II SA/Rz 1358/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2023 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 29 stycznia 2019 r. nr SKO.415.161.1731.2018 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - skargę oddala -

Zaskarżoną decyzją z 29 stycznia 2019 r. nr SKO.415.161.1731.2018 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, SKO, Kolegium), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] (dalej: "Burmistrz", "organ I instancji") z 18 października 2018 r. nr GNP.6733.17.2017 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z 24 lipca 2017 r. A. Sp. z o.o. z/s w [...] (dalej: "Spółka") zwróciła się do Burmistrza o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w miejscowości J. Następnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z [...] października 2017 r. nr [...] stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. W związku z powyższym Burmistrz decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w miejscowości J. Od powyższej decyzji Z. G. działający jako pełnomocnik stron postępowania – S. S., T. Ł., K. B., oraz M. K. złożył odwołanie, po rozpoznaniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie decyzją z [...] marca 2018 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W ocenie organu odwoławczego, organ l instancji wadliwie ustalił stan faktyczny sprawy, gdyż podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania inwestycji ustalono na podstawie internetowego serwisu WebEWID Starostwa Powiatowego w [...]. Wydruki te nie mogą stanowić podstawy określenia podmiotów posiadających tytuł prawny do działek nr [...] i [...], czyli nieruchomości leżących w obszarze oddziaływania inwestycji. Ponadto, analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, o której mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p. wykonano w sposób niepełny, gdyż nie wyjaśniono dostatecznie kwestii zgodności planowanej inwestycji z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wymagało jednoznacznej oceny, czy planowana inwestycja jest przedsięwzięciem, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Od powyższej decyzji Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sprzeciw. Po rozpoznaniu ww. sprzeciwu, tut. Sąd wyrokiem z 17 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 457/18 oddalił sprzeciw. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, Burmistrz decyzją z [...] maja 2018 r. nr [...] ponownie ustalił lokalizację wnioskowanej inwestycji celu publicznego. Po rozpoznaniu wniesionego odwołania od ww. decyzji Burmistrza, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie decyzją z [...] lipca 2018 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie SKO, organ I instancji nie zastosował się do wskazań zawartych ww. wyroku WSA w Rzeszowie oraz poprzednio wydanej decyzji kasacyjnej, gdyż ponownie kwalifikacji przedsięwzięcia dokonał na podstawie dokumentacji przedstawionej przez inwestora oraz opinii biegłego, sporządzonej na rzecz i zlecenie Spółki, które nie czynią zadość kryteriom z art. 84 k.p.a. Ocena, czy planowana inwestycja jest inwestycją wymagającą uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należała do organu, a nie biegłego działającego z umocowania inwestora, która może być pomocna w zakresie ustaleń dotyczących oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko (wyliczeń ewentualnego oddziaływania elektromagnetycznego jej poszczególnych elementów) w powiązaniu ze znajdującymi się w pobliżu inwestycjami tego samego rodzaju. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Burmistrz [...] decyzją z [...] października 2018 r. nr [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej A. sp. z o.o., nr [...] na działce nr [...] w miejscowości J., gm. [...]