II SA/Rz 1466/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur-Selwa Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 18 września 2025 r. nr SKO.4110/6/2025 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania - oddala skargę -

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z 18 września 2025 r. nr SKO.4110/6/2025, wydane w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Wydanie postanowienia poprzedzało postępowanie o następującym przebiegu: Pismem z [...] grudnia 2024 r. nr [...], Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w [...] (dalej: "organ I instancji"), poinformował ZK (dalej: "Skarżący"), że jego wniosek o dofinansowanie zakupu przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych spełniał warunki formalne do ubiegania się o dofinansowanie, jednak z powodu wyczerpania środków zabezpieczonych na realizację, dofinansowanie nie zostało przyznane. W piśmie z 9 stycznia 2025 r. Skarżący wniósł – skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie za pośrednictwem Dyrektora, odwołanie od decyzji wydanej w formie opisanego wyżej pisma. Postanowieniem z 18 września 2025 r. nr SKO.4110/6/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Organ odwoławczy podał, że w opisywanej sprawie zachodzi niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych rozumianych jako brak przedmiotu zaskarżenia. Pismo organu I instancji nie stanowi bowiem decyzji lub wydanego w toku postępowania postanowienia, które podlegałoby zaskarżeniu w trybie instancyjnym. W związku z brakiem wskazania w przepisach ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych formy prawnej rozstrzygnięcia w sprawie przyznania dofinansowania z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, jak również braku takiego wskazania w przepisach rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r., w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszy Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych należy przyjąć, że informacja o negatywnym rozpoznaniu wniosku nie stanowi decyzji administracyjnej, od której służą w toku instancyjnym środki odwoławcze. To zaś, stosownie do art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r. poz. 1691 z późn. zm.) – dalej: "k.p.a.", obligowało do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Zk wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem Skarżącego, postanowienie Kolegium zostało wydane z naruszeniem: 1. art. 134 k.p.a. w zw. § 12 ust. 3b rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 926) – dalej: "rozporządzenie", w zw. z art. 66 ustawy z dn. 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 913 z późn. zm.) – dalej: "u.r.z.", w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez uznanie, że informacja o negatywnym rozpatrzeniu wniosku o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych nie jest decyzją, a wobec tego me służy od nie odwołanie, a w konsekwencji stwierdzenie niedopuszczalności odwołania; 2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez lakoniczność uzasadnienia prawnego oraz nie odniesienie się w żaden sposób do argumentacji prawnej przedstawionej przez Skarżącego w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu ustalenia dokonane w sprawie przez organy są wystarczające i mogą stanowić podstawę do poddania kontroli legalności stanowiska wyrażonego w wydanym postanowieniu, w tym zastosowanych przepisów prawa – art. 133 § 1 p.p.s.a. Stan faktyczny sprawy został zatem ustalony zgodnie z wymogami stawianymi art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organy odwoławczy dokonał ustaleń adekwatnych do zakresu i przedmiotu postępowania wyjaśniającego determinowanego przepisami prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. Uwzględnił również specyfikę danej sprawy, która stanowi o stanie faktycznym. Ocena zgromadzonego materiału dokonana została natomiast zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), a motywy którymi kierowały się organ zostały szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu postanowienia. Przekazane akta sprawy dostatecznie przedstawiają konieczne do zastosowania przepisów prawa okoliczności faktyczne, nie wymagając tym samym przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dodatkowych dokumentów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że wnioskiem z 3 grudnia 2024 r. Skarżący zwrócił się do Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w [...] o dofinansowanie ze środków PFRON na zakup butów ortopedycznych w kwocie 1 350 zł. W piśmie z [...] grudnia 2024 r. nr [...], Dyrektor poinformował skarżącego, że z powodu wyczerpania środków zabezpieczonych na realizację, dofinansowanie nie zostało przyznane. Zasadniczą kwestią rzutująca na legalność stanowiska organu odwoławczego jest zatem ocena, czy wskazane wyżej pismo organu I instancji stanowi w istocie decyzję administracyjną, od której – stosownie do art. 127 § 1 k.p.a. – służy odwołanie do organu wyższego stopnia. W ocenie Sądu, analiza pisma Dyrektora oraz obowiązujących przepisów prawa potwierdza prawidłowość stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie. Słusznie wskazało Kolegium, że w u.r.z. oraz rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r., w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszy Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych brak jest przepisów normujących formę prawną rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania stronie wnioskowanego dofinansowania. Oznacza to, że pismo informujące stronę o nieuwzględnieniu złożonego przez nią wniosku o dofinansowanie nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, powyższej oceny nie zmienia § 12 ust. 3b rozporządzenia, w myśl którego właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego informuje wnioskodawcę o sposobie rozpatrzenia wniosku w terminie 7 dni od dnia rozpatrzenia kompletnego wniosku. Również art. 66 § 1 u.r.z., który stanowi, że sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego, Kodeks cywilny oraz Kodeks pracy, również nie stanowi regulacji, z której można wywodzić domniemanie załatwienia wniosku o dofinansowanie w drodze decyzji. Przytoczone regulacje nakładają na organy jedynie obowiązek poinformowania strony o rozstrzygnięciu w sprawie, przy czym informacja ta sama nie stanowi rozstrzygnięcia, od którego strona postępowania może wnieść odwołanie. W konsekwencji, skoro pismo Dyrektora nie stanowiło decyzji administracyjnej, to Skarżącemu nie przysługiwało prawo do wniesienia od niego odwołania. Natomiast wniesiony środek zaskarżenia obligował organ odwoławczy do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. Zgodnie ze wskazaną regulacją, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W niniejszej sprawie zaistniała przesłanka przedmiotowa związana z brakiem przedmiotu zaskarżenia, co słusznie dostrzegło Kolegium i zaskarżonym postanowieniem stwierdziło niedopuszczalność wniesionego odwołania. Z powyższych przyczyn Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.