II SA/Rz 1295/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Marcin Kamiński /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2021 r. sprawy ze skargi H. G. i J. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnej rozbudowy budynku gospodarczo-garażowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących H. G. i J. G. solidarnie kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi H. G. i J. G. (skarżący) jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (organ odwoławczy) z dnia [...] października 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (organ I instancji) z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie samowolnej rozbudowy budynku. Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco. W związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie stanu technicznego budynku gospodarczo-garażowego zlokalizowanego na działce ew. nr 3608/3 w [...], w dniu 11 maja 2015 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadzili kontrolę na w/w działce. W wyniku kontroli ustalono, że B. B. (inwestor) dokonała samowolnej rozbudowy istniejącego budynku gospodarczo-garażowego o część murowaną o wymiarach 5,02 x 4,68 m oraz o część wykonaną w konstrukcji stalowej o wymiarach 7,16 x 6,50 m. Organ I instancji ustalił ponadto, że na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Urzędu Miasta w [...] z dnia 30 czerwca 1988 r. znak: [...] wybudowano budynek gospodarczy o wymiarach 5,50 x 5,40 m zlokalizowany w granicy działek nr ew. 3608/2 i 5920 ze ścianą oddzielenia ppoż. bez otworów i stropodachem ze spadkiem na własną działkę. W okresie budowy w/w obiektu, tj. w 1988 r., dokonano rozbudowy budynku o część garażową o tej samej konstrukcji murowanej na długości dodatkowo 4,68 m, a w 1991 r. rozbudowano istniejący budynek gospodarczo-garażowy na długości 7,16 m o wiatę garażową konstrukcji stalowej obudowaną płytami ocieplonymi, użytkowaną obecnie jako budynek gospodarczo-garażowy stanowiący całość. Budynek w części murowanej został uszkodzony przez pożar w 2012 r. i na podstawie zgłoszenia dokonanego do Starosty [...] z dnia 10 kwietnia 2012 r. znak: [...] wykonano remont konstrukcji dachu i pokrycia. Przedmiotowy budynek przylega w części konstrukcji stalowej do ściany murowanej pełnej budynku gospodarczego na działce sąsiedniej nr 5920, spełniającej wymogi ściany ochrony przeciwpożarowej oraz posiada dach z pokryciem niepalnym z blachy stalowej ocynkowanej. Organ I instancji ustalił również, że obowiązujący w okresie rozbudowy budynku gospodarczo- garażowego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał budowę tego rodzaju obiektów budowlanych (zapis adaptacja istniejącej zabudowy) co potwierdza wypis wraz z wyrysem z miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla A. w [...] ogłoszony w Dzienniku Urzędowym WRN Nr [...] z dnia 26 października 1977 r. Ponadto przedłożona przez inwestora decyzja Burmistrza [...] o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] umożliwiała rozbudowę budynku gospodarczo-garażowego. Natomiast z treści przedłożonego orzeczenia stanu technicznego budynku oraz wyników przeprowadzonej w dniu 20 sierpnia 2014 r. kontroli okresowej przeglądu sprawności technicznej i wartości użytkowej całego budynku gospodarczo-garażowego oraz protokołu sprawdzenia instalacji elektrycznej przez uprawnione osoby wynika, że budynek ten jest w odpowiednim stanie technicznym. Wobec powyższego organ I instancji stwierdzając brak podstaw prawnych do nakazania rozbiórki tego budynku w oparciu o przepisy art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. i brak podstaw prawnych do nałożenia obowiązków z art. 40 ww. ustawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie rozbudowy budynku gospodarczo-garażowego z przeznaczeniem na cele gospodarcze i garażowe dla potrzeb własnych B. B. o powierzchni rozbudowy 60,03 m2, zlokalizowanej na działce nr ew. 3608/3 w [...] przy granicy z działkami nr ew. nr 5920 i 3608/2. Po rozpoznaniu odwołania skarżących, organ odwoławczy decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji w całości. Skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję organu odwoławczego. Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 647/16 Sąd oddalił skargę. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej skarżących Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1258/17 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu z uwagi na naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sprawy administracyjnej wraz z materiałem dowodowym zgromadzonym przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami ale i akta sądowe. W niniejszej sprawie skarżący do skargi przedłożyli dowód ze zdjęć uzyskanych z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, poświadczone za zgodność. Zdjęcia lotnicze wykonane - 29 czerwca 1997 r, 30 września 2002 r. i 3 kwietnia 2009 r. mają zdaniem skarżących przedstawiać budynek gospodarczo - garażowy będący przedmiotem postępowania i świadczyć o tym, że rozbudowa budynku nastąpiła po 1995 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w sprawie jest to bardzo istotne bowiem od tego, czy samowolna rozbudowa budynku garażowego powstała po 1 stycznia 1995 r., czy też przed tą datą, uzależnione jest jakie w sprawie mają zastosowanie przepisy prawa, w szczególności czy do legalizacji obiektu budowlanego mają zastosowanie przepisy ustawy prawo budowlane z 24 października 1974 r. czy z 7 lipca 1994 r. Skarżący konsekwentnie podają późniejszą datę rozbudowy niż inwestor i pozostali zeznający w sprawie świadkowie. Zatem istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego pozostają nadal niewyjaśnione i są sporne. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się ze stwierdzeniem Sądu I instancji zawartym w uzasadnieniu wyroku, że skarżący żadnych dowodów dotyczących terminu powstania rozbudowy budynku gospodarczo-garażowego nie przedłożyli. Wyrokiem z dnia 24 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 428/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia 31 marca [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że skarga skarżących zasługuje na uwzględnienie, gdyż przedłożone wraz ze skargą zdjęcia lotnicze z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej - wykonane w 1997 r., 2002 r. i 2009 r. - stanowią okoliczności faktyczne, których uwzględnienie może mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. U podstaw bowiem wcześniejszych decyzji organów administracji i wyroku Sądu z 10 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 647/16 znalazły się - oparte w głównej mierze na zeznaniach świadków - ustalenia, że z uwagi na okresy rozbudowy przedmiotowego budynku, tj. 1988 i 1991 r., związana z tym samowola budowlana podlega ocenie przez pryzmat ustawy Prawo budowlane z 1974 r., co biorąc pod uwagę stan techniczny budynku, pozwala na jego legalizację. Tymczasem skarżący od samego początku postępowania konsekwentnie prezentowali stanowisko odmienne, według którego do rozbudowy doszło w okresie późniejszym (po lutym 1996 r.), a więc już pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Przedłożonemu przez nich na etapie postępowania administracyjnego szkicowi polowemu tak organy nadzoru budowlanego jak i Sąd I instancji przy wydawaniu wyroku z 10 stycznia 2017 r. nie dali wiary, opierając się na informacji Starosty [...] z dnia 17 listopada 2015 r., że był on podstawą do ujawnienia budynków na mapie zasadniczej i ewidencyjnej tylko w obrębie sąsiednich działek nr 5920 i 5921, natomiast budynki na działce nr [...] nie były objęte pomiarem. Dalej Sąd wskazał, że zgodnie z twierdzeniem skarżących, na zdjęciu z 1997 r. widoczne jest, że na ten dzień budynek nie był jeszcze rozbudowany; w miejscu, w którym obecnie znajduje się dobudowana część, widoczne jest drzewo. Porównanie tego stanu z kolejnym zdjęciem wskazuje, że pomiędzy 1997 r. a 2002 r. dobudowana została część konstrukcji metalowej o wymiarach 7,16 x 6,5 m, kryta blachą, wyższa i szersza od dotychczasowego budynku konstrukcji murowanej. Zdjęcie z 2009 r. pokazuje natomiast, że budynek został rozbudowany na całej długości oraz wyrównany szerokością i długością z przylegającym budynkiem. Zdaniem Sądu, mimo że opisane zdjęcia ujawnione zostały już na etapie postępowania sądowego, a ich istnienie nie było wiadome przed wydaniem decyzji w sprawie, nie mogą zostać pominięte; jak wskazano w wydanym w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, aktami sprawy są akta sprawy administracyjnej wraz z materiałem dowodowym zgromadzonym przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami, ale i akta sądowe (nie można przy tym nie zauważyć, że skarżący już na etapie postępowania administracyjnego sugerowali konieczność poczynienia ustaleń co do istnienia w zasobie geodezyjnym dokumentacji fotograficznej). Zdjęcia te uprawdopodabniają stanowisko prezentowane przez skarżących, aczkolwiek zwrócenia uwagi wymaga jednocześnie, że najważniejsza dla opisanych okoliczności fotografia z 1997 r. jest zdecydowanie gorszej jakości od pozostałych, co utrudnia jej analizę co do przedmiotu postępowania. Sąd nie przesądzając wyniku tego postępowania wskazał, że materiał dowodowy na którym oparte zostały dotychczasowe decyzje i wyrok z 10 stycznia 2017 r., wymaga ponownej całościowej weryfikacji, uzupełnienia i oceny. Co do przedstawionych zdjęć, ich ocena powinna zostać poprzedzona jednoznacznym potwierdzeniem obszaru (miejscowości) którego dotyczą (na odwrocie zdjęć znajdują się adnotacje wskazujące oprócz daty wykonania i skali tylko oznaczenie nr arkusza i szeregu) oraz nie budzącą wątpliwości identyfikacją nieruchomości na której położony jest związany z przedmiotem postępowania budynek (numer działki, oznaczenie ulic). Zasadnym byłoby również ustalenie, czy biorąc pod uwagę datę budowy pierwotnego budynku gospodarczego (1988 r.), jest to pełny dostępny materiał fotograficzny z okresu mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] organ I instancji działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (u.p.b. z 1994 r.) i art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (u.p.b. z 1974 r.) umorzył w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie samowolnej rozbudowy budynku gospodarczo-garażowego z przeznaczeniem na cele gospodarcze i garażowe dla potrzeb własnych inwestora, o powierzchni rozbudowy 60,03 m2, zlokalizowanej na działce nr ew. 3608/3 w [...] przy granicy z działkami nr ew. 5920 i 3608/2. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że załączone do dokumentów przekazanych (akta sprawy) do ponownego rozpatrzenia zdjęcia lotnicze są niewyraźnymi kserokopiami, a ich analiza ze względu na jakość, skalę i rozdzielczość jest praktycznie niemożliwa ze względu na brak możliwości odczytu nawet z zastosowaniem powiększenia. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ w dniu 4 lutego 2020 r. wystąpił do Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii z wnioskiem o udostępnienie materiałów z centralnego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w postaci fotogrametrycznych zdjęć lotniczych wykonanych w latach 1988-1992, 1997, 2002 i 2009 dotyczących działki nr 3608/3. W dniu 19 marca 2020 r. do organu wpłynęły zdjęcia lotnicze z lat: 1995, 1997, 2002, oraz 2009 wraz z licencją nr [...]. Ponadto w dniu 20 maja 2020 r. skarżący przedłożyli 3 zdjęcia lotnicze z lat: 1997, 2002, 2009 wraz z licencją nr [...]. W ocenie organu I instancji kluczowa w sprawie jest analiza porównawcza zdjęć z lat 1995 oraz 1997. Zadanie jest to utrudnione ze względu na wątpliwą jakość zdjęcia z roku 1995. Zdjęcie wykonane jest w odcieniach szarości w bardzo niskiej rozdzielczości, słabej jakości, analiza zabudowy północnej części działki opierałaby się na domysłach, co nie może stanowić dowodu. Zdjęcie z 1997 r. wykonane jest w lepszej jakości, natomiast interpretacja lokalizacji przedmiotowego obiektu opiera się na domniemaniu, z uwagi na prawdopodobnie rosnące na posesji drzewo (plama w odcieniu szaro-zielonym) oraz dużym prawdopodobieństwie wystąpienia padającego cienia, który może rzucać obiekt zlokalizowany w północno-wschodniej części działki. Kolorystyka zdjęcia w znaczącej dla sprawy lokalizacji na działce jest zbliżona, w wyniku czego rozważania opierają się raczej na domysłach i przypuszczeniach niż na jasnych do określenia faktach. Dodatkowym utrudnieniem w analizie zdjęć lotniczych jest brak numerów ewidencyjnych posesji, ich granic oraz przybliżona skala obu zdjęć wynikająca z metryki umieszczonej na odwrocie zdjęcia lotniczego (zdjęcie z 1995 r. przybliżona skala 1:1250, zdjęcie z 1997 r. - przybliżona skala 1:1300), co znacznie uniemożliwia określenie gabarytów obiektu. Zdjęcia z lat 2002 i 2009 są w znacznie lepszej jakości, widać na nich obiekt będący przedmiotem postępowania, kolory i rozdzielczość pozwalają na łatwy odczyt zdjęcia, natomiast zdaniem organu nie ma to realnego wpływu na rozstrzygnięcie, ponieważ kluczowy dla sprawy jest przełom 1994 i 1995 r. Odnosząc się do przedstawionych przez skarżących dowodów oraz zgromadzonego materiału w postaci zdjęć lotniczych organ I instancji wskazał, że organy administracji mają obowiązek podejmować czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, nie zaś wszystkie czynności, których przeprowadzenie postuluje strona postępowania. To czy dany dowód zostanie przeprowadzony zależy od oceny przydatności tego dowodu dla wyjaśnienia okoliczności sprawy, co do których organ ma wątpliwości. Szeroki zakres środków dowodowych możliwych do zastosowania w sprawie, na podstawie art. 75 k.p.a. nie powoduje konieczności ich przeprowadzenia, jeżeli dana okoliczność została już wyjaśniona w oparciu o inny dowód i nie został on podważony przez inny wiarygodny dowód (dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny). Zdaniem organu zdjęcia lotnicze, którymi dysponuje nie potwierdzają rozbudowy przedmiotowego obiektu w kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy okresie tj. przełomie lat 1994 i 1995. Organ dał wiarę terminom rozbudowy wskazanych w zeznaniach pozostałych stron i świadków, przyjmując okres rozbudowy części murowanej w trakcie budowy budynku gospodarczo- garażowego w 1988 r. oraz dacie rozbudowy o część w konstrukcji stalowej w latach 1991,1992r. - obudowa ścian płytami ocieplonymi. Organ I instancji wyjaśnił, że § 44 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego wskazuje na inwestycje, wymagające pozwolenia na budowę, w tym pkt 1 określający wykonanie i rozbudowę stałych i tymczasowych budynków. Organ stwierdził również, że w sprawie ma zastosowanie art. 103 ust. 2 u.p.b. z 1994 r., w myśl którego do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie obecnej ustawy nie stosuje się art. 48 ustawy, do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe tj. art. 37, 40, 42 u.p.b. z 1974 r. Rozpatrując warunki legalizacji według przepisów u.p.b, z 1974 r. organ I instancji stwierdził, że rozbudowany obiekt budowlany znajduje się na terenie przeznaczonym pod jego budowę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dacie rozbudowy oraz jest zgodny z decyzją lokalizacyjną Burmistrza [...] znak: [...] z dnia 7 września 2015 r. Organ ustalił, że obowiązujący w okresie rozbudowy budynku gospodarczo- garażowego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał budowę tego rodzaju obiektów budowlanych (działka o nr ew. 3608/3 położona była w konturze terenu UMNn - projektowana zabudowa indywidualna i bliźniacza adaptacja istniejącej zabudowy), co potwierdza wypis wraz z wyrysem miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla "C." w [...] ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym WRN Nr [...] z dnia [....] października 1977 r. Organ stwierdził również stosownie do zapisu art. 37 ust. 1 pkt 2 u.p.b. z 1974 r., że obiekt nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W ocenie organu nie występują negatywne przesłanki określone w powyższym przepisie, gdyż ewentualne niebezpieczeństwo pożarowe zabezpieczają ściany o wymaganej odporności ppoż., dach jest niepalny, kryty blachą, jednospadowy ze spadkiem na swoją działkę. Ze zgromadzonych dokumentów w sprawie jednoznacznie wynika, że przeznaczenie rozbudowanego obiektu to funkcja gospodarczo-garażowa dla potrzeb własnych inwestora. Organ stwierdził więc, że nie zachodzą okoliczności nakazania rozbiórki określone art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy. Na poparcie swojego stanowiska organ przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 749/15. Organ I instancji stwierdził konieczność umorzenia postępowania w sytuacji zaistnienia samowoli w znaczeniu formalnym, gdy nie ma podstaw do wydania decyzji z art. 40 u.p.b. z 1974 r. W ocenie organu usytuowanie oraz konstrukcja przedmiotowego budynku nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (rozporządzenie) dotyczących bezpieczeństwa pożarowego. Zastosowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego powoduje, że nie są wymagane odległości między budynkami określone ze względu na konieczność zachowania bezpieczeństwa przeciwpożarowego, o którym jest mowa w § 271-273 rozporządzenia. Dokonana rozbudowa jest zgodna z zapisem obowiązującego § 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia, tzn. dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dopuszcza się usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Decyzja Burmistrza [...] o ustaleniu warunków zabudowy znak: [...] z dnia [...] września 2015 r. dopuszcza usytuowanie rozbudowanego budynku bezpośrednio przy granicy z działkami nr ew. 5920 i 5919/4 oraz określa wysokość nieprzekraczającą 4,5 m dla rozbudowy budynku gospodarczo- garażowego. Organ stwierdził, że przedmiotowy budynek spełnia te ustalenia. Opracowane orzeczenie stanu technicznego budynku oraz przeprowadzona w dniu 20 sierpnia 2014 r. kontrola stanu technicznego na podstawie protokołu okresowego przeglądu sprawności technicznej i wartości użytkowej całego budynku gospodarczo- garażowego oraz protokołu sprawdzenia instalacji elektrycznej przez uprawnione osoby, nie stwierdziła nieodpowiedniego stanu technicznego budynku. Opracowania te nie zawierają żadnych zaleceń ani wskazań robót budowlanych, które należałoby nakazać do wykonania aby doprowadzić budynek do stanu zgodnego z przepisami. Nie ma zatem zastosowania w sprawie art. 40 u.p.b. z 1974 r. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podnieśli w szczególności, że: argumenty uzasadniające zaskarżoną decyzję są nieprawdziwe, sprzeczne ze stanem faktycznym i nawzajem się wykluczające, organ I instancji zaniechał wyczerpującego, a mającego istotny wpływ na wynik sprawy rozpatrzenia materiału dowodowego i nie podjął wymaganych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności w zakresie ustalenia daty rozbudowy budynku gospodarczo-garażowego na działce nr 3608/3, samowola budowlana obejmowała dwa główne etapy rozbudowy. Pierwszy dotyczył rozbudowy o konstrukcję metalową o wymiarach 7,06 x 6,50 m graniczącą z działkami nr 5920 i 5919/4 i zrealizowany został po 1996 r. Drugi etap to rozbudowa części murowanej w granicach działki nr 3608/2, fotografia z dnia 29 czerwca 1997 r. wyraźnie obrazuje ówczesny stan spornego budynku. Widoczny jest dach budynku gospodarczego w pierwotnym stanie koloru szarego (stropodach kryty papą, którego pozostałość istnieje do chwili obecnej w środkowej części budynku) i obok widnieje kolor zielony. Nie ma tu żadnego śladu na istnienie konstrukcji stalowej dobudowanej w 1991 r. W/w zdjęcie (bez dobudowanej części o konstrukcji stalowej) nie może zawierać spornego budynku, którego wówczas tam nie było, w przeciwieństwie do doskonale widocznego istniejącego w tamtym czasie budynku gospodarczego na działce sąsiedniej nr 5920, którego usytuowanie potwierdza załączony szkic połowy wykonany w dniu 28 lutego 1996 r. Organ I instancji wbrew nakazowi sądu nie dołożył starań w celu ustalenia znaczącej funkcji pomiaru części ściany o długości 7,05 m, który jest równy długością dobudowanej w późniejszym czasie spornej części budynku, przesądzając o dacie jego rozbudowy, drugi ważny etap obejmował rozbudowę części murowanej budynku graniczącej z działką nr 3608/2 o część konstrukcji metalowej na długość i szerokość o wym. ok. 5 x 1 m oraz o część murowaną na wysokość ok. 1 m na całej długości części murowanej, tj. 10,08 m w granicy działek nr 3608/2, 5920 i 5921, w/w rozbudowa budynku o część konstrukcji metalowej spowodowała przybliżenie zarówno budynku, jak i otworu drzwiowego wykonanego w części z materiału palnego (plastik) do ściany budynku mieszkalnego skarżących, zwiększając tym samym zagrożenie pożarowe i stwarzając niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia, sporny budynek został rozbudowany między 2002 a 2009 r. Po rozpoznaniu odwołania skarżących, organ odwoławczy decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy streścił dotychczasowy przebieg postępowania a następnie zaznaczył, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że inwestor dokonał w 1988 r. rozbudowy istniejącego na działce nr ew. 3608/3 w [...] budynku gospodarczo-garażowego o część murowaną o wymiarach 4,68 x 5,02 m oraz w 1991 r. o wiatę garażową o konstrukcji stalowej obudową płytami o wymiarach 7,16 m x 6,50 m. Część murowana posiada ścianę pełną od granicy działek sąsiednich, więźbę dachową drewnianą krytą blachą trapezową. Budynek w konstrukcji stalowej obudowany płytami warstwowymi przylega do ściany murowanej pełnej budynku gospodarczego na działce sąsiedniej nr 5920, spełniającej wymogi ściany ochrony przeciwpożarowej oraz posiada dach z pokryciem niepalnym z blachy stalowej ocynkowanej. Na budowę istniejącego budynku gospodarczo-garażowego inwestor posiada decyzję Urzędu Miejskiego w [...] z dnia 30 czerwca 1988 r. znak: [...] udzielającą pozwolenia na budowę budynku gospodarczego o wymiarach 5,50 x 5,40 m w granicy działek nr 3608/2 i 5920, ze ścianą oddzielenia pożarowego bez otworów i stropodachem ze spadkiem na własną działkę. Na rozbudowę przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego inwestor nie posiada żadnych dokumentów. Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie kwestią sporną stała się data rozbudowy przedmiotowego budynku gospodarczego, w szczególności czy przedmiotowa rozbudowa została zrealizowana przed dniem 1 stycznia 1995 r., czy po tej dacie, ponieważ warunkowało to zastosowanie odpowiednich przepisów Prawa budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził, że najstarsze zdjęcie lotnicze jakie udało się uzyskać organowi I instancji, to znajdujące się w aktach sprawy zdjęcie z 12 sierpnia 1995 r. Powyższe zdjęcie zostało wykonane w odcieniach szarości oraz posiada bardzo niską rozdzielczość, co nie pozwala na precyzyjne i jednoznaczne określenie zabudowy północnej części przedmiotowej działki. Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że w związku ze słabą jakością zdjęcia, jego analiza opierałaby sie na domysłach, co nie może stanowić dowodu. Z pewnością na podstawie powyższego zdjęcia nie można bezsprzecznie stwierdzić czy przedmiotowa rozbudowa się na nim znajduje czy też nie. Dodatkowo brak numerów ewidencyjnych posesji oraz ich granic powoduje, że analiza zabudowań działki nr 3608/3 jest utrudniona, ponieważ nie można dokładnie określić obszaru tej działki. Dalej organ odwoławczy wskazał, że kolejne zdjęcie lotnicze znajdujące się w aktach sprawy to zdjęcie z dnia 29 czerwca 1997 r. Zdjęcie to zostało wykonane w lepszej jakości i wyższej rozdzielczości, lecz na jego podstawie również nie da się dokonać jednoznacznej interpretacji lokalizacji i gabarytów przedmiotowego budynku. Ze względu na zbliżoną kolorystykę tego zdjęcia w kluczowej dla sprawy lokalizacji oraz prawdopodobieństwie wystąpienia padającego cienia, który może rzucać obiekt zlokalizowany na działce sąsiedniej, rozważania w tym przypadku opierałyby się na przypuszczeniach. Na utrudnioną analizę powyższego zdjęcia w odniesieniu do przedmiotu postępowania zwrócił uwagę również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 24 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 428/19. Wobec powyższego na podstawie w/w zdjęcia nie można przesądzić, że jak twierdzą skarżący, w 1997 r. przedmiotowy budynek nie był jeszcze rozbudowany. Organ odwoławczy stwierdził, że zdjęcia lotnicze z dnia 30 września 2002 r. i 3 kwietnia 2009 r. są w zdecydowanie lepszej jakości, pozwalającej na łatwy ich odczyt. Uwidoczniony jest na nich budynek stanowiący przedmiot postępowania. Jednakże organ odwoławczy podzielił stanowisko organu i instancji, że nie ma to realnego wpływu na rozstrzygnięcie, ponieważ kluczowy dla sprawy jest przełom 1994 i 1995 r. Opierając się jedynie na analizie powyższych zdjęć (zwłaszcza zdjęć z 1995 i 1997 r.) organ odwoławczy doszedł do wniosku, że nie można dać wiary twierdzeniu skarżących, iż przedmiotowy budynek został rozbudowany dopiero po 1995 r. W rozpatrywanej sprawie zasadnym było stwierdzenie, że analiza w/w zdjęć z 1995 i 1997 r. oparta w głównej mierze na domysłach i przypuszczeniach, nie może stanowić wystarczającego oraz niepodważalnego dowodu, a tym bardziej przesądzać o dacie wykonania przedmiotowej rozbudowy. W niniejszej sprawie kluczowy jest przełom 1994 i 1995 r. Z tego okresu na wniosek organu I instancji zostało udostępnione tylko jedno zdjęcie słabej jakości z 1995 r., które jest mało czytelne i nie może być jedyną podstawą do rozstrzygnięcia daty rozbudowy przedmiotowego budynku. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że organ I instancji ustalając datę rozbudowy w/w budynku słusznie oparł się na zeznaniach stron postępowania i świadków. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. To organ administracji publicznej dokonuje oceny wyników postępowania. Przepis art. 80 k.p.a. nie wyznacza organowi administracji publicznej merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, co skłania doktrynę i orzecznictwo do wniosku, że przepis ten statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów. Z kolei, zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ nadzoru budowlanego do dokonania rozstrzygnięcia, który z dowodów uznać za wiarygodny, a któremu odmówić mocy dowodowej. Zasada powyższa polega na tym, by organ przy ustalaniu prawdy na podstawie materiału dowodowego nie był skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i mógł swobodnie, tj. zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego (wyjaśniającego) w danej sprawie ustalić stan faktyczny. A zatem to organ nadzoru budowlanego dokonuje oceny wiarygodności zeznań świadków, wyjaśnień stron oraz całego zgromadzonego materiału dowodowego. Następnie podejmuje konkretne rozstrzygnięcie. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie przekroczył granicy swobodnej oceny dowodów, a w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił na czym oparł swoje stanowisko. Organ odwoławczy wyjaśnił, że ponieważ przedmiotowa rozbudowa miała miejsce w latach 1988-1991, to zaistniałą samowolę budowlaną należało oceniać w oparciu o przepisy u.p.b. z 1974 r., gdyż zgodnie z art. 103 ust. 2 u.p.b. z 1994 r., w przypadku obiektu wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, którego budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub przed tym dniem zostało wszczęte w stosunku do niego postępowanie administracyjne, stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 37 ust. 1 u.p.b. z 1974 r. stanowi, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: znajduje się on na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W myśl art. 40 u.p.b. z 1994 r., w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Organ odwoławczy przytoczył również stanowisko wyrażone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. II OPS 2/13, zgodnie z którym przez przepisy o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 u.p.b. z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 u.p.b. z 1994 r., rozumieć należy przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym, że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że obowiązujący w dacie rozbudowy przedmiotowego budynku Miejscowy Plan Szczegółowy Zagospodarowania Przestrzennego Terenów Budownictwa Mieszkaniowego Jednorodzinnego (osiedla) A. przy ul. [...] w [...], zatwierdzony Zarządzeniem nr [...] Naczelnika Miasta [...] z dnia 21 lutego 1977 r. ogłoszony w Dzienniku Urzędowym WRN Nr [...], poz. [...] z dnia [...] października 1977 r. z późn. zm., stracił ważność z dniem 31 grudnia 2003 r. W w/w planie zagospodarowania przestrzennego obszar działki nr 3608/3 położonej w [...] został określony jako tereny projektowanej zabudowy indywidualnej i bliźniaczej, adaptacja istniejącej zabudowy. Zabudowa bez podpiwniczenia. I etap realizacji. Organ wskazał również, że teren, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa rozbudowa budynku gospodarczo- garażowego w chwili obecnej nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor legitymuje się ostateczną decyzją Burmistrza [...] o warunkach zabudowy z dnia 7 września 2015 r. znak: [...] ustalającą warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn.: "Rozbudowa budynku garażowo-gospodarczego na działce o nr ewid. 3608/3 położonej przy ul. [...] w [...]". Tym samym właściwy do tego organ administracji potwierdził, iż przedmiotowa rozbudowa budynku jest zgodna z obowiązującymi na terenie inwestycji, uregulowaniami z zakresu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 u.p.b. z 1974 r., uzasadniające wydanie nakazu rozbiórki, a zatem spełniony został pierwszy warunek legalizacji. W ocenie organu odwoławczego spełniony został również drugi warunek legalizacji określony w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy. Przedmiotowa rozbudowa budynku nie narusza obecnie obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie odległości od innych budynków na tej samej działce oraz od granic działek sąsiednich między budynkami. Według § 12 ust. 2 rozporządzenia, sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Zgodnie z § 12 ust. 3 rozporządzenia, dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z decyzji Burmistrza [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] wynika, że dopuszczalne jest usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z działkami nr ew. 5920 i 5919/4 w [...]. Ponadto na podstawie orzeczenia technicznego przedłożonego przez inwestora należy stwierdzić, że rozbudowany przedmiotowy budynek gospodarczo-garażowy nie zagraża bezpieczeństwu dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnemu pogorszeniu warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Z w/w orzeczenia technicznego wynika, że stan techniczny przedmiotowego budynku nie budzi żadnych zastrzeżeń, elementy konstrukcyjne poszczególnych części budynku są w dobrym stanie technicznym, bez ugięć, zarysowań, wyboczeń, rozwarstwień i pęknięć. Stan techniczny ścian zarówno zewnętrznych jak i środkowych budynku oraz wszystkich elementów stalowych jest dobry. Budynek wykonano zgodnie ze sztuką budowlaną i nadaje się do pełnienia zamierzonych funkcji. Budynek jest zgodny z ustaleniami warunków zabudowy wydanymi przez Burmistrza Miasta [...] i warunkami technicznymi posadowienia budynków. W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy obiekt nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi ani mienia, ani też pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W związku z tym nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ust. 1 pkt 2 u.p.b. z 1974 r. Brak jest również podstaw do nakazania wykonania określonych robót naprawczych na podstawie art. 40 u.p.b. z 1974 r. Przytaczając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 749/15 organ odwoławczy stwierdził konieczność umorzenia postępowania w sytuacji zaistnienia samowoli w znaczeniu formalnym, gdy nie ma podstaw do wydania decyzji z art. 40 u.p.b. z 1974 r., a zatem nie ma też podstaw do dalszego prowadzenia postępowania i wydania decyzji merytorycznej w trybie art. 42 u.p.b. z 1974 r. o pozwoleniu na użytkowanie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., w przypadku stwierdzenia, że postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W rozpatrywanym przypadku zasadne jest umorzenie postępowania w całości. Umorzenie postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego rozbudowy oznacza, że popełnione naruszenie prawa zostaje zalegalizowane i obiekt może być legalnie użytkowany. Odnosząc się do zarzutów skarżących, że zeznania R. S. potwierdzają rozbudowę części przedmiotowego budynku po 1988 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że zeznania te dotyczą robót budowlanych wykonanych przy obiekcie na podstawie zgłoszenia z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...] z adnotacją Starosty [...] o niewniesieniu sprzeciwu. Pozostałe zarzuty pozostają natomiast bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. W ustawowym terminie skarżący wnieśli skargę na powyższą decyzję, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili: zaniechanie ponownej całościowej i wyczerpującej, a mającej istotny wpływ na wynik sprawy, weryfikacji materiału dowodowego i niepodjęcie wymaganych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności w zakresie ustalenia daty rozbudowy budynku gospodarczo- garażowego zlokalizowanego na działce nr 3608/3 przy granicy z działkami nr 3608/2 oraz 5920 i 5921, jak również spełnienia warunków wymaganych przepisami prawa budowlanego, dowolną, wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie dającą bezkrytyczną wiarę zeznaniom świadków i inwestora oraz odmowę dania wiary zeznaniom i dowodom faktycznym przedstawionym przez skarżących, - zastosowanie do rozstrzygnięcia przepisów u.p.b. z 1974 r. podczas gdy z przedstawionych materiałów wynika, że zastosowanie powinna znaleźć ustawa u.p.b. z 1994 r. W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji po raz kolejny wyjaśnili, że samowola budowlana, o którą toczy się spór, obejmowała dwa główne etapy rozbudowy. Pierwszy dotyczył rozbudowy o konstrukcję metalową graniczącą z działkami nr 5920 i 5919/4, drugi etap to rozbudowa części murowanej w granicach działki nr 3608/2. Pierwszy etap oparty na rozbudowie budynku o konstrukcję stalową o wymiarach 7,06 x 6,50 m, zlokalizowany w granicy działek nr 5920 i 5919/4 został zrealizowany po roku 1996. Przedłożona przez skarżących fotografia z dnia 29 czerwca 1997 r. obrazuje ówczesny stan faktyczny spornego budynku (bez dobudowanej części konstrukcji stalowej krytej blachą ocynkowaną). Potwierdza to również organ budowlany stwierdzeniem widocznej plamy w odcieniu szaro-zielonym. Zdaniem skarżących, kolor szary to stropodach kryty papą na części murowanej budynku, co potwierdza kolejne zdjęcie z 2002 r., zaś kolor zielony może świadczyć tylko o roślinności, a nie o budynku krytym blachą ocynkowaną, która na zdjęciu byłaby koloru jasnego, jak ma to miejsce w przypadku budynku mieszkalnego czy też budynków na działce sąsiedniej, których nie przysłaniają żadne cienie. W/w zdjęcie nie może zawierać spornego budynku, którego wówczas tam nie było, w przeciwieństwie do doskonale widocznego istniejącego w tamtym czasie budynku gospodarczego na działce sąsiedniej, którego usytuowanie potwierdza szkic połowy wykonany w dniu 28 lutego 1996 r. Gdy zaś chodzi o prawdopodobieństwo wystąpienia padającego cienia, który może rzucać według jednego organu obiekt zlokalizowany w północno-wschodniej części działki, zaś według drugiego obiekt zlokalizowany na działce sąsiedniej, to zdaniem skarżących potwierdza to stawianą przez nich tezę, że spornego budynku wówczas tam nie było. Skarżący zwrócili uwagę, że należałoby się zastanowić, czy przy zdjęciach satelitarnych wykonywanych z góry możliwe jest rzucanie cienia przez jedną połowę dachu na drugą połowę, bo tak to wyglądałoby, gdyby sporny budynek wówczas istniał. Cień jest przysłonięciem promieni słonecznych i może być rzucany przez obiekt wyższy na obiekt niższy, co jest bardzo dobrze widoczne na zdjęciu z 2002 r., gdzie padający na ziemię cień z budynku mieszkalnego nie przysłania dachu już wtedy istniejącego spornego budynku, dach jest widoczny w pełnych wymiarach. Skarżący stwierdzili, że sprzeczne stwierdzenia dotyczące możliwości analizy i oceny dostarczonych zdjęć nawzajem się wykluczają. Uznanie przez organ I instancji, że na zdjęciach z lat 2002 i 2009 widać obiekt będący przedmiotem postępowania, jest równoznaczne z identyfikacją nieruchomości, na której położony jest związany z przedmiotem postępowania budynek. Powyższy fakt zaprzecza stwierdzeniu o utrudnieniu analizy zdjęcia z 1997 r. z powodu braku numerów identyfikacyjnych posesji, ich granic oraz przybliżonej skali. Niezaprzeczalnym jest fakt, że mając podaną skalę, bez problemu można ustalić wielkość gabarytów obiektu, identyfikując nieruchomość na jednym zdjęciu, tak samo można ją zidentyfikować na innym zawierającym ten sam obszar, a granice działki nie mają tu żadnego znaczenia, bo spór nie dotyczy granic, lecz posadowionych na posesjach budynków i to znacznych rozmiarów zajmujących około połowy szerokości działki. Dobrze widoczny budynek mieszkalny na każdym zdjęciu z poszczególnych lat oraz widoczna droga, z którą graniczy działka od strony zachodniej, w ocenie skarżących wyjaśniają i rozwiązują wszystkie powyższe wątpliwości. Gdyby jednak organ miał trudności z interpretacją w/w materiałów, to zdaniem skarżących powinien zwrócić się do fachowców (geodetów) zgodnie z zaleceniem Sądu i sprawę dokładnie wyjaśnić. W związku z powyższym bez znaczenia w ocenie skarżących pozostaje analiza zdjęcia z 1995 r. Skoro sporny budynek nie istniał w 1997 r. to również nie mógł istnieć w 