. Organ I instancji podał, że w dniu 3 września 2018 r. Spółka uzupełniła wniosek, określając m.in. dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko, załączając "Kwalifikację przedsięwzięcia instalacji radiokomunikacyjnej [...]". Wskazano, że przedsięwzięcie realizowane będzie na wieży kratowej usytuowanej na działce nr [...] i będzie polegać na montażu anten sektorowych i anten parabolicznych, zamontowanych na wspornikach antenowych mocowanych do krawężników wieży kratowej oraz urządzeń zasilających, sterujących i nadawczo-odbiorczych w szafach aparaturowych umieszczonych przy wieży, a w skład stacji bazowej wejdą: 1. trzy anteny sektorowe typu [...], pracujące w paśmie 900 Mhz, 1800 Mhz, zamontowane do więzy kratowej za pośrednictwem wsporników antenowych; 2. dwie anteny sektorowe typu [...], pracujące w paśmie 2100 Mhz, zamontowane do wieży kratowej za pośrednictwem wsporników antenowych; 3. cztery anteny radioliniowe: jedna typu [...], jedna typu [...] oraz dwie typu [...], zamontowane do wieży kratowej za pośrednictwem wsporników antenowych; 4. urządzenia zasilające, sterujące oraz aparatura nadawcza, zlokalizowane w szafach aparaturowych przy podstawie. Ponadto z dokumentacji wynika, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania planowanych anten sektorowych w odległości do 70 m oraz w odległości 150 m od środka elektrycznego nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, a tym samym planowane przedsięwzięcie zgodnie z rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a na terenie realizacji inwestycji nie występuje przedsięwzięcie tego samego rodzaju. Prowadząc postępowanie wyjaśniające poddano analizie "Sprawozdanie z badań Nr [...] z pomiarów promieniowania elektromagnetycznego dla celów ochrony środowiska" stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] na działce nr [...] położonej w miejscowości J. oraz kopię dokumentu "Sprawozdanie nr [...] z pomiarów natężenia pól elektromagnetycznych wykonanych w środowisku" stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr [...] położonej w miejscowości J. We wszystkich punktach pomiarowych wymienionych w dokumentach nie stwierdzono występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartości gęstości i mocy przekraczającej poziom dopuszczalny 0,1 [W/m2]. Organ I instancji podał, że wniosek Spółki był kompletny i spełniał wymogi stawiane przepisami u.p.z.p. Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowywania przestrzennego i nie zachodzi obowiązek sporządzenia takiego planu, nie wymaga również uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a projekt decyzji uzgodniono z właściwymi podmiotami. Analiza urbanistyczna wykazała, że planowane przedsięwzięcie spełnia warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli S. S., T. Ł., K. B. i M. K., zarzucając naruszenie: 1. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn zm.; dalej: k.p.a.), poprzez pominięcie, że planowane anteny są przystosowane do pracy o mocach dużo większych niż podano w dokumentacji tym bardziej, że przeciętna aktualnie moc anten na sektorze przekracza 10000 W, a sama Spółka popełnia przestępstwa z art. 90 Prawa budowlanego zwiększając moc natychmiast po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, dotyczy to aktualnie kilku tysięcy istniejących stacji bazowych; 2. art. 64 ust 3 Konstytucji RP w związku z art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska albowiem obszar oddziaływania pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych nie został ustalony, ponieważ gdyż dokumentacja nie zawiera informacji, w jaki sposób dojdzie kumulacji pola elektromagnetycznego z istniejącymi w bardzo bliskim sąsiedztwie stacjami bazowymi telefonii komórkowej spółki [...] (J., działka nr [...]) oraz jaki ma to wpływ na wyznaczenie obszaru, o którym mowa powyżej, a inwestor dokonał obliczeń bez uwzględniania istniejącego tła; 3. art. 72 ust 1 pkt. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm.; dalej: "u.o.o.ś.") w powiązaniu z przepisami rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez nieuwzględnienie maksymalnych tiltów anten oraz potencjalnie dopuszczalnej zabudowy w odległościach wskazanych w rozporządzeniu; 4. art. 52 ust 2 pkt. 1 u.p.z.p. poprzez pominięcie, że mapa dołączona do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej nie zawiera naniesionego obszaru oddziaływania inwestycji, bo nie uwzględnia zsumowania mocy anten sektorowych i radioliniowych (brak podania mocy) nakładających się. Wyliczenia nie uwzględniają też błędu metody obliczeniowej oraz odbić promieniowania od naturalnych przeszkód oraz kumulacji; 5. niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta; 6. nieokreślenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej; 7. niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów; 8. art. 7, art. 8, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie decyzji w sposób niemożliwy do odkodowania z uwagi na brak podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny, niewskazanie, jaka na danym terenie może być dopuszczalna maksymalna