II SA/Rz 1423/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 28 lipca 2025 r. nr SKO.415.102.2025 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 3 czerwca 2025 r. nr GKB.6733.1.2025; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu na rzecz skarżącego K. W. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z dnia 28 lipca 2025 r. nr SKO.415.102.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu ("SKO") utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 3 czerwca 2025 r. nr GKB.6733.1.2025 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, w podstawie prawnej powołując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." oraz art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2, art. 50 ust. 1 i ust. 1a, art. 51 ust. 2, art. 52 ust. 1 i 2, art. 53 ust. 3, art. 54, art. 56 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm), określanej następnie jako "u.p.z.p.". Po rozpatrzeniu wniosku A. sp. z o.o. z siedzibą w [....] (dalej także: "Spółka") Organ I instancji ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia budowlanego w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz kanalizacją kablową na terenie części działki ewidencyjnej numer [...] obręb [...], gmina [...]. Organ przyjął, że przedmiotowa inwestycja jest obiektem łączności publicznej w rozumieniu przepisów art. 4 pkt. 18 i art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2024 r. poz. 1145), dalej "u.g.n." i stanowi cel publiczny o znaczeniu lokalnym, gdyż zapewnia zasięg, a co za tym idzie możliwość korzystania z usług telekomunikacyjnych osobom przebywającym na terenie, na którym została ona posadowiona. Wniosek inwestora został sformułowany prawidłowo i zawierał wszystkie niezbędne elementy, które określono w art. 52 ust. 2 u.p.z.p., jak też nie wymagał dołączenia do niego żadnych dokumentów wynikających z przepisów szczególnych. Projekt decyzji, zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p., został przygotowany przez osobę posiadającą kwalifikacje do opracowania na podstawie art. 5 pkt 5 u.p.z.p. tj. inż. W. W. Przed wydaniem decyzji dokonano uzgodnień, w myśl art. 53 u.p.z.p.: z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w [...], Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni [...], Starostą [...], Marszałkiem Województwa Podkarpackiego w Rzeszowie, Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] oraz Prezydentem Miasta [...]. Jednobrzmiące odwołania od powyższej decyzji złożyli: A. M. i L. M., M. K. i B. K., I. S. i A. S., W. C. i E. M., T. W., K. W., M. N., E. M., K. H., M. W., E. K., P. N., R. W., G. S., Ł. B., M. B., R. Ś. i J. C. Wymienieni zarzucili: - naruszenie art. 7 i art. 8 K.p.a. poprzez niewłaściwe uwzględnienie interesu społecznego i uzasadnionych interesów mieszkańców - wielokrotnie wyrażających sprzeciw wobec lokalizacji inwestycji w bliskim sąsiedztwie domów mieszkalnych i osiedla bloków, - naruszenie art. 50 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie oddziaływania planowanej inwestycji na istniejącą zabudowę mieszkaniową oraz na tereny przyrodnicze objęte ochroną, w tym pasiekę sąsiadującą z inwestycją, - naruszenie art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych poprzez brak weryfikowalnych danych nt. wpływu inwestycji na środowisko, ludzi i zwierzęta, - brak należytego rozpatrzenia sprzeciwu społecznego, który zgodnie z art. 6 i art. 74 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...) powinien zostać wzięty pod uwagę w ramach obowiązku informowania i udziału społeczeństwa. SKO w Przemyślu, powołaną na wstępie decyzją z dnia 28 lipca 2025 r., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...]. Podniosło, że bezspornym w sprawie jest to, że będąca przedmiotem postępowania inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 u.g.n. jako obiekt służący łączności publicznej i sygnalizacji. Ponadto, objęty wnioskiem teren jest pozbawiony miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dalej SKO zauważyło, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter aktu związanego, a organ przy jego wydawaniu bada stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Nie można zatem odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 u.p.z.p.). Inwestycja będąca przedmiotem postępowania nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz.1839 ze zm.), w przypadku których należy sporządzić raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W stosunku do tej inwestycji nie istnieje zatem konieczność uzyskania decyzji środowiskowej. Planowana inwestycja położona jest na terenie części działki ewidencyjnej