II SA/Rz 1297/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2020 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - skargę oddala -

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Burmistrz Miasta [...] ustalił na rzecz A. sp. z o.o. z/s w [...], lokalizację inwestycji celu publicznego p.n. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu "[...]" na części działki nr 4693 położonej przy ul. [...]. Jak wynika z adnotacji dokonanej na egzemplarzu decyzji znajdującym się w nadesłanych aktach administracyjnych, rozstrzygnięcie powyższe stało się ostateczne z dniem 2 października 2015 r. Wnioskiem z dnia 1 marca 2016 r. MS zwrócił się do Burmistrza Miasta [...] o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn zm.) – dalej: "k.p.a.". Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], Burmistrz Miasta [...] wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wnioskiem z dnia 22 marca 2016 r. MS zwrócił się, na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., o wstrzymanie wykonania objętej wnioskiem o wznowienie ostatecznej decyzji Burmistrz Miasta [...]. Zdaniem wnioskodawcy, w opisywanej sprawie zachodzi duże prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym, z uwagi na wady postępowania administracyjnego wykazane we wniosku o wznowienie oraz z uwagi na nowe dowody przedstawione przez stronę. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 123 § 1 i 2 oraz art. 152 § 2 k.p.a., Burmistrz Miasta [...] odmówił wstrzymania wykonania własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...]. Organ I instancji uznał, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji, o których mowa w art. 152 k.p.a. Ponadto, wbrew twierdzeniom strony, dokumentacja formalnoprawna stanowiąca podstawę do wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. nie potwierdza istnienia osuwisk. W Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. oraz w obowiązującym Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] dnia [...] października 2001 r., na terenie miasta [...] nie ma udokumentowanych osuwisk, które mają założoną i zarejestrowaną kartę osuwiska. Na terenie działki, na której ma być zlokalizowana inwestycja, znajdują się natomiast pozostałości po dawnej cegielni. W tej sytuacji organ I instancji uznał, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem MS w świetle przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został zawiadomiony obwieszczeniem o wszczęciu postępowania administracyjnego i o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, które były wywieszone na słupach ogłoszeniowych w pobliżu miejsca inwestycji i we wsi Wysoka oraz na stronach BIP Miasta [...] i BIP Gminy [...]. Organ zauważył, że nawet w przypadku gdy istnieje przesłanka uprawniająca organ do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, nie stanowi ona automatycznie podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Z art. 152 k.p.a. wynika bowiem, że organ wstrzymuje wykonanie decyzji tylko w przypadku, gdy okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Przepis ten stanowi o wstrzymaniu wykonalności a nie skuteczności decyzji. Decyzja administracyjna pozostaje w obrocie prawnym do czasu jej wyeliminowania z obrotu prawnego i nie można wstrzymać jej skuteczności. Organ zwrócił także uwagę, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją na mocy której możliwa jest lokalizacja inwestycji, dlatego wstrzymanie wykonania takiej decyzji winno być stosowane jako środek ostateczny. MS wniósł zażalenie na to postanowienie, zarzucając naruszenie art. 152 § 1 k.p.a. W ocenie wnioskodawcy przedstawione przez niego okoliczności i dowody mogą spowodować uchylenie spornej decyzji Burmistrza gdyż wykazał, że brak było wymaganego prawem zawiadomienia stron o toczącym się postępowaniu, w szczególności poprzez brak umieszczenia stosownego obwieszczenia na stronie internetowej BIP Gminy [...] oraz przez zbyt krótkie wywieszenie obwieszczenia w Urzędzie Miasta [...] tj. przez 13 dni, a także poprzez wykazanie, że na terenie przeznaczonym pod inwestycję celu publicznego znajdują się osuwiska. Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 123 i art. 152 k.p.a., uchyliło zaskarżone postanowienie (pkt 1) oraz wstrzymało wykonalność decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] (pkt 2). Kolegium uznało, że postanowienie organu I instancji zapadło niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ odwoławczy zauważył, że moc obowiązującą utraciły zapisy MPZP Miasta [...], a nowe nie zostały uchwalone, jednak okoliczność ta, zdaniem organu odwoławczego, nie pozwala na całkowite pominięcie innych dowodów podnoszonych w sprawie, wskazujących na możliwość wystąpienia jakiegokolwiek zagrożenia zarówno dla planowanej inwestycji, jak i dla okolicznych mieszkańców i osób trzecich. Tym bardziej, że obwieszczenie o wydaniu decyzji zostało w Urzędzie Miasta [...] wywieszone w dniach od 8 lipca 2015 r. do 21 lipca 2015 r., tj. przez okres 13 dni. Strona nie została zatem prawidłowo powiadomiona o toczącym się postępowania i została pozbawiona możliwości obrony swoich praw. Kolegium wskazało, że do zastosowania art. 152 § 1 k.p.a. wystarczy wskazanie na wystąpienie przesłanki prawdopodobieństwa bez względu na jej stopień. Nadto określenie "prawdopodobieństwa" winno być traktowane jako wniosek wynikający ze zbadanych rzetelnie okoliczności sprawy. Tymczasem jak wynika z akt sprawy, organ I instancji dysponował wyłącznie dokumentacją złożoną przez inwestora, czyli stronę postępowania bezpośrednio zainteresowaną pozytywnym wynikiem postępowania, a nadto jest to dokumentacja sporządzona 15 lat temu. W ocenie organu odwoławczego, powyższe budzi uzasadnione wątpliwości czy dokumentacja ta jest na tyle aktualna, że pozwala w tak trudnym terenie wydać decyzję zgodnie z wnioskiem inwestora. Na przestrzeni tak długiego okresu - od powstania dokumentów, na które powołuje się organ I instancji, mogły powstać osuwiska, zwłaszcza, że planowana stacja bazowa telefonii komórkowej położona jest w pobliżu pionowej skarpy o nachyleniu około 45°. Ostatnia dokumentacja, jaką posiadał organ, sporządzona została w 2001 r. Kolegium zwróciło uwagę, że koniecznym jest rozważenie czy teren nie powinien zostać ponownie zbadany pod kątem występowania osuwisk czy innych zagrożeń dla okolicznych mieszkańców i osób trzecich. Burmistrz Miasta [...] wydając decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 r. nie wziął tych okoliczności pod uwagę. W ocenie organu odwoławczego, samo ulokowanie stacji bazowej blisko znacznych spadków terenów nasuwa wniosek, że na działce nr 4693 w [...] i nieruchomościach pobliskich mogą występować albo już występują osuwiska. To z kolei oznacza, że w opisywanej sprawie zaistniały okoliczności wskazujące na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, złożonej na to postanowienie A. sp. z o.o. z/s w [...] wniosła o jego uchylenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 152 § 1 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 8 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm.) oraz art. 49 oraz art. 145 pkt. 4 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i nieuwzględnienie, że postanowienie organu I instancji zapadło we wznowionym postępowaniu m.in. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skoro od chwili orzekania przez organ odwoławczy nastąpił upływ niemalże 12 miesięcy od dnia doręczenia decyzji stosownie do art. 49 k.p.a., to nie istniało prawdopodobieństwo uchylenia ww. ostatecznej decyzji Burmistrza we wznowionym postępowaniu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; 2. art. 152 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 5 oraz 148 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż wnioskodawca przedstawił przed upływem 1 miesiąca od dnia dowiedzenia się o nich, jakiekolwiek nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. i nieznane organowi I instancji, które pomimo wznowienia postępowania wskazują na prawdopodobieństwo jej uchylenia; 3. art. 138 § 2 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie, pomimo że biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy i przeszkodę z dniem 17 września 2016 r. w dalszym prowadzeniu postępowania wznowieniowego wynikającą z art. 53 ust. 8 w zw. z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 49 oraz art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jak również brak przyczyn uzasadniających jej uchylenie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., na dzień orzekania przez organ II instancji zasadne było utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, wobec braku prawdopodobieństwa uchylenia ostatecznej decyzji będącej przedmiotem wznowionego postępowania; 4. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 151 § 2 w zw. z art. 152 § 1 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 8 i art. 53 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 49 in fine, art. 145 § 1 pkt 4 i 5 oraz art. 148 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku należytego zbadania materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, a w szczególności: – niedostrzeżenie istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, jaką jest upływ z dniem 17 września 2016 r. okresu 12 miesięcy od dnia doręczenia decyzji będącej przedmiotem wznowionego postępowania, co obligowało organ II instancji do wydania postanowieniu o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji, wobec braku jakiegokolwiek prawdopodobieństwa uchylenia decyzji będącej przedmiotem wznowionego postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; – całkowicie błędne ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy w zakresie dat dokonania przez organ I instancji doręczenia w sposób przewidziany art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art 49 in fine k.p.a. poprzez całkowicie niezrozumiałe wskazanie, że stosowne obwieszczenie wywieszone było w Urzędzie Miasta [...] w dniach [8-21 lipca 2015 r. podczas gdy ostateczna decyzja wydana została w dniu 31 sierpnia 2015 r., a ze sprawy jasno wynika, iż jej doręczenie w drodze obwieszczenia nastąpiło w dniu 17 września 2015 r.; – brak dokonania samodzielnych ustaleń pozwalających na dojście do przekonania, iż podniesione przez wnioskodawcę okoliczności faktyczne mogą uprawdopodobnić uchylenie decyzji będącej przedmiotem wznowionego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.; 5. art. 107 § 3 oraz art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności: – niezrozumiałe nakazanie organowi I instancji badania prawdopodobieństwa wystąpienia przesłanki z art. 152 § 1 k.p.a. w kontekście możliwych ograniczeń dla ustalenia lokalizacji inwestycji objętej ostateczną decyzją Burmistrza Miasta [...] z 31 sierpnia 2015 r. wynikających z rzekomego istnienia osuwisk, których istnienia nie potwierdza obowiązujące studium zagospodarowania przestrzennego ani prowadzony przez Starostę Powiatu [...] rejestr osuwisk; – brak jakiegokolwiek uzasadnienia dla stwierdzonego przez organ prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w szczególności w sytuacji, w której inicjujący wznowienie postępowania nie wykazał zgłoszenia wniosku terminie 1 miesiąca od dnia dowiedzenia się o istnieniu rzekomych osuwisk; – powiązania rzekomego zagrożenia dla planowanej inwestycji oraz okolicznych mieszkańców z okolicznościami wskazanymi powyżej, jak również z błędnie ustalonymi terminami doręczenia decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r.; – niezrozumiałe dywagacje na temat oparcia decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. o dokumentację złożoną przez stronę skarżącą pochodzącą rzekomo sprzed 15 lat, podczas gdy taka dokumentacja nie była składana, a co więcej - 15 lat temu niczego takiego nie zlecała, gdyż nie była zainteresowana przedmiotową inwestycją. Konieczne dla realizacji inwestycji badania geologiczne zostały zlecone dopiero na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę; – wyraźnego wskazania w uzasadnieniu, iż wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. jest konieczne, jako że chodzi o lokalizację inwestycji budzącej "wiele kontrowersji i wątpliwości wśród lokalnej społeczności", bez jednoczesnego wskazania, jak ta okoliczność może przekładać się na konieczność zastosowania art. 152 § 1 k.p.a.; 6. art. 16 k.p.a. poprzez niezastosowanie i wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, w sytuacji gdy decyzja ta korzysta z ochrony jako decyzja ostateczna i uniemożliwienie jej wykonania w sytuacji braku prawdopodobieństwa jej uchylenia we wznowionym postępowaniu co rażąco narusza przepisy prawa i interes skarżącej; 7. art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. poprzez brak działania w granicach i na podstawie prawa oraz prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufanie do organów władzy a także naruszenie art. 12 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie; 