II SA/Rz 1296/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. Sp. j. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary za przekroczenie czasu wykonywania transportu drogowego -skargę oddala-

Przedmiotem skargi A Sp. J. z/s w [...], dalej "Spółka" jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary za przekroczenie czasu wykonywania transportu drogowego, wydana w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu [...] października 2014 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę drogową w zakresie przestrzegania przepisów regulujących wykonywanie transportu drogowego, którą objęto należący do Spółki pojazd marki MAN o nr rej. [...] wraz z naczepą marki DOLL nr rej. [...], kierowany przez T. Z., którym wykonywano krajowy transport drogowy rzeczy. W następstwie stwierdzonych naruszeń Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął z urzędu postępowanie i decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 9. 750, 00 zł. W odwołaniu Spółka zarzuciła naruszenie zarówno przepisów prawa procesowego polegające na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy i niewyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności i w następstwie tego nieprawidłowym zastosowaniu norm prawa materialnego, w sytuacji gdy Spółka nie dopuściła się przypisanych jej naruszeń i zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji. Opisaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (powołano tekst jednolity Dz. U. Z 2013 r., poz. 267 ze zm., aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej "k.p.a.,), art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h, art. 5, art. 5a, art. 13, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6, ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U z 2013r. poz. 1414 ze zm., dalej "u.t.d."), Ip. 1.1, Ip. 5.1.1, Ip. 5.2.1, Ip. 5.2.2, załącznika nr 3 do u.t.d., art. 2, art. 6, art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisowy socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 15 marca 2006 r. (Dz. Urz. UE. Ł Nr 102, str. 1), art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60, str. 1). Organ II instancji podzielając w całości ustalenia faktyczne i ich prawną ocenę wyrażoną w zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że poza sporem pozostaje, że kierowca wykonujący krajowy transport rzeczy na rzecz Spółki kilkakrotnie prowadził pojazd z przekroczeniem maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 min. do 30 min. dopuszczając się naruszenia określonego w Ip. 5.2.1. zał. nr 3 do u.t.d.; prowadził pojazd z przekroczeniem maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godzin (Ip. 5.1.1 zał. nr 3 do u.t.d.); prowadził pojazd z przekroczeniem maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy za każde następne rozpoczęte 30 minut (Ip. 5.2.2 zał. nr 3 do u.t.d.); wykonywał transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji (Ip. 1.1. zał. nr 3 do u.t.d.) i za każdą następną rozpoczętą godziną (Ip. 5.3.2. zał. nr 3 do u.t.d.). W odniesieniu do ostatniego z wymienionych naruszeń organ wyjaśnił, że Spółka powstała w wyniku przekształcenia spółki cywilnej na podstawie uchwały wspólników [...] B. C., B. R. Spółka Cywilna z dnia [...] listopada 2012 r. Z uwagi na brzmienie art. 13 u.t.d. Spółka nie stała się podmiotem uprawnień z zezwolenia lub licencji na wykonywanie transportu drogowy przysługujących Spółce Cywilnej. Przeniesienie tych uprawnień wymagało uzyskania decyzji administracyjnej, której Spółka nie uzyskała, a zatem wykonywała transport drogowy bez wymaganego zezwolenia. Organ I instancji nie odwołał się do przytoczonej wyżej regulacji, co jednak pozostaje bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, a jego ocena znalazła odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji. Organ odwoławczy uznał ponadto, że w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92 b ani 92 c u.t.d. bowiem Spółka nie wykazała zaistnienia w sprawie okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu i nie przedłożył żadnych dowodów wyłączających jego odpowiedzialność. W skardze na opisaną na wstępie decyzję Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia w całości materiału dowodowego, co doprowadziło do rozpatrzenia sprawy z pominięciem jej całokształtu. W ocenie skarżącej w przedmiotowej decyzji zabrakło uzasadnienia faktycznego oraz prawnego w zakresie naruszeń przepisów o czasie prowadzenia pojazdu. Organ nie potwierdził ponad wszelką wątpliwość, aby kontrolowany czas pracy kierowcy podlegał przepisom rozporządzenia 561/2006. Wskazane rozporządzenie w art. 3 oraz w art. 13 wprowadza wyjątki od stosowania jego przepisów, jednakże organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego w celu ustalenia czy kontrolowany czas pracy kierowcy podlegał rygorom rozporządzenia 561/2006 i można było na jego podstawie nałożyć karę pieniężną czy też nie. W uzasadnieniu faktycznym natomiast organ nie wskazał i nie wziął pod uwagę błędów granicznych tachografu. W związku z powyższym rozmiar faktycznych naruszeń będący podstawą do nałożenia kary administracyjnej jest niewiarygodny. Organ nie zastosował do obliczeń wielkości przekroczenia norm czasu pracy błędów wynikających z funkcjonowania tachografu. W związku z powyższym należałoby ponownie przeanalizować o ile zostały przekroczone normy czasu prowadzenia pojazdu i dopiero wtedy zastosować sankcję. Powyższe jest o tyle istotne, iż w przypadku naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego prowadzeniu pojazdy bez przerwy w dniu [...] października 2014 r. norma została przekroczona o 31 minut, a organ nałożył karę finansową za 30 minut oraz za 1 minutę co w konsekwencji dało sumę 350 zł. Zastosowanie tolerancji 1 minuty wynikającej z unijnego aktu sankcjonowałoby jedynie przekroczone 30 minut i wtedy rozmiar kary byłby mniejszy w tym przypadku o 200 zł. Ponadto w uzasadnieniu prawnym skarżonej decyzji organ wskazał, iż nakłada karę na przedsiębiorcę za brak zezwolenia na wykonywanie przewoźnika drogowego lub za brak licencji. Takie sformułowania wprowadza w błąd co do przypisanego naruszenia podczas gdy rozstrzygnięcie powinno być sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, a nie co najwyżej pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny rozpoznając skargę bada zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia organu z przepisami obowiązującego prawa. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ustalenia stanu faktycznego nie budzą wątpliwości i sprawa nadaje się do wyrokowania. W dniu [...] października 2014 r. przeprowadzona została kontrola drogowa pojazdu Man o numerze rejestracyjnym [...]. W wyniku kontroli stwierdzono naruszenie norm socjalnych oraz wykonywanie transportu drogowego bez licencji. Jak ustalono na podstawie protokołu kontroli, który spełnia wszystkie wymogi dokumentu urzędowego, kierujący tym pojazdem T. Z. w dniu [...] października 2014 r. rozpoczął czas prowadzenia pojazdu o godzinie 6:08 i zakończył go w dniu [...] października 2014 r. o godzinie 20:35. Łączny czas dziennego prowadzenia pojazdu wyniósł 10 godzin i 25 minut. Maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego wynosił 10 godzin. Zgodnie z art. 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 marca 2006 r. dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Lecz dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do 10 godzin, nie więcej niż 2 razy w tygodniu. Podczas kontroli kierowca nie okazał dokumentu, wydruku z tachografu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu. Poza tym w dniu [...] października 2014 r. i [...] października 2014 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy, nie okazał w czasie kontroli dokumentu lub wydruku z tachografu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm prowadzenia pojazdu. Podobna sytuacja była w dniu [...] października 2014 r., kierowca prowadził pojazd bez przerwy przez 7 godzin 25 minut. Stanowi to naruszenie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Wobec tego organ słusznie nałożył karę, o której mowa w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym Lp. 5.1.1, 5.2.1 i 5.2.2. Niezasadny jest zarzut skargi w tym zakresie, "że organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego w celu ustalenia czy kontrolowany czas pracy kierowcy podlegał rygorom rozporządzenia nr 561/2006". Zdaniem Sądu organ wyczerpująco uzasadnił powody nałożenia kary, wskazując na naruszenie prawa. Bezpodstawny jest zarzut skarżącej Spółki, że organ nie zastosował do obliczenia wysokości przekroczenia "norm czasu pracy" błędów wynikających z funkcjonowania tachografu. Zdaniem Sądu nie ma podstaw prawnych do takich odliczeń jak chce skarżąca Spółka. Uzasadnienie dla nałożenia kary 8 000 zł za brak licencji spełnia wymogi z art. 107 § 3 K.p.a., zatem zarzut ten jest również nieuzasadniony. Ustalono, że uprzednio działająca Spółka cywilna po uzyskaniu licencji, uległa przekształceniu w spółkę jawną w trybie art. 26 § 4 k.s.h. na podstawie uchwały wspólników spółki cywilnej [...] B. C., B. R. Sp. J. Z chwilą wpisu do rejestru przedsiębiorców spółka cywilna staje się spółką jawną, której przysługują wszystkie prawa i obowiązki stanowiące majątek wspólny wspólników. Zastosowanie ma również art. 553 § 2 k.s.h., co oznacza, że spółka jawna pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane wspólnikom spółki cywilnej przed jej przekształceniem, chyba że ustawy stanowią inaczej. Art. 5 ustawy o transporcie drogowym ma wobec art. 553 § 2 k.s.h. charakter przepisu szczególnego, o tym przekonuje jego treść, gdzie mowa jest "chyba, że ustawa stanowi inaczej". W ocenie Sądu treść art. 5 u.t.d. właśnie przez ustalone w tym przepisie szczegółowe warunki uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego przemawia przeciwko ustalonej w art. 553 § 1 k.s.h. sukcesji generalnej. W myśl przepisu art. 13 ust. 2 u.t.d. organ, który udzielił licencji przeniesie ją w drodze decyzji administracyjnej. Zachodzi pytanie, z jakim momentem przekształcona spółka w trybie art. 552 k.s.h. może korzystać z licencji posiadanej przez spółkę przekształconą. Przepis art. 553 § 2 k.s.h. przyjmuje zasadę warunkowego przejścia na spółkę przekształconą uprawnień o charakterze publicznoprawnym, jakim w tej sprawie jest licencja na wykonywanie transportu drogowego. W art. 13 ust. 2 u.t.d. zawarty jest wyczerpujący katalog sytuacji, w których organ udzielający licencji może ją przenieść w drodze decyzji na inny podmiot, pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę przejmującego uprawnienia wynikające z licencji wymagań określonych w art. 5 ust. 3. Z woli ustawodawcy przypadkiem wymagającym wydania decyzji w przedmiocie przeniesienia uprawnień wynikających z licencji jest przekształcenie się spółki, dokonane m.in. w trybie art. 552 k.s.h. Nie ma więc tutaj mowy o automatyzmie w przejściu uprawnień na spółkę przekształconą, ponieważ jest tutaj wymagana decyzja organu licencyjnego na podstawie art. 13 ust. 2 u.t.d., w postępowaniu wszczętym na wniosek spółki przekształconej (art. 13 ust. 3 u.t.d.). Skarżący przedłożył na rozprawie licencję uprawniającą do międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy uzyskaną już na nowopowstałą spółkę jawną, lecz taka licencja zawiera element przekroczenia granicy. W art. 13 ust. 2 ustawodawca rozgranicza pojęcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji wspólnotowej lub licencji niezbędnej do przewozu osób i na każde z nich przeniesienie uprawnień następują w drodze decyzji administracyjnej. Z tych względów, wobec niestwierdzenia naruszenia prawa, Sąd skargę oddalił na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.