II SA/Rz 1384/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Tomasz Smoleń /spr./, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2023 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 18 sierpnia 2022 r., nr 1801-IOA.4246.38.2022 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę.

Przedmiotem skargi M.W. (dalej: Skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS/organ odwoławczy) z 18 sierpnia 2022 r. nr 1801-IOA.4246.38.2022. Utrzymano nią w mocy decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego Przemyślu z 20 czerwca 2022 r. nr 408000-408000-COP.4246.99.2022, którą nałożono na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 300.000 zł za urządzanie gier hazardowych na automatach poza kasynem gier. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że 11 lipca 2017 r. funkcjonariusze Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego – Delegatura w P. oraz funkcjonariusze KMP w P. przeprowadzili kontrolę w lokalu "M." mieszczącym się przy ul. [...] nr działki [...], podczas której ujawniono trzy włączone i gotowe do gry urządzenia: dwa o nazwie HOT SPOT bez numerów oraz MAGIC GAMES II nr [...]. W związku z podejrzeniem, że ujawnione urządzenia są automatami do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 471 ze zm.), dalej: u.g.h., oraz że mogą być na nich urządzane gry hazardowe bez wymaganej koncesji, dokonano oględzin ujawnionych urządzeń oraz przeprowadzono eksperymenty kontrolne polegające na odtworzeniu możliwości gry na tych urządzeniach. Na podstawie eksperymentów gry (szczegółowo opisanych w protokole z czynności kontrolnych oględzin i eksperymentu gry na urządzeniu do gier hazardowych znak 401000-CKR.5046.16.2017 z dnia 13 lipca 2017 r.), przeprowadzonych na ww. urządzeniach kontrolujący stwierdzili, że powyższe urządzenia są automatami do gier w rozumieniu u.g.h. Ustalono, że lokal mieszczący się przy ul. [...] nr działki [...] w [...], nie był objęty koncesją na prowadzenie kasyna gry. W trakcie postępowania karnego skarbowego w/w urządzenia do gier poddane zostały badaniu przez biegłego z Działu Laboratorium [...] w P. Sporządzone przez biegłego opinie - sprawozdania z badań dwóch urządzeń o nazwie HOT SPOT bez numerów (z dnia 12 września 2018 r. i 18 września 2018 r.) oraz MAGIC GAMES II nr [...] (z dnia 24 września 2018 r.), potwierdziły, że wskazane urządzenia są automatami do gier w rozumieniu u.g.h. Przesłuchano także w charakterze świadków zatrudnionych w lokalu pracowników. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. akt PO I Ds.116.2019 Prokurator Prokuratury Okręgowej w P. wszczął śledztwo w sprawie udziału od kwietnia 2017 r. do 12 listopada 2019 r. w P. i innych ustalonych miastach województwa podkarpackiego w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu urządzanie i prowadzenie gier na automatach wbrew przepisom u.g.h. w lokalach wynajętych przez G. Spółka z o.o. z siedzibą w K. oraz urządzania i prowadzenia gier na automatach wbrew przepisom u.g.h. w lokalach wynajętych przez G. Spółka z o.o. z siedzibą w K., czyniąc z popełnienia przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu i działając w zorganizowanej grupie przestępczej. W dniu 20 stycznia 2021 r. przedstawiono m.in. Skarżącemu zarzuty popełnienia przestępstw z art. 258 § 1 k.k. oraz z art. 107 § 3 k.k.s. w zw. z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. Na podstawie materiałów pozyskanych z czynności kontrolnych oraz materiałów pozyskanych z postępowania karnego Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu wszczął wobec strony postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., za urządzanie gier hazardowych bez koncesji. Według organu I instancji zebrane dowody potwierdzają aktywne uczestnictwo i istotną rolę M.W. w procesie urządzania gier hazardowych w co najmniej pięciu różnych lokalach na terenie województwa podkarpackiego, w tym w lokalu przy ul. [...]