II SA/Rz 1307/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ WSA Magdalena Józefczyk Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala-

II SA/Rz 1307/17 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi M.P. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. Nr [...] znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M.B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na działce nr ew. 2320, położonej w obrębie 001 [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji Starosta [...] wskazał, że przedłożony do zatwierdzenia projekt spełnia wymagania określone przepisem art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, ze zm. - w skrócie "P.b."), a wnioskodawczyni przedłożyła komplet wymaganych dokumentów. W trakcie postępowania kilkukrotnie swoje zastrzeżenia wnosiła właścicielka sąsiedniej działki nr ew. 2319, M.P. Odnosząc się do podniesionych uwag organ stwierdził, że po dokonaniu stosownych uzupełnień projekt spełnia wymagania dotyczące formy i zakresu. Przedłożona analiza zacienienia wykazała zgodność w tym zakresie z przepisami prawa. Z uwagi na fakt, że przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, kwestie zaburzenia cyrkulacji powietrza, jego zanieczyszczenia, pylenia czy zapachu w związku z lokalizacją budynku nie były przedmiotem oceny organu na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ wyjaśnił też, że kwestionowanie zasadności wydanych przez Burmistrza [...] warunków technicznych przyłączenia do sieci wodociągowej czy kanalizacyjnej nie leży w jego gestii, podobnie jak badanie autentyczności podpisu na złożonym pełnomocnictwie. Podnoszony zaś zarzut odnoszący się do czytelności projektu budowlanego został przez inwestora skorygowany w ramach uzupełnienia do postanowienia z dnia [...] maja 2017 r. znak [...]. W odwołaniu od tej decyzji M.P. zarzuciła naruszenie przepisów prawa, w tym przepisów ochrony pożarowej oraz interesu społecznego. Wskazała na szereg nieprawidłowości - np. błędnie sporządzoną analizę sposobu odprowadzenia wód opadowych, zawyżenie powierzchni terenu biologicznie czynnego, błędne wyliczenie powierzchni zabudowy, nieprecyzyjne sporządzenie analizy zacienienia - oraz niewłaściwie ustalony i zbyt ogólnikowo przedstawiony stan faktyczny. W ocenie odwołującej powstanie planowanej inwestycji zakłóci korzystanie z nieruchomości i odwołującej ponad przeciętną miarę, co stanowi ingerencję w jej prawo własności. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2017 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wyjaśnił, że sporna inwestycja jest zgodna z ustaleniami ostatecznej decyzji Burmistrza [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2015 r. znak [...]. Zachowana została nieprzekraczalna linia zabudowy oraz podstawowe parametry budynku. Miejsca parkingowe zostały zlokalizowane w istniejącym ciągu miejsc postojowych przy ul. [...], a budynek został zlokalizowany w granicy z działkami sąsiednimi nr ew. 2318 i 2321, co dopuszczają ustalenia w/w decyzji o warunkach zabudowy. Według projektu ściany budynku usytuowane w granicy z w/w działkami stanowią ściany oddzielenia przeciwpożarowego spełniające wymogi § 235 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. W sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422). Ekspertyza techniczna wykazała brak przeciwwskazań do posadowienia nowoprojektowanego budynku mieszkalnego względem zabudowań istniejących w bezpośrednim sąsiedztwie, a także brak zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi w następstwie wzniesienia planowanego budynku. Odpowiadając na zarzut dotyczący zacienienia działki nr ew. 2319 organ wyjaśnił, że żadne przepisy prawa budowlanego nie uzależniają wydania pozwolenia na budowę od wpływu planowanego przedsięwzięcia na naświetlenie nieruchomości sąsiedniej. Organ podkreślił, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a jej realizacja nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dla zamierzonej inwestycji zaprojektowano przyłącze kanalizacyjne, przyłącze wodociągowe i elektryczne. Wody opadowe odprowadzane będą z połaci dachowych budynku za pomocą rynien i rur spustowych na teren działki. Przepustowość gruntu jest wysoka co zapobiegnie zalaniu działek sąsiednich wodami opadowymi. Organ wyjaśnił również, że obawy odwołującej dotyczące zakłócenia korzystania z jej nieruchomości ponad przeciętną miarę są przedwczesne i nie znajdują uzasadnienia w zebranym materialne dowodowym. Odnosząc się do zarzutu, że realizacja planowanej inwestycji spowoduje stratę wartości należącej do odwołującej się działki, organ zauważył, że kwestie te należą do prawa cywilnego i nie jest władny do ich rozstrzygania. Wskazał również, że zgodnie z zapisem art. 28b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1629 z późn. zm.) nie było konieczności dokonywania uzgodnienia w zakładzie uzgodnień dokumentacji projektowej. Według projektu budowlanego, zamierzona inwestycja nie pozbawi odwołującej dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, a także nie ograniczy dotychczasowego sposobu użytkowania budynków ani działki. W ocenie organu dołączone do wniosku pełnomocnictwo jest odpowiednie do rodzaju prowadzonego postępowania i nie było podstaw do jego kwestionowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie M.P. zarzuciła, że projekt budowlany zawiera w dalszym ciągu wiele nieprawidłowości, a sama decyzja Wojewody [...] zawiera błędy i jest powieleniem decyzji Starosty [...]