II SA/Rz 148/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2023 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 listopada 2022 r., nr BP.501.1534.2021.0993.RZ9.293828 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z 23 listopada 2022 r. znak BP.501.1534.2021.0993.RZ9.293828, wydaną po rozpatrzeniu odwołania z dnia 13 sierpnia 2021 r. wniesionego przez pełnomocnika J. K. (strona, skarżący) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 lipca 2021 r. nr WITD.DI.0152.1X0315/85/21 o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia 29 lipca 2021 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł. Podstawę faktyczną powyższej decyzji stanowiło: 1. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, 2. niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 118, dalej jako u.t.d.) - za każdy dokument, 3. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, 4. dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 20%. Wskazane naruszenia zostały stwierdzone przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego podczas kontroli drogowej samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu 5 lipca 2021 r. w miejscowości S.. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu przekraczała 3,5 tony. Kontrolowanym pojazdem kierowca Ł. B. wykonywał krajowy przewóz drogowy w imieniu przedsiębiorcy J. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [....]. Podczas kontroli kierowca okazał wypis z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne udzielonego ww. przedsiębiorcy. Przebieg kontroli został opisany w protokole kontroli nr WITD. DI.P.IX0315/85/21 z dnia 5 lipca 2021 r. Profesjonalny pełnomocnik strony złożył odwołanie od decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - prawa materialnego, tj. art. 92a pkt 3 u.t.d. poprzez nałożenie na stronę kary przekraczającej [...] złotych za naruszenia ujawnione w trakcie jednej kontroli, - prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 4 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie, gdy przedsiębiorca w dniu kontroli wykonywał niezarobkowy przewóz drogowy, - przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. poprzez nie zebranie materiału dowodowego do dokładnego wyjaśnienia sprawy, - przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez zebranie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, - przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji administracyjnej. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Rozpoznając złożone odwołanie od decyzji wcześniej opisanej, organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji w całości i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał przepisy będące podstawą jego rozstrzygnięcia. Organ ten uznał, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 kpa. Dalej organ II instancji wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto wskazał, że zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Odnosząc się do naruszenia Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy uznał, że wykonywany przez stronę przewóz drogowy pojazdem marki [...] o nr rej. [...] w dniu 5 lipca 2021 r. nie spełniał warunku określonego w art. 4 pkt 4 lit. c u.t.d., tj. przewożone rzeczy (bloczki betonowe) nie były własnością przedsiębiorcy E, nie zostały kupione lub wytworzone przez tego przedsiębiorcę. Organ II instancji podkreślił, że w trakcie kontroli drogowej kierowca Ł. B. okazał dowód dostawy towaru - bloczków betonowych, wystawiony przez P. sp. z o.o. na rzecz G. Kontrolowany kierowca podczas przesłuchania zeznał jako świadek, że odbiorcą przewożonego ładunku jest firma G. Również firma, która dokonała załadunku towaru w postaci bloczków betonowych jako odbiorcę towaru wskazała firmę G. M. K., przesyłając do organu fakturę VAT dokumentującą wykonanie usługi. Organ odwoławczy na podstawie powyższych dokumentów stwierdza, że przewożony przez stronę towar w postaci bloczków betonowych w dniu 5 lipca 2021 r. pojazdem marki [...] o nr rej. [...] był własnością firmy G. Organ nie uznał za wiarygodne twierdzenia strony jakoby w momencie zatrzymania przedmiotowego pojazdu do kontroli przewożony ładunek był własnością przedsiębiorcy E.. Organ odwoławczy podkreślił, że gdyby przewożony ładunek był własnością strony na dokumencie przewozowym widniała by nazwa firmy E. i jej numer NIP, a nie nazwa firmy G.. Również kontrolowany kierowca pouczony o odpowiedzialności karnej nie zeznałby, że