. Z ustaleń organu wynikało, że Skarżący: - w kontaktach z obsługą lokalu posługiwał się imieniem (pseudonimem) K., - organizował media w lokalu i posiadał dostęp do monitoringu, - pozyskiwał pracowników do lokali i prowadził rekrutację, - wskazywał pracownikom lokalu, jak mają się zachowywać podczas kontroli i co mają mówić funkcjonariuszom celno-skarbowym, - serwisował i rozliczał automaty, miał wiedzą o zyskach, jakie generują automaty, robił zdjęcia liczników automatów, - w lokalu była zorganizowana ochrona fizyczna, osobie tej osobiście wypłacał wynagrodzenie w zależności od ilości interwencji, - przygotowywał i wypłacał wynagrodzenie obsłudze lokalu na podstawie ilości godzin, wypracowanych przez pracowników (obsługa otrzymywała wynagrodzenie za godzinę pracy, jedna z pracownic otrzymywała wynagrodzenie procentowe od utargu), - pracownicy kontaktowali się z nim za pomocą służbowych telefonów komórkowych, które sam zakupił i przekazał im do użytkowania, - po każdej zmianie wyznaczone osoby wyciągały pieniądze z automatów, robiły zdjęcia liczników i przesyłały mu za pomocą telefonów służbowych wiadomość, po czym treść korespondencji ulegała automatycznemu usuwaniu, - odbierał pieniądze od obsługi lokalu, wyjęte z poszczególnych automatów, - dostarczał artykuły spożywcze do lokalu, - wynajął magazyn w miejscowości B., gdzie składował korpusy i części . automatów, które wyszukiwał w Internecie, kupował i składał w kompletną całość, a następnie transportował gotowe automaty do poszczególnych lokali, - osobiście i z wykorzystaniem zatrudnionych przez siebie pracowników, zajmował się dostawą automatów do lokali, - obsługa lokalu informowała go o zatrzymaniu automatów, po czym niezwłocznie organizował dostawę nowych urządzeń, wyznaczając pracownika, który miał być obecny przy dostawie automatów w lokalu, - podłączał automaty w lokalu do zasilania, - do transportu automatów wykorzystywał wynajmowane przez siebie samochody dostawcze. W następstwie takich ustaleń organ I instancji decyzją z 20 czerwca 2022 r. nr 408000-408000-COP.4246.99.2022 nałożył na Skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 300.000 zł (po 100.000 zł za każdy automat), z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji. W odwołaniu od tej decyzji Skarżący nie zgodził się z przypisaniem mu statusu urządzającego gry hazardowe, zarzucił braki w zakresie ustalenia stanu faktycznego, w tym co do opisu urządzeń do gier hazardowych i konkretnych czynności jakie miałby Skarżący wykonywać, brak samodzielnych ustaleń organu administracji, w tym nie przesłuchanie Skarżącego, a oparcie się na postępowaniu karnym, które nie zostało jeszcze zakończone. Opisaną na wstępie decyzją z 18 sierpnia 2022 r. DIAS utrzymał decyzję organu I instancji w mocy, podzielając ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że decyzję wydano przed upływem terminu przedawnienia określonego w art. 189g § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej: k.p.a.). Kontrola w lokalu, kiedy stwierdzono przedmiotowe urządzenia, miała miejsce 11 lipca 2017 r., a na mocy art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: ustawa o COVID-19), termin przedawnienia uległ przedłużeniu. Termin ten z 11 lipca 2022 r. wydłużył się do 20 września 2022 r. Decyzja została zatem wydana przed upływem tego terminu. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko, że zatrzymane urządzenia spełniały kryteria uznania ich za automaty do gier hazardowych. Wskazują na to sprawozdania z badań przeprowadzonych przez Laboratorium C. z dnia 12 września 2018 r. nr 408000-CWL.477.1643.2017.MB dotyczące HOT SPOT bez numeru, nr 408000-CWL.477.1640.2017.MB z 18 września 2018 dotyczące HOT SPOT bez numeru, oraz nr 408000-CWL.477.1644.2017.MB z dnia 24 września 2018 r. dotyczące MAGIC GAMES II nr [...]