II SA/Rz 1414/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Karina Gniewek – Berezowska /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Ł. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 21 czerwca 2023 r. nr SKO.415/131/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - skargę oddala -

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "Kolegium", "SKO", "Organ odwoławczy", "Organ II instancji") z 21 czerwca 2023 r. nr SKO.415/131/2023, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (dalej: "Organ I instancji", "Prezydent Miasta") z 3 lutego 2023 r. nr AR.6730.55.20.2019.ES55 wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W podstawie prawnej decyzji Organ powołał art. 104 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 977; dalej: "u.p.z.p."). Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu. Wnioskiem z 26 lipca 2019 r. W. Sp. z o.o. w [...] zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o ustalenie warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: "Budowa myjni samochodowej 4-stanowiskowej" na działce nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...]. Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] lipca 2020 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego. Następnie po rozpatrzeniu odwołania Ł. P. reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, decyzją z [...] listopada 2020 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, Prezydent Miasta [...] decyzją z 3 lutego 2023 r. nr AR.6730.55.20.2019.ES55 ponownie ustalił warunki zabudowy na ww. zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: "Budowa myjni samochodowej 4-stanowiskowej" na działce nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...]. Od powyższej decyzji Ł. P. (dalej: "Skarżąca") reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie: 1. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez przyjęcie, że czynna całodobowo 4-stanowiskowa myjnia samochodowa nie będzie powodować uciążliwości wywołanej hałasem dla znajdujących się w jej pobliżu (na sąsiedniej działce) budynków mieszkalnych oraz planowanych do wybudowania na działce Skarżącej nr ewid. [...], pomimo, że zamierzona inwestycja emitować będzie uciążliwości wykraczające poza granice działki, na której inwestor zamierza posadowić i eksploatować inwestycję; 2. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez przyjęcie w decyzji, że przedsięwzięcie inwestycyjne nie należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wydanie zaskarżonej decyzji bez uprzedniego uzyskania wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 3. art. 28 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem należytego ustalenia stron postępowania i przyjęcie, że zmarła ponad 5 lat temu K. W., która była współwłaścicielem działki sąsiadującej z planowaną inwestycją, tj. działki nr [...], a nie jej spadkobiercy są stroną postępowania o wydanie zaskarżonej decyzji i adresowanie decyzji na zmarłą K. W.; 4. naruszenie art. 122 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310) w zw. z § 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2005 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, których wprowadzenie w ściekach przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych wymaga uzyskania pozwolenia wodno-prawnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 1757; dalej: "rozporządzenie MŚ"), poprzez pominięcie obowiązku uzyskania przez inwestora pozwolenia wodno-prawnego w związku z odprowadzaniem z myjni samochodowej ścieków przemysłowych, a to substancji ropopochodnych, substancji powierzchniowo czynnych, siarczanów, chlorków i metali ciężkich; 5. naruszenie art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., tj. zasady legalności działania, prawdy obiektywnej oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy, poprzez stosowanie w decyzji nieostrego pojęcia "zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi" bez wskazania i wyjaśnienia, jakie przepisy organ administracyjny wydający decyzję uwzględnia. Wobec powyższego Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W wyniku rozpoznania odwołania Skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, opisaną na wstępie decyzją z 21 czerwca 2023 r. nr SKO.415/131/2023 utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W pierwszej kolejności SKO wyjaśniło, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi przykład aktu związanego, czyli takiego, w którym organ bada stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Jeśli stwierdzi niezgodność, ma obowiązek wydać decyzję odmowną, jeśli jej nie stwierdzi, ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. W niniejszej sprawie, Organ I instancji przeprowadził analizę na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.; dalej: "rozporządzenie MI"). Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia MI, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 u.p.z.p. Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia MI. Analiza urbanistyczna planowanego przedsięwzięcia powinna wykazać kontynuację funkcji (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), co oznacza, że nowa zabudowa musi mieścić się w granicach zastanego w analizowanym obszarze sposobu zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Organu I instancji co do spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. dotyczącego kontynuacji funkcji. Szczegółowe ustalenia w tym zakresie zamieścił w pkt 1.1. analizy urbanistycznej stwierdzając, że "w obszarze analizy znajduje się stacja paliw, stacja kontroli pojazdów oraz budynki z funkcją handlowo-usługowo-mieszkalną. Budowa myjni samochodowej 4-stanowiskowej na działce nr [...] Obr. [...], położonej w [...] przy ul. [...] nie będzie kolidowała z istniejącą funkcją otoczenia". Organ I instancji stwierdził, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie koliduje z istniejącą funkcją otoczenia. Z kolei art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nakazuje spełnienie warunku kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Co za tym idzie, wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy musi być poprzedzone wnikliwą, pełną i wyczerpującą analizą funkcji oraz cech zabudowy, której wyniki znaleźć mają odzwierciedlenie w samej analizie i dokumentach stanowiących podstawę jej przygotowania. Organ odwoławczy po weryfikacji analizy urbanistycznej doszedł do przekonania, że Organ I instancji sprostał ww. wymogom, ustalił dane pozwalające na określenie wymaganych przez przepisy prawa parametrów i wskaźników nowej zabudowy. W toku analizy urbanistycznej Prezydent Miasta ustalił wszystkie wymagane przez przepisy rozporządzenia dane, które stały się podstawą do określenia warunków i parametrów planowanej inwestycji. Wobec powyższego, w ocenie Kolegium warunek kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. został spełniony. Organ II instancji uznał, że warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2, 3, 4 i 5 u.p.z.p. również zostały spełnione, a ich spełnienie zostało wykazane przez Organ I instancji we właściwy sposób. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego uciążliwości jakie generować będzie planowana inwestycja dla nieruchomości sąsiednich, Kolegium stwierdziło, że postępowanie w sprawie warunków zabudowy poprzedza postępowanie organu architektoniczno-budowlanego w sprawie pozwolenia na budowę. Na tym etapie inwestor obowiązany jest do przedstawienia projektu budowlanego, zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wobec powyższego kwestie związane z uciążliwościami planowanej inwestycji oraz jej wpływu na różnie pojmowaną wartość użytkową działek sąsiednich, mogą być podnoszone przez strony dopiero na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, co potwierdza bogate w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych. Organ odwoławczy podzielił ustalenie Organu I instancji zawarte w pkt 5.1 analizy: "Ochrona środowiska: przedsięwzięcie inwestycyjne nie należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach". Ponadto w ocenie SKO, Organ I instancji w prawidłowy sposób ustalił krąg stron postępowania. Organ I instancji po otrzymaniu decyzji Kolegium z [...] listopada 2020 r. nr [...], pismem z 11 stycznia 2021 r. zwrócił się do Urzędu Stanu Cywilnego w [...] o wydanie odpisu aktu zgonu K. W. Następnie USC w [...] pismem z 20 stycznia 2021 r. nr USC.5364.1.27.2021 poinformował, że w zasobach urzędu nie odnaleziono aktu zgonu ww. osoby; przy akcie urodzenia oraz małżeństwa K. W. nie figuruje przypisek o zgonie, jak również w Rejestrze Stanu Cywilnego. Kwestię tę wyjaśnił pełnomocnik Ł. P. w piśmie z 26 lutego 2021 r. sporządzonym w odpowiedzi na wezwanie Organu, w którym poinformował, że w odpowiedzi na pismo z 12 lutego 2021 r., że według pewnej wiedzy Skarżącej jej siostra K. W. zmarła w 2018 r. W chwili śmierci mieszkała poza granicami kraju, co tłumaczyć może brak aktu zgonu w zasobach archiwalnych USC w [...]. Skarżącej nie jest znany krąg spadkobierców po K. W., na pewno są to co najmniej jej dzieci. Następnie Organ I instancji ponownie zwrócił się o wyjaśnienia w sprawy do pełnomocnika Skarżącej, otrzymując oświadczenie, z którego wynika, że Skarżąca nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających zgon swojej siostry – K. W. przebywającej w chwili śmierci za granicą. Organ I instancji po uzyskaniu tej odpowiedzi zaprzestał wyjaśnień w tej sprawie, kierując informację o zakończeniu postępowania oraz decyzję do K. W. na adres wynikając z ewidencji gruntów. Przesyłki te były dwukrotnie awizowane i jako nie podjęte zostały zwrócone nadawcy. W ocenie SKO postępowanie Organu I instancji było prawidłowe. W razie ujawnienia się osób mających interes prawny w sprawie pominiętych w toku postępowania będzie im przysługiwać prawo do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Odnosząc się z kolei