II SA/Rz 1561/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maria Mikolik Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2026 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 16 października 2025 r. nr OA.7723.22.1.2025 w przedmiocie wezwania do wpłacenia zaliczki na pokrycie kosztów wykonania zastępczego i wniesienia opłaty egzekucyjnej - oddala skargę -

Zaskarżonym postanowieniem Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: Organ II instancji lub PWINB) z 16 października 2025 r., nr OA.7723.22.1.2025 – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 132 ze zm. dalej: K.p.a.) - utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: Organ I instancji lub PINB) z 29 sierpnia 2025 r. nr [...] dotyczące zastosowania wykonania zastępczego, w związku z niewykonaniem obowiązku rozbiórki znajdującego się w złym stanie technicznym i nieużytkowanego budynku mieszkalno-gospodarczego, położonego na działce nr ewid. [...] w [...]. Wyszczególniono, że: - obowiązek objęty tytułem wykonawczym z 10 kwietnia 2018 r. nr [...] zostanie wykonany zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego, w trybie postępowania egzekucyjnego; - rozbiórki przedmiotowego budynku dokona firma [...], a przybliżona kwota kosztów wykonania zastępczego wynosi: 32 000 zł, Nadto organ I instancji wezwał J. K. (dalej: Skarżący lub zobowiązany) do wpłacenia zaliczki w wysokości 10 000 zł na pokrycie kosztów wykonania zastępczego oraz wniesienia opłaty egzekucyjnej w wysokości 6,80 zł za wydanie niniejszego postanowienia i zakreślił na wykonanie ww. termin 14 dni od dnia doręczenia postanowienia. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy: Decyzją z 18 listopada 2015 r. nr [...] Organ I instancji nakazał Skarżącemu rozbiórkę, będącego w złym stanie technicznym, nieużytkowanego budynku mieszkalno-gospodarczego, położonego na działce nr [...] w [...], gm. [...] i wyznaczył termin rozpoczęcia rozbiórki na 1 lutego 2016 r. oraz zakończenia i uporządkowania terenu do 30 maja 2016 r. PINB na wniosek Skarżącego dwukrotnie zmieniał termin rozbiórki – decyzją z 30 maja 2016 r. oraz decyzją z 30 grudnia 2016 r., ustalając nowy termin zakończenia rozbiórki i uporządkowania terenu po rozbiórce na 30 maja 2017 r. Po rozpoznaniu kolejnego wniosku Skarżącego o zmianę terminu wykonania decyzji z 18 listopada 2015 r., PINB decyzją z 19 czerwca 2017 r. odmówił zmiany terminu. Organ II instancji utrzymał w mocy tę decyzję Organu I instancji, a WSA w Rzeszowie, prawomocnym wyrokiem z 7 lutego 2018 r. sygn. akt. II SA/Rz 1184/17 oddalił skargę. Z uwagi na niewykonanie przez Skarżącego nałożonego obowiązku, PINB przystąpił do jego wyegzekwowania. Po wcześniejszym doręczeniu upomnienia z 5 grudnia 2017 r. organ egzekucyjny wystawił zobowiązanemu tytuł wykonawczy TW-2 nr [...] wraz z klauzulą o skierowaniu go do egzekucji i postanowieniem z 10 kwietnia 2018 r. nr [...] nałożył na Skarżącego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku w wysokości 69 777,00 zł wraz z kosztami egzekucyjnymi w wysokości 68,00 zł. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem PWINB z 23 maja 2018 r. nr [...], które zostało poddane kontroli sądowo- administracyjnej przez WSA w Rzeszowie i NSA. NSA wyrokiem z 12 stycznia 2022 r. sygn. akt II OSK 275/19 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Rzeszowie z 7 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 701/18 w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku i oddalił skargę Skarżącego na ww. postanowienie PWINB z 23 maja 2018 r. Z uwagi na to, że zobowiązany nie uiścił nałożonej grzywny, ani też nie wykonał nakazu rozbiórki, Organ I instancji skierował nałożoną grzywnę do egzekucji należności pieniężnych, Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w [...] (dalej: Naczelnik US). W trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego Skarżący