. Z powyższych opinii wynika, że rozgrywane na automatach o nazwie: HOT SPOT bez numerów oraz MAGIC GAMES II nr [...] gry o wygrane pieniężne i rzeczowe mają charakter losowy, zawierając jednocześnie element losowości, a otrzymane wyniki gier są nieprzewidywalne i niezależne od woli grającego, a tym samym gry prowadzone na badanych automatach zawierają się w definicji gier na automatach, określonej w art. 2 ust. 3 u.g.h., zaś możliwość rozpoczęcia rozgrywania kolejnych nowych gier za punkty otrzymane w wyniku wygranej zawiera się w definicji wygranej rzeczowej, określonej w art. 2 ust. 4 ustawy o grach hazardowych. Gry organizowane były w celach komercyjnych, co znajduje oparcie w zebranym w trakcie postępowania materiale dowodowym.. Odnosząc się do zarzutów odwołania DIAS wyjaśnił, że organ I instancji w swojej decyzji w sposób wyraźny i niebudzący wątpliwości określił automaty, na których Skarżący niezgodnie z prawem urządzał gry, wskazując dodatkowo datę i miejsce ujawnienia urządzania gier hazardowych na tych urządzeniach. Organ zaznaczył, że tylko legalnie eksploatowane w ośrodkach gier automaty posiadają poświadczenie rejestracji, w oparciu o które są one identyfikowane. Natomiast nielegalnie eksploatowane automaty mają dowolne oznaczenia literowe i numeryczne lub w ogóle nie są oznaczone, stąd oznaczenia te są bez znaczenia dla ich identyfikacji. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe uznanie Skarżącego za urządzającego gry hazardowe, w rozumieniu przepisów u.g.h. i w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczącego wykładni pojęcia "urządzającego gry", zawartego w art. 89 ust.1 u.g.h. Strona, reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną na wstępie decyzję DIAS z 18 sierpnia 2022 r., wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, względnie o przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 68 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.) w zw. z art. 91 u.g.h. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, wynikające z zastosowania błędnej wykładni art. 91 u.g.h., a w konsekwencji pominięcie regulacji zawartej w art. 189g § 1 k.p.a. i nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej pomimo upływu pięcioletniego terminu przedawnienia, 2) art. 89, w tym art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 u.g.h. przez błędną wykładnię pojęcia podmiotu "urządzającego gry", jak również brak podstaw faktycznych oraz prawnych do ich zastosowania, 3) art. 122 w zw. z art. 187 O.p. przez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, organy administracji skarbowej nie ustaliły czy Skarżący wykonywał czynności, które pozwalałyby go uznać za podmiot urządzający gry hazardowe, 4) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie, że spełnione zostały warunki do wydania przedmiotowej decyzji, 5) art. 9 k.p.a. przez nienależyte informowanie strony przez organ prowadzący postępowanie, co do okoliczności faktycznych i prawnych, 6) art. 10 k.p.a. przez niezapewnienie stronie możliwości czynnego udziału poprzez bezpośrednie przesłuchanie, 7) art. 75 k.p.a. przez niedopuszczenie dowodów wskazanych w odwołaniu tj. z przesłuchania przedstawicieli spółki G. sp. z o.o. oraz przesłuchania w charakterze strony Skarżącego. W ocenie Skarżącego, organ oparł się jedynie na materiałach z postępowania karnego, a sam nie prowadził postępowania dowodowego i bezpodstawnie odmówił przeprowadzenia wnioskowanego dowodu, uznając przesłuchanie przedstawicieli spółki G. za pozbawione znaczenia, podczas gdy to właśnie ta spółka prowadzi działalność polegającą na wynajmowaniu lokali w celach urządzania gier hazardowych bez koncesji. Organ powinien też przesłuchać Skarżącego, bo nie został wyjaśniony stosunek łączący go ze spółką G., a organ oparł się na postępowaniu karnym, w którym nie stwierdzono, aby Skarżący kierował zorganizowaną grupą przestępcza, nie zostało też wydane żadne orzeczenie, potwierdzające jego winę. Bezpodstawne jest więc