do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art. 122 ust. 1 pkt 10 P.w. w zw. z § 8 pkt 2 rozporządzenia MŚ, Organ odwoławczy wyjaśnił, że zarówno ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, jak i ww. rozporządzenie MŚ już nie obowiązują. Natomiast jeżeli chodzi o pozwolenie wodno-prawne, które może być wymagane dla planowanego przedsięwzięcia, to Organ I instancji pouczył inwestora w końcowej części decyzji, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę należy dołączyć projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi. Zgodnie z art. 388 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, wydanie pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w art. 389 pkt 6-10 oraz art. 390 ust. 1 pkt 1, następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Co więcej z dniem 10 listopada 2022 r. zniesiony został obowiązek uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, dla przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest minister właściwy do spraw gospodarki wodnej albo Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, który regulowany był zmienionym z tym dniem przepisem art. 53 ust. 4 pkt 11 ustawy [pic]o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zmiana ta została wprowadzona przez art. 20 ustawy z dnia z dnia 7 października 2022 r. o zmianie niektórych ustaw w celu uproszczenia procedur administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. z 2022 r. poz. 2185). Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła Ł. P. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając ww. decyzję Kolegium w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zarzucając naruszenie: 1. art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez wydanie przez Organ I instancji decyzji, skierowanej do osoby niebędącej stroną w sprawie, tj. K. W., która była współwłaścicielem działki sąsiadującej z planowaną inwestycją tj. działki nr [...], a zmarła w dniu [...] kwietnia 2017 r., a zatem przed wszczęciem przedmiotowego postępowania, co powoduje nieważność decyzji ex lege; 2. art. 28 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem obowiązku należytego ustalenia stron postępowania i przyjęcie, że zmarła ponad 6 lat temu K. W., a nie jej [pic] spadkobiercy są stroną postępowania o wydanie zaskarżonej decyzji i adresowanie decyzji na zmarłą K. W.; 3. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez przyjęcie w pkt III lit.a decyzji, że przedsięwzięcie inwestycyjne nie należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wydanie zaskarżonej decyzji bez uprzedniego uzyskania wymagalnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji zaliczanej wbrew przyjętym ustaleniom decyzji do przedsięwzięć mających wpływ na zasoby naturalne; 4. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez przyjęcie, że czynna całodobowo 4-stanowiskowa myjnia samochodowa nie będzie powodować uciążliwości wywołanej hałasem dla znajdujących się w jej pobliżu (na sąsiedniej działce) budynków mieszkalnych oraz planowanych do wybudowania na tej działce (działka Skarżącej nr [...]), pomimo znanej powszechnie wiedzy, że zamierzona inwestycja emitować będzie uciążliwości wykraczające poza granice działki, na której inwestor zamierza posadowić i eksploatować wnioskowaną inwestycję; 5. art. 43 k.p.a., poprzez przyjęcie, że zawiadomienie o podjętym postępowaniu administracyjnym w sprawie doręczone zostało stronom postępowania ze skutkiem prawnym, pomimo oświadczenia kuzyna zmarłej K. W. - przebywającego w mieszkaniu, na którego adres zawiadomienie dla niej zostało zaadresowane - złożonego doręczającemu zawiadomienie pracownikowi organu administracyjnego, że adresatka zawiadomienia nie żyje od ponad 6 lat; 6. art. 122 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne w zw. z § 8 pkt 2 rozporządzenia MŚ, poprzez pominięcie obowiązku uzyskania przez inwestora nakazanego pozwolenia wodnoprawnego w związku z odprowadzaniem z myjni samochodowej ścieków przemysłowych a to substancji ropopochodnych, substancji powierzchniowo czynnych, siarczanów, chlorków i metali ciężkich; 7. art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a., tj. zasady legalności działania, prawdy obiektywnej oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy poprzez stosowanie w decyzji nieostrego pojęcia "zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi" bez wskazania i wyjaśnienia, jakie przepisy organ administracyjny wydający zaskarżoną decyzję w decyzji tej uwzględnia; 8. art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a., przez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym przyjęciem, że postępowanie organu w kwestii zaprzestania ustalenia stron postępowania było prawidłowe, co w konsekwencji skutkowało wydaniem decyzji administracyjnej, obarczonej nieważnością bezwzględną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Wobec tak sformułowanych zarzutów Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z 3 lutego 2023 r., jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, obarczonej wadą nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 i 7 in fine k.p.a., ewentualnie z ostrożności procesowej - na wypadek uznania przez Sąd, że nie zachodzą przesłanki nieważności decyzji administracyjnej, o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji; o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Skarżącej kosztów postępowania odwoławczego według norm przepisanych oraz o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci aktu zgonu K. W. na okoliczność zdarzeń w nim opisanych, tj. daty i miejsca jej śmierci. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumenty podane w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik Skarżącej w piśmie procesowym z 11 stycznia 2024 r. podtrzymał zarzuty i wnioski skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, jak wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "budowa myjni samochodowej 4-stanowiskowej na działce nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...]". Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie rodzi prawa do grunty, nie daje również prawa do realizacji zamierzenia, potwierdza jedynie bądź zaprzecza, że dla danego terenu, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może powstać inwestycja o planowanym kształcie. Jest to zatem pierwszy etap procesu inwestycyjnego mający charakter urbanistyczny dla konkretnej nieruchomości. Aby można było ustalić czy dana inwestycja na danym terenie może powstać ustawodawca wprowadził punkt odniesienia, na podstawie którego ustala się czy inwestycja kontynuuje rodzaj i cechy istniejącej zabudowy, co stanowi jeden z warunków do wydania pozytywnej decyzji. Tym punktem odniesienia jest obszar analizy. Zgodnie z § 3 rozporządzenia M.I. ( w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku): 1. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. 2. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W sprawie obszar analizy został wyznaczony jako trzykrotność frontu działki, która wyniosła 210 m. Ustalone zostało, że w obszarze analizy występuje stacja paliw, stacja kontroli pojazdów oraz budynki o funkcji handlowo-usługowo -mieszkalnej. Nie budzi zatem wątpliwości, że rodzaj planowanej zabudowy w postaci myjni samochodowej wpisuje się w charakter występującej już na tym obszarze zabudowy. Dalszym etapem było ustalenie czy parametry planowanej zabudowy pozwalają na zachowanie ładu przestrzennego. Wśród tych parametrów ustawodawca wymienił: 1) linię zabudowy; 2) wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokość elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrię dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych) – art. 61 ust. 7 u.p.z.p. Sposób ich ustalenia został określony w rozporządzeniu MI wydanego na podstawie delegacji ustawowej z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. Analiza wymogów jakim mają odpowiadać skłania do wniosku, że w głównej mierze dotyczy to wielkości ustalonych, jako średnie wielkości występujące dla poszczególnych parametrów na obszarze analizy. Prowadzi to do konkluzji, że o ile parametry planowanej inwestycji mieszą się w wielkościach występujących na tym obszarze planowana inwestycja jest dopuszczalna. Jest to wynikiem obowiązującego na tle planowania i zagospodarowania przestrzennego zasady dobrego sąsiedztwa tj. prawa zabudowy w granicach prawa oraz w sposób nienaruszający praw osób trzecich. Jak stanowi art. 6 ust. 2 u.p.z.p.: każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. W sprawie parametry zostały ustalone w sposób prawidłowy na podstawie średnich wielkości występujących na obszarze analizy i w zasadzie nie były kwestionowane. Nie ograniczanie praw osób trzecich o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie należy rozumieć, jako brak ograniczenia w zakresie zabudowy, a nie jakiekolwiek ograniczenia związane z faktem zabudowy. Na etapie ustalania warunków zabudowy nie można ich rozumieć jako ewentualną ponadnormatywną emisję hałasu, czy substancji szkodliwych, na które w postępowaniu przed Organami zwracała uwagę Skarżąca. Na etapie postępowania dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe badanie przez organ poziomu immisji wytwarzanych przez planowaną inwestycję w zakresie hałasu, zanieczyszczeń wody, powietrza oraz zwiększonego ruchu kołowego ( por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 maja 2017 r., II SA/Kr 236/17, to i wszystkie powołane w spawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl). Ewentualne przekroczenia dopuszczalnych norm w tym hałasu, szkodliwości dla środowiska mogą być oceniane na tle zaplanowanych rozwiązań technicznych, których ocena odbywa się na etapie pozwolenia na budowę. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania w zakresie gabarytów, funkcji, komunikacji terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. W sprawie nie budzi także wątpliwości, że inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej. Planowany wjazd na teren działki odbywać się ma z ul. [...]