II SA/Rz 1356/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku R.K. o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji uznającej rekultywację po byłym wysypisku śmieci odpadów komunalnych za zakończoną postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.

Sygn. II SA/Rz 1356/17 U Z A S A D N I E N I E W rozpoznawanej sprawie R.K. (dalej: Skarżący), po oddaleniu skargi w sprawie opisanej w sentencji postanowienia, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika adwokata. Argumentując wniosek podał, że sytuacja rodzinna, majątkowa, zdrowotna uniemożliwia mu poniesienie kosztów sądowych oraz kosztów obsługi profesjonalnego pełnomocnika, a skarga (kasacyjna) musi być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika. W związku z tym jest zmuszony do skorzystania z takiej pomocy dla obrony swoich praw, na wydatek tego rodzaju w aktualnej sytuacji go nie stać; nie ma możliwości zarobkowania z uwagi na przebyty zabieg operacyjny. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach Skarżąc podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, dwojgiem dorosłych dzieci i siedemnastoletnim synem. Jako majątek oświadczył dom o pow. 109 m², gospodarstwo rolne o pow. 2,1 ha i 3 budynki gospodarcze, samochód marki Peugeot 307 z 2005 r. podał, że dochodami jego gospodarstwa domowego są świadczenie z KRUS w kwocie 1400 zł oraz wynagrodzenie za pracę żony w wysokości 1800 zł, razem 3200 zł. Jako zobowiązania i stałe wydatki wskazał opłaty za media, koszty leczenia, rehabilitacja, ubezpieczenie majątku. Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje: Instytucja prawa pomocy, uregulowana w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: P.p.s.a.) obejmuje zwolnienie strony postępowania sądowoadministracyjnego od kosztów sądowych oraz możliwość ustanowienia zawodowego pełnomocnika, m.in. adwokata i uzależniona jest od spełnienia przez wnioskodawcę zawartych w przepisach przesłanek do jej przyznania; w przypadku wnioskowania o prawo pomocy w zakresie całkowitym – jak w rozpoznawanej sprawie – strona winna wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i nie ma żadnych obiektywnych możliwości na zdobycie środków z przeznaczeniem na prowadzenie postępowania sądowego (art. 245, art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Powołane we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty, a takie winny być przedłożone skoro strona skarżąca stara się wykazać brak możliwości finansowych, powinny uzasadniać ową wyjątkową sytuację, w której - co należy podkreślić-poniesienie jakichkolwiek kosztów zachwieje sytuacją materialną i bytową strony w takim stopniu, że nie będzie w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. W takim przypadku ciężar dowodu spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Analiza wniosku PPF prowadzi do konkluzji, że Skarżący nie spełnia przesłanek do zastosowania prawa pomocy zarówno w pełnym zakresie, tj. w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika, jak i częściowym, i to w jakiejkolwiek postaci: zwolnienia tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienia zawodowego pełnomocnika w sprawie. Z treści formularza nie wynika, żeby Skarżący nie był w stanie ponieść ciężaru kosztów postępowania związanych z wniesieniem skargi kasacyjnej; dochody gospodarstwa domowego małżonków nie są rażąco niskie, nie została przez Skarżącego wyjaśniona kwestia ewentualnego partycypowania jego dorosłych dzieci w kosztach utrzymania, pomimo deklaracji ich pozostawania we wspólnym gospodarstwie domowym. Nie wyjaśniono, czy gospodarstwo rolne przynosi pożytki i w jakiej wielkości, czy Skarżący pobiera z tego tytułu tzw. dopłaty i w jakiej wysokości. Skarżący bardzo ogólnie powołał się na konieczne wydatki związane z utrzymaniem, nie tylko nie dokumentując ich ponoszenie (faktury), ale także nie deklarując wydatkowanych na nie kwot. Oczywistym jest, że ubiegając się o określone preferencje finansowe konieczne jest nie tylko szczegółowe umotywowanie wniosku, ale również udokumentowanie niektórych faktów, by co najmniej uprawdopodobnić okoliczności na jakie się powołano. W rozpoznawanej zaś sprawie o przyznanie prawa pomocy elementu tego zabrakło; skarżący nie wykazał przesłanek prawa pomocy. Podsumowując należy stwierdzić, że Skarżący nie spełnia koniecznej przesłanki do przyznania prawa pomocy; nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.