II SA/Rz 1661/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2023 r. sprawy ze skargi Gminy Miasto [....] na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Rzeszowie z dnia 10 listopada 2022 r., nr RZ.RUZ.4219.41.2022.JP w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę.

Gmina Miasto [...] poddała kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie – Dyrektora Zarządu Zlewni w Rzeszowie z 10 listopada 2022 r. nr RZ.RUZ.4219.41.2022.JP. Utrzymano nią w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] września 2022 r. nr [...], którą udzielono Gminie, na okres 30 lat, pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną polegającą na odprowadzaniu do wód potoku [....] wód opadowych lub roztopowych ujętych w zamknięty system kanalizacji deszczowej, istniejącym wylotem kolektora deszczowego nr [...] zlokalizowanym w km 5+350 biegu potoku na działce o nr ewid. [...] obręb [...] w [...] i ustalono szczegółowy zakres korzystania z wód w zakresie: 1) ilości odprowadzanych wód opadowych lub roztopowych, 2) powierzchni zlewni odwadnianej przez wylot, 3) najwyższych dopuszczalnych wartości substancji zanieczyszczających zawarte w odprowadzanych do odbiornika wodach opadowych lub roztopowych, 4) lokalizacji wylotu według podanych współrzędnych geodezyjnych, a także warunki udzielonego pozwolenia. Z treści kontrolowanych decyzji wynika, że Gmina zgłosiła wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną polegającą na odprowadzaniu do urządzeń wodnych - rowu "potok [...]" na działce nr ewid. [...] obręb [...] w [....], wód opadowych i roztopowych z powierzchni szczelnych, utwardzonych i terenów zielonych przez wylot kolektora deszczowego nr [...]. Przed wydaniem decyzji podjęto z Gminą wymianę korespondencji w zakresie odnoszącym się m.in. do kwalifikacji odbiornika wód opadowych lub roztopowych, który Gmina określiła jako "rów – potok [...]", a organ uznał, że powinna to być "woda powierzchniowa płynąca – potok [...]", który na Mapie Podziału Hydrograficznego Polski oznaczony jest jako ciek wyróżniony (rzeka_r), dla którego została określona odrębna zlewnia. Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie uznał, że ustalenie charakteru wód w oparciu o decyzję właściwego ministra nie jest konieczne, ponieważ "potok [...]" spełnia wszelkie ustawowe wymagania dla śródlądowej wody płynącej. Jest on ciekiem naturalnym, a nie rowem. Z art. 16 pkt 5 ustawy – Prawo wodne wynika, że ciek naturalny to taki ciek, który posiada swoje źródła i ujście, a ponadto płynie swoim korytem w sposób niewymuszony. Zgodnie z uproszczonym wypisem z ewidencji gruntów nieruchomość oznaczona jako działka nr ewid. [...] obręb [...] w [...], na której położony jest potok [...], stanowi grunt Skarbu Państwa pokryty wodami powierzchniowymi płynącymi "Wp". O potoku [...], a nie rowie, była mowa także w poprzednim pozwoleniu wodnoprawnym oraz akcie prawa miejscowego – uchwale Rady Miasta [...] z [...] lipca 2013 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] na osiedlu [...] w [...]. W odwołaniu, w części dotyczącej części I rozstrzygnięcia ustalającego, że usługa wodna obejmuje wprowadzanie wód opadowych lub roztopowych, ujętych w zamknięty system kanalizacji deszczowej, do wód potoku [...], Gmina zarzuciła nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz zgromadzenie niekompletnego materiału dowodowego, z którego nie wynika charakter odbiornika. Zwróciła uwagę, że podnosiła w toku postępowania, że wody opadowe i roztopowe będą odprowadzane do potoku [...]. Przyjęta przez organ kwalifikacja, że stanowi on śródlądową wodę powierzchniową, nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach, w tym ustawie – Prawo wodne. Ustalenie charakteru cieku w oparciu o System Informacyjny Gospodarowania Wodami nie ma umocowania w przepisach prawa. O charakterze odbiornika (ciek naturalny/urządzenie wodne) nie decyduje uwidocznienie go na Mapie Podziału Hydrograficznego Polski. Mapa ta powinna być zgodna z Planem gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły, w którym przedstawiono jednolite części wód powierzchniowych. Ustalenie charakteru wód może nastąpić w trybie określonym w przepisach art. 528 ust. 1 i 4 albo art. 219 ustawy – Prawo wodne. W sposób nieuprawniony