. Zarzuciła, że według decyzji Wojewody [...] powierzchnia biologicznie czynna nieruchomości ma 25,93 m2 , gdy tymczasem według dołączonej do projektu analizy odprowadzania wód opadowych powierzchnia ta wynosi 38,90 m2. Podobnie wskazana w decyzji organu II instancji powierzchnia terenu utwardzanego wynosi 20,59 m2, zaś według w/w analizy jest to 7,62 m2. Zdaniem skarżącej organ błędnie zinterpretował przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, bowiem jeżeli projektowane przyłącze wodociągowe przebiega przez teren miejski, wówczas każdorazowo projekt tego przyłącza musi być uzgodniony w zakładzie uzgodnień dokumentacji projektowej. W ocenie skarżącej warunki podłączenia przyłącza do sieci wodociągowej dla nieruchomości nr ew. 2320 są sprzeczne z obowiązującymi normami, które jednoznacznie określają minimalne odległości uzbrojenia podziemnego od istniejącej zabudowy, jak również minimalne odległości tego uzbrojenia względem siebie. Jej zdaniem osoba wydająca powyższe warunki nie wzięła pod uwagę kolizji projektowanego przyłącza z przyłączem wodociągowym do budynku na działce nr ew. 2319 od strony Placu [...] oraz kolizji z siecią kanalizacji sanitarnej przebiegającej w drodze gminnej nr ew. 2321 o szerokości około 1,5 m. W sporządzonej analizie sposobu odprowadzania wód opadowych nieprawidłowo przyjęto powierzchnię dachu 45,5 m, co jest wielkością mocno zaniżoną. Nie jest również prawdą, że analizowany teren nie posiada spadku. Zdaniem skarżącej woda będzie spływała w kierunku jej działki. W w/w analizie nieprawidłowo wyznaczono także wskaźnik intensywności zabudowy na 49,43%, gdy tymczasem według skarżącej faktycznie wynosi on 1,04%. Skarżąca podniosła, że nie przeprowadzono żadnych badań geotechnicznych w celu określenia faktycznych warunków gruntowo-wodnych. Również kwestia nasłonecznienia i zacienienia budynku na działce nr 2319 nie została prawidłowo i należycie wyjaśniona. W ocenie skarżącej część podnoszonych przez nią zarzutów została przez organy całkowicie zignorowana, a wyjaśnienia zawarte w obu decyzjach są ogólnikowe i sprowadzają się głównie do zacytowania przepisów. Zastrzeżenia skarżącej budzi również wzajemne usytuowanie budynków na działkach nr ew. 2319 i 2320. Usytuowanie projektowanego budynku o wysokości ponad 7 m w tak niewielkiej odległości od budynku na działce nr 2319 zaburzy całkowicie cyrkulację powietrza, zwiększy jego zanieczyszczenie i pozbawi światła słonecznego w pomieszczeniach dziennego pobytu. Zagęszczenie zabudowy może powodować ryzyko rozprzestrzeniania się ognia. Planowana inwestycja zakłóci skarżącej korzystanie z własnej nieruchomości ponad przeciętną miarę oraz spowoduje zmniejszenie jej wartości rynkowej. Zdaniem skarżącej brak jest również precyzyjnych wymiarów elewacji południowej i północnej, a rzuty przedstawiają inną szerokość schodów, niż określona w planie zagospodarowania działki. M.P. domaga się także wyjaśnienia na jakiej podstawie wejście na nieruchomość nr 2320 zostało zlokalizowane w granicy działek nr 2319 i 2320. Według skarżącej podane w załączonej dokumentacji miejsce zamieszkania inwestorki jest niezgodne ze stanem faktycznym, bowiem na stałe mieszka ona poza granicami kraju, zaś na działce nr 2320 od 2014 r. nie istnieją żadne zabudowania. W jej odczuciu kwestia ta nie została przez organy dostatecznie wyjaśniona. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.) - zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatnio cytowanej ustawie. W przypadku zaskarżenia decyzji Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. do jej uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - lub do stwierdzenia nieważności takiej decyzji, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd wskazanych wyżej wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o oddaleniu skargi. Przedmiotem kontroli jest decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Przepisy art. 28, art. 32 ust. 1 - 4a), art. 33 ust. 1 - 3, art. 34 ust. 1 - 4 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332, ze zm.- "P.b.") określają szereg warunków, jakie powinien spełnić inwestor aby zyskać tego rodzaju decyzję. Konstrukcja przepisów prawa materialnego wskazuje, że decyzja w sprawie pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego; przeciwnie -jest decyzją związaną. Oznacza to, że jeżeli inwestor nie spełnił określonych prawem wymogów, nie może zostać wydane rozstrzygnięcie uwzględniające jego wniosek o pozwolenie na budowę, natomiast jeśli spełnił wszystkie warunki - organ ma obowiązek wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Szczegółowemu sprawdzeniu przez organ podlega, zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, projekt budowlany pod względem kompletności i wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a także zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, z wymaganiami ochrony środowiska, jak również projekt zagospodarowania działki lub terenu pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. Materiał dowodowy zgromadzony przez organ w rozpoznawanej sprawie wskazuje, że inwestorka M.B. spełniła wymogi określone w ww. przepisach ustawy Prawo budowlane, w tym w przepisach wykonawczych. Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. 