numer [...] obr. [...] gmina [...] o powierzchni 0,0410 ha, sklasyfikowanej w ewidencji gruntów jako grunty orne klasy RII o pow. 0,0100 ha i RJIIa o pow. 0,0310 ha. Zgodnie z art. 50 ust. 1a u.p.z.p., do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie stosuje się art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. a zatem zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze nie jest wymagana. Przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie stosuje się również tzw. zasady dobrego sąsiedztwa unormowanej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jak również nie stosuje się do urządzeń infrastruktury technicznej warunku w zakresie zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Kolegium podniosło następnie, że żaden przepis obowiązującego prawa nie uprawnia organu wydającego decyzję lokalizacyjną do analizowania różnych wariantów lokalizacji danej inwestycji, skoro takiej możliwości nie zawiera wniosek inwestora. Tymczasem to wnioskodawca ma wyłączne prawo do kształtowania treści żądania zawartego we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie stanowi również naruszenia prawa usytuowanie inwestycji na terenie objętym [...] Obszarem Chronionego Krajobrazu. Kolegium podkreśliło, że inwestor przedłożył wraz z wnioskiem o wydanie decyzji lokalizacyjnej opracowanie sporządzone przez specjalistów z zakresu ocen oddziaływania inwestycji telekomunikacyjnych na środowisko, z którego wynika, że pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większych/równych zróżnicowanym wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. 2019 poz. 2448), a pochodzące od anten sektorowych, wystąpią wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności. Zatem projektowana stacja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi oraz będzie spełniać wymagania określone w wyżej wymienionym rozporządzeniu. W opracowaniu tym wykazano też, iż projektowana inwestycja nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi ani mienia, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych oraz nie wprowadzi, nie utrwali i nie zwiększy ograniczeń ani uciążliwości dla terenów sąsiednich. Inwestor będzie natomiast musiał spełnić wymogi postawione tego rodzaju przedsięwzięciom w odrębnych przepisach prawa. W szczególności, przed rozpoczęciem eksploatacji będzie musiał dokonać zgłoszenia instalacji radiokomunikacyjnej właściwemu organowi ochrony środowiska wraz z powiadomieniem państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, a bezpośrednio po uruchomieniu stacji przeprowadzić pomiary kontrolne rzeczywistego rozkładu gęstości mocy promieniowania elektromagnetycznego w otoczeniu stacji. Organ odwoławczy podkreślił, że sprzeciw mieszkańców wobec planowanej inwestycji nie może stanowić samoistnej podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na etapie postępowania w przedmiocie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego ochrona interesów osób trzecich jest o tyle ograniczona, że nie może być rozciągana na okoliczności związane ze zgodnością z przepisami Prawa budowlanego. Kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie i jej zgodności z warunkami techniczno-budowlanymi są więc rozstrzygane w odrębnym postępowaniu zainicjowanym wnioskiem inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę. Z kolei kwestia naruszenia prawa własności poprzez zakazane immisje została zastrzeżona do właściwości sądów powszechnych. W punkcie 5 kwestionowanej decyzji określono zaś ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Końcowo Kolegium podniosło, że organ właściwy do wydania decyzji lokalizacyjnej nie jest kompetentny do rozpoznania zarzutów w zakresie utrudnień zamieszkiwania z powodu występowania ewentualnych ograniczeń związanych z planowaną inwestycją, takich jak np. wzmożony hałas, wpływ inwestycji na zwierzęta i pszczoły, narażenie na pole elektromagnetyczne, czy też potencjalna możliwość zmniejszenia wartości nieruchomości sąsiednich wskutek realizacji inwestycji. Skargę na decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył K. W. (dalej także: "Skarżący"). Zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a., bowiem Organy nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, zignorowały liczne głosy sprzeciwu mieszkańców sołectwa [...], w tym ryzyka dla zdrowia i życia ludzi oraz dla lokalnej gospodarki pasiecznej, - art. 50 u.p.z.p. przez brak uwzględnienia istniejącej zabudowy mieszkaniowej oraz terenów przyrodniczych objętych ochroną, w tym pasieki znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji, - art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. przez