8. art. 53 ust. 8 u.p.z.p. w zw. z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 49 in fine k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] sierpnia 2015 r. pomimo, iż z upływem terminu wynikającego z tego przepisu, tj. z dniem 17 września 2016 r., wobec braku przesłanek uzasadniających uchylenie ww. decyzji w postępowaniu wszczętym w trybie przewidzianym art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - zaistniał bezwzględny zakaz uchylenia ww. ostatecznej decyzji we wznowionym postępowaniu - a więc na dzień orzekania przez organ II instancji nie istniało jakiekolwiek prawdopodobieństwo jej uchylenia uzasadniające wstrzymanie jej wykonania; 9. art. 52 ust. 3 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie błędne uznanie, iż organ prowadzący wznowione postępowanie winien uzależnić wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od wykazania nieistnienia osuwisk, których istnienie nie wynika ani z obowiązujących aktów prawa miejscowego, ani z obowiązującego studium zagospodarowania przestrzennego, dla których nie jest, założona ani zarejestrowana karta osuwiska, a nadto istnienie których nie zostało w żaden sposób wykazane na etapie wznowionego postępowania przez podmiot je inicjujący - co sprowadza się do żądania od inwestora wnioskującego o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego od spełnienia warunków nieprzewidzianych przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie z dnia 26 stycznia 2017 r., stanowiącym odpowiedź na skargę, MS wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 30 maja 2017 r. II SA/Rz 1759/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Sąd uznał, że wątpliwości budzi terminowość wniesienia zażalenia w wyniku rozpatrzenia, którego zostało wydane zaskarżone postanowienie. Uwzględniając skargę kasacyjną MS, wyrokiem z dnia 10 września 2019 r. II OSK 2509/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. NSA zauważył, że nie jest kwestionowanym w sprawie, że pełnomocnik MS postanowienie organu I instancji otrzymał w dniu 4 kwietnia 2016 r., a na zażaleniu od powyższego postanowienia istnieje data wpływu 12 kwietnia 2016 r. W aktach sprawy brak zaś koperty, co stanowiłoby dowód, że zażalenie zostało nadane w urzędzie pocztowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], pomimo wezwania Sądu I instancji, nie nadesłało informacji o sposobie i terminie wniesienia zażalenia. Wątpliwości dotyczące terminu wniesienia środka zaskarżenia skutkowały uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Zdaniem NSA Wojewódzki Sąd Administracyjny nie skorzystał jednak z możliwości wyjaśniania wątpliwości co do terminowości wniesionego zażalenia w konsekwencji rozpoznania, którego został wydane zaskarżone postanowienie. Stroną wnoszącą skargę do Sądu I instancji był A. sp. z.o.o. w [...], zaś uczestnikiem postępowania był MS. Kontrolowane przez Sąd I instancji rozstrzygnięcie zostało wydane w wyniku zażalenia wniesionego przez pełnomocnika uczestnika. W ocenie NSA, wezwanie pełnomocnika MS do przedłożenia dowodów wskazujących na sposób i termin wniesionego zażalenia umożliwiłoby ocenę przez Wojewódzki Sąd Administracyjny terminowości wniesienia zażalenia. NSA zastrzegł, że argumenty zawarte w odpowiedzi na skargę kasacyjną nie mogły zostać uwzględnione, albowiem dotyczyły kwestii materialnoprawnych odnoszących się do meritum rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 6 września 2016 r. Zagadnienia te nie były natomiast przedmiotem rozważań Sądu I instancji, który nie badał zasadności podjętego przez organ II instancji rozstrzygnięcia, z uwagi na wątpliwości dotyczące terminowości wniesionego zażalenia. Okoliczności te winny natomiast być przedmiotem rozważań Sądu I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach sądowej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje ponadto art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Dokonując takiej kontroli Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a zatem skarga A. sp. z o.o. z/s w [...] podlega oddaleniu. Odnosząc się do wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonych w wyroku z dnia 10 września 2019 r. II OSK 2509/17, Sąd w pierwszej kolejności podał badaniu terminowość wniesienia przez MS zażalenia na postanowienie organu I instancji. Sąd stwierdził, że kopia