II SA/Rz 1508/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Karina Gniewek-Berezowska po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi AW na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podkarpackiego z dnia 29 września 2025 r. nr P-II.4131.2.300.2025 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - postanawia - 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu AW uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 300 zł (słownie: trzysta złotych).

II SA/Rz 1508/25 UZASADNIENIE AW (dalej: "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podkarpackiego z 29 września 2025 r. nr P-II.4131.2.300.2025 stwierdzające nieważność uchwały Nr XX/212/2025 Rady Miejskiej Jasła z dnia 26 sierpnia 2025 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Jasła dla obszaru "Młynarska I". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1, 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje: skarga podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że po złożeniu skargi Sąd z urzędu bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, wymienionych w art. 58 § 1 P.p.s.a. lub w przepisach szczególnych. Sąd odrzuca skargę m. in. wówczas, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm. - dalej: "u.s.g."), rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy, w tym rozstrzygnięcia o których mowa w art. 96 ust. 2 i art. 97 ust. 1, a także stanowisko zajęte w trybie art. 89, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze (ust. 3). Z brzmienia powołanego wyżej art. 98 ust. 3 u.s.g. jednoznacznie wynika, że uprawnionymi podmiotami do wniesienia skargi na akty nadzoru wojewody są wyłącznie gmina i związek międzygminny. Inne podmioty nie mogą wnieść skargi z powołaniem się na to, że mają w tym interes prawny. Powyższy przepis odnosi się do określonego rodzaju aktów administracyjnych (tj. rozstrzygnięć organów nadzoru oraz stanowisk zajętych w trybie art. 89 tej ustawy) i przewiduje zamknięty katalog podmiotów legitymowanych do wniesienia skargi na podstawie art. 98 ust. 1. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W postanowieniu z 30 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 281/05 NSA stwierdził, że uprawnienie do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze, o którym mowa w art. 96 ust. 2 u.s.g. przysługuje wyłącznie gminie, a wobec tego inne podmioty nie mogą wnieść skargi z powołaniem się na to, że mają w tym interes prawny. W tym przypadku legitymacja do wniesienia skargi wynika z art. 98 ust. 3 tej ustawy, a przepis art. 50 § 1 P.p.s.a. nie ma zastosowania. Legitymacji do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze nie można wyprowadzić także z przepisu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a. - por. również wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1598/04 z aprobującą glosą M. Czyżewskiego i I. Waksmundzkiej, Admin. 2006/2/110-125, w której autorzy stwierdzają, że gdyby uznać, że do złożenia skargi w tym zakresie uprawniony jest jeszcze inny podmiot, trudno byłoby racjonalnie wytłumaczyć cel istnienia art. 98 u.s.g.). Skoro legitymacja do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze wynika z art. 98 ust. 3 u.s.g., zatem przepis art. 50 § 1 P.p.s.a. nie ma zastosowania. Ponadto podstaw do rozszerzenia legitymacji skargowej w przedmiocie rozpoznania skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze nie daje także art. 33 ust. 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Pojęcie postępowania administracyjnego jest pojęciem prawnym, nie można mu nadawać potocznego znaczenia. Postępowanie administracyjne to postępowanie regulowane przepisami k.p.a. oraz przepisami regulującymi administracyjne postępowanie szczególne (np. ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa). To, że do postępowania nadzorczego stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. (art. 91 ust. 5 u.s.g.) nie powoduje, że postępowanie to jest postępowaniem administracyjnym. Wyznacza to też stosowanie art. 33 § 2 P.p.s.a., który dotyczy tylko postępowania administracyjnego w rozumieniu przepisów k.p.a. i przepisów administracyjnych postępowań szczególnych. W postępowaniu nadzorczym, podmiotami tego postępowania jest wyłącznie organ nadzoru i jednostka samorządu terytorialnego (wyrok NSA z 18 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2620/20, postanowienie WSA we Wrocławiu z 8 października 2025 r., sygn. IV SA/Wr 473/25). Stwierdzić zatem należy, że skarga na rozstrzygnięcie nadzorcze nie przysługuje osobom fizycznym. Skarżący nie posiada legitymacji do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze organu stwierdzające nieważność uchwały Rady Miejskiej Jasła w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.