zignorowanie ryzyka przekroczenia dopuszczalnych poziomów promieniowania elektromagnetycznego, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt oraz pszczół, - art. 6 i art. 74 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku ... przez brak rzetelnego rozpatrzenia sprzeciwu społecznego i brak zapewnienia realnego udziału społeczeństwa w postępowaniu, - zasady proporcjonalności, bowiem Organy nie dokonały rzeczywistej analizy wpływu inwestycji na istniejące walory przyrodnicze i krajobrazowe, mimo że teren objęty jest ochroną w ramach [....] Obszaru Chronionego Krajobrazu. W odpowiedzi na skargę SKO w Przemyślu wniosło o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia, a w przypadku przywrócenia tego terminu – o oddalenie skargi. Organ podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu swojej decyzji. Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przywrócił Skarżącemu termin do złożenia skargi, natomiast postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2026 r. dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] (dalej: "Stowarzyszenie"). W piśmie z dnia 19 maja 2026 r. Stowarzyszenie wniosło o stwierdzenie nieważności wydanych w sprawie decyzji Organów I i II instancji z powodu rażącego naruszenia prawa tj.: 1. art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. a, b i d u.p.z.p. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez brak określenia szczegółowych parametrów anten sektorowych i radioliniowych, w szczególności mocy EIRP anten, współczynników PAPR, zysków antenowych, producentów i typów anten sektorowych, mocy wyjściowych i wejściowych urządzeń RRU i ODU oraz ich typów, producentów i ilości, parametrów urządzeń sterujących i zasilających oraz elementów torów antenowych (całkowicie je pominięto, a tym samym wydano decyzję dla innej inwestycji niż zaplanował inwestor; bez torów antenowych stacja bazowa nie mogłaby działać, a w decyzji je pominięto; ponadto bardzo ogólnikowo na str. 1 decyzji Wójta wskazano, że dopuszcza się "urządzenia technologiczne", dopuszczając tym samym dowolne urządzenia, a nie tylko takie, o których lokalizację zawnioskował inwestor, czyli RRU, ODU i urządzenia sterujące oraz zasilające), a są to parametry które decydują o wpływie promieniowania na środowisko, zdrowie i interesy osób trzecich, a tym samym w decyzji nie określono najbardziej koniecznych i najbardziej podstawowych parametrów, pomimo że jest to wymagane jako określenie szczegółowych warunków w celu ochrony zdrowia, środowiska i interesów osób trzecich, a ponadto ma to bardzo rozległe i poważne skutki prawne oraz społeczne; na dodatek Organy w ogóle nie przeanalizowały prawidłowości i kompletności podanych przez inwestora parametrów inwestycji, 2. art. 84 § 1 K.p.a. poprzez niepowołanie biegłego z zakresu elektroniki, radiokomunikacji i telekomunikacji ruchomej przy SO w [...] dr. inż. J. G., aby sprawdzić poprawność i kompletność podanych parametrów technicznych oraz czy inwestycja rzeczywiście nie przekraczałaby dopuszczalnego poziomu, 3. art. 54 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez brak określenia na mapie załączonej do decyzji Wójta rzeczywistego zasięgu oddziaływania inwestycji, co jest wymagane na mocy art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., 3. art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji lokalizacyjnej, mimo że do wniosku nie załączono mapy, na której zaznaczony by był rzeczywisty obszar oddziaływania inwestycji (zasięg występowania promieniowania - zasięgu telekomunikacyjnego, który przecież wynosi nawet 1-2 km, a nie mieści się na terenie jednej działki, co jest oczywiste), a nie tylko zasięg bezprawnego oddziaływania (ponadnormatywnego), czego prawo nie przewiduje, 4. art. 33 § 3 K.p.a. poprzez uznanie przez Organy, że przedłożone przez pełnomocnika działającego w postępowaniu w imieniu A. Sp. z o.o. pełnomocnictwa uprawniają jego oraz pełnomocnika, który udzielił mu pełnomocnictwa, do reprezentowania Spółki w przedmiotowym postępowaniu, i poprzez doręczenie decyzji pełnomocnikowi, mimo że pełnomocnik nie przedłożył prawidłowego umocowania do reprezentacji Spółki w postępowaniu dla osoby, która podpisała pełnomocnictwo dla niego oraz prawidłowego pełnomocnictwa dla siebie, wobec czego Organy powinny wezwać pełnomocnika do przedłożenia prawidłowych pełnomocnictw i w razie nieusunięcia braków prowadzić korespondencję bezpośrednio ze Spółką, 5. tabeli 13 wierzy 3-7 kolumn 11-15 zawartych w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 czerwca 2018 