II SA/Rz 1408/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia lokalizacji salonu gier - skargę oddala –

Przedmiotem skargi [...] Sp. z o.o. (dalej jako: spółka lub skarżąca) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej jako: Dyrektor IAS) z dnia [...] października 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną tego [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] odmawiającą spółce zatwierdzenia lokalizacji salonu gier na automatach. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 17 czerwca 2020 r. skarżąca wystąpiła do Dyrektora IAS o zatwierdzenie lokalizacji salonu gier na automatach w lokalu mieszczącym się pod adresem: [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. Dyrektor IAS, działając na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm. – dalej: O.p.) w zw. z art. 8, art. 15 ust. 1a pkt 2 i ust. 1c ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 847 z późn. zm. – dalej: u.g.h.) oraz § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 30 marca 2017 r. w sprawie zasad usytuowania na terenie gmin salonów gier na automatach (Dz.U. z 2017 r. poz. 701 – dalej: "rozporządzenie") odmówił zatwierdzenia lokalizacji salonu gier na automatach w lokalu mieszczącym się pod wyżej wskazanym adresem. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ podał, że w toku postępowania ustalono, iż w jednym z lokali mieszczących się właśnie pod adresem [...], w ciągu ostatnich 5 lat stwierdzono urządzanie gier na automatach niezgodnie z przepisami u.g.h. Organ wyjaśnił, że funkcjonariusze celno-skarbowi przeprowadzili pięć kontroli pod ww. adresem, ostatniej dokonano w dniu 24 stycznia 2017 r. W wyniku przeprowadzonych oględzin ustalono również, że wskazany na salon gier lokal umiejscowiony jest w wielousługowym budynku oznaczonym nr 9, a poszczególne lokale mieszczące się w tym budynku nie są oznaczone na zewnątrz odrębnymi numerami. W ocenie Dyrektora IAS nie budzi wątpliwości, że adres lokalu pod którym urządzano nielegalne gry hazardowe, stanowi jednocześnie adres lokalu, który został wskazany przez skarżącą. Oznacza to, że w sprawie wystąpiła negatywna przesłanka określona w art. 15 ust. 1a pkt 2 u.g.h., który stanowi, że automaty mogą być instalowane w salonach gier na automatach, w lokalach mieszczących się pod adresem, pod którym w ciągu ostatnich 5 lat nie stwierdzono urządzania gier na automatach niezgodnie z przepisami ustawy. Organ przywołał również stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wyrażone w wyroku z dnia 10 października 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 484/19, w którym Sąd ten uznał, że ustawodawca formułując ww. przepis nadał decydujące znaczenie adresowi lokalu, a nie lokalowi jako takiemu. Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając naruszenie: a) art. 15 ust. 1a pkt 2 u.g.h. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w lokalu, w którym spółka zamierza prowadzić salon gier na automatach, w ciągu ostatnich pięciu lat prowadzona była nielegalna działalność w zakresie gier na automatach, podczas gdy w lokalu, którego dotyczy zaskarżona decyzja nigdy taka działalność nie była prowadzona; b) art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 15 ust. 1a pkt 2 u.g.h. w zw. z art.2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 737 z późn. zm. – dalej: u.w.l.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że mimo trwałego wydzielenia poszczególnych lokali użytkowych stanowiących odrębne i samodzielne nieruchomości lokalowe, znajdujące się na parterze budynku położonego w [...] pod adresem [...], z których każdy posiada oddzielne wejście do lokalu, a jedynie nie posiadają odrębnego numeru lokalu, przesądza o tym, że znajdują się one pod adresem, pod którym w ciągu ostatnich pięciu lat były prowadzone nielegalne gry na automatach, podczas gdy ta nielegalna działalność była prowadzona w innym wydzielonym lokalu, aniżeli lokal, którego dotyczy zaskarżona decyzja; c) art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h., poprzez zastosowanie dowolnej, w miejsce swobodnej oceny dowodów, jak również poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy z pominięciem zasad logiki i doświadczenia życiowego, a w szczególności pominięcie dokumentacji fotograficznej przedstawiającej lokal, w którym skarżąca zamierza prowadzić salon gier na automatach, w którym nigdy nie były urządzane nielegalne gry na automatach. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor IAS opisaną na wstępie decyzją z dnia [....] października 2020 r., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając powyższe organ wskazał, że spór w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy w przypadku nielegalnego urządzania gier hazardowych pod konkretnym adresem lokalu w ciągu ostatnich 5 lat, możliwe jest w świetle przepisów prawa, zatwierdzenie lokalizacji salonu gier na automatach w innym lokalu tego samego budynku, jeżeli ma on ten sam adres, co lokal, w którym stwierdzono powyższe nieprawidłowości. W ocenie organu odwoławczego, nie ma znaczenia fakt, że przepis art. 15 ust. 1a pkt 2 u.g.h. posługuje się pojęciem lokalu, skoro lokal, co do którego spółka wniosła o zatwierdzenie lokalizacji salonu gier na automaty oraz lokal, w którym prowadzono nielegalne gry na automatach znajdują się pod tym samym adresem. W kwestii definicji pojęcia lokalu i budynku odwoływanie się do innych aktów prawnych, takich jak u.w.l., czy ustawa z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne, w ocenie organu nie ma zastosowania do treści przepisów u.g.h., gdyż w rozpoznawanej sprawie spór w kwestii pojęcia "lokal" w istocie rzeczy nie istnieje. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika niezbicie, że wszystkie lokale usytuowane w budynku przy [...] w [...] mają właśnie ten sam adres. Odnosząc się zaś do wniosku skarżącej o przeprowadzenie wskazanych przez nią dowodów organ uznał, że nie mają one znaczenia dla sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję organu, spółka wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie rozstrzygnięć oraz o zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 15 ust. 1a pkt 2 u.g.h. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez organ, iż ustawodawca formułując ten przepis decydujące znaczenie nadał adresowi lokalu, aniżeli samemu lokalowi, a w konsekwencji przyjęcie, iż nie ma znaczenia, że lokal, w którym w ciągu ostatnich pięciu stwierdzono urządzanie gier na automatach niezgodnie z przepisami ustawy to inny lokal niż ten, w którym skarżąca planuje prowadzić salon gier na automatach; 2) art. 188 O.p., polegające na nieuwzględnieniu dowodów ze zdjęcia budynku z zaznaczeniem przedmiotowego lokalu oraz korespondencji mailowej z MZBM, a także odpowiedzi udzielonej przez MZBM, z których to dowodów jednoznacznie wynika, iż lokal w którym skarżąca zamierza prowadzić salon gier na automatach posiada indywidualny numer porządkowy nadany przez MZBM i figuruje w jej ewidencji pod adresem [...], a zatem jest to inny lokal niż ten, w którym w ciągu ostatnich pięciu lat stwierdzono urządzanie gier na automatach niezgodnie z przepisami ustawy. W uzasadnieniu skargi spółka podniosła, że wadliwość wydanych decyzji w przedmiotowej sprawie polega na błędnej wykładni art. 15 ust. 1 a pkt 2 u.g.h. Zdaniem skarżącej ze wskazanego przepisu jasno wynika, że ograniczenie dotyczące instalowania automatów do gier w salonach gier na automatach odnosi się do lokali jako do wyodrębnionej części budynku, a nie do danego adresu. Prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, iż to właśnie lokalowi ustawodawca nadał kluczowe znaczenie przy rozpatrywaniu ograniczeń co do urządzania salonu gier na automatach, a nie odwrotnie. Spółka wskazała, że z uzasadnienia do ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw wynika że wprowadzenie zakazu lokowania salonów do gier na automatach w miejscach, w których w przeciągu ostatnich pięciu lat urządzano nielegalne gry na automatach ma na celu podniesienie skuteczności walki służb celnych z nielegalnymi organizatorami gier hazardowych, którzy regularnie wykorzystywali te same miejsca do urządzania gier na automatach w sposób sprzeczny z ustawą. Ustawodawca posłużył się tu pojęciem "te same miejsca", co przekładając już na brzmienie art. 15 ust. 1a pkt 2 u.g.h. należy interpretować w ten sposób, że nie chodzi tu ogólnie o wszystkie lokale, które znajdują się w tym samym budynku i pod tym samym adresem. Muszą to być te same lokale, a więc lokale usytuowane w tym samym miejscu budynku, w których to wcześniej stwierdzono urządzanie nielegalnie