związanie organu podatkowego ustaleniami powziętymi w niezakończonym postępowaniu karnym. W odniesieniu do przypisania Skarżącemu roli urządzającego gry podniósł on, ze nie zamawiał automatów i nie był odpowiedzialny za ich zakup, nie tworzył zasad gry, ani nie określał wygranych, a dokonywał jedynie czynności w imieniu spółki G., a nie swoim własnym. Skarżący zarzucił też, że został pozbawiony prawa do obrony, bo nie został poinformowany o toczącym się postępowaniu w I instancji. Podniósł, że postępowanie prowadzone było w sposób przewlekły, a decyzja została doręczona już po upływie terminu przedawnienia. Za błędne uznał powoływanie się w tym zakresie na "przepisy covidowe", które ustanowiono 3 lata po przeprowadzeniu kontroli. Poza tym nie został ustalony początkowy bieg terminu przedawnienia, którym nie jest dzień przeprowadzenia kontroli. Termin ten powinien być liczony od dnia naruszenia prawa czyli nieodprowadzenia należności publicznoprawnych lub wystąpienia związanych z tym skutków przez podmiot zobowiązany. Termin taki nie został przez organy ustalony. Za zobowiązanego powinna być natomiast uznana spółka G., a nie Skarżący. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bo przeprowadzona przez Sąd kontrola nie wykazała, aby zaskarżone decyzje wydano z naruszeniem prawa, o jakim mowa w przepisach art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: "P.p.s.a."). Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy u.g.h., zgodnie z którymi urządzanie [...] gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia (art. 3). Urządzanie gier na automatach było dozwolone wyłącznie w kasynach gier (art. 14 ust. 1) i wymagało uzyskania koncesji na kasyno gry (art. 6 ust. 1). Automaty do gier mogły być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach oraz przez podmioty wykonujące monopol państwa, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celno-skarbowego (art. 23a ust. 1). Urządzanie gier hazardowych bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia podlegało karze pieniężnej (art. 89 ust. 1 pkt 1 i art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a). Dla przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a) u.g.h. konieczne było ustalenie, czy gry prowadzone na stwierdzonych urządzeniach (automatach) spełniały przesłanki określone w przepisach art. 2 ust. 3, 4 i 5 u.g.h., a podmiot, na którego nałożono karę, był "urządzającym gry". W myśl art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Natomiast w myśl art. 2 ust. 5 u.g.h., grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 u.g.h.). W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że stwierdzone w kontrolowanym lokalu, który nie był kasynem gry, ani zarejestrowanym salonem gier, i zatrzymane urządzenia, stanowiły automaty do gier w rozumieniu u.g.h. Były to urządzenie elektromechaniczne (mechaniczne, elektroniczne). Gry, które były możliwe do rozegrania na nich, były grami hazardowymi. Pozwalały na uzyskiwanie wygranych pieniężnych lub rzeczowych (punktowych). Wygrane pieniężne były wypłacane, wygrane punktowe pozwalały przedłużyć grę. Gry miały charakter losowy, zawierały element losowości. Gracz nie miał wpływu na jej wynik. Wygrana nie zależała od jego woli, wiedzy i umiejętności (zręczności) gracza. Urządzenie służyło do celów komercyjnych, a warunkiem uruchomienia automatów było zakredytowanie go przez grającego gotówką. Ustalenia te wynikają z przebiegu kontroli i przeprowadzonych podczas niej eksperymentów przez funkcjonariuszy, opinii jednostki badającej (Laboratorium [...] w P.) oraz zeznań przesłuchanych świadków. Materiał ten był wystarczający do oceny charakteru gier i urządzeń. Do uznania je za automaty do gier hazardowych wystarczające było wykazanie, że tylko jedna z dostępnych na nich gier miała charakter losowy i/lub zawierała element losowości, co zostało spełnione. Jeżeli chodzi natomiast o status