2320 w [...] dołączyła wymagany projekt architektoniczno- budowlany sporządzony przez osobę posiadającą stosowne kwalifikacje w dziedzinie budownictwa, który po uzupełnieniu organ uznał za kompletny pod względem treści oraz formy. Założenia projektu, obrazujące sposób realizacji inwestycji, są zgodne z wymaganiami określonymi w decyzji ustalającej warunki zabudowy terenu, jaką stanowi decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...], utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...]. Ostatnia z wymienionych decyzji była przedmiotem skargi M.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, która to skarga wyrokiem tego Sądu z dnia 23 września 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1705/15 została oddalona wobec braku stwierdzenia naruszeń prawa. Do projektu inwestorka dołączyła wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz komplet opinii i uzgodnień, w tym decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2017 r. zezwalającą na realizację wskazanej w projekcie budowlanym inwestycji na terenie układu urbanistyczno-architektoniczno-kraj obrazowego Zaklikowa, wpisanego do rejestru zabytków. Podkreślić należy, że planowana inwestycja ma powstać w zwartej zabudowie, w granicy z działkami nr 2321 oraz 2318, przylegając ścianą do budynków na tej działce i ze ścianami oddzielenia przeciwpożarowego od strony tych działek, a także w odległości 4,30 m od granicy z działką skarżącej nr 2319 i 9,40 m od budynku mieszkalnego zlokalizowanego na tej działce. Wobec takiej lokalizacji istotne znaczenie ma treść § 206 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., stanowiącego, że w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5 (wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego), budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniająca oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. W rozpoznawanej sprawie taka ekspertyza techniczna, po nałożeniu przez organ I instancji obowiązku uzupełnienia dokumentacji (postanowienie z dnia 10 maja 2017 r.), została dołączona wraz z fotografiami. Wynika z niej, że istniejący na działce nr 2318 budynek w pełni nadaje się do wykonania planowanej budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego jako przylegającego, a inwestycja nie powoduje zagrożenia życia i zdrowia ludzi, a także bezpieczeństwa konstrukcji analizowanego obiektu. Należy zgodzić się z organami, że planowana inwestycja spełnia warunki wynikające z przepisów technicznych - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422) - § 12, § 13, § 60 oraz § 271- 273. Kwestia ta została obszernie omówiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a szczegółowe wywody organu w tym zakresie znajdują oparcie w projekcie architektoniczno-budowlanym i decyzji o warunkach zabudowy. Także związana ze sprawą usytuowania planowanej inwestycji na działce 2320 kwestia zacieniania budynku mieszkalnego na działce 2319 została przez organ prawidłowo oceniona. Badanie dołączonej przez inwestorkę a sporządzonej przez projektanta "analizy zacieniania budynku mieszkalnego na działce 2319 przez projektowany budynek na działce 2320" prowadzi do wniosku, że wbrew zarzutom skargi analiza ta została wykonana prawidłowo, w oparciu o § 60 ust. 1 rozporządzenia, a projektowany budynek spełnia wymogi zarówno w zakresie zapewnienia naturalnego oświetlenia budynkowi na działce 2319 (§ 13), jak i jego zacieniania (§ 60). W rozpoznawanej sprawie, przy założeniu wynikającej z projektu odległości pomiędzy budynkami na działce 2319 i 2320 - 9,4 m maksymalna wysokość projektowanego budynku, obliczona zgodnie z § 13 rozporządzenia wynosić może do 10,5 m, a wysokość projektowanego budynku ma 7,3 m. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdza, że nie mogły one odnieść zamierzonego rezultatu. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6 P..b obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie wszystkie jednakże interesy osób trzecich podlegają ochronie; chronione są wyłącznie interesy prawne, nie zaś interesy jedynie faktyczne. Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Naruszenie interesu prawnego rozumiane jest jako naruszenie konkretnych norm prawa materialnego, obowiązujących w procesie inwestycyjnym (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1492/98). Zarzuty dotyczące szeregu utrudnień dla otoczenia w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji nie mogą być prawnie skuteczne, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżącej, a nie interesu prawnego, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Podkreślenia wymaga, że w zasadzie każda inwestycja realizowana w bliskim sąsiedztwie, zwłaszcza w zabudowie miejskiej, powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Nie można jednak w każdym wypadku stawiać skutecznego zarzutu, iż wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nie może naruszać prawa inwestora, wynikającego z art. 4 P.b.(por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15.09.2017 r, VII SA/Wa 2175/16, Lex Nr 2373395). Skoro w ramach określonych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane obowiązków organy obu instancji ustaliły, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a Sąd uznał te ustalenia za prawidłowe, nie naruszające prawa, brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 .P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.