potwierdzenia nadania przesyłki pocztowej zawierającej zażalenie MS wniesione na postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], została dołączona do wniesionej przez niego skargi kasacyjnej (k. 100 akt sądowych). Potwierdzenie to zostało poświadczone za zgodność z oryginałem przez zawodowego pełnomocnika, stosownie do wymagań stawianych art. 4 ust 1b ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (test jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1513 z późn. zm.). Z ww. dokumentu wynika, że w dniu 11 kwietnia 2016 r. MS nadał zażalenie w placówce operatora pocztowego wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe. Zatem wobec doręczenia skarżącemu postanowienia organu I instancji w dniu 4 kwietnia 2016 r. wskazać należy, że dotrzymał on siedmiodniowego terminu przewidzianego na wniesienie zażalenia. Kluczowym dla oceny zaskarżonego postanowienia jest art. 152 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzymuje z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Zaistnienie przesłanki prawdopodobieństwa uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji ostatecznej nie wymaga udowodnienia, że decyzja dotychczasowa będzie podlegać uchyleniu, albowiem takim terminem nie posłużył się ustawodawca. Ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej powinna być jednak przekonująca i wyczerpująca, oparta na materiale dowodowym, przede wszystkim zawartym w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją, nawiązująca do przesłanki wznowienia postępowania oraz do konkretnych okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo wyeliminowania decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu. Aby dokonać takiej oceny, organ administracyjny musi przeanalizować cały zebrany dotychczas w danej sprawie materiał dowodowy. Wystarczające jest powzięcie przez organ uzasadnionego przekonania, że we wznowionym postępowaniu może dojść do wydania decyzji uchylającej. Przepis art. 152 § 1 k.p.a. dotyczy zatem takiego stanu rzeczy, w którym na podstawie akt sprawy organ jest wstępnie przekonany o konieczności uchylenia decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu. Prawdopodobieństwo uchylenia decyzji dotychczasowej będzie zatem zasadniczo pochodną stwierdzenia, a przynajmniej uprawdopodobnienia przyczyny wznowienia postępowania; wykluczają je natomiast pozytywne ustalenia co do okoliczności opisanych w art. 146 § 1 i 2 k.p.a. (zob. T.Kiełkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II. Wolters Kluwer Polska, 2019; R.Sawuła, Wstrzymanie wykonania rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu administracyjnym. Wydawnictwo Wyższej Szkoły Prawa i Administracji w Przemyślu, 2008; wyroki WSA w Kielcach z dnia 20 lutego 2020 r. II SA/Ke 1165/19, WSA w Bydgoszczy z dnia 20 listopada 2019 r. II SA/Bd 598/19 i WSA w Białymstoku z dnia 12 czerwca 2012 r. II SA/Bk 217/12; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W opisywanej sprawie organ wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Stosownie do ww. regulacji, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) oraz gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że argumentacja zaskarżonego postanowienia, która legła u podstaw wydania rozstrzygnięcia o charakterze reformatoryjnym i uwzględniającym wniosek MS, spełnia wymogi stawiane art. 152 § 1 k.p.a. Okoliczności przytoczone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] są relewantne dla rozpoznania zgłoszonego żądania wstrzymania wykonania spornej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w kontekście wykazania istnienia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym. Jeżeli natomiast chodzi o zaistnienie negatywnych przesłanek, o których mowa w art. 146 § 1 w zw. z art. 53 ust. 8 u.p.z.p. oraz w art. 146 § 2 k.p.a., do uchylenia decyzji objętej wnioskiem o wznowienie, która to kwestia podnoszona była w skardze, Sąd stwierdza, co następuje. Z akt administracyjnych wynika, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego została wywieszona w trybie art. 49 k.p.a. w dniu 31 sierpnia 2015 r. na tablicach ogłoszeniowych i Biuletynie Informacji Publicznej organu, a zatem skutek jej doręczenia nastąpił z dniem 15 września 2015 r. Zgodnie zaś z art. 53 ust. 8 u.p.z.p., nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Termin