Skarżącego jako "urządzającego grę", to w orzecznictwie sądowym podnosi się, że ustawa o grach hazardowych nie definiuje tego pojęcia. Ale posłużenie się nim przez ustawodawcę w wielu przepisach tej ustawy umożliwia określenie i ustalenie jego treściowego zakresu. "Urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne/techniczne/organizacyjne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczby graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. "Urządzanie", wedle słownikowego rozumienia tego zwrotu, to "stwarzanie komuś odpowiednich warunków", przykładowo do urządzania gier na automatach poza kasynem gry, a to poprzez udostępnianie w danym czasie oraz miejscu narzędzia służącego ich urządzaniu i tym samym udostępniania samych gier na automatach poza kasynem gry. Chodzi o stwarzanie technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych (por. wyroki NSA z 9 stycznia 2019 r. II GSK 4236/16, z 21 maja 2019 r. II GSK 1140/17, z 29 września 2020 r. II GSK 3435/17, z 27 lipca 2020 r. sygn. II GSK 3728/17, z 6 grudnia 2022 r. sygn. II GSK 1100/19, z 11 maja 2018 r. sygn. II GSK 3240/17, z 13 marca 2018 r. sygn. II GSK 3745/17). W pojęciu tym mieści się każda aktywność, bez której urządzanie mogłoby w ogóle nie dojść do skutku, bądź mogłoby być znacznie utrudnione, skomplikowane i przebiegać z zakłóceniami. "Urządzający gry" to zatem podmiot, który aktywnie realizuje (wykonuje) te działania (czynności), choćby korzyści majątkowe z funkcjonowania automatów uzyskiwał w sposób pośredni. Nie jest wykluczone na gruncie u.g.h., że status ten, w odniesieniu do danego automatu, przysługiwać będzie więcej niż jednemu podmiotowi. Nie ma w takim przypadku znaczenia, w jakim stopniu dany podmiot przyczynił się do współurządzania gier hazardowych, ponieważ odpowiedzialność administracyjna na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. ma charakter obiektywny. Każdy z takich podmiotów ponosi odpowiedzialność za własne zachowanie. W świetle poczynionych ustaleń, które należycie udokumentowano w aktach sprawy, organy zasadnie uznały Skarżącego za "urządzającego gry" w rozumieniu u.g.h. Jego działania, szczegółowo opisane w decyzjach i zreferowane w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia, miały istotne znaczenie z punktu widzenia organizacji i realizacji procederu urządzania gier hazardowych. Z zebranego materiału dowodowego, w tym z zeznań Skarżącego, wynika, że należało do niego: - organizowanie mediów w lokalu, posiadanie dostępu do monitoringu, - udzielanie instrukcji pracownikom lokalu w jaki sposób mają się zachowywać podczas kontroli oraz co mają mówić funkcjonariuszom celno-skarbowym, - rozliczanie automatów, posiadanie wiedzy o zyskach, - odbieranie wiadomości od pracowników lokalu wysyłanych z telefonów służbowych ze zdjęciami liczników, które to wiadomości ulegały automatycznemu wykasowaniu, - odbieranie pieniędzy od obsługi lokalu wyjętych z poszczególnych automatów, - wynajęcie magazynu w miejscowości B., gdzie składowane były korpusy i części automatów, wyszukiwanie tych części w Internecie, kupowanie ich i składanie w kompletną całość, - osobisty transport gotowych automatów oraz z pomocą zatrudnionych przez siebie pracowników do poszczególnych lokali, co umożliwiało sprawne funkcjonowanie całego mechanizmu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, - przyjmowanie informacji od obsługi lokalu o zatrzymaniu automatów, oraz organizowanie dostaw nowych urządzeń, wyznaczanie pracownika, który miał być obecny przy dostawie automatów w lokalu, - naprawianie i przeglądy automatów. Oznacza to, że Skarżący miał realny wpływ na działalność salonu gier i zapewnienie możliwości rozgrywania gier hazardowych na automatach poza kasynem gry, które można zakwalifikować jako zapewnienie technicznych, organizacyjnych i ekonomicznych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone rozgrywanie