przewożony ładunek wiezie dla firmy G., tj. podmiotu innego niż jego pracodawca. Zdaniem organu odwoławczego faktura VAT wystawioną przez G. na rzecz E. z dnia 5 lipca 2021 r. na którą się powołuje strona w odwołaniu została wystawiona po zakończeniu kontroli drogowej udokumentowanej w protokole nr WITD. DI.P.IX0315/85/21 z dnia 5 lipca 2021 r. w celu uniknięcia odpowiedzialności za wykonywanie przewozu bez wymaganej licencji lub zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego. Organ podkreślił, że do uznania przewozu na potrzeby własne muszą być spełnione wszystkie warunki, o których mowa w art. 4 ust. 4 u.t.d. Niespełnienie jednego z warunków powoduje, że dany przewóz nie jest przewozem na potrzeby własne Stanowisko organu odwoławczego jest zgodne z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który w wyroku z dnia 27 sierpnia 2020 r. sygn. akt III SA/Lu 683/19 stwierdził, że "Dla uznania przewozu za przejazd na potrzeby własne konieczne jest spełnienie wszystkich wskazanych w art. 4 u.t.d. warunków. W sytuacji, gdy w chwili wykonywania transportu któryś z warunków nie jest spełniony, wykonywany przewóz stanowi transport drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 3 ww. ustawy." Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdza, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie [...] zł za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Oceniając naruszenie lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy po rozpatrzeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że kara za naruszenie określone w lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę nieprawidłowo. Dlatego organ odwoławczy uchylił karę pieniężna w kwocie [...] zł nałożoną na stronę przez organ I instancji za naruszenie polegające na niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] złotych ([...] złotych) za naruszenie polegające na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy. Z kolei odnosząc się do naruszenia Ip. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci: protokołu kontroli drogowej, dokumentacji fotograficznej, protokołu oględzin pojazdu, że strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. Powyższe naruszenie zostało stwierdzone przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w dniu 5 lipca 2021 r. podczas kontroli drogowej samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...]. Kontrolowany pojazdem kierowca Ł. B. wykonywał krajowy przewóz drogowy w imieniu przedsiębiorcy J. K.. Pojazd marki [...] o nr rej. [...] wyposażony był w tachograf cyfrowy. Inspektorzy dokonali oględzin pojazdu w trakcie których na podstawie wklejki umieszczonej w kabinie pojazdu ustalili, że ważność badania techniczne tachografu uległa w dniu 11 kwietnia 2021 r. ostatnie badanie zostało przeprowadzone w dniu 11 kwietnia 2019 r. Organ odwoławczy wskazał, że tachografu użytkowane w pojazdach muszą przechodzić badania techniczne co 2 lata liczone od ostatniego badania technicznego. Brak ważnego przeglądu tachografu w dniu 5 lipca 2021 r. oznacza, że strona wykonywała przewóz pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. Przebieg kontroli został opisany w protokole kontroli nr WITD.DI.P.IX0315/85/21 z dnia 5 lipca 2021 r. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] złotych za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. W przypadku naruszenia lp. 10.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. protokołu kontroli drogowej, protokołu przesłuchania świadka, protokołu ważenia pojazdu, kserokopii dowodu rejestracyjnego, dokumentacji fotograficznej, protokołu z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów, że strona w dniu 5 lipca 2021 r. dopuściła do wykonywania przewozu drogowego pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 5% i mniej niż 10%. Przedmiotowe naruszenie zostało stwierdzone w dniu 5 lipca 2021 r. przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego podczas kontroli drogowej samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...]. Kontrolowanym pojazdem kierowca Ł. B. wykonywał przewóz drogowy w imieniu przedsiębiorcy J.K. W związku z uzasadnionym przypuszczeniem przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, ww. pojazd został skierowany na stanowisko pomiarowe mieszczące się w miejscowości S. na drodze wojewódzkiej nr [...]