materialoprawny wykluczający uchylenie ww. decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia 31 sierpnia 2015 r. z uwagi na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie ma zatem znaczenia dla rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie jej wykonania, gdyż jak już wskazano – jako podstawę wznowienia organ przyjął również okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przepis art. 53 ust. 8 u.p.z.p. natomiast nie ogranicza możliwości uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym prowadzonym na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W ocenie Sądu słuszne jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], że organ I instancji ustalając lokalizację inwestycji celu publicznego decyzją z dnia 31 maja 2015 r. wziął pod uwagę jedynie dokumentację przedstawioną przez inwestora. W dołączonej do wniosku "analizie środowiskowej planowanej inwestycji pod względem kwalifikacji do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" oraz "kwalifikacji planowanej inwestycji pod względem kwalifikacji do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" w odniesieniu do wpływu inwestycji na glebę wskazano jedynie, że projektowana stacja nie będzie emitować zanieczyszczeń do gleby i nie będzie ujemnie wpływać na stan środowiska (str. 4 analizy i str. 4 kwalifikacji). W sporządzonej analizie warunków i zasad zagospodarowania terenu stwierdzono lakonicznie, że działka nr 4693 w [...] nie znajduje się w obszarze narażonym na niebezpieczeństwo powodzi i osuwania się mas ziemnych. Nie wskazano jednakże na jakiej podstawie autor analizy doszedł do takiej konkluzji. Tymczasem, jak prawidłowo wskazało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, na terenie objętym ustaleniami decyzji Burmistrza z dnia 31 sierpnia 2015 r. znajdują się pozostałości po dawnej cegielni, a sama inwestycja zlokalizowana została w pobliżu skarpy o nachyleniu 45(. Wystąpienie osuwisk na terenie inwestycyjnym i ich wpływu na możliwość lokalizacji przedmiotowej inwestycji jako kwestia niezwykle istotna dla postępowania, wymagała wyjaśnienia, a samo wystąpienie takich okoliczności wskazywało na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji źródłowej. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy wykazał tym samym istnienie prawdopodobieństwa uchylenia tej decyzji w postępowaniu wznowieniowym, a zatem wykazał wypełnianie hipotezy art. 152 § 1 k.p.a. Wymaga również wskazania, że wyrokiem z dnia 14 grudnia 2017 r. II SA/Rz 1217/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił wydaną we wznowionym postępowaniu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji źródłowej, tj. decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. We wskazanym wyroku Sąd uznał, że organy obydwu instancji, analizując podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sposób niewystarczający przeanalizowały ją w kontekście naruszenia art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 49 k.p.a. Nie podzielił jednakże zarzutu skargi odnośnie do naruszenia reguł dowodowych w ramach rozstrzygania, czy na terenie planowanej inwestycji znajdują się osuwiska. Wyrokiem z dnia 20 lutego 2020 r. II OSK 942/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Spółki, wniesioną od ww. wyroku WSA w Rzeszowie. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że jest związany ww. wyrokami jedynie w tym aspekcie, w jakim Sąd wypowiedział się co do okoliczności wskazanych we wniosku o wznowienie, a zatem co do naruszenia reguł dowodowych. Sąd zauważa jednak, że kwestia zaistnienia ewentualnej przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. będzie przedmiotem badania organu z urzędu w nadal toczącym się, na skutek wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 grudnia 2017 r. II SA/Rz 1217/17 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2020 r. II OSK 942/18, postępowaniu wznowieniowym. Związanie Sądu ograniczone jest również granicami sprawy, a w rozpoznawanej sprawie podstawą wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji był art. 152 § 1 k.p.a., który uzależnia wstrzymanie wykonania decyzji źródłowej w przypadku wyłącznie prawdopodobieństwa uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Wobec powyższego, Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.