wysokość zabudowy przy przyjęciu, że osie głównych wiązek promieniowania wystąpią na wysokościach niemożliwych do zabudowy, brak podania mocy anten radioliniowych wraz z określeniem czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi, brak podania metody obliczeniowej oraz określenia jej maksymalnego błędu, brak podania czy uwzględniono w obliczeniach zjawisko odbić pól elektromagnetycznych od naturalnych przeszkód, brak konkretnej jednostki prawnej rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i jej merytorycznego uzasadnienia, brak analizy, że inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, opisaną na wstępie decyzją z 29 stycznia 2019 r. nr SKO.415.161.1731.2018, działając na podstawie art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 2 pkt 3, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 52, art. 53 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm.; dalej: u.p.z.p.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego, wniosek Spółki był kompletny, a podczas długotrwałego postępowania dołączono do materiału dowodowego szereg dokumentów, opinii prawnych oraz analiz przedstawionych przez inwestora. Dokonano również stosownych analiz, których obowiązek przeprowadzenia wynikał z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego sporządziła osoba posiadająca kwalifikacje określone w art. 50 ust. 4 w związku z art. 5 pkt 5 u.p.z.p. i został pozytywnie uzgodniony z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Decyzja organu I instancji zawiera wszystkie elementy określone w art. 54 u.p.z.p. Zdaniem Kolegium, zasadnie organ I instancji uznał, że wnioskowane przedsięwzięcie nie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Kolegium wskazało, że ze znajdującej się w aktach sprawy analizy (strona I pkt 4 ppkt l) oraz stosownych map wynika, że działka nr [...] położona w miejscowości J. jest położona w terenie niezabudowanym. W dalszym sąsiedztwie tj. 330 metrów w kierunku wschodnim od granicy wnioskowanego terenu znajduje się zabudowa budynkami o jednej lub dwóch kondygnacjach naziemnych o funkcji mieszkalnej i gospodarczej. Dodatkowo na działce sąsiedniej w odległości około 115 metrów znajduje się wieża kratowa z zainstalowaną stacją bazową telefonii komórkowej. Ponieważ wieża ta nie jest ogólnie dostępna, nie może być uznana za miejsce dostępne dla ludności. SKO wskazało, iż w odległości 150 m od planowanej inwestycji miejsca dostępne dla ludności znajdują się aktualnie do wysokości ok 3 metrów nad poziom terenu. Kolegium stwierdziło, że decydujące znaczenie dla dokonania prawidłowej kwalifikacji inwestycji z punktu widzenia jej możliwości negatywnego oddziaływania na środowisko jest ustalenie, czy w obszarze do 150 metrów (dla skumulowanej mocy EIRP anten skierowanych w tym samym kierunku) znajdują się lub mogą się znajdować miejsca dostępne dla ludności. W tym celu konieczne jest ustalenie, na jaką wysokość od terenu wiązka promieniowania zejdzie w odległości 150 metrów od wieży stacji bazowej. Dla dokonania tego rodzaju obliczeń niezbędne jest wykorzystanie funkcji tangens kąta 780, który tworzy wiązka promieniowania przy wykorzystaniu maksymalnego wychylenia anteny z wieżą na której jest zamocowana. Zgodnie z tablicami matematycznymi wartość funkcji tangens dla kąta 780 wynosi 4,7946. Na tej podstawie obliczyć można, że wiązka z anteny nachylonej pod kątem 120 w dół w stosunku do wieży na której jest zamontowana po przebyciu odległości 150 metrów osiągnie wysokość 22,01 metrów dla anteny zawieszonej na wysokości 53,3 metra zgodnie z działaniem: 150 metrów/4,7946 31,29 metra. Ponieważ otrzymana wartość to odległość od anteny w kierunku ziemi, a nas interesuje odległość od ziemi w kierunku anteny, dlatego od wysokości na której zawieszona ma być antena należy odjąć otrzymaną wartość tj. 53,3 m - 31,29 m = 22,01 metra. Dla anteny zawieszonej na wysokości 53,7 metrów ponad poziom terenu będzie to odpowiednio wysokość 22,41 metra, zgodnie z działaniem: 150 metrów/4,7946 = 31,29 metra oraz 53,7 m - 31,29 m = 22,41 metra. W tej sytuacji Kolegium uznało, że w odległości 150 metrów od projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej mogą się znajdować miejsca dostępne dla ludności tylko przy założeniu, że mogłyby powstać tam obiekty z przeznaczeniem na pobyt ludzi, które swoją wysokością przekraczałyby 22 metry. W ocenie Kolegium w rozpatrywanym przypadku założenie powyższe nie zostanie