gier na automatach. Skarżąca podniosła także, iż z pisma MZBM wynika, że przedmiotowy lokal posiada odrębny numer porządkowy w ewidencji MZBM i figuruje on pod adresem al. [...], a więc tym bardziej nie może być wątpliwości, że warunki określone w art. 15 ust. 1a pkt 2 u.g.h. należy badać tylko i wyłącznie w odniesieniu do tego lokalu. Dodatkowo z pisma z dnia 29 czerwca 2020 r. Działu Kontroli Celno-Skarbowej [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] wynika, że kontrole były przeprowadzone w lokalu, który jest usytuowany obok lokalu wskazanego przez skarżącą na salon gier na automaty, a więc kontrole te dotyczyły zupełnie innego lokalu. Odnosząc się do wyroku przywołanego przez organ na poparcie swojego stanowiska, spółka podniosła, że nie zgadza się z wyrażonym tam stanowiskiem, zaś sam wyrok jest nieprawomocny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na które została skierowana zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 lutego 2021 r. wydanym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Z uwagi na epidemię, dużą liczbę stwierdzonych zachorowań sprawa nie mogła zostać rozpoznana na rozprawie, a Sąd nie miał możliwości jej przeprowadzenia z wykorzystaniem urządzeń technicznych służących do przesyłania obrazu i dźwięku na odległość, gdyż nie dysponuje urządzeniami zapewniającymi taką transmisję na odpowiednim poziomie. Jednakże kontrola Sądu w każdym wypadku ma taki sam zakres, a jedyną różnica jest to, że strony czy ich pełnomocnicy nie biorą udziału w posiedzeniu, po którym zostaje wydany wyrok. Mogli jednakże przedstawić swoje argumenty i stanowiska na piśmie. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił przepis art. 15 ust. 1a pkt 2 u.g.h., który stanowi, że automaty do gier mogą być instalowane w salonach gier na automatach w lokalach mieszczących się pod adresem, pod którym w ciągu ostatnich 5 lat nie stwierdzono urządzania gier na automatach niezgodnie z przepisami ustawy. W stanie faktycznym sprawy niesporne było, że skarżąca Spółka wystąpiła o zatwierdzenie lokalizacji gier na automatach w lokalu mieszczącym się pod adresem [...]. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że pod tym adresem znajduje się budynek mieszkalno – usługowy, a w nim m.in. lokale użytkowe na parterze tego budynku nie posiadają bardziej szczegółowych adresów czy odrębnych numerów. Jak wskazuje Spółka, przedstawiając pismo MZBM z dnia 3 września 2020 r., ww lokale posiadają w ewidencji tego podmiotu numer porządkowy i lokal, w którym skarżąca zamierza prowadzić salon gier na automatach tylko tam oznaczony jest tam numerem 213. Z dowodów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że lokale znajdujące się w budynku nr 9 nie są jednakże oznaczone na zewnątrz w żaden inny sposób, w tym także zgodnie z ww wewnętrzną ewidencją MZBM. W lokalu znajdującym się w tym budynku pod adresem tożsamym z tym, który posiada lokal, w którym skarżąca zamierza prowadzić salon gier na automatach, w ciągu ostatnich 5 lat stwierdzono urządzanie gier na automatach niezgodnie z przepisami u.g.h. Ostatniej takiej kontroli dokonano w dniu 24 stycznia 2017 r. Brzmienie wyżej przytoczonego przepisu art. 15 ust. 1a pkt 2 u.g.h. nie budzi wątpliwości a biorąc także pod uwagę treść wniosku złożonego przez spółkę do DIAS w dniu 17 czerwca 2020 r. w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zaznaczyć trzeba, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela i przyjmuje za własny pogląd WSA w Gdańsku, wyrażony w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 października 2019 r., sygn. III SA/Gd 484/19 (www.cbois.nsa.gov.pl). Zgodnie z tym stanowiskiem to w przepisie art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c u.g.h. zawarto definicję salonu gier na automatach, którym jest wydzielone miejsce, w którym prowadzi się gry na automatach, na podstawie zatwierdzonego regulaminu, przy czym liczba zainstalowanych automatów wynosi od 3 do 50 sztuk. Z kolei przez wydzielone miejsce rozumie się miejsce z ograniczeniem wstępu dla osób poniżej 18. roku życia oraz zapewnia przestrzeganie przepisów dotyczących reklamy gier hazardowych. Skarżąca zarzuca naruszenie art. 15 ust. 1a pkt 2 u.g.h. poprzez przyjęcie, że w lokalu, w którym zamierza prowadzić salon gier na automatach, prowadzone były