przed inwestorem konieczność takiego ukształtowania nowej zabudowy, aby współgrała ona ze stanem wyznaczonym w obszarze najbliższego sąsiedztwa, pod względem wypełnianych funkcji, zagospodarowania oraz formy architektonicznej planowanej inwestycji. Warto też uwypuklić, iż badanie spełnienia wymogów dobrego sąsiedztwa odbywa się obowiązkowo przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, poprzez analizę istotnych dla prawa uwarunkowań istniejącego stanu zagospodarowania terenu. W tym celu wokół terenu objętego wnioskiem wyznacza się tzw. obszar analizowany. Legalną definicję tego obszaru wyraża § 2 pkt 4 przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, dalej zwane rozporządzeniem). Obszar analizowany jest istniejącym stanem zagospodarowania terenów sąsiadujących z obszarem inwestowanym, wyznaczającym organom pole dla sformułowania wniosku o spełnieniu warunku dobrego sąsiedztwa oraz władczego kształtowania wymogów dotyczących planowanej inwestycji. Prawidłowe wyznaczenie tego obszaru, ma zasadnicze znaczenie dla rzetelności samej analizy oraz jej wyników, a tym samym dla rozstrzygnięcia sprawy zgodnie wymogami z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. tj. zasadą "dobrego sąsiedztwa". Skarga zarzuca decyzjom organów orzekających w sprawie przeprowadzenie analizy urbanistycznej dla zbyt małego obszaru. Zdaniem Skarżącego skutkuje to zawyżeniem wskaźnika intensywności zabudowy i nie oddaje rzeczywistego charakteru zabudowy i zagospodarowania terenu w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Z treści pkt 2 zapisów analizy urbanistycznej z [...] marca 2020 r. znajdującej się w aktach sprawy wynika, że obszar analizowany obejmuje teren w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem, tj. 156 m od granicy działki. Szerokość frontu przedmiotowej działki wynosi zaś 52 m. Z uwagi na fakt, że działka objęta wnioskiem położona jest blisko granic Miasta [...] obszar analizowany obejmuje teren położony w sąsiednich jednostkach administracyjnych w gminie T., obręb T. i H. Stosownie do treści wniosku o ustalenie warunków zabudowy, inwestycja ma być realizowana na części działek o nr. 2748/1 oraz 2749/1 w obrębie 225 [...], a znajduje się przy drodze publicznej o nr. 2747 – ul. [...]. W myśl decyzji Organu I instancji warunki szczegółowe i zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, dostęp do drogi publicznej ma być zapewniony bezpośrednio z drogi publicznej ul. [...] położonej na działce drogowej nr 2747 w obrębie 225. Wg Inwestora projektowany wjazd ma odbywać się z ul. [...] na działkę o nr. 2749/1. Przyjąć zatem należało, iż wyznacznikiem obszaru analizy będzie ta część działki o nr. 2749/1, która przylega do drogi publicznej – ul. [...] - bowiem z tej drogi będzie odbywać się główny wjazd na działkę. Projektowana inwestycja ma być jednocześnie realizowana tylko na części działki o nr. 2749/1. Granice terenu inwestycji przedstawiono linią czerwoną przerywaną na kopii mapy zasadniczej w skali 1 do 500, stanowiącej załącznik do wniosku. Granica terenu inwestycji na w/w działce od strony ul. [...] ma w świetle tego dokumentu długość 10 cm i 4 mm, a to oznacza, że realna szerokość części działki, z której odbywa się główny wjazd na działkę przy uwzględnieniu skali mapy 1 do 500, wynosi tak jak wskazuje analiza, około 52 m. Należy wyraźnie zaznaczyć, iż Inwestor sprecyzował, że teren inwestycji obejmujący 5 domów jednorodzinnych będzie odbywał się wyłącznie na ściśle określonej części działek o nr 2749/1 i 2748/1. Zatem Organ prawidłowo przyjął jako wyznacznik frontu działki określoną przez wnioskodawcę tą część działki nr 2749/1, która ma stanowić przedmiot inwestycji i przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Taki sposób wyznaczenia frontu działki wyraźnie dopuszcza § 2 pkt 5 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W konsekwencji nie przeprowadzono analizy urbanistycznej dla zbyt małego względem wymaganego prawem obszaru sąsiadującego z terenem inwestowanym. Nie została przy tym wypaczona idea wynikająca z § 3 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia, bowiem zabudowa nie będzie realizowana na całej działce o nr 2749/1, tylko na określonym przez inwestora w sposób precyzyjny fragmencie tej działki, czyli określonej części działki. Do tego wniosku prowadzi wykładnia literalna § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, podającego wiążącą definicję frontu działki, który posługuje się w sposób wyraźny sformułowaniem : część działki budowlanej, która przylega do drogi (...). Ponadto obszar analizy ma dostarczać uczestnikom procesu informacji potrzebnej do zachowania zasady "dobrego sąsiedztwa’’, dla terenu objętego wnioskiem, nie zaś dla całej działki a więc tych jej fragmentów, które nie mają zmienić charakteru zagospodarowania terenu. W konsekwencji, postawienie znaku równości pomiędzy szerokością frontu działki (częścią działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę) i frontem terenu planowanej inwestycji jest dopuszczalne zarówno na płaszczyźnie przepisów rozporządzenia jak również przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 52 ust. 2 pkt 1 u.z.p.z.p. obliguje wnioskodawcę do określenia granic terenu objętego wnioskiem nie zaś granic działki czy działek objętych wnioskiem. W tym miejscu, Sąd przychyla się do poglądu NSA, iż pojęcia działki ewidencyjnej i terenu na użytek rozpoznawania spraw o ustalenie warunków zabudowy nie są pojęciami