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy w zw. ze zdaniem trzecim w pierwszym akapicie po słowie "Objaśnienia" pod tabelą nr 2 w załączniku do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku poprzez zupełne pominięcie tych przepisów i niezbadanie, czy inwestycja jest zgodna z tymi przepisami, mimo że miejsca pracy znajdują się w pobliżu inwestycji i również w tych miejscach dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych muszą być dochowane, zgodnie z przepisami określonymi w tym rozporządzeniu, czego Organy w ogóle nie sprawdziły, nie zapewniając zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi, a dopuszczalny poziom promieniowania jest mniejszy dla miejsc pracy niż dla miejsc dostępnych dla ludności, wobec czego przepisy te oczywiście mają zastosowanie w sprawie i gdyby się okazało, że dopuszczalne poziomy dla miejsc pracy są przekroczone, to musiałaby być wydana decyzja o odmowie ustalenia lokalizacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, co zadecydowało o jej uwzględnieniu. Kontrola sądowa obejmuje rozstrzygnięcia organów administracji publicznej wskazane w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Jednym z nich jest decyzja administracyjna (pkt 1). Kontrola ta sprawowana (jeśli ustawy nie stanowią inaczej) pod względem zgodności z prawem, o czym mowa w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267). Sąd bada więc czy prowadzone przez organy postępowanie zgodne jest z rządzącymi nim procesowymi regułami oraz czy nie doszło do naruszenia przepisów materialnoprawnych. W razie stwierdzenia określonych rodzajów naruszeń kwestionowana decyzja podlega eliminacji z obrotu prawnego. Sąd stwierdza więc jej nieważność, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Natomiast jeśli zauważy: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy to uchyla skarżoną decyzję w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Przedmiot kontroli w niniejszym postępowaniu stanowiła decyzja SKO w Przemyślu z dnia 28 lipca 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 3 czerwca 2025 r., którą w/w Organ – na wniosek A. sp. z o.o. z siedzibą w [....] - ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia budowlanego w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz kanalizacją kablową na terenie części działki ewidencyjnej numer [...] obręb [...], gmina [...]. Sąd uwzględnił złożoną skargę i uchylił powyższe rozstrzygnięcia, bowiem stwierdził naruszenie przepisów prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, przychylając się do podniesionego w tym zakresie zarzutu przez dopuszczone do udziału w postępowaniu sądowym Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...]. Zdaniem Sądu, decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, powinna zawierać konkretne wyszczególnienie parametrów technicznych inwestycji. Tymczasem, w poddanej w niniejszej sprawie analizie decyzji Organu I instancji brak jest takiego szczegółowego określenia istotnych cech planowanej inwestycji. Prezentując takie stanowisko Sąd w składzie orzekającym oparł się na orzecznictwie sądowym, w którym przedstawiony został wskazany wyżej pogląd, w tym na wyrokach wydanych przez tut. Sąd (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26.01.2026 r. II OSK 2041/23 oraz wyroki WSA w Rzeszowie: z dnia 24.02.2026 r. II SA/Rz 1391/25, z dnia 24.06.2025 r. II SA/Rz 1519/24, z dnia 4.06.2025 r. II SA/Rz 233/25). Niżej podana argumentacja stanowi więc powtórzenie stanowiska na temat wykładni i stosowania prawa, zaprezentowanego we wskazanych wyżej orzeczeniach, z którymi Sąd w pełni się zgadza. Jak stanowi art. 53 ust. 3 u.p.z.p., właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (pkt 1); stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (pkt 2). Jasnym jest, że analiza taka, by była rzetelna musi zostać poprzedzona precyzyjnym ustaleniem rodzaju i charakterystyki zamierzenia inwestycyjnego i jego konkretnych charakterystycznych parametrów. Istotną treść wyraża także przepis art. 54 ust. 1 u.p.z.p., wedle którego, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy zgodne z planem ogólnym oraz wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Przepis ten konkretyzuje elementy decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, które są przedmiotem rozstrzygnięcia i muszą się znaleźć w treści decyzji a jednym z nich jest rodzaj inwestycji. Na temat opisu inwestycji wypowiada się też art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którym, wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko; Z powyższych przepisów należy wyprowadzić wniosek, że w decyzji dotyczącej lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające ogólne określenie samego rodzaju inwestycji, lecz konieczne jest także precyzyjne wskazanie: z ilu anten może składać się planowana wieża telekomunikacyjna, jakiego typu i mocy anteny mogą być montowane na wieży - ze wskazaniem konkretnej charakterystyki anteny, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwościach i równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny i wreszcie w jaki sposób anteny powinny być skierowane i na jakiej wysokości mają być zamontowane. Wobec jednoznacznej treści art. 54 u.p.z.p., zobowiązującej organy administracyjne do wskazania określonych warunków m in. w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, należy podkreślić, że warunki te nie mogą być opisane ogólnikowo, bez nawiązania do konkretnych parametrów technicznych, tym bardziej, że parametry techniczne przedsięwzięć determinują i uzasadniają takie a nie inne warunki w zakresie wymagań ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Przyjąć też jednocześnie trzeba, że nie jest wystarczające, by szczegółowy opis inwestycji znajdował się w aktach sprawy tzn. de facto we wniosku inwestora. Treść takiego wniosku nie jest bowiem elementem rozstrzygnięcia. To rolą organu jest zaś ustalenie - oczywiście na podstawie tegoż wniosku - zakresu inwestycji i precyzyjne określenie go w decyzji. Wymóg określenia istotnych atrybutów inwestycji celu publicznego w decyzji lokalizacyjnej ma również znaczenie ze względu na brzmienie art. 55 u.p.z.p., według którego, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Materia będąca przedmiotem badania w toku postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być więc następnie przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Dlatego też przy rozpoznawaniu sprawy w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego niewystarczające jest sprawdzenie zupełności wniosku złożonego przez inwestora, wraz z załączoną do niego dokumentacją jako, że wniosek taki choć wiążący dla organu prowadzącego postępowanie w sprawie nie jest elementem wydanej decyzji. Określenie więc parametrów anten we wniosku o wydanie decyzji czy jego załącznikach nie jest wiążące dla organów administracji dokonujących kolejnych rozstrzygnięć w oparciu o decyzję lokalizacyjną. Takie związanie dotyczy samej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy należy jeszcze zwrócić uwagę na zmianę stanu prawnego, która nastąpiła z dniem 4 czerwca 2022 r. na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071) a która polegała na tym że w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) uchylono pkt 7 (§ 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia zmieniającego) oraz w § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2019 r. uchylono pkt 8 (§ 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia zmieniającego) a tym samym wyłączono instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Konsekwencją powyższego jest to, że dla realizacji tego rodzaju przedsięwzięć nie ma już obowiązku uzyskania, przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112), uzyskanie takiej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wykreślone z powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. przepisy tj. wspomniany § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 dotyczyły instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne o określonych częstotliwościach i w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż określona w nich wartość. Z unormowań tych wynika więc, że parametry takie jak częstotliwość oraz moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny determinują oddziaływanie instalacji na środowisko. Należy podkreślić, że brak istnienia wymogu legitymowania się przez inwestora decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nie oznacza jednocześnie, że zlikwidowano obowiązek uwzględniania w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wymogów w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Stanowi o tym wyraźnie przytoczony wyżej art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.z.p. Opisana wyżej zmiana stanu prawnego polega więc na tym, że organ wydający decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może oprzeć się w zakresie wymogów ochrony środowiska i zdrowia ludzi na decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale musi dokonać samodzielnie stosownych ustaleń w tym przedmiocie. W konsekwencji, w stosunku do inwestycji stanowiących stacje bazowe telefonii komórkowej, organ nadal powinien ustalać wszystkie aspekty zamierzenia inwestycyjnego, które wiążą się z wpływem na środowisko i zdrowie ludzi, w szczególności, takie jak: ilość anten, ich moc, częstotliwość, umiejscowienie, ukierunkowanie każdej anteny, tj. jej azymut i kąt nachylenia (tilt). Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej inwestor dołączył dokument zatytułowany: "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacja obszaru ponadnormatywnego oddziaływania". Zawiera on opis przedsięwzięcia z konfiguracją anten, przedstawiający różne aspekty poszczególnych anten, które mają tworzyć przedsięwzięcie – w zależności od ich rodzaju - i metodologią oraz wynikami obliczeń odnoszących się do zasięgów obszarów pól elektromagnetycznych. Natomiast w wydanej w sprawie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, Wójt ograniczył się w istocie wyłącznie do podania ogólnego rodzaju zamierzenia, bez określenia szczegółowych parametrów tej konkretnej inwestycji. W pkt 3. wskazał mianowicie rodzaj dopuszczalnych a mających być elementem stacji anten tj. sektorowe i radioliniowe, ich ilość w zależności od rodzaju, wysokość zawieszenia nad poziomem terenu oraz azymuty anten. W świetle jednak tego co wyżej podano, trudno uznać powyższą charakterystykę za w pełni oddającą planowane przedsięwzięcie, jako że nie zawiera ona częstotliwości, mocy każdej z anten czy równoważnej mocy promieniowana izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny. To, że w aktach sprawy znajduje się szczegółowy opis anten stacji bazowej (w powołanym dokumencie o tytule: "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacja obszaru ponadnormatywnego oddziaływania") nie zmienia faktu, że opisu takiego nie ma w decyzji lokalizacyjnej. Skutkiem tego jest to, że nie wiadomo, czy akt ten dopuszcza realizację stacji bazowej z opisanymi w aktach parametrami, czy też realizację anten o jakichś innych parametrach. Jeszcze raz należy podkreślić, że jeżeli ustawa wymaga, aby określone dane zostały zawarte w decyzji, to fakt, iż znajdują się one w aktach sprawy nie niweluje ich braku w decyzji. Jako niedopuszczalne należy bowiem uznać przyjęcie, że treść decyzji może być uzupełniana treścią akt. Zawartość akt powinna tylko potwierdzać takie a nie inne brzmienie decyzji. Podsumowując Sąd stwierdza, że tego rodzaju określenie zakresu planowanej inwestycji jakie jest treścią decyzji Wójta Gminy [...] nie jest wystarczająco precyzyjnym i pełnym określeniem rodzaju inwestycji, jak tego wymaga art. 54 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Dołączony do wniosku inwestora dokument zawierał znacznie więcej elementów niż wydana decyzja, a jego treść nie jest przecież elementem rozstrzygnięcia, na co już wyżej zwrócono uwagę. Brak szczegółowego określenia parametrów planowanej inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi wadliwość decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, która obligowała Sąd do uchylenia skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 P.p.s.a. oraz art. 54 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Sąd wykonując art. 141 § 4 P.p.s.a., wyjaśnia, że Organy ponownie prowadząc postępowanie zobligowane będą mocą art. 153 P.p.s.a. do usunięcia tej wadliwości decyzji, precyzyjnie wskazując w jej treści na szczegółowe parametry planowanej inwestycji, które determinują jej planowany wpływ na środowisko. W tym miejscu Sąd wskazuje, że nie uznał, by uchybienie, którego dopuszczono się w warunkach sprawy stanowiło rażące naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), o co wnosiło Stowarzyszenie. W ocenie Sądu, o przyjęciu, że dany akt administracyjny został wydany z rażącym naruszeniem prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje społeczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na niebudzącej wątpliwości sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Nie można, jednakże mówić o rażącym naruszeniu przepisów prawa, w sytuacji gdy istnieje możliwość ich różnej interpretacji, a organ przyjmuje jedną z nich. Należy więc podkreślić, że wymóg podania konkretnych parametrów planowanej stacji bazowej w treści decyzji lokalizacyjnej nie wynika wprost z żadnego przepisu obowiązującego prawa. Ponadto, zapadały też orzeczenia oddalające skargi na decyzje w przedmiocie ustalenia lokalizacji dla inwestycji celu publicznego, w których inwestycja ta nie była szczegółowo określona, bowiem nie zawierała istotnych danych odnoszących się do anten. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz Skarżącego od Organu orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a., a zalicza się do nich wpis od skargi w kwocie 500 zł.