spełnione. Przedmiotowy teren nie ma bowiem ustalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc na każdą planowaną zabudowę mieszkaniową czy gospodarczą będzie musiała zostać wydana decyzja o warunkach zabudowy. W tego rodzaju decyzjach parametry nowej zabudowy, w tym jej wysokość ustala się na podstawie parametrów występujących na sąsiednich terenach. Jak wskazano wyżej w sąsiedztwie terenu planowanej inwestycji (około 330 metrów) znajdują się zabudowania maksymalnie dwukondygnacyjne. Założyć więc należy, że ewentualnie nowo powstałe budynki będą posiadały zbliżoną wysokość. Z uwagi na wyżej przedstawione okoliczności faktyczne i prawne Kolegium oceniło, że w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anten, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, dlatego też planowana inwestycja nie może zostać zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Kolegium przyjęło również, że parametry wskazane we wniosku wiążą organy orzekające w sprawie. Organ nie może dowolnie modyfikować tych parametrów bo jest związany wnioskiem inwestora. Odnośnie zarzutu pominięcia przez organ I instancji faktu, iż planowane anteny są przystosowane do pracy o mocach dużo większych niż podano w dokumentacji SKO stwierdziło, że badanie potencjalnego oddziaływania stacji bazowej w oparciu o wszelkie technicznie możliwe ustawienia anten, przy założeniu wykorzystania ich najwyższych teoretycznych parametrów nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Kolegium nie podzieliło również zarzutu dotyczącego ustalenia oddziaływania pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych z uwagi na brak w przedłożonej dokumentacji informacji w jaki sposób dojdzie do kumulacji pola elektromagnetycznego z istniejącymi w bardzo bliskim sąsiedztwie stacjami bazowymi telefonii komórkowej spółki [...] (działka nr [...]). W tym zakresie stwierdziło SKO, że zarówno w uzasadnieniu decyzji Burmistrza, jak i w sporządzonej analizie fakt istnienia na sąsiedniej działce stacji bazowej telefonii komórkowej [...] został zauważony i obszernie omówiony. Dodatkowo w aktach sprawy znajduje się analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej, sporządzona przez mgr inż. W. G. i mgr inż. K. B. z sierpnia 2018 r., która w odróżnieniu od sporządzonej przez tych samych autorów analizy z lipca 2017 r. została uzupełniona o oddziaływanie sąsiedniej stacji bazowej. W analizie tej przedstawiono możliwe wzajemne oddziaływanie stacji. Zauważyć przy tym należy, że analiza ta, w odróżnieniu od kwalifikacji przedsięwzięcia zawiera wskazanie wzoru na podstawie którego autorzy doszli do przedstawionych wyników. Ponadto wyniki te są zbieżne ze znajdującą się w aktach sprawy ekspertyzą techniczną mgr inż. M. S. Niezależnie od powyższego materiał dowodowy został uzupełniony o dwa sprawozdania z pomiarów natężenia pól elektromagnetycznych (z 2015 i 2018 r.) stacji bazowej na działce nr [...], zgodnie z którymi na podstawie przeprowadzonych pomiarów nie stwierdzono występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartości natężenia pola elektrycznego przekraczającej poziom dopuszczalny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, M. K. (dalej: skarżący) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W treści skargi skarżący przytoczył treść zarzutów pkt 3 - 7 złożonego odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Postanowieniem z 13 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 327/19 Sąd dopuścił do udziału w sprawie, w charakterze uczestnika Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...]. Po rozpoznaniu wniesionej skargi, tut. Sąd wyrokiem z 13 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 327/19 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że uwadze organu odwoławczego uszło, że pełnomocnictwo dla A. R., która reprezentowała Spółkę A. w toku przedmiotowego postępowania, wygasło z dniem 31 grudnia 2018 r. Kolegium w tej kwestii nie poczyniło żadnych ustaleń i doręczyło zaskarżoną decyzję z 29 stycznia 2019 r. nr SKO.415.161.1731.2018 A. R., a zatem osobie niebędącej w tej dacie pełnomocnikiem Spółki w prowadzonym przez SKO postępowaniu odwoławczym, co stanowiło naruszenie art. 7, art. 10 § 1 i art. 77 § 1 w zw. z art. 40 § 2 k.p.a, bowiem pomimo upływu okresu, na jaki zostało udzielone pełnomocnictwo A. R., organ odwoławczy nie zwrócił się do Spółki o wyjaśnienie, czy temu pełnomocnikowi udzielono