II SA/Rz 1664/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. D. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1664/16 w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy.

Zaskarżonym postanowieniem referendarz sądowy odmówił J. D. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Ustalił, że wnioskodawczyni ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, posiada stałe źródło dochodów w postaci emerytury w wysokości 1580 zł, a także dochód z prowadzonej działalności w kwocie 1050 zł. Zamieszkuje wraz z mężem, który również ma stałe źródło utrzymania - emeryturę w wysokości 1630 zł plus dodatek 140 zł. Na współwłasność posiadają dom o powierzchni 240 m 2 oraz las o powierzchni 8600 m2, po ½. Wnioskodawczyni posiada również wierzytelności w kwocie 50.000 zł. W ocenie referendarza sytuacja majątkowa wnioskodawczyni jak również przedstawiane przez nią wydatki w łącznej kwocie 1500 zł ( opłaty za media, czynsz, na leczenie ) nie uprawniają do skorzystania z wnioskowanej pomocy. Wniosku takiego nie uzasadnia zdaniem referendarza spłacanie pożyczki, której miesięczna rata wynosi 1320 zł. Zobowiązania cywilnoprawne, jak podkreślił, nie mogą mieć pierwszeństwa przed zobowiązaniami publicznoprawnymi, a prawo pomocy nie może zmierzać do ochrony posiadanych zasobów materialnych. W sprzeciwie od powyższego postanowienia Skarżąca podniosła, że ujawniona przez nią sytuacja materialna została zinterpretowana w sposób dla niej niekorzystny i sprzeczny z orzecznictwem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."): przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym( a tego dotyczy wniosek ) następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyznanie prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jak każdy wyjątek wymaga ścisłej interpretacji. Użycie przez ustawodawcę zwrotu "nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny" oznacza sytuację, w której strona pomimo podjętych starań nie może wygospodarować kwoty na pokrycie należności sądowych, a obciążenie tą kwotą jej finansów odbyłoby się kosztem zdrowia jej lub członków jej rodziny. Z taką sytuację z całą pewnością nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Proste zestawienie wszystkich ponoszonych przez wnioskodawczynię wydatków ( łącznie z ratą pożyczki) 2820 zł z dochodami 4400 daje bilans dodatni, co przy uwzględnieniu posiadanych przez wnioskodawczynię aktywów w postaci nieruchomości, wierzytelności pieniężnych wskazuje na stabilną sytuację finansową, która pozwala na pokrycie bieżących wydatków, jak również wydatków związanych z prowadzeniem sprawy przed sądem. Wydatki te wnioskodawczyni powinna była przewidzieć w związku z toczącym się postępowaniem administracyjnym. W świetle powyższego Sąd zgadza się z dokonaną przez referendarza oceną sytuacji majątkowej Skarżącej, która wbrew sprzeciwowi wpisuje się w jednolitą linię orzeczniczą, zgodnie z którą prawo pomocy to inaczej prawo ubogich, a do takich wnioskodawczyni nie należy. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.