. Z oświadczeń gestorów sieci wynika, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Inwestycja jest również zgodna z przepisami odrębnymi, a kwestia ta wbrew zarzutom została przez Organy oceniona. Przepisy odrębne, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., stanowią wszelkie normy prawa powszechnie obowiązującego, które dotyczą planowanego zamierzenia ze względu na jego cechy lub lokalizację. Pojęcie to obejmuje w szczególności przepisy dotyczące zabytków, przyrody, środowiska, wód, dróg etc. ( tak np. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 września 2023 r., II SA/Kr 475/23 ). Organy ustaliły, że teren inwestycji nie podlega przepisom o ochronie zabytków i opiece nad zbytkami, znajduje się poza zasięgiem terenów i obszarów górniczych, w związku z czym nie obowiązują uwarunkowania Prawa górniczego, znajduje się również poza obszarem zagrożonym zalewaniem wodami powodziowymi. Prawidłowo również ustalono, że inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia zawsze bądź potencjalnie oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz.U. z 2019 r., poz. 1839). Myjnia samochodowa, jako taka, nie została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących choćby potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a podkreślić należy, że przedmiotem warunków zabudowy jest myjnia samochodowa jako obiekt budowlany ze wskazaniem parametrów architektonicznych, bez wskazania rozwiązań technicznych. Na tym etapie jak już wcześniej zaznaczono oceniane jest czy taki obiekt będzie spełniał warunki dobrego sąsiedztwa. Rozwiązania techniczne i ewentualne związane z nimi uciążliwości, jak chociażby kwestia ścieków przemysłowych i przyjętych rozwiązań jakie pojawia się w projekcie budowlanym będą oceniane także pod tym kątem, chociażby z punktu widzenia § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia na kolejnym etapie inwestycyjnym tj. dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę. Zatem brak wymogu przedstawienia decyzji środowiskowej na etapie ustalania warunków zabudowy, nie oznacza wygaśnięcia tego obowiązku na późniejszym etapie na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz.U. z 2023 r., poz.1094). Kwestia ta nie może jednak zostać przesądzona na obecnym etapie ustalania warunków zabudowy. Podobnie rzecz się ma jeśli chodzi o kwestię wymogu uzyskania decyzji o pozlewaniu wodnoprawnym, także zarzucana w skardze. Prawidłowe jest stanowisko Organu II instancji, że zgodnie z art. 388 ust. 2 pkt 1 P.w. wydanie pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w art. 389 pkt 6-10 oraz 390 ust. 1 pkt 1 następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Zatem i te zarzuty okazały się przedwczesne. Brak stwierdzenia naruszenia przepisów w tym zakresie powoduje, że decyzja nie podlega uchyleniu a tym bardziej, czego domagała się Skarżąca stwierdzenia nieważności. Bezzasadny pozostaje również zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. i związany z nim zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. a także art. 43 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie tj. P. K. W. brak ustalenia jej następców, a jednocześnie przyjęcie, że postępowanie toczyło się z udziałem wszystkich stron postępowania, którym następnie doręczono decyzję. Stwierdzić należy, że z wadliwością decyzji przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. mamy do czynienia wówczas gdy nastąpiło określenie praw lub obowiązków podmiotu innego niż strona postępowania. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że przez pojęcie "skierowanie decyzji" należy rozumieć określenie w drodze decyzji praw i obowiązków oznaczonego podmiotu. Z powyższego wynika, że w żadnym razie faktu doręczenia decyzji nie należy utożsamiać ze "skierowaniem decyzji", w rozumieniu ww. przepisu (por. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz pod red. M. Wierzbowskiego i A. Wiktorowskiej, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 912-913, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2011 r. II OSK 1347/10). Zatem z samego faktu, że jedna ze stron postępowania zmarła nawet przed jego wszczęciem, nie można wywodzić skutku w postaci nieważności postępowania, w sytuacji, gdy nie określono względem niej ani praw ani obowiązków. Pominięcie ewentualnych spadkobierców może stanowić podstawę do wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., przy czym na zarzut ten mogą powołać się wyłącznie osoby, których zarzut ten bezpośrednio dotyczy. Stanowisko to nie budzi wątpliwości orzeczniczych. Jako przykład posłużyć może wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 309/22, w którym wskazano, że uczestnictwo w postępowaniu administracyjnym jest prawem, a nie obowiązkiem strony. Tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Z tych wszystkich powodów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.