dalszego pełnomocnictwa, na co mógł wskazywać dotychczasowy sposób procedowania przez Spółkę w postępowaniu. Od powyższego wyroku skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie oraz A. sp. z o.o. z , zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Po rozpoznaniu ww. skarg kasacyjnych, NSA wyrokiem z 22 czerwca 2023 r. II OSK 2266/20 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. Uzasadniając powyższe, NSA stwierdził, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. sąd wojewódzki uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdza inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. WSA w Rzeszowie jedynie stwierdził, że dostrzegł to naruszenie przepisów postępowania, które niewątpliwie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, jednak nie podjął żadnych rozważań, aby wykazać na czym dokładnie ma polegać związek przyczyno-skutkowy między stwierdzonym bezspornie naruszeniem art. 40 § 1 k.p.a., a wydaną decyzją, która dla pominiętego inwestora była korzystna i uwzględniła jego wniosek lokalizacyjny. NSA wskazał również, że podniesienie zarzutu naruszenia prawa procesowego wiąże się z obowiązkiem wskazania przepisów, które miały zostać naruszone oraz wykazania możliwego wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Przez "wpływ" należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, zaś związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Oznacza zatem obowiązek wykazania, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej decyzji. Tymczasem Sąd wojewódzki ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że naruszenie owo niewątpliwie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bez przeprowadzenia toku rozumowania kończącego się konkluzją możliwości wpływu stwierdzonego naruszenia procedury na treść decyzji. Doszło tym samym do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 10 § 1 i 40 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Wobec powyższego NSA uznał, że Sąd I instancji nie wykazał, na czym miał polegać wpływ tej wady na wynik sprawy, w szczególności jaki występuje związek między korzystną dla inwestora decyzją, a uchybieniem, które miało miejsce już po jej wydaniu. Na ile błędne jej doręczenie wpłynęło na treść ocenianej decyzji. Inwestor powziął informację o jej wydaniu, zaakceptował to rozstrzygnięcie i w żaden sposób jego prawa materialne nie zostały naruszone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Stosownie do art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W niniejszej sprawie Sąd związany był zaleceniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2023r. II OSK 2266/20, w którym Sąd II instancji nakazał wyjaśnić, czy naruszenie przepisów postępowania, które polegało na doręczeniu zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi Spółki, który nie przedstawił aktualnego umocowania do reprezentacji, miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze zalecenia, zawarte w ww. wyroku Sądu II instancji WSA stwierdził, po ponownym rozpoznaniu sprawy, że pomiędzy wskazanym powyżej uchybieniem przepisom postępowania a wynikiem sprawy administracyjnej nie zachodził taki związek, który mógłby stanowić wymienioną w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. podstawę prawną do uchylenia zaskarżonej decyzji. Jak podnosił sam inwestor w skardze kasacyjnej, dotychczasowy pełnomocnik przekazał pozytywną decyzję spółce, która następnie była podstawą do uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem spółka nie miała podstaw do zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego a prawa materialne spółki w wyniku wydania zaskarżonej decyzji nie zostały naruszone. Naruszenie art. 40 § 1 k.p.a. nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik istoty sprawy, bowiem Sąd po ponownym rozpoznaniu sprawy uznał, że decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego Organów I oraz II instancji odpowiadają prawu a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Sąd ocenił prawidłowość decyzji lokalizacyjnej mając na uwadze stan prawny obowiązujący 29 stycznia 2019r. tj. w dniu wydania zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem skutków, jakie wynikają z podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały w składzie 7 - sędziów z 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22, LEX nr 3429156. Należy więc w pierwszej kolejności wskazać, że wniosek inwestora