. Miejsce ważenia legitymowało się protokołem pomiarów spadków przeprowadzonych przez uprawnionego geodetę w dniu 2 lipca 2019 r. i zostało zatwierdzone jako miejsce do ważenia pojazdów metodą dynamiczną. Rzeczywista masa całkowita (pojazd + ładunek) kontrolowanego pojazdu wynosiła 27,3 tony. Tymczasem dopuszczalna masa całkowita dla kontrolowanego pojazdu przewidziana przepisami o warunkach technicznych wynosiła 26 tony. Oznacza to przekroczenie dopuszczalnej wartości o 1,3 tony, co w przeliczeniu na procenty daje wynik 5%. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy nakłada na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie polegające na wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 5% i mniej niż 10%. Zdaniem organu II instancji w przedmiotowej sprawie nie doszło do podwójnego karania na podstawie naruszeń ujawnionych w trakcie tej samej kontroli jak to twierdzi strona w odwołaniu. Kara za wykonywanie przewozu pojazdem nienormatywnym została nałożona na podstawie przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym. Natomiast kara za wykonywanie przewozu pojazdem, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona została nałożona na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając sprawę, mając na względzie treść art. 7, 77 i 80 k.p.a. oraz po przeprowadzeniu postępowania stwierdził, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono stan faktyczny. Organ I instancji zgromadził bowiem w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. W opinii organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. wskazać, że organ I instancji ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowody kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów tak jak tego wymaga art. 80 k.p.a. Według organu II instancji zaskarżona decyzja zawierała wszystkie niezbędne elementy wymagane przez art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności zawierała uzasadnienie faktyczne, w którym wymieniono fakty, jakie organ uznał za udowodnione (przede wszystkim fakt, że strona w dniu 5 lipca 2021 r. wykonywała przewóz drogowy pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 5% i mniej niż 10%. Inspektorzy udowodnili, że tachograf cyfrowy zainstalowany w pojeździe marki [...] o nr rej. [...] w dniu kontroli nie posiadał ważnego badania technicznego wykonanego przez warsztat posiadający uprawnienie) oraz dowody, na których organ się oparł. Decyzja zawierała uzasadnienie dlaczego organ nie uznał wyjaśnień strony złożonych w trakcie postępowania. Organ odwoławczy wskazuje, iż art. 92 c u.t.d. nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie ponieważ przedsiębiorca nie wykazał, że nie miał wpływu na powstanie naruszeń. Przedsiębiorca nie przedstawił żadnej z podstaw egzoneracyjnych, o których mowa w ww. przepisie, której wystąpienie stanowiłoby podstawę do odstąpienia od nałożenia kary za ujawnione naruszenia. Z materiału dowodowego oraz wyjaśnień strony nie wynika by przedsiębiorca podjął jakiekolwiek kroki do zapobieżenia powstaniu ujawnionych naruszeń, jak również, że powstałe naruszenia są następstwem okoliczności, których nie mógł przewidzieć lub którym nie mógł zapobiec. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1. art 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. oraz art. 6, art. 7. art. 8 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia strony o zmianie kwalifikacji prawnej polegającej na: - wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, - naruszeniu polegającym na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 5 % i nie mniej niż 10 % w konsekwencji powyższego doszło do naruszenia powołanych przepisów k.p.a. jak i pośrednio do pozbawienia strony możliwości prawa do obrony. 2. naruszenie przepisów postępowania tj. art 139 k.p.a. poprzez wydanie przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść strony skarżącej a co za tym idzie ukierunkowana zmiana kwalifikacji prawnej mając na celu wyłącznie ukaranie strony skarżącej bez względu na fakt rażącego naruszenia przepisów postępowania przez organ I Instancji. 3. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, pozwalających na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony, 4. naruszenie przepisu art. 61 § 1 k.p.a. poprzez brak poinformowania strony zarówno na etapie postępowania przed organem I jak i Il instancji czego dotyczy postępowanie - strona skarżąca wie jedynie iż dotyczy ono stanu faktycznego nie zna zaś treści naruszonej normy prawnej. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej jej decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 29 lipca 2021 r. nr WITD.DI.O152.lX0315/85/21 - zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, - ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalszej p.p.s.a.), następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Wskazać należy, że pismem z dnia 6 lipca 2021 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów u.t.d. przez skarżącego w zakresie naruszeń opisanych w załączniku nr 1 do protokołu kontroli. Do przedmiotowego zawiadomienia załączona została kopia protokołu nr WITD. DI.P.IX0315/85/21. Podkreślić należy, że załącznik nr 1 do protokołu kontroli nr WITD. DI.P.IX0315/85/21 z dnia 5 lipca 2021 r. zawiera opis stanu faktycznego oraz wskazanie naruszonego przepisu i opis stwierdzonego naruszenia. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone skarżącemu 7 lipca 2021 r. W świetle powyższego jako niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 61 § 1 k.p.a. W nauce nie ma sporu co do tego, że wszczęcie postępowania nie wymaga szczególnej formy i stanowi czynność materialno-techniczną (zob. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 380–382). Pogląd ten skład orzekający podziela. W rozpoznawanej sprawie organ przesłał skarżącemu zawiadomienie o wszczęciu postępowania czym wypełnił swój obowiązek wynikający z art. 61 § 4 k.p.a. Przesłane dokumenty dawały stronie możliwość precyzyjnego ustalenia jakiego rodzaju naruszenia organ stwierdził oraz jaki przepisu strona swym działaniem lub zaniechaniem naruszyła. Za niezasadny uzna trzeba również zarzut, że organ nie zawiadomił strony o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu, co pozbawiło skarżącego prawa do obrony (pkt 1. petitum skargi). W związku z tym zauważyć należy, że naruszenia określone w lp. 6.1.5 oraz lp. 10.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d. zostały stwierdzone w toku kontroli drogowej i znalazły swoje odzwierciedlenie już w protokole kontroli. Fakt zaistnienia powyższych naruszeń stwierdził organ I instancji, a organ odwoławczy zasadności tych ustaleń nie podważył. W żadnym ze wskazanych naruszeń nie miała miejsce zmiana kwalifikacji prawnej zarzucana przez pełnomocnika skarżącego. Jedynym wydanym w sprawie zawiadomieniem o możliwej zmianie kwalifikacji prawnej ustalonego w sprawie stanu faktycznego było pismo Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 września 2022 r., które w żadnym stopniu nie dotyczyło kwestii naruszeń określonych w lp. 6.1.5 oraz Ip. 10.2.2. załącznika nr 3 do u.t.d. W przedmiotowym zawiadomieniu organ wyraźnie wskazał, że zmiana kwalifikacji prawnej dotyczy wyłącznie czynów, które zostały zakwalifikowane przez organ I instancji jako lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. W skardze pełnomocnik skarżącego sformułował zarzut, że organ naruszył przepisy postępowania tj. art 139 k.p.a. poprzez wydanie przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść strony (pkt 2. petitum skargi). Jednak w uzasadnieniu skargi nie wyjaśnił w czym upatruje tego naruszenia. Zauważyć należy, że zmiana kwalifikacji naruszeń uznanych przez organ I instancji za wypełniające przesłanki z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. na naruszenia określone w lp. 6.3.8 doprowadziła do obniżenia łącznej kwoty kary pieniężnej za stwierdzone w sprawie naruszenia o [...] zł. Suma sankcji nałożonych na skarżącego w rozpoznawanej sprawie wynosiła [...] zł. Dlatego nawet dokonana przez organ odwoławczy korekta nie wpłynęła na końcową wysokość kary nałożonej na skarżącego. W myśl bowiem z art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty [...] zł i takiej wysokości karę pieniężną na stronę organ odwoławczy zasadnie nałożył. W ocenie składu orzekającego, organ nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego, zaś zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na prawidłowe rozstrzygnięcia sprawy. Organy zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zdecydowały o treści decyzji. Tak zredagowane uzasadnienie decyzji nie narusza zasady przekonywania (art. 11 k.p.a), jak również zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a) - realizowanych na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania (pkt 2. petitum skargi) nie zasługują zatem na uwzględnienie. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji (zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.). W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.