1995 r., i potwierdzają to po raz kolejny spostrzeżenia organu w postaci odcieni szarości przy analizie północnej części działki. Skarżący dodali, że w oparciu o załączony szkic połowy na działce sąsiedniej nr 5920 nie istniał jeszcze budynek gospodarczy, podobnie jak i sporny budynek na działce nr 3608/3. Ponadto zdaniem skarżących w prowadzonym postępowaniu pominięty w całości został drugi ważny etap rozbudowy spornego budynku obejmujący rozbudowę części murowanej graniczącej z działką nr 3608/2 o część konstrukcji metalowej na długość i szerokość o wym. ok. 5x1 m oraz o część murowaną na wysokość ok. 1 m na całej długości części murowanej, tj. 10,08 m w granicy ich działki oraz działek nr 5920 i 5921. W/w rozbudowa budynku o część konstrukcji metalowej spowodowała przybliżenie zarówno budynku, jak i otworu drzwiowego wykonanego w części z materiału palnego (plastik), do ścian domu mieszkalnego skarżących, zwiększając tym samym zagrożenie pożarowe i powodując niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia. Potwierdził to mający miejsce w 2012 r. pożar, podczas którego wydostający się przez ten otwór słup ognia z płonącego budynku i samochodu sięgał ścian domu skarżących. Natomiast przez szpary z nieszczelnie przylegającej blachy w dobudowanej ścianie przedostają się na posesję skarżących m. in. opary po lakierach i inne zanieczyszczenia z prowadzonej tam działalności (warsztat samochodowy), powodując pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych. Skarżący wskazali, że organ I instancji nie podjął żadnych działań zmierzających do ustalenia daty tej rozbudowy. Tymczasem inwestor oświadczył, a w wydanej decyzji w oparciu o zgromadzone dowody potwierdził to nadzór budowlany, że: "wybudowano w 1988 r. budynek gospodarczy o wymiarach 5,50 x 5,40 m zlokalizowany w granicy działek nr ewid. 3608/2 i 5920 ze ścianą oddzielenia ppoż. bez otworów i stropodachem ze spadkiem na własną parcelę, który to budynek w okresie budowy tj. w 1988r. rozbudowano o część garażową o takiej samej konstrukcji murowanej na długości 4,68 wzdłuż granicy działki". Na tym według oświadczenia inwestora zakończyła się rozbudowa części murowanej. Obecne wymiary tego budynku potwierdzone orzeczeniem technicznym to długość 10,08 m, a szerokość w zależności od przekroju, wynosi 6,60 m. Taką właśnie szerokość posiada budynek w granicy działki skarżących, co oznacza, że w porównaniu do stanu pierwotnego został rozbudowany o ponad 1 m. To orzeczenie potwierdza również rozbudowę tej części budynku na wysokość w zapisie, że strop - nad pomieszczeniami to płyta żelbetonowa wykonana pierwotnie jako stropodach o kącie nachylenia 6°, a obecnie kąt nachylenia dachu wynosi 12°. Rozbudowę tej części budynku w latach znacznie późniejszych niż rok 1988 potwierdził również w swoim oświadczeniu jeden ze świadków, wskazując na datę przebudowy rok 2012. Na rozbudowę tej części budynku nie wyraził zgody Burmistrz Miasta [...] w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy znak [...] z dnia [...] września 2015 r. Skarżący wskazali, że następny warunek zabudowy w powyższej decyzji, to wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, i tak: projektowana inwestycja nie może powodować m.in. uciążliwości powodowanych przez hałas oraz zanieczyszczenia powietrza, wody lub gleby. Działka objęta zakresem inwestycji położona jest w obszarze zabudowanym, oznaczonym symbolem "M" z funkcją wiodącą mieszkaniową. Zdaniem skarżących w/w rozbudowa jest niezgodna z § 12 ust. 3, 4 i 8 rozporządzenia w zakresie odległości od innych budynków. Sporna część budynku nie przylega swoją ścianą do budynku na działce skarżących, decyzja Burmistrza Miasta [...] nie dopuszcza usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działki, działka inwestora ma szerokość większą od 16 m, sporny budynek ma długość większą niż 6,5 m i wysokość większą niż 3 m, oprócz tego budynek jest sytuowany ścianą z drzwiami w odległości mniejszej niż 8 m od ściany budynku mieszkalnego skarżących. Jeśli chodzi o doprecyzowanie daty rozbudowy tej części budynku to, jak stwierdził organ, zdjęcia z lat 2002 i 2009 są dobrej jakości, widać na nich obiekt będący przedmiotem postępowania, kolory i rozdzielczość pozwalają na łatwy odczyt zdjęcia i zdaniem skarżących to właśnie między tymi latami została rozbudowana ta część budynku. Zdjęcie z dnia 30 września 2002 r. obrazuje wyraźnie już dobudowaną część budynku konstrukcji metalowej krytą blachą (kolor jasny) graniczącą bezpośrednio z budynkiem gospodarczym na działce sąsiedniej o nr 5920 oraz istniejący w pierwotnym stanie graniczący z działką skarżących budynek murowany w stanie nierozbudowanym ze stropodachem krytym papą (kolor szary), węższy i niższy od dobudowanej części konstrukcji stalowej. Ostatnia fotografia z dnia 3 kwietnia 2009 r. ukazuje budynek w stanie obecnym wyrównany szerokością i wysokością na całej powierzchni dachowej wraz z dobudowanym stanowiskiem na sprężarkę, cały kryty blachą. Skarżący stwierdzili, że jest to dowód na rozbudowę tej części budynku, a tym samym samowolę budowlaną dokonaną po roku 2002, to jest pod rządami u.p.b. z 1994 r. Skarżący wskazali, że okoliczności pozwalające świadkom skojarzyć datę rozbudowy uznane za wiarygodne przez organ I instancji, co najmniej w dwu przypadkach nasuwają poważne zastrzeżenia: - zeznanie P. Ł. w pierwszej części potwierdza najprawdopodobniej dla