zawierał obligatoryjne elementy, wymienione w art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej: u.p.z.p.) tj.: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak również o decyzjach kończących postępowania w I oraz w II instancji strony były zaawaidamiane w drodze stosowych obwieszczeń, zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. za wyjątkiem inwestora (A. sp. z o.o) oraz właściciela nieruchomości, na których miała być lokalizowana inwestycje celu publicznego (A. D.), których zawiadamiano na piśmie. W toku postępowania Organ uzyskał stosowne uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4, pkt 6, pkt 8 i pkt 9 – tj. z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, gdyż teren inwestycji leży w granicach Parku Krajobrazowego [...] oraz w obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "[...]", jak również z Dyrektorem Zarządu Zlewni w [...] PGW WP, Starostą [...] oraz Powiatowym Zarządem Dróg w [...]. Projekt decyzji został uzgodniony w trybie milczącym stosownie do art. 53 ust. 5 i ust. 5c u.p.z.p. przed wydaniem przez Organ I instancji decyzji z 18 października 2018r. Wymóg dotyczący dokonania stosowych uzgodnień projektu decyzji lokalizacyjnej został więc zachowany. Organ I instancji przed wydaniem decyzji z [...] października 2018r. dokonał również stosownie do art. 53 ust. 3 u.p.z.p. analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W ramach analizy Organ I instancji ustalił m.in., że działka inwestycyjna jest działką niezabudowaną a zabudowania o funkcji mieszkalnej lub gospodarczej o jednej lub dwu kondygnacjach znajdują się w odległości 330m w kierunku wschodnim od granicy wnioskowanego terenu. Na działce sąsiedniej w odległości ok 115m znajduje się wieża z zainstalowaną stacją bazową telefonii komórkowej. Decyzja Burmistrza [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiera również obligatoryjne elementy, wymienione w art. 54 u.p.z.p. W szczególności w decyzji w sposób precyzyjny i prawidłowy określono rodzaj inwestycji wskazując dokładnie z jakich elementów zabudowy będzie składać się stacja bazowa, oraz jakie anteny sektorowe i radioliniowe wejdą w skład stacji bazowej z podaniem typu anten, pasma pracy i sposobu zamocowania do wieży (art. 54 pkt 1 ustawy). W decyzji określono także warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (pkt 2 i 3 decyzji); wymagania dotyczące ochrony środowiska, przyrody krajobrazu, dziedzictwa kulturowego, zabytków i dóbr kultury (pkt 4 i 5 decyzji), dotyczące infrastruktury technicznej i komunikacji (pkt 6 decyzji), wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich (pkt 7 decyzji). Poza spełnieniem wymogów co do treści decyzja posiada również część graficzną, o której mowa w art. 54 pkt 3 u.p.z.p. Sąd podzielił również stanowisko Organów I oraz II instancji co do tego, że inwestycja objęta wnioskiem nie wymaga uzyskania przez wydaniem decyzji lokalizacyjnej, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Przedstawione przez inwestora kwalifikacje przedsięwzięcia oraz analizy, jak również własne ustalenia Organów I oraz II instancji prawidłowo dowiodły, że przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 71), które miało zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Jak stanowi § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z brzmienia przytoczonych wyżej przepisów rozporządzenia wynika, że kryteriami decydującymi na dzień wydania zaskarżonej decyzji o zakwalifikowaniu przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko była moc promieniowania izotropowo oraz odległość miejsc dostępnych od ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Kluczowe znaczenie ma również treść wyżej wskazanej uchwały NSA o sygn. III OPS 1/22, w której Naczelny Sąd rozstrzygnął, że przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, z późn. zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten. Jak wskazał Naczelny Sąd, literalna treść § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nie budzi wątpliwości. Wynika z niej, że parametr równoważnej mocy promieniowanej izotropowo jako warunek zakwalifikowania instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych pod przepisy rozporządzenia z 2010 r., a tym samym uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należy przyjmować w odniesieniu do "pojedynczej anteny". Brzmienie przepisu, pomimo użycia w nim kilku zwrotów i terminów