II SA/Rz 1345/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. J. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] września 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji") z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], wydaną w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn zm.) - dalej: "K.p.a." oraz art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.) - dalej: "u.p.z.p.". Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: W dniu 24 listopada 2017 r. HK WK zwrócili się do Wójta Gminy [...] o ustalenie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku magazynowo - składowego na działce nr 123 w [...]. Decyzją z dnia [...] marca 2018 r, nr [...] Wójt ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia, jednakże rozstrzygnięcie to zostało uchylone wydaną w postępowaniu odwoławczym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi t instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla budowy budynku magazynowo - składowego w ramach zabudowy zagrodowej w istniejącym gospodarstwie rolnym na działce nr 123 w [...]. Decyzja Wójta została utrzymana w mocy decyzją Kolegium z dnia [...] września 2018 r. nr [...]. Prawomocnym wyrokiem z dnia 22 lutego 2019 r. II SA/Rz 1326/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2019 r. i poprzedzającą ją decyzję Wójta z dnia [...] lipca 2018 r. Sąd stwierdził, że organy obydwu instancji nie wyjaśniły sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego. Nie wiadomo też, z której strony odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę, co w oczywisty sposób uniemożliwia ustalenie, jaka jest szerokość frontu działki, a tym samym, jaka wartość będzie stanowiła trzykrotność tej szerokości. Nieprawidłowość wyznaczenia obszaru analizowanego przekłada się zaś na nieprawidłowość przeprowadzenia analizy. Ponadto w ocenie Sądu ustalenie, że w konkretnym przypadku wyłączone jest spełnienie wymogu dobrego sąsiedztwa wymaga ustalenia w pierwszej kolejności, że zabudowa mieści się w definicji zabudowy zagrodowej, a następnie ustalenia, jaka jest średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w momencie wydawania decyzji w danej gminie. Organy orzekające w sprawie nie dokonały żadnych ustaleń w powyższym zakresie, jednakże w kontrolowanych decyzjach pojawia się pojęcie "siedliska" tożsamego z zabudową zagrodową dla określenia spornej działki, niemniej bez jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie. Stwierdzenie, że wnioskowana inwestycja mieści się w definicji zabudowy zagrodowej, skutkuje natomiast zarówno wyłączeniem wymogu uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na nierolnicze, jak i wyłączeniem warunku spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa z tym, że w tym drugim przypadku organy są obowiązane ustalić, jaka jest średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w miejscowej gminie i czy gospodarstwo inwestora tę powierzchnie przekracza. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku magazynowo - składowego w ramach zabudowy zagrodowej w istniejącym gospodarstwie rolnym wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr 123 w [...]. Organ I instancji podał, że jako front działki objętej wnioskiem "wzięto pod uwagę pierwszy front działki" nr 123 od strony drogi powiatowej zlokalizowane na działce nr 106/1, o szerokości 10,4 m oraz "drugi front działki" od strony drogi gminnej na działce nr 185, o szerokości 14,4 m. Mając na uwadze powyższe wyznaczono granice obszaru analizowanego koncentrycznie w odległości 50 m od terenu działki objętej wnioskiem, w sposób uwidoczniony na mapie stanowiącej załącznik do decyzji. Na podstawie analizy funkcji i cech zabudowy ustalono z kolei, że inwestor posiada gospodarstwo rolne o powierzchni 5,81 ha oraz jest współwłaścicielem gruntu o powierzchni 0,6100 ha. Łącznie posiada gospodarstwo rolne o powierzchni 6,13 ha, przekraczające średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w Gminie [...], wynoszącą 3,16 ha. Teren przeznaczony pod inwestycję uznać zatem należało za zabudowę zagrodową w gospodarstwie rolnym, co z kolei wyklucza konieczność spełnienia warunku "dobrego sąsiedztwa". Wobec zaś złożenia kompletnego wniosku oraz ustalenia, że zostały spełnione pozostałe przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 4 u.p.z.p., obowiązkiem organu było ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia. We wniesionym odwołaniu skarżący zarzucił rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny. Organ I instancji nie dokonał bowiem analizy geodezyjnych materiałów źródłowych, w tym dokumentacji scaleniowej, na okoliczność ustalenia szerokości frontu działki nr 123 i nie zbadał legalności zabudowy na wskazanej nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji nie wskazał na jakiej podstawie ustalono parametry zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, jak również nie wykazano i uzasadniono, że inwestycja stanowić będzie kontynuację zabudowy istniejące na działkach sąsiednich. Przyjęcie dwóch frontów działki skutkowało zaś wyznaczeniem trzech linii zabudowy, co w ocenie odwołującego się jest niezgodne z przepisami art, 61 ust. 1 u.p.z.p. Niezależnie od powyższego skarżący zarzucił nieuwzględnienie wykładni przepisów prawa wyrażonej w prawomocnym wyroku WSA w Rzeszowie, nie wskazując jednakże na czym konkretnie naruszenie to miało polegać. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji wydał kwestionowane rozstrzygniecie w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny sprawy, znajdujący potwierdzenie w materiałach znajdujących się w aktach administracyjnych. Zarzuty odwołania jak podało ogólnikowo Kolegium - nie znajdują potwierdzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, JJ wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 15 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; art. 6 K.p.a. poprzez niezasadną odmowę realizacji wniosków dowodowych skarżącego; art. 8 K.p.a. poprzez brak kontroli ostatecznych decyzji w operacie ewidencji gruntów i budynków; art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezawiadomienie stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem zaskarżonej decyzji; art. 7, art. 7b, art. 8, art. 9, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, skutkujące błędnym rozstrzygnięciem, a także wadliwym uzasadnieniem zaskarżonej decyzji; art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie pomimo że powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z zabudową nie zagrodową nie przekracza średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w gminie, jak również poprzez brak weryfikacji danych w ewidencji gruntów i budynków oraz dokumentów źródłowych dla operatu ewidencyjnego; art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że określenie granic terenu objętego wnioskiem nie należy utożsamiać z istniejącymi granicami prawnymi nieruchomości; art. 61 ust. 4 u.p.z.p. poprzez błędne określenie granic terenu, który nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze; art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej: "P.p.s.a.", poprzez niezastosowanie się do ocen prawnych i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 lutego 2019 r. II SA/Rz 1326/18. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Zgodnie z art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje ponadto art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, zasadniczo z przyczyn, które Sąd był zobligowany wziąć pod uwagę z urzędu. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], wydaną w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. statuuje zasadę dobrego sąsiedztwa, zwaną także zasadą podobieństwa (kontynuacji). Przystępując do ustalenia, czy możliwe jest ustalenie dla danego zamierzenia warunków zabudowy, należy dokonać analizy i ustalić, czy zabudowa na terenie sąsiadującym z terenem, na którym inwestor zamierza zrealizować nową zabudowę, jest taka, że sposób wykonania tej zabudowy pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Zasada dobrego sąsiedztwa powinna być przy tym interpretowana urbanistycznie, gdyż jej celem jest zachowanie ładu urbanistycznego (zob. wyrok NSA z 21 listopada 2012 r., II OSK 984/11; dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wynika, że działka sąsiednia ma być dostępna z tej samej drogi publicznej. Wymaga podkreślenia, że organy właściwe w sprawie ustalenia warunków zabudowy pozostają związane wnioskiem inwestora i mogą ustalić warunki zabudowy tylko w zakresie określonym we wniosku. Niedopuszczalne jest niejako odczytywanie woli inwestora w sytuacji, gdy wniosek nie czyni zadość wymaganiom formalnym, względnie gdy przedstawiony przez inwestora proponowany sposób zakonspirowania nieruchomości jest nieczytelny w kontekście ustalenia przez organ zakresu planowanej inwestycji. W takim wypadku organ powinien wezwać inwestora do uzupełnienia braków formalnych pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z art. 52 ust. 1 i 2 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Wymagania formalne wniosku o ustalenie warunków zabudowy określone zostały w art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 § 1 u.p.z.p. Stosownie do wskazanej regulacji wniosek winien zawierać m.in. określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać (art. 52 ust. 2 pkt 1), charakterystykę inwestycji obejmującą określenie infrastruktury technicznej (art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a) u.p.z.p.) oraz określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej (art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b) u.p.z.p,). Nie ulega wątpliwości, że określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu musi obejmować określenie frontu działki w rozumieniu § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Stosownie do ww. regulacji, pod pojęciem frontu działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Wskazanie frontu działki przez inwestora we wniosku jest warunkiem koniecznym poprawnego przeprowadzenia analizy funkcji i cech zabudowy, umożlwiającej ustalenie, czy objęta wnioskiem inwestycja spełnia warunek dobrego sąsiedztwa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Na podstawie frontu działki organ ustala bowiem granice obszaru analizowanego, który powinien wynosić co do zasady trzykrotność szerokości frontu działki (§ 3 ust. 2 rozporządzenia) oraz wyznacza nieprzekraczalną linię zabudowy (§ 4 rozporządzenia). Celem ustalenia obowiązujących linii zabudowy jest zagwarantowanie zachowania stosownej odległości budynku od pasa drogowego, wobec czego obowiązującą linię nowej zabudowy wyznacza się zawsze od strony drogi publicznej. Terminowi "obowiązująca linia zabudowy" użytemu w § 4 rozporządzenia nie można bowiem nadawać innego znaczenia, niż to, które wynika z treści powołanych przepisów (por. wyrok NSA z dnia 19 marca 2015 r. II OSK 1987/13; wyrok WSA w Poznaniu z 6 lipca 2016 r. II SA/Po 329/16; wyrok WSA w Krakowie z 12 września 2016 r. II SA/Kr 1281/14; wyrok WSA w Rzeszowie z 17 stycznia 2017 r. II SA/Rz 735/16; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił ponadto w wyroku z 19 marca 2015 r. II OSK 1987/13, że "definicja pojęcia frontu działki wskazuje, że działka inwestycyjna (odpowiednio teren inwestycyjny) może mieć jedynie jeden front. Nie wyklucza to jednak tego, że teren inwestycyjny może przylegać do więcej niż jednej drogi, przy czym linie styczności z tymi innymi drogami nie stanowią frontu działki, O zakwalifikowaniu granicy działki jako frontu decyduje nie samo przyleganie do drogi, lecz skomunikowanie terenu inwestycyjnego z ową drogą. Jeżeli lokalizacja planowanego budynku przewidywana jest na terenie inwestycyjnym, który graniczy z dwóch stron z pasami dróg publicznych, nie tylko dopuszczalne, ale konieczne jest ustalenie linii zabudowy dla obydwu stron". Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. We wniosku inwestora z dnia 24 listopada 2017 r. nie wskazano obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać oraz projektowanego zagospodarowania terenu, obejmującego m.in. dojścia i dojazdy do planowanego budynku. W analizie urbanistycznej z dnia 24 maja 2019 r. na załączniku graficznym również brak jest wskazania w którym miejscu odbywać się będzie zjazd z drogi publicznej na działkę nr 123 w [...]. Autor analizy w części opisowej (pkt 1.1 i 1.2 analizy) wskazał, że ustalając obszar analizowany wzięto pod uwagę "pierwszy front działki" oraz "drugi front działki", jako że działka nr 123 od strony północnej graniczy z działką nr 106/1 zabudowaną drogą publiczną powiatową, a od strony południowej graniczy z działką nr 185, zabudowaną publiczną droga gminną. Założenie to jest niezgodne z przepisem § 3 ust. 2 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia, który jak już wskazano, na potrzeby rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy wymaga wskazania jednego frontu działki. Brak wskazania, z której ze wskazanych dróg publicznych będzie odbywać się główny wjazd na działkę oraz określenia we wniosku planowanego sposobu zagospodarowania terenu m.in. dojazdu i dojścia do budynku, uniemożliwia ustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w sposób, w jaki dokonał tego organ l instancji, przy aprobacie organu odwoławczego. Co nie mniej istotne, z załącznika graficznego do decyzji organu i instancji wynika, że nieprzekraczalna linia zabudowy została wyznaczona z trzech stron działki nr 123 - od strony północnej i południowej oraz od strony zachodniej. W analizie funkcji i cech zabudowy wskazano zaś (pkt 4.1 analizy), że nieprzekraczalną linię zabudowy od strony zachodniej wyznaczono w odległości 2 m od granicy z drogą publiczną gminną na działce nr 120. Wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy jest zaś pochodną ustalenia frontu działki objętej wnioskiem, a front działki - w świetle § 2 pkt 5 rozporządzenia - z ustaleniem, części działki budowlanej, która przylega do drogi i z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Takich ustaleń nie dokonano w opisywanej sprawie, przy czym na konieczność ustalenia z której strony odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę Sąd zwraca uwagę już w prawomocnym wyroku z dnia z dnia 22 lutego 2019 r. II SA/Rz 1326/18. Brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie stanowi zatem naruszenie art. 153 P.p.s.a. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Kolegium winno przeanalizować dokumenty znajdujące się w aktach sprawy pod kątem weryfikacji prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji. Tymczasem w aktach sprawy oraz uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest dowodów, że Kolegium podjęło chociażby próbę merytorycznej weryfikacji stanowiska organu I instancji. Rzeczą organu odwoławczego jest wprawdzie przede wszystkim ponowne rozpatrzenie sprawy administracyjnej i wydanie rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym (art. 138 § 1 K.p.a.), jednakże po uprzednim przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego umożlwiającego weryfikację stanowiska organu I instancji i będącego realizacją zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.). Poza ogólnymi uwagami do przepisów u.p.z.p. uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera jakiegokolwiek odniesienia się zarówno do nieprawidłowości dostrzeżonych przez Sąd, jak i kwestii podnoszonych przez skarżącego. Brak jest również jakiegokolwiek wskazania przesłanek, którymi kierował się organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję, w tym dlaczego organ odwoławczy uznał za spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 u.p.z.p. Mając na uwadze Sąd stwierdza, że zaakceptowanie przez organ odwoławczy błędnego ustalenia frontu działki objętej wnioskiem, prowadzącego do wadliwego ustalenia obszaru analizowanego oraz nieprzekraczalnej linii zabudowy stanowiło naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z § 3 ust. 2 i § 4 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia w zw. z art. 153 P.p.s.a, Wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, uniemożliwiające odczytanie toku rozumowania organu odwoławczego prowadzącego do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, stanowiło zaś naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. Powyższe naruszenia miały wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziły do wadliwego ustalania dwóch frontów działki oraz trzech nieprzekraczalnych linii zabudowy, przy niewykazaniu, że w opisywanej sprawie zachodzi taka konieczność. Okoliczność ta obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Na zasądzone koszty złożyły się: wpis od skargi (500 zł). W ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy rozważy uzupełnienie materiałów dowodowych znajdujących się w aktach sprawy w trybie art. 136 K.p.a., w kierunku zgodnym ze wskazaniami wynikającymi z niniejszego uzasadnienia oraz mając na uwadze wskazania wynikające z uzasadnienia wyroku z dnia 22 lutego 2019 r. Il SA/Rz 1326/18, a następnie wyda i należycie uzasadni decyzję.