II SA/Rz 158/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2019 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na uchwałę Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w sprawie rozpatrzenia skargi na działania przedstawicieli Zarządu Województwa [...] i pracowników Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] postanawia odrzucić skargę.

W dniu 13 lipca 2018 r. A. M., działając na podstawie art 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "K.p.a.") zwróciła się do Wojewody ze skargą na działania przedstawicieli Zarządu Województwa i pracowników Urzędu Marszałkowskiego . W uzasadnieniu wskazała, że przedmiotem skargi są działania i zaniedbania przedstawicieli Zarządu Województwa i pracowników Urzędu Marszałkowskiego , w ramach realizacji Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013, które doprowadziły do wadliwego podpisania przez nią umowy o dotację, a w konsekwencji do jej cofnięcia i powstania po jej stronie szkody majątkowej. Pismem z dnia 11 września 2018 r. Urząd Wojewódzki działając na podstawie art 65 § 1 K.p.a. w zw. z art 229 pkt 5 K.p.a. przekazał skargę A.M. do załatwienia Sejmikowi Województwa ze względu na właściwość. Uchwałą z dnia [...] października 2018 r., nr [...] Sejmik Województwa uznał skargę za niezasadną. W skardze do Sądu wniesionej na powyższą uchwałę na podstawie art 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. skarżąca reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy: 1) art. 77 § 1 K.p.a. poprzez jego nienależyte zastosowanie- nie zgromadzenie przez organ wydający decyzję rzetelnego materiału dowodowego i nierozpatrzenie go w sposób odpowiadający ogólnie przyjętym zasadom proceduralnym, 2) art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 8, art. 9 K.p.a. poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, tj. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego; 3) art. 9 i 10 K.p.a. poprzez niepoinformowanie skarżącej o możliwości zaskarżenia uchwały Sejmiku Województwa na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; 4) art. 104 § 1 K.p.a. poprzez niewydanie przez Marszałka Województwa decyzji w sprawie; 2. Przepisów prawa materialnego, a to art. 30a ust.1 pkt 1 i 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, poprzez niedopełnienie wymogów zawartych w przywołanych przepisach; W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o: 1. uchylenie uchwały Sejmiku Województwa z dnia [...] października 2018r. nr [...]; 2. Uwzględnienie żądań zawartych w skardze z dnia 13 Iipca 2019r., 3. Zasądzenie zwrot kosztów procesu według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako niepodlegającej kognicji sądów administracyjnych. Na wypadek gdyby Sąd uznał, że skarga jest dopuszczalna o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga podlega odrzuceniu, jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego. Nie ulega wątpliwości, że skarga została uruchomiona w trybie art 227 K.p.a. Przepis art 227 znajdujący się w Dziale VIII K.p.a. zatytułowanym "Skargi i wnioski" stanowi, że przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Nie budzi wątpliwości Sądu, że żądanie w postaci usunięcia naruszeń prawa w związku z działaniami tak Zarządu Województwa , jak i pracowników Urzędu Marszałkowskiego sformułowane w piśmie złożonym w dniu 13 lipca 2018 r., jak też 16 listopada 2018 r. wyczerpało dyspozycję powołanego przepisu i uruchomiło tryb skargowy z Działu VIII K.p.a. Wskazuje na to analiza treści obu pism a także powołanie się na przepis art 227 K.p.a. w treści pisma z dnia 13 lipca 2018 r. Wyraźnie wskazano w nich na niezadowolenie z postępowania urzędników przy rozpoznawaniu wniosku skarżącej o dofinansowanie projektu "Zakup nieruchomości wraz z niezbędnym wyposażeniem w celu rozbudowy przedsiębiorstwa P.P.H.U. A. M." w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013. Podkreślić przy tym należy że drugie z powołanych pism zostało zredagowane i podpisane przez zawodowego pełnomocnika. Na podstawie niebudzących wątpliwości interpretacyjnych przepisów, czynności podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII K.p.a. (art. 221 – 256 k.p.a.) odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 § 2 pkt 1-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") i nie podlegają kognicji sądu administracyjnego (postanowienie NSA z dnia 9 listopada 2006 r., I OZ 1133/06, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie mieszczą się bowiem w żadnej z wymienionych w tym przepisie kategorii. Skarga złożona w trybie art. 227 K.p.a. uruchamia bowiem jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, prowadzonym wyłącznie przez organy administracji publicznej i kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. W postępowaniu tym nie istnieją strony, nie ma instancji i nie kończy się ono władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności. Ponadto, nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, nie jest wydawany akt administracyjny, ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, który można byłoby zakwalifikować do jednej z kategorii. Zainteresowanemu podmiotowi nie przysługuje prawo do zaskarżenia odpowiedzi. Bezzasadnym jest czynienie w tym postępowaniu zarzutów naruszenia art 77 K.p.a. polegających na braku zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego czy też art 104 K.p.a. polegającego na nie wydaniu decyzji. Postępowanie to ma na celu wyłącznie ustalenie prawidłowości i terminowości działania organów administracyjnych i ich pracowników oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności w celu wyeliminowania ustalonych nieprawidłowości. Skarga jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym jednak żadnych podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego. ( postanowienie NSA z dnia 24 lipca 2013 r., I OSK 960/13, post. WSA w Warszawie z 3 lutego 2004 r., I SA 2226/03, post. NSA z 5 stycznia 2005 r., OW 156/04). W świetle powyższego skarga na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia [...] października 2018 r. nr [...] wydaną w przedmiocie skargi wniesionej w trybie przepisów działu VIII K.p.a., jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Nie zmienia powyższego forma rozstrzygnięcia tj. uchwała. Ten sposób rozstrzygania właściwy dla organów kolegialnych, nie oznacza automatycznie, jak chciała skarżąca, że jest to akt o którym mowa w art 3 §2 pkt 6 P.p.s.a. Jak już wyjaśniono uchwała nie została podjęta w sprawie z zakres administracji publicznej. Odrzucenie skargi z powodu jej niedopuszczalności oznacza że Sąd pozbawiony był możliwości kontroli jak też odnoszenia się do postawionych w skardze zarzutów oraz formułowanych żądań Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.