w ciągu ostatnich 5 lat nielegalne gry na automatach. Zarzut ten nie jest zasadny, bowiem w kwestionowanych decyzjach ustalono, że gry na automatach nielegalnie organizowane były w lokalu pod konkretnym – wskazanym we wniosku adresem, będącym jednocześnie adresem lokalu, w którym skarżąca zamierza prowadzić salon gier, nie zaś na nielegalne organizowanie gier w lokalu tożsamym z lokalem wskazanym przez skarżącą. Istotne więc było, że takie zdarzenia miały miejsce w lokalu pod tym konkretnym adresem, który jest taki sam jak adres podany we wniosku. Także zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie przepis art. 15 ust. 1a pkt 2 u.g.h. został tak skonstruowany, że kładzie nacisk na fakt braku stwierdzenia urządzania gier na automatach niezgodnie z przepisami ustawy w ciągu ostatnich 5 lat nie tyle w konkretnych lokalach, co w lokalach pod określonym adresem – "mieszczących się pod adresem, pod którym (...) nie stwierdzono (...)". Tak więc ustawodawca rzeczywiście formułując ww. przepis nadał decydujące znaczenie adresowi lokalu, a nie lokalowi jako takiemu. Z uzasadnienia projektu ustawy wprowadzającej omawiany przepis u.g.h. (druk sejmowy nr 795 Sejmu VIII kadencji, dostępny na stronie internetowej Sejmu www.sejm.gov.pl) wynika, że nowelizacja ta miała na celu m.in. zapewnienie jak najwyższego poziomu ochrony graczy przed negatywnymi skutkami hazardu. Skoro tak , to – także zdaniem Sądu orzekającego w tej sprawie – takie a nie inne skonstruowanie omawianego przepisu art. 15 ust. 1a pkt 2 u.g.h. miało na celu wyeliminowanie działalności hazardowej w miejscach usytuowanych pod adresem, w którym prowadzone były nielegalne gry na automatach. Gry na automatach są uzależniającą i społecznie niebezpieczną formą hazardu. Dla skuteczności zmniejszania szkodliwych społecznie skutków tej formy hazardu niezbędne jest zatem odstąpienie od możliwości lokalizacji pod danym adresem salonów gier na automatach na okres 5 lat od zakończenia w tym miejscu działalności polegającej na prowadzeniu nielegalnych gier na automatach, nawet jeżeli legalna działalność w tym zakresie ma być podjęta w innym lokalu, ale mieszczącym się pod tym samym adresem. W ocenie Sądu w konkretnej sytuacji faktycznej i wobec brzmienia przepisu nie jest zasadne wywodzenie, że decydujące znaczenie ma okoliczność, że w ciągu ostatnich 5 lat nielegalne gry na automatach były prowadzone w innym lokalu znajdującym się w budynku pod adresem [...], niż lokal, w którym ma być prowadzony przez skarżącą salon gier na automatach. Obydwa lokale znajdują się w tym samym budynku i mają ten sam adres, pomimo posiadania osobnych wejść. Odwoływanie się do definicji lokalu zawartej w ustawie o własności lokali, czy też w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie jest trafne, bowiem oś sporu w niniejszej sprawie nie dotyczy kwestii samego pojęcia "lokal". Jak wcześniej wskazano ustawa o grach hazardowych definiuje w sposób autonomiczny pojęcie salonu do gier na automatach, jako wydzielonego miejsca, w którym prowadzi się gry na automatach, jednocześnie definiując pojęcie wydzielonego miejsca. Nacisk jednak przy definiowaniu tych pojęć położony został przez ustawodawcę nie na cechy miejsca odnoszące się do jego wyodrębnienia, czy wydzielenia w obrębie budynku trwałymi ścianami, lecz na prowadzenie gier na podstawie zatwierdzonego regulaminu, a nadto na liczbę zainstalowanych automatów, ograniczenie wstępu dla osób poniżej 18. roku życia oraz zapewnienie przestrzegania przepisów dotyczących reklamy gier hazardowych. Stąd też poszukiwanie w innych aktach prawnych definicji pojęcia lokalu na potrzeby odkodowania treści przepisów ustawy o grach hazardowych, wobec jasnego brzmienia przepisu art. 15 ust. 1a pkt 2 u.g.h. nie może prowadzić do innej jego wykładni. Jeszcze raz podkreślić należy, że wniosek skarżącej, kontrolowane postępowanie, dotyczył lokalizacji salonu gier na automatach w lokalu pod konkretnym adresem. Lokale usytuowane pod tym adresem nie posiadają bowiem odrębnych adresów. Dotyczy to zarówno lokalu, w którym skarżąca planuje lokalizację salonu gier na automatach, jak również lokalu, w którym w okresie ostatnich 5 lat prowadzono nielegalne gry na automatach. Niewątpliwie zaś budynek, w którym lokale te się mieszczą, posiada jedno oznaczenie, tj. nazwę