gier. Nie miało znaczenia to, czy Skarżący wykonywał te czynności w swoim imieniu, czy na polecenie innych osób. Odpowiedzialność Skarżącego jest niezależna od odpowiedzialności innych podmiotów zaangażowanych w nielegalne urządzenie gier, np. przedstawicieli spółki G., bo każdy odpowiada za swoje działania. Z tych względów brak było podstaw do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania tych osób. Nie ma też znaczenia kwestia winy, choć z całą pewnością Skarżący zdawał sobie sprawę z nielegalności procederu. Wielokrotnie urządzał gry hazardowe w różnych punktach gier na automatach, ignorował przeprowadzane kontrole i stwierdzone nimi przypadki łamania prawa i w dalszym ciągu wstawiając automaty do lokali kontynuował urządzanie nielegalnych gier hazardowych, instruując przy tym pracowników tych lokali jak maja postępować w razie kontroli. Posługiwanie się nadto pseudonimem wobec tych osób świadczy zdaniem Sądu, że chciał utaić swoje personalia. Dla przypisania Skarżącemu odpowiedzialności z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. wystarczające było że czynnie współuczestniczył w procesie organizacji gier hazardowych. Te okoliczności zaś, zostały w wystarczający sposób ustalone w postępowaniu i nie było potrzeby jego uzupełniania, ani powtarzania czynności przesłuchania dokonanych w postępowaniu karnym. Organy administracji mogą wykorzystać w prowadzonym postępowaniu materiały pozyskane z innych postępowań co wynika wprost z dyspozycji art. 181 O.p. Gołosłowne są zarzuty skargi tyczące pozbawienia skarżącego prawa do obrony czy nie informowania o prowadzonym postępowaniu. Lektura akt sprawy administracyjnej dowodzi, że był on zawiadamiany przez organ I instancji o podejmowanych czynnościach dowodowych, o przewidywanym terminie załatwienia sprawy oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów. Ponadto zauważyć wypada, że postępowanie w sprawie nałożenia kar pieniężnych za urządzanie gier toczyło się na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, toteż nie mogły być zasadne zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów procesowych z ustawy Kodeks postępowania karnego. W odniesieniu do kwestii przedawnienia, Sąd stwierdził, że decyzja nakładająca karę pieniężną została doręczona przed upływem terminu określonego w art. 189g § 1 K.p.a., czyli przed upływem 5 lat od ujawnienia naruszenia. Wbrew stanowisku Skarżącego, datę początkową terminu należy wiązać z ujawnieniem naruszenia czyli datą kontroli i stwierdzenia nielegalnych urządzeń. Kontrola w lokalu miała miejsce 11 lipca 2017 r. Termin przedawnienia upłynąć powinien zatem 11 lipca 2022 r., ale z uwagi na dyspozycję art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o COVID-19, uległ on przedłużeniu. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia kompetencji organu do nałożenia kary pieniężnej, choć różni się z organem w ocenie długości okresu na jaki został wydłużony pięcioletni termin przedawnienia na podstawie opisanych wyżej ekstraordynaryjnych regulacji. Niemniej jednak, bez względu na to czy bieg terminu przedawnienia został zawieszony na 71 dni, jak przyjął organ, czy na 54 dni, jak uważa Sąd, skarżona decyzja weszła do obiegu prawnego zanim upłynął krótszy z w/w okresów. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia wynikające z w/w ustawy ekstraordynaryjnej "wydłużyło" termin przedawnienia do 3 września 2022 r. (biorąc pod uwagę, że ostatni 54 dzień okresu przedawnienia wypadł w sobotę tj. 3 września 2022 r., dlatego po myśli art. 57 § 4 k.p.a., termin ten upłynął w poniedziałek 5 września 2022 r.) Natomiast doręczenie decyzji organu odwoławczego miało miejsce w dniu 2 września 2022 r., a więc jeszcze przed upływem tego przedłużonego terminu przedawnienia. Z podanych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zarzuty skargi są niezasadne. Dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.