tożsamymi. Z tego powodu, usprawiedliwionym jest wniosek, że treść przepisów art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy oraz art. 64 ust. 1 ustawy, nie wyklucza ustalenia warunków zabudowy dla terenu, który stanowi część działki ewidencyjnej (zob. wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r., o sygn. II OSK 1693/19, LEX oraz z dnia 24 maja 2018 r., sygn. II OSK 1634/16 LEX nr 2520807, z dnia 17 lipca 2019 r. sygn. II OSK 1881/18 LEX nr 2740067, z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 1693/19 LEX nr 3038283:). Kolejne zarzuty skargi odnoszą się do błędnie zdaniem Skarżącego wyznaczonego wskaźnika intensywności zabudowy. Tego zagadnienia dotyczą regulacje § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Według jego treści wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (zob. § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury). Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (zob. § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury). W analizie urbanistycznej sporządzonej dla niniejszej sprawy wskazano, iż średni wskaźnik intensywności zabudowy wynosi w obszarze analizowanym - 0,09 (str. nr 2). Dla obszaru analizowanego zostały wyliczone wskaźniki intensywności zabudowy od 0,04 do 0,21. W decyzji zaś wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu w liniach rozgraniczających wyznaczono za pomocą tzw. widełek od 0,11 do 0,21. Należy podkreślić, iż Organ I instancji zastosował wynikającą z prawa możliwość odstąpienia od obowiązku wyznaczenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego stosując § 5 ust. 2 w/w rozporządzenia. Z treści analizy wynika bowiem, iż z uwagi na zróżnicowaną powierzchnię działek w obszarze analizowanym oraz fakt, że wnioskowany teren stanowi teren miejski, podlegający intensywnemu procesowi urbanizacji, uwzględniając wielkości działki objętej wnioskiem oraz wniosek inwestora można wskazać intensywność zabudowy dla nowej zabudowy w wyżej podanym przedziale, co czyni zadość wnioskowi inwestora i nie jest sprzeczne z zasadami przestrzegania ładu przestrzennego. Podkreślono także, iż tak ustalony wskaźnik mieści się w widełkach wskaźników istniejących w obszarze analizowanym i jest zasadniczo zgodny z wnioskiem inwestora. Zatem wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy odpowiada treści § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Zgodzić się należy z Organami, że zarówno wartość minimalna i maksymalna występuje na obszarze działek znajdujących się w granicach obszaru analizowanego, tj. dla działki o nr 2754 jak i dla działki o nr 21/1 w Hermanowej. Sąd nie mógł stwierdzić w tych warunkach, aby odstąpienie od podstawowej zasady wyznaczenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy nastąpiło w sposób dowolny i bez uzasadnienia. Nie ulega wątpliwości, że autor analizy wyjaśnił powody odstąpienia, które mieszczą się w celach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnośnie zaś twierdzeń skargi, wskazać tu wypada, iż przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury obligują właściwy organ do tego by kierował się średnim wskaźnikiem wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jaki występuje dla obszaru analizowanego, a nie tylko występującego w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Kolejną kwestią podnoszoną w skardze jest błędnie zdaniem Skarżącego określony parametr odnoszący się do elewacji frontowej. Organ I instancji wyznaczył szerokość elewacji frontowej wschodniej na poziomie 11 m z tolerancją do 20%. Znajduje to wyraźne pokrycie w treści analizy urbanistycznej, bowiem szerokość elewacji frontowych budynków mieszkalnych w obszarze analizowanym wynosi od 10 do 14 m, zaś średnia szerokość elewacji frontowych wynosi - 11,20 m. Wobec tego, ustalenia decyzyjne znajdują pokrycie w treści przepisów prawa materialnego w postaci § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W myśl § 6 ust. 1 tego rozporządzenia, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Również i ten parametr został ustalony prawidłowo, bowiem szerokość elewacji frontowej znajdującej się od strony frontu działki wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym z tolerancją do 20%, co również powoduje, że nie określa się go dla określonych obszarów obszaru analizowanego, tylko dla wszystkich działek znajdujących się w obszarze analizowanym. Także pozostałe skontrolowane w ramach postępowania sądowego parametry architektoniczne i urbanistyczne planowanej inwestycji odpowiadają prawu, nie pozwalając na jakąkolwiek dowolność jak sugeruje to treść skargi. Kąt nachylenia głównych połaci dachowych ustalono w widełkach od 20 stopni do 45 stopni. Podobnie jak wysokość głównej kalenicy budynku od 6,50 m do 9,50 m. Jednocześnie wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki ustalono od 2,5 m do wysokości kalenicy, mierząc od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Reasumując, zarówno decyzja Organu I instancji jak również zaskarżona do WSA decyzja SKO, nie narusza wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ustalony wynik postępowania. Ponadto, Sąd działając poza granicami zarzutów skargi nie dopatrzył się w działaniach orzeczniczych SKO jakichkolwiek uchybień, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Ponieważ skarga okazała się niezasadna, to została oddalona w całości na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego, nie orzekano ze względu na treść art. 200 P.p.s.a.