technicznych, jest jasne i zrozumiałe. Instalacja wymaga decyzji środowiskowej jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko, jeżeli w jej składzie jest zaprojektowana co najmniej jedna antena odpowiadająca wymaganiom zawartym w przepisie. Zauważyć należy, że wielkość równoważnej mocy promieniowanej izotropowo "pojedynczej anteny" nie jest jedynym warunkiem, od którego zależy kwalifikacja przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko. Została ona powiązana z odległością wyznaczaną od środka elektrycznego anteny, w osi głównej wiązki jej promieniowania. Oba te parametry, tj. moc i odległość służą ustalaniu, czy w zasięgu instalacji nie występują miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799). Przepis skonstruowany jest tak, że w kolejnych punktach oznaczonych literami od "a" do "g" punktu 8 ustępu pierwszego stopniuje, tj. zwiększa moc anteny i jednocześnie powiększa odległość terenu, na którym należy przeprowadzić badanie pod kątem występowania miejsc dostępnych dla ludności. Oba te parametry pozostają zatem w zależności. Dopiero ustalenie, że w danej odległości od środka pojedynczej anteny o mocy podanej w znajduje się miejsce dostępne dla ludności powoduje, że przedsięwzięcie staje się przedsięwzięciem mogącym potencjalnie oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 71 ust. 2 ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko, a tym samym, że wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustalenie z kolei, że takie miejsce w otoczeniu instalacji składającej się z pojedynczych anten o równoważnych mocach promieniowanych izotropowo mieszczących się w przedziałach wskazanych w tym przepisie nie występuje skutkuje jej zwolnieniem z tego obowiązku. To, że parametr EIRP (W) odnosi się do pojedynczej anteny świadczy zatem nie tylko samo użycie w § 3 ust. 1 pkt 8 takich sformułowań jak "wyznaczona dla pojedynczej anteny", czy "w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny", ale również cel posłużenia się tą wielkością w konstrukcji przepisu, jego wewnętrzna budowa i zakodowany w nim sposób wyznaczania obszaru. Jednocześnie NSA ocenił, że niezasadnym jest też twierdzenie, że brak kumulacji mocy anten mógłby prowadzić do obejścia prawa przez inwestorów poprzez taki dobór anten, żeby uniknąć kwalifikacji stacji bazowej telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogącego zawsze oddziaływać na środowisko, a tym samym, aby na użytek tej kwalifikacji podawać nierzeczywiste parametry, czy konfiguracje pracy anten. Poza tym, że nie ma nic niewłaściwego w projektowaniu takiego wariantu przedsięwzięcia, który nie będzie narażał ludzi na działanie pola elektromagnetycznego, a tym samym omijał miejsca dostępne dla ludności w osiach głównych wiązek ich promieniowania, to takie podejście, nie uwzględnia wyżej wskazanych regulacji Prawa ochrony środowiska. Nie ma zatem podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. Mając na uwadze ww. stanowisko, dotyczące wiążącego charakteru dokumentacji przedstawionej przez inwestor należy uwzględnić, że w toku postępowania inwestor przedstawiał w szczególności analizę rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej (sierpień 2018) oraz kwalifikację przedsięwzięcia zgodnie z ww. rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2010r. (sierpień 2018). Z przedstawionej dokumentacji w szczególności wynika, że równoważna moc promieniowana izotropowo dla pojedynczych anten jest większa niż 1000W lecz nie przekracza 2000 W a zatem należało rozważyć, czy wnioskowane przedsięwzięcie spełnia kryteria wskazane w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d ww. rozporządzenia. Przy maksymalnym projektowanym pochyleniu wiązek anten sektorowych i uwzględnieniu wysokości zawieszenia (środek elektryczny) wiązka promieniowania po przebyciu odległości 70m osiągnie wysokość 40,4m. Należy więc stwierdzić, że w odległości 70m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Przeprowadzona przez Organ I instancji analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu wykazała, że na tej wysokości nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Zasadnie również Kolegium argumentowało, że na tym terenie nie ma planu miejscowego, który przewidywałby zabudowę o takiej wysokości. Ponadto wokół terenu inwestycji (ok 330m) znajdują się zabudowania dwukondygnacyjne. Ewentualna nowa zabudowa mając na uwadze zasady ustalania warunków zabudowy