zgłosił zarzuty, które PINB oddalił (postanowienie z 9 maja 2023 r. utrzymane w mocy postanowieniem PWINB z 23 czerwca 2023 r., prawomocny wyrok WSA w Rzeszowie z 24 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Rz 1277/23 oddalający skargę zobowiązanego na postanowienie PWINB z 23 czerwca 2023 r.). Z uwagi na nieskuteczność nałożonej grzywny, PINB zastosował środek egzekucji administracyjnej tj. wykonanie zastępcze. Postanowieniem z 29 sierpnia 2025 r. nr [...], Organ I instancji poinformował, że w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym, w sprawie niewykonanej rozbiórki, będącego w złym stanie technicznym, nieużytkowanego budynku mieszkalno-gospodarczego, istniejącego na działce nr ewid. [...] położonej w [...], obowiązek objęty tytułem wykonawczym z 10 kwietnia 2018 r. nr [...] zostanie wykonany zastępczo przez inną osobę, na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego, w trybie postępowania egzekucyjnego. Organ wskazał firmę zobowiązaną do wykonania ww. rozbiórki, zobowiązał Skarżącego do wypłacenia zaliczki w kwocie 10 000 zł oraz wniesienia opłaty egzekucyjnej w wysokości 6,80 zł. Na powyższe postanowienie Organu I instancji zażalenie wniósł Skarżący. Podniósł, że jest osobą w podeszłym wieku, ma niewielką emeryturę, która jest zajęta przez Urząd Skarbowy w [...] (dalej: US) z uwagi na zgłoszenie Nadzoru Budowlanego. Nie stać go na opłacenie ani kwoty 32.000 zł, ani kwoty 10.000 zł tytułem zaliczki. Wskazuje, że Opieka Społeczna w [....] zmniejszyła mu kwotę na rozbiórkę i na remont domu, dlatego nie mógł dokonać rozbiórki i zgłosił sprawę do Sądu Rejonowego. Skarżący wniósł o zdjęcie zajęcia przez US jego rachunku bankowego, na który otrzymuje emeryturę, gdyż brakuje mu pieniędzy na utrzymanie. Opisanym na wstępie postanowieniem z 16 października 2025 r. PWINB utrzymał w mocy postanowienie PINB. W uzasadnieniu Organ II instancji wskazał, że Skarżący długotrwale uchyla się od wykonania nałożonego na niego obowiązku rozbiórki, będącego w złym stanie technicznym, nieużytkowanego budynku mieszkalno-gospodarczego. Z uwagi na brak skuteczności wystosowanego upomnienia oraz nałożonej grzywny w celu przymuszenia, Organ I instancji zasadnie przyjął, że konieczny jest środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego, znajdujący oparcie w art. 127 i kolejnych zawartych w rozdziale 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 ze zm. dalej: u.p.e.a.). Organ wskazał, że zgodnie z art. 127 ww. ustawy wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. Ponadto wyjaśnił, że na organie egzekucyjnym ciąży obowiązek doprowadzenia do wyegzekwowania realizacji ostatecznej decyzji administracyjnej. Z uwagi na to, że zobowiązany pomimo upomnienia i nałożonej grzywny w celu przymuszenia nie rozebrał ww. budynku, organ był nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego, a w jego ramach do zastosowania wszystkich niezbędnych środków, mających na celu wyegzekwowanie obowiązku wynikającego z decyzji PINB z 18 listopada 2015 r. Powołując przepisy art. 127-135 u.p.e.a. PWINB wskazał, że PINB informował zobowiązanego, że w przypadku nieprzystąpienia do rozbiórki budynku i dalszego uchylania się od jego wykonania wdrożone zostanie wykonanie zastępcze i wyjaśnił jego procedurę. W celu oszacowania możliwych kosztów rozbiórki przedmiotowego budynku dokonał analizy zgłoszeń różnych firm oferujących rozbiórkę takiego rodzaju obiektu. Przed wydaniem postanowienia o wykonaniu zastępczym Organ I instancji zamieścił ogłoszenie na tablicy ogłoszeń znajdującej się w siedzibie Inspektoratu oraz na stronie GUNB, że poszukuje firmy budowlanej, która wykona rozbiórkę przedmiotowego budynku mieszkalno-gospodarczego. PINB przyjął ofertę rozbiórki w wysokości 32 000 zł złożoną przez firmę [...]