miejscowości, nazwę ulicy oraz dane adresowe określające numer porządkowy i kod pocztowy. W takiej sytuacji nie ma decydującego znaczenia, że przepis art. 15 ust. 1a pkt 2 u.g.h. posługuje się pojęciem lokalu, skoro lokale, w którym skarżąca zamierza prowadzić salon gier oraz ten, w którym prowadzono nielegalne gry na automatach znajdują się pod tym samym adresem. Co prawda przepis art. 47a ust. 5 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2020, poz. 2052) nie wskazuje wśród danych adresowych (stanowiących element ewidencji miejscowości, ulic i adresów), numeru lokalu, poprzestając jedynie na numerze porządkowym budynku, kodzie pocztowym oraz położeniu budynków w państwowym systemie odniesień przestrzennych. Niemniej jednak w świetle § 25 ust. 1 i § 70 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 393), dane adresowe lokali, do których należy adres lokalu, na który składa się m.in. numer lokalu, stanowią podstawę do sporządzenia raportu będącego rejestrem lokali. Zgodnie z § 71 ust. 1 ww. rozporządzenia dane ewidencyjne, dotyczące budynków, o których mowa w § 63 ust. 1 pkt 14 lit. a i pkt 15, oraz dane ewidencyjne dotyczące lokali, o których mowa w § 70 ust. 1, ujawnia się w ewidencji: 1) z urzędu - jeżeli taka informacja jest zawarta w doręczonych organowi dokumentach, o których mowa w art. 23 ust. 1-4 ustawy; 2) na wniosek właściwych podmiotów ewidencyjnych lub osób, jednostek organizacyjnych i organów, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 1, na podstawie doręczonego zaświadczenia, o którym mowa w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2018 r. poz. 716, 1496 i 1506), i dokumentów opracowanych zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 ust. 5 i 6 tej ustawy. Wprawdzie przepis art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali stanowi, że spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia, jednakże wymagania, o których mowa w ww przepisie dotyczą cech lokalu, na podstawie których ustala się jego samodzielność a nie adres. Przede wszystkim zaś w świetle powyższych unormowań lokal niewątpliwie może posiadać własny adres, jednakże - jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie - lokale usytuowane na parterze w budynku przy [...] nie posiadają własnych, odrębnych adresów. Organ zatem zasadnie rozpatrywał wystąpienie negatywnej przesłanki zatwierdzenia lokalizacji salonu gier na automatach, określonej w art. 15 ust. 1a pkt 2 u.g.h., w odniesieniu do konkretnego adresu będącego w tym wypadku oznaczeniem budynku. W świetle treści wniosku strony skarżącej bez znaczenia pozostawało wykazywanie przez stronę skarżącą faktu przypisania w ewidencji wewnętrznej zarządcy budynku konkretnego numeru porządkowego tego lokalu. Bez zmiany treści wniosku i/lub stanu faktycznego zarzuty strony skarżącej należało uznać za bezzasadne, skoro w lokalu znajdującym się pod wskazanym przez wnioskodawcę adresem w ciągu ostatnich pięciu lat stwierdzono urządzanie gier na automatach niezgodnie z przepisami ustawy, mimo że nie był to lokal tożsamy z tym, w którym taką działalność zamierza prowadzić spółka. Oczywiście sytuacja może ulec zmianie, jeśli w adresie lokalu znajduje się konkretne jego oznaczenie, które odróżni go od innych lokali znajdujących się w budynku przy [...] i przy adekwatnym do tej sytuacji sformułowaniu wniosku. Wbrew zarzutom skargi stan faktyczny został w sprawie ustalony zgodnie z regułami wynikającymi z art. 188 O.p. Wskazywane zaś przez Spółkę dowody w postaci korespondencji e – mailowej z dnia 14 sierpnia 2020 r. z A. Sp. z o.o. i odpowiedzi udzielonej przez osoby działające za te podmiot, przy tak sformułowanym wniosku, nie mogły mieć dla rozstrzygnięcia sprawy żadnego znaczenia. Adres może bowiem odróżnić konkretne lokale. To strona wnioskowała o zatwierdzenie lokalizacji salonu gier na automatach pod konkretnym adresem lokalu, co w świetle brzmienia art. 15 ust. 1a pkt 2 u.g.h., bez podania numeru lokalu w adresie, nie było możliwe. Nie naruszono więc także przepisów art. 187 § 1 ani art. 191 O.p. Biorąc pod uwagę fakt, że adresy obydwu lokali są tożsame, uwzględniając wniosek organ nie miałby żadnego wpływu na to, w którym z tych lokali w rzeczywistości prowadzony byłby salon gier na automatach. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.