musiałaby więc wpisywać się w tego rodzaju parametry. Sąd podzielił więc stanowisko Organu odwoławczego, że planowana inwestycja nie może zostać zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ww. rozporządzenia, gdyż przy zakładanej równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, która nie przekracza 2000 W, miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Należy przy tym wyjaśnić, że Kolegium przy ocenie kryteriów wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia uwzględniało skumulowaną moc EIRP anten. Zaskarżona decyzja została jednak wydana przed podjęciem ww. uchwały NSA, w której przesądzono, że przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten. Uchwała ta ma tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 P.p.s.a. W związku z tym Sąd dokonał kontroli rozstrzygnięcia wyrażonego w zaskarżonej decyzji uwzględniając przy tym przedstawione przez inwestora dane dotyczące równoważnej mocy promieniowania dla pojedynczej anteny. Stanowisko Organów I oraz II instancji co do tego, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie spełnia kryteriów wynikających z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia jest prawidłowe i znajduje oparcie w obszernym materiale dowodowym. Nie zachodziły podstawy do podważenia wiarygodności i kompletności dokumentacji przedstawionej przez inwestora. W analizie rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej przedstawiono m.in. parametry techniczne i maksymalne zasięgi obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych niż dopuszczalne z uwzględnieniem azymutów, wysokości zwieszenia (środka elektrycznego), pasma pracy, maksymalnej mocy nadajnika, maksymalnego pochylenia głównej wiązki (tilt), EIRP anteny, zasięgu występowania obszaru pola elektromagnetycznego o poziomie wyższym niż dopuszczalne dla anteny, sumy EIRP dla azymutu, zasięgu występowania obszaru pola elektromagnetycznego o poziomie wyższym niż dopuszczalne dla azymutu. Przedstawiono również parametry techniczne i maksymalne zasięgi obszarów pól elektromagnetycznych o poziomie wyższym niż dopuszczalne oraz sumaryczne moce EIRP wyznaczone dla anten stacji bazowej [...], zlokalizowanej w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji. Został na stosownej mapie przedstawiony maksymalny rozkład obszarów pól elektromagnetycznych stacji bazowej objętej wnioskiem, jak i już istniejącej, który wykazał, że obszary te nie będą się nakładać. Przewidywalne maksymalne obszary pola o poziomach wyższych niż dopuszczalne zostały również przedstawione na rzutach pionowych dla maksymalnego pochylenia wiązek anten sektorowych z uwzględnieniem miejsc dostępnych dla ludności. Inwestor przedstawił również na rzutach poziomych osie głównych wiązek promieniowana anten sektorowych z zaznaczeniem odległości, odpowiadających kryteriom zakwalifikowania przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia. Mając na względzie zgromadzony w toku materiał dowodowy oraz jego ocenę przedstawioną w zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że prawidłowe było stanowisko Organów I oraz II instancji co do tego, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że w toku postępowania organy administracji publicznej dokonały wystarczającej analizy tych parametrów inwestycji, które stanowią kryteria zakwalifikowania przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie lub znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto ochrona przed polami elektromagnetycznymi w przypadku rzeczywiście działających instalacji jest przedmiotem regulacji zawartych w ustawie Prawo ochrony środowiska w Dziale VI zatytułowanym "Ochrona przed polami elektromagnetycznymi" (art. 121-126). Nakładają one na prowadzącego instalacje i jej użytkownika obowiązek wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie i zgłaszania ich właściwemu organowi (art. 122a). Nakazują też uwzględniać w ramach państwowego monitoringu środowiska zadania związane z okresowymi badaniami kontrolnymi poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (art. 123) – zob. ww. uchwała NSA z 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22. Końcowo Sąd podkreśla, że zgodnie art. 56 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie, stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 października 2022 r., II SA/Ol 539/22, LEX nr 3431277, CBOSA). Z tych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.