. W postanowieniu organ wskazał przybliżoną kwotę kosztów wykonania zastępczego, zgodnie z art 128 § 1a u.p.e.a. Postanowieniem z 29 sierpnia 2025 r. o zastosowaniu wykonania zastępczego PINB jako organ egzekucyjny wezwał zobowiązanego do wpłaty kwoty 10 000 zł tytułem zaliczki na koszt wykonania zastępczego obowiązku, w terminie 14 dni od daty otrzymania postanowienia, pouczając, że w przypadku nieuiszczenia należności w terminie zostaną one ściągnięte w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych (art. 128 § 2 u.p.e.a.). Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu, Organ II instancji wskazał, że w świetle przytoczonych uwarunkowań nie ma ona wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Ani sytuacja finansowa zobowiązanego, ani toczące się z jego powództwa postępowanie przed Sądem Rejonowym nie wpływają na fakt niewykonania obowiązku. Kontrola organu zażaleniowego podjęta w wyniku złożenia zażalenia na postanowienie o wykonaniu zastępczym nałożonego obowiązku, obejmuje wyłącznie prawidłowość zastosowanego środka egzekucyjnego oraz przestrzeganie procedury postępowania w jego zastosowaniu Skargę na ww. postanowienie do WSA w Rzeszowie wniósł zobowiązany, zaskarżając je w całości. W uzasadnieniu powtórzył argumentacje zawartą w zażaleniu i wskazał, że nie ma pieniędzy na jego wykonanie, jest osobą w podeszłym wieku i ma niską emeryturę zajętą przez US. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zdjęcie zajęcia przez US rachunku bankowego, na który otrzymuje emeryturę, ponieważ brakuje mu pieniędzy na utrzymanie. Ponadto wniósł o zwrot dotychczas pobranych pieniędzy. W odpowiedzi na skargę PWINB wskazał, że podtrzymuje argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. WSA w Rzeszowie wyrokiem z 13 stycznia 2026 r. oddalił skargę zobowiązanego na decyzję PWINB z 8 sierpnia 2025 r. nr OA.7721.22.6.2025 utrzymującą w mocy decyzję Organu I instancji z 18 czerwca 2025 r. nr PINB.5162.4.5.2016 odmawiającą zmiany terminu wykonania decyzji z 18 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, jedynie wtedy gdy dotknięte są wadami w postaci: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach, Sąd nie stwierdził aby zaskarżone postanowienie naruszało prawo. Zgodnie z art. 127 u.p.e.a. wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. W myśl art. 128 § 1 u.p.e.a. w celu zastosowania środka egzekucyjnego określonego w art. 127 organ egzekucyjny doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2) postanowienie, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym zostanie w trybie postępowania egzekucyjnego wykonany zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo. Postanowienie, o którym mowa w § 1 pkt 2, zawiera również wskazanie przybliżonej kwoty kosztów wykonania zastępczego (art. 128 § 1a u.p.e.a.). Zgodnie z art. 128 § 2 u.p.e.a. w postanowieniu o zastosowaniu wykonania zastępczego organ egzekucyjny może wezwać zobowiązanego do wpłacenia w oznaczonym terminie określonej kwoty tytułem zaliczki na koszty wykonania zastępczego, z pouczeniem, że w przypadku niewpłacenia kwoty w tym terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. W postanowieniu o zastosowaniu wykonania zastępczego organ egzekucyjny może również nakazać zobowiązanemu dostarczenie posiadanej dokumentacji, a także posiadanych materiałów i środków przewozowych, niezbędnych do zastępczego wykonania egzekwowanej czynności, z zagrożeniem zastosowania odpowiednich środków egzekucyjnych w razie uchylenia się zobowiązanego od dostarczenia tych dokumentów, materiałów i środków przewozowych (art. 128 § 3 u.p.e.a.). Zgodnie z art. 128 § 4 u.p.e.a. zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34 u.p.e.a.) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o zastosowaniu wykonania zastępczego. Wykonanie zastępcze jest środkiem egzekucyjnym, który znajduje zastosowanie przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, w sytuacji gdy egzekucja administracyjna dotyczy obowiązku polegającego na wykonaniu czynności, a więc związanego z podjęciem przez zobowiązanego pewnych działań. Chodzi tu o obowiązki polegające na wykonaniu czynności, które mogą być wykonane za zobowiązanego przez inną osobę. Wykonania zastępczego nie stosuje się do obowiązków mających charakter osobisty, ściśle związanych z osobą zobowiązanego. Wykonanie zastępcze to środek egzekucyjny zaspokajający, czyli prowadzący wprost do osiągnięcia celu egzekucji, którym jest wykonanie obowiązku nałożonego na osobę zobowiązaną. Zastosowanie tego środka następuje na koszt zobowiązanego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wykonanie zastępcze, regulowane art. 127 u.p.e.a. może być orzeczone wówczas, gdy pomimo wymierzenia grzywny w celu przymuszenia zobowiązany nie wykona obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji. Z istoty zasady racjonalnego działania i zasady niezbędności w postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika obowiązek zastosowania takiej dolegliwości, która doprowadzi do realizacji obowiązku. Przepisy przywoływanej ustawy nie określają, które środki egzekucyjne są mniej uciążliwe dla zobowiązanego, a które bardziej uciążliwe, pozostawiając w tym zakresie ocenę organom administracji. To organy egzekucyjne, które wybierają środek egzekucyjny w danej sprawie, powinny każdorazowo mieć na uwadze przedmiot, zakres oraz charakter nałożonego obowiązku, a także uwzględnić jego celowość i uciążliwość dla zobowiązanego. Nie budzi wątpliwości, że organ egzekucyjny, po ustaleniu jakie środki egzekucyjne ma do wyboru w sprawie, winien zastosować wobec osoby zobowiązanej taką dolegliwość, która prowadzić będzie bezpośrednio do wykonania obowiązku i będzie ona dla niej najmniej uciążliwa. Działania organu egzekucyjnego na tym etapie postępowania mają wyłącznie charakter formalnoprawny i są jedynie konsekwencją uprzedniego niewykonania decyzji nakładającej określone obowiązki. Organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego nie bada zatem ponownie tzw. decyzji merytorycznej, lecz podejmuje działania zmierzające do jej wykonania. Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy, należy zauważyć że z akt administracyjnych sprawy wynika w sposób niewątpliwy, że nakaz rozbiórki będącego w złym stanie technicznym, nieużytkowanego budynku mieszkalno-gospodarczego, położonego na działce nr [...] w [...], gm. [...] został na Skarżącego nałożony decyzją PINB z 18 listopada 2015 r. Wyznaczone przez organ terminy na rozpoczęcie rozbiórki, jej zakończenie oraz uporządkowanie terenu były - na wniosek Skarżącego, deklarującego wolę wykonania nałożonych na niego obowiązków - dwukrotnie przedłużane. Po bezskutecznym upływie wyznaczonych terminów oraz doręczeniu upomnienia z 5 grudnia 2017 r. organ egzekucyjny wystawił zobowiązanemu tytuł wykonawczy wraz z klauzulą o skierowaniu go do egzekucji i postanowieniem z 10 kwietnia 2018 r. nałożył na Skarżącego grzywnę. Grzywna ta miała na celu przymuszenie Skarżącego do wykonania nałożonego na niego obowiązku rozbiórki, ale mimo jej nałożenia Skarżący obowiązku nie wykonał. Skarżący nie uiścił grzywny, ani też nie wykonał nakazu rozbiórki, w związku z czym PINB skierował nałożoną grzywnę do egzekucji. W trakcie postepowania egzekucyjnego Skarżący zgłosił zarzuty, które Organ I instancji oddalił (postanowienie z 9 maja 2023 r., utrzymane w mocy postanowieniem PWINB z 23 czerwca 2023 r., prawomocny wyrok WSA z 24 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Rz 1277/23 oddalające skargę Skarżącego). Z uwagi na nieskuteczność grzywny Organ I instancji zastosował dotkliwszy środek administracyjny tj. wykonanie zastępcze. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że Skarżący od 2015 r. uchylał się od obowiązku dokonania rozbiórki ww. budynku. O ile zrozumiałym jest, że Skarżący z uwagi na wiek i ograniczone środki finansowe mógł napotkać problemy w terminowym wykonaniu nałożonego na niego obowiązku, to jednak zauważyć należy, że organ wziął te okoliczności pod uwagę przedłużając termin na dobrowolne wykonanie tego obowiązku. Skoro jednak, mimo upływu 10 lat i mimo zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku, Skarżący w dalszym ciągu nie zrealizował nałożonego na niego obowiązku - organ musiał doprowadzić do jego wykonania w inny, prawnie dopuszczany, sposób. Zasadnie zatem organ egzekucyjny zastosował wobec Skarżącego wykonanie zastępcze przewidziane w art. 127 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. W szczególności za niezasadny należało uznać zarzut odnoszący się do trudnej sytuacji materialnej Skarżącego, wynikającej z pobierania świadczenia emerytalnego, w wysokości obniżonej potraceniami z tytułu egzekucji. Okoliczność ta, jakkolwiek może mieć znaczenie dla sytuacji życiowej zobowiązanego, nie stanowi przesłanki wyłączającej możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ani nie wpływa na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie pozostaje bowiem zgodność z prawem zastosowania wykonania zastępczego, a nie ocena zasadności lub celowości obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej. Nie można jednak nie zauważyć, że obowiązek rozbiórki został nałożony na Skarżącego w 2015 r. i pomimo znacznego upływu czasu nie został wykonany do chwili obecnej. Z pism Skarżącego zawartych w aktach administracyjnych sprawy wynika, że Skarżący wielokrotnie deklarował chęć wykonania nałożonego na niego obowiązku, ale do wykonania tego nie przystąpił. Obecnie zaś uzależnia wykonanie rozbiórki od udzielenia mu pomocy z opieki społecznej. Wobec braku dobrowolnego wykonania obowiązku wynikającego z decyzji, a także wobec braku perspektyw na samodzielne wykonanie tego obowiązku przez Skarżącego, organ egzekucyjny, w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zasadnie przystąpił do zastępczego wykonania obowiązku rozbiórki. W ocenie Sądu, wykonanie zastępcze w przedmiotowej sprawie, nie zostało zastosowane ani w sposób automatyczny, ani też przedwczesny. Przeciwnie, zostało ono poprzedzone wieloletnim okresem oczekiwania na dobrowolne wykonanie obowiązku przez Skarżącego, a także wykorzystaniem mniej dolegliwego środka egzekucyjnego. Dopiero bezskuteczność zastosowanej grzywny w celu przymuszenia uzasadniała sięgnięcie po środek egzekucyjny, prowadzący bezpośrednio do osiągnięcia celu egzekucji. W okolicznościach niniejszej sprawy organ był zatem uprawniony do przyjęcia, że dalsze stosowanie dotychczasowych środków egzekucyjnych nie doprowadzi do wykonania obowiązku, wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej, ale koniecznym jest bardziej skuteczne działanie w celu wyegzekwowania nałożonego obowiązku. W konsekwencji nie sposób podzielić stanowiska Skarżącego, że jego sytuacja majątkowa powinna stanowić przeszkodę dla zastosowania wykonania zastępczego. Przyjęcie takiego poglądu prowadziłoby w istocie do trwałego uniemożliwienia wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej, pomimo wieloletniego uchylania się od wykonania nałożonego obowiązku. Tymczasem celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania obowiązku, stwierdzonego wykonalnym aktem administracyjnym, zaś organy egzekucyjne są zobowiązane do stosowania takich środków, które w realiach konkretnej sprawy zapewnią osiągnięcie tego celu. Skoro więc obowiązek rozbiórki nie został wykonany od 2015 r., pomimo wielokrotnego wyznaczania terminów jego realizacji oraz zastosowania grzywny w celu przymuszenia, organ zasadnie uznał, że zachodzą przesłanki do zastosowania wykonania zastępczego na podstawie art. 127 u.p.e.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił jako bezzasadną. Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie którym, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.