przy kwalifikacji odbiornika powołano się w obecnej decyzji na poprzednie pozwolenie wodnoprawne oraz miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zarzuciła też naruszenie art. 16 pkt 16 ustawy – Prawo wodne poprzez przyjęcie, że wody opadowe lub roztopowe są odprowadzane do wód, a art. 22 ustawy – Prawo wodne poprzez zakwalifikowanie odbiornika do śródlądowych wód płynących. Uzasadnienie decyzji oceniono jako sporządzone nienależycie, z naruszeniem art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. Opisaną na wstępie decyzją organ odwoławczy utrzymał decyzję organu I instancji w mocy, podtrzymując dokonane przez ten organ ustalenia i ich ocenę prawną. Organ zwrócił uwagę, że Gmina posiadała już pozwolenie wodnoprawne na odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych za pomocą wylotu nr [...] do potoku [...]. Także w powołanym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego mowa jest o potoku [...]. Taka kwalifikacja wynika również z prowadzonego przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie systemu informacyjnego gospodarowania wodami. Potok [....] został uwzględniony na Mapie Podziału Hydrograficznego Polski jako ciek wyróżniony (rzeka _r), dla którego została określona odrębna zlewnia. Spełnia on cechy do uznania go za ciek naturalny w rozumieniu art. 16 pkt 5 ustawy – Prawo wodne. Potok ten zaliczony został do jednolitej części wód powierzchniowych oznaczonej symbolem [...] o nazwie: "[...]". W skardze, domagając się uchylania wydanych w sprawie decyzji, Gmina zarzuciła naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na niewłaściwej kontroli decyzji z 5 września 2022 r. i utrzymania jej w mocy pomimo istnienia uzasadnionych podstaw do jej uchylenia, ponieważ organ I instancji uznał, że potok [...] to ciek naturalny, a tym samym, że jest śródlądową wodą płynącą nie mając ku temu podstaw, przez co naruszył art. 7, art. 8 , art. 11, art. 77 § 4, art. 77 § 1, art. 107 § 1 pkt 6, § 3 K.p.a., - art. 7, art. 8 , art. 11, art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy i niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy, czy "potok [...]" jest urządzeniem wodnym, czy śródlądową wodą płynącą i oparcie się o twierdzenia organu I instancji, co wynika z uzasadnienia decyzji, - art. 80 K.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, że "potok [...]" jest śródlądową wodą płynącą, nie mając oparcia w dokumentach, ani przepisach prawa, - art. 107 § 1 pkt 6, § 3 K.p.a braku należytego sporządzenia uzasadnienia decyzji, poprzez niespełniające wymogów przepisu uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi Gmina podniosła, że istotne w sprawie było ustalenie charakteru odbiornika, do którego odprowadzane będą wody opadowe lub roztopowe. Ustawa – Prawo wodne wprowadziła obowiązek uiszczania opłat - stałej i zmiennej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód. W razie uznania, że "potok [...]" stanowi urządzenie wodne, opłaty takie nie będą od Gminy pobierane. Jeżeli uznać go za śródlądową wodę płynącą opłata będzie należna. Organ odwoławczy nie przeprowadził jednak własnej analizy w tym zakresie, lecz oparł się na stanowisku organu I instancji. Taką kwalifikację przyjęto na podstawie: systemu informacyjnego gospodarowania wodami, mapy podziału hydrograficznego Polski, dotychczas wydanego pozwolenia wodnoprawnego, charakteru klasoużytku oraz uchwały Rady Miasta nr [...] z [...] lipca 2013 r. Podkreślono, że jednolite części wód powierzchniowych zostały określone w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły, przyjętym przez Radę Ministrów w 2016 r. Został on ogłoszony i opublikowany w Dzienniku Ustaw (poz. [...]), ale potoku [....] nie wymieniono w tym planie. Należy zatem przyjąć, że nie stanowi on "strugi, strumienia, potoku, rzeki, kanału lub ich części", o których mowa w art. 16 pkt 5 ustawy – Prawo wodne. Nieprawdziwe jest ustalenie organu, że potok [...] został wymieniony pod pozycją nr [...] w załączniku nr [...] stanowiącym wykaz śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części, stanowiących własność publiczną, istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa dot. województwa podkarpackiego, w rozporządzeniu Rady Ministrów z 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną (Dz.U. z 2003 r. Nr 16, poz. 149). Akt ten nie pozwala na lokalizację potoku. Lokalizacja ta została podana w rozporządzeniu Rady Ministrów z 18 października 2016 r. w sprawie Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły (Dz. U. poz. 1911) w tabeli nr [...] stanowiącej wykaz jednolitych części wód powierzchniowych (JCWP) rzecznych na obszarze dorzecza Wisły, pod pozycją nr [...] o kodzie [...], tyle że jest on zlokalizowany w gminach [...], [....], [...], a nie na terenie Miasta [....]. Organ nie udowodnił zatem, że "potok [...]" jest ciekiem naturalnym. Ponadto, gdyby tak było, to zgodnie z obowiązującymi obecnie przepisami Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie powinno przejąć ten potok od Marszałka Województwa go utrzymywać. Potok ten jest zatem rowem, a nie ciekiem naturalnym. Prowadzonego przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Systemu Informacji Gospodarowania Wodami nie można traktować jako źródła w zakresie klasyfikacji wód powierzchniowych, a jedynie wypełnienia obowiązku nałożonego w art. 240 ust. 2 pkt. 11 ustawy - Prawo wodne. Nie jest także jasne, na jakiej podstawie zatwierdzona została Mapa Podziału Hydrograficznego Polski. Wyciąganie wniosków o kwalifikacji prawnej potoku na podstawie wcześniejszych pozwoleń wodnoprawnych i planów miejscowych było nieuprawnione. Z kolei ewidencja gruntów i budynków nie jest aktem prawnym, a jedynie powinna być odzwierciedleniem stanu rzeczywistego i wynikającego z przepisów ww. ustawy - Prawo wodne. Stan faktyczny związany z ustaleniem charakteru potoku [...] nie został zatem dostatecznie wyjaśniony i nie ma oparcia w dokumentach. W odpowiedzi na skargę PGWWP - Zarząd Zlewni w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. W ocenie organu odwoławczego nie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że potok [...] uwzględniony został na Mapie Podziału Hydrograficznego Polski jako ciek wyróżniony (rzeka_r), dla którego została określona odrębna zlewnia. Jest ciekiem naturalnym w rozumieniu art. 16 pkt 5 ustawy - Prawo wodne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania względem zaskarżonej decyzji środków prawnych określonych w przepisach art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259) dalej zwanej: "p.p.s.a.". Nie stwierdził, aby przy wydawaniu decyzji organy naruszyły przepisy prawa materialnego albo przepisy postępowania, które miały lub mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Okoliczności faktyczne zostały dostatecznie wyjaśnione, zgodnie z wymogami zasady prawdy materialnej, w tym dyrektywami płynącymi z przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., a zgromadzony materiał dowodowy mógł stanowić dla Sądu podstawę wydania wyroku. Nie naruszono także przepisów prawa materialnego. Decyzje okazały się zgodne z prawem. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Gmina wystąpiła o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną mającą polegać na odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych z powierzchni szczelnych, utwardzonych i terenów zielonych przez wylot kolektora deszczowego nr [...] na działce nr ewid. [...] do "potoku [...]" na działce nr ewid. [...] obręb [...] [...] w [...]. Pozwolenie takie zostało Gminie wydane, ale Gmina zakwestionowała przyjętą w decyzji kwalifikację odbiornika "potoku [...]" jako śródlądowej wody płynącej. Uważała, że potok ten stanowi urządzenie wodne w rozumieniu ustawy – Prawo wodne w postaci rowu i nie ma cech, które pozwalały na zakwalifikowanie go do śródlądowych wód płynących. Kwalifikacja ta ma dla Gminy istotne znaczenie z powodu konieczności ponoszenia w przyszłości opłat określonych w ustawie – Prawo wodne, których nie ponosiłaby w razie uznania, że potok stanowi urządzenie wodne (rów). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy – Prawo wodne. Ustawa ta cieki naturalne definiuje jako rzeki, strugi, strumienie i potoki oraz inne wody płynące w sposób ciągły lub okresowy naturalnymi lub uregulowanymi korytami (art. 16 pkt 5). Natomiast urządzenia wodne to urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym wymienione w lit. a-j (art. 16 pkt 65). Śródlądowe wody powierzchniowe dzielą się na śródlądowe wody płynące oraz śródlądowe wody stojące (art. 21), a do śródlądowych wód płynących należą wody w ciekach naturalnych oraz źródłach, z których te cieki biorą początek, jeziorach oraz innych naturalnych zbiornikach wodnych o ciągłym albo okresowym naturalnym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych, sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących, kanałach (art. 22). Usługi wodne obejmują odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast (art. 35 ust. 3 pkt 7). Pozwolenie wodnoprawne wydaje się na wniosek, a do wniosku dołącza się określony zasób dokumentów (art. 407 ust. 1 i 2), w tym operat wodnoprawny, w którym należy zawrzeć charakterystykę wód objętych pozwoleniem wodnoprawnym (art. 409 ust. 1 pkt 4). Operat stanowi podstawy dowód, na postawie którego wydawane jest pozwolenie wodnoprawne (art. 400 ust. 8). Do powyższego należy dodać, że postępowanie w sprawie pozwolenia wodnoprawnego prowadzone jest w trybie i na zasadach określonych w K.p.a. Jeżeli zatem przepisy szczególne nie stanowią inaczej, to dowodem w postępowaniu administracyjnym jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgromadzone w postępowaniu administracyjnym dowody podlegają ocenie organu prowadzącego postępowanie na zasadach określonych w art. 80 K.p.a., przy uwzględnieniu w szczególności przepisów art. 76 § 1 i 2 oraz art. 77 § 4 K.p.a. Należy też mieć na uwadze, że zgodnie z art. 400 ust. 8 ustawy – Prawo wodne, pozwolenie wodnoprawne wydaje się na podstawie operatu wodnoprawnego oraz zgromadzonych w toku postępowania dowodów, dokumentów i informacji. Analiza akt wykazała, że postępowanie w sprawie zostało zainicjowane wnioskiem Gminy i zawierało wymagane załączniki, w tym operat wodnoprawny. W dokumencie tym występują pojęcia "potoku [...]" oraz "rowu [...]", przy czym pojęcie potoku odnoszono do dotychczasowego pozwolenia wodnoprawnego, udzielonego decyzją Prezydenta Miasta nr [...], a "rowu [...]" odnośnie do pozwolenia objętego wnioskiem. W operacie zaznaczono, że "zlewnia wylotu [...] funkcjonuje w niezmienionej formie od lat", "jest kontynuacją korzystania z wód utrwalonego od lat", "zlewnia wylotu nie jest przedmiotem zmiany zagospodarowania", ostatecznie wody opadowe będą trafiać do "wód rzeki [...]", "na obszarze dorzecza [...]", "w Regionie Górnej [...]", "omawiane korzystanie z wód [...] stanowi kontynuację wcześniej udzielonego pozwolenia wodnoprawnego, a "system kanalizacji deszczowej eksploatowany jest niezmiennie w tym samym zakresie". Wobec takiego stanu rzeczy organ I instancji skierował do Gminy wezwanie o uzupełnienie operatu i dostosowanie go do wymogów określonych w art. 409 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo wodne, w szczególności w odniesieniu do określenia odbiornika wód opadowych. Ostatecznie organ przyjął, że "[...]" stanowi śródlądową wodę płynącą (potok), a nie urządzenie wodne (rów). Sąd ustalenie to i przyjętą kwalifikację uznał za zgodne z prawem. Gmina nie dostarczyła argumentów i/lub dowodów (np. w postaci ekspertyzy lub jakiegokolwiek opracowania naukowego), które podważyłyby przyjętą przez organy kwalifikację prawną odbiornika wód opadowych i roztopowych z terenu określonego we wniosku i pozwoleniu. W szczególności nie wykazała, aby potok [...] nie był ciekiem naturalnym, o którym mowa w art. 16 pkt 6 ustawy – Prawo wodne, tylko że została ("[...]") wykonana jako urządzenie wodne, o którym mowa w art. 16 pkt 65 ustawy – Prawo wodne. Ale w tym ostatnim przypadku należałoby mieć na uwadze, że nawet częściowe uregulowanie potoku czy jego częściowe zabudowanie nie wyklucza jego kwalifikacji jako cieku naturalnego, ponieważ w art. 16 pkt 5 ustawy – Prawo wodne postanowiono, że ciekiem naturalnym jest także taka rzeka, strug, strumień i potok oraz inna woda płynąca w sposób ciągły lub okresowy, korytami naturalnymi lub uregulowanymi. Organy dostatecznie wykazały, że "[...]" to ciek naturalny, a przez to stanowi on śródlądową wodę płynącą, o której mowa w art. 22 pkt 1 ustawy – Prawo wodne. Dokonując takiej kwalifikacji odbiornika organy powołały się nie tylko na dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne, w którym "[...]" była określona jako potok, ale przede wszystkim Mapę Podziału Hydrograficznego Polski, na którym została wskazana jako ciek wyróżniony (rzeka_r), a także na dane z prowadzonego przez Wody Polskie systemu informacyjnego gospodarowania wodami. Na Mapie Podziału Hydrograficznego Polski zawarta jest sieć hydrograficzna Polski, która obejmuje cieki i odcinki cieków, w tym dane zawierające: nazwę cieku, lokalizację cieku albo odcinka cieku, długość cieku albo odcinka cieku, powierzchnię cieków o szerokości koryta powyżej 30 m, identyfikator hydrologiczny cieku albo cieku i odcinka cieku - zgodnie z § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 10 września 2020 r. w sprawie systemu informacyjnego gospodarowania wodami (Dz. U. poz. 1656). Sieć hydrograficzna na Mapie Podziału Hydrograficznego Polski obejmuje również dane o przebiegu granic i o obszarach zlewni (§ 3 pkt 2 rozporządzenia), jak również dane o obszarach dorzeczy, regionach wodnych i jednostkach organizacyjnych Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (§ 3 pkt 3 rozporządzenia). Informacje o sieci hydrograficznej gromadzi się w systemie informacyjnym gospodarowania wodami. Jego prowadzenie stanowi wyraz realizacji postanowienia ustawowego wynikającego z przepisów art. 329 ustawy – Prawo wodne, w którym polecono zgromadzić dane na temat sieci hydrograficznej oraz urządzeń wodnych. Źródłami danych dla systemu są natomiast w pierwszej kolejności rejestry i zbiory danych prowadzone przez ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej oraz Wody Polskie (art. 331 ust. 1 ustawy - Prawo wodne). Mapa Podziału Hydrograficznego Polski stanowi zatem jeden z elementów Systemu Informacyjnego Gospodarowania Wodami, zbiór danych o charakterze urzędowym. Może zatem wespół z innymi dowodami stanowić podstawę ustaleń faktycznych co do charakteru odbiornika. Nie bez znaczenia, jako dowód w sprawie, pozostają również dane pozyskane z ewidencji gruntów, ponieważ działka nr ewid. [...] została w niej oznaczona jako grunt Skarbu Państwa pokryty wodami powierzchniowymi płynącymi "Wp" (w świetle § 9 ust 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oznacza to grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi), zaś dane w ewidencji także mają charakter urzędowy. Jako dowód wykorzystano także tekst planu miejscowego z 9 lipca 2013 r. Za trafne należało uznać stanowisko organu, że ustalenie charakteru wód "[...]" na podstawie decyzji właściwego ministra nie było konieczne. Nie mogło zostać uwzględnione stanowisko Gminy, że o charakterze odbiornika świadczy to, że pod rządami poprzedniego stanu prawnego nie był on utrzymywany przez Marszałka Województwa i nie został przejęty do utrzymywania przez Wody Polskie. Przepisy art. 22 pkt 1 i art. 16 pkt 5 ustawy – Prawo wodne nie formułują warunku, że o kwalifikacji danych wód jako cieku naturalnego kryterium decyduje ma status podmiotu wykonującego uprawnienia właścicielskie względem takiego cieku. Przez wody płynące rozumie się wody w ciekach naturalnych oraz źródłach, z których te cieki biorą początek. Zastrzec przy tym należy, że kwestie odnoszące się odpowiedniego uregulowania wykonywania praw właścicielskich względem śródlądowych wód płynących w granicach jednostek samorządu terytorialnego w sposób, który odpowiadałby treść art. 211-213 i art. 258 Prawa wodnego, wykraczają poza ramy postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, dlatego nie mogły być przedmiotem szerszej analizy. Dodać też należy, że skoro potok [...] stanowi dopływ rzeki Wisłok, to niezależnie od tego, czy jest on śródlądową wodą płynącą czy byłby urządzeniem wodnym, to w świetle art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy – Prawo wodne Gmina i tak będzie zobowiązana do uiszczenia opłat za usługi wodne polegające na odprowadzanie do wód wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. W świetle powyższego Sad uznał, że organy wykazały, że "potok [....]" spełnia wszelkie ustawowe wymagania dla śródlądowej wody płynącej. Udzielone Gminie pozwolenie wodnoprawne nie narusza przepisów ustawy – Prawo wodne. Nie zaistniały negatywne przesłanki do jego wydania, o których mowa w art. 399 Prawa wodnego. Pozwolenie zawiera elementy określone w art. 403 Prawa wodnego. Dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd uznał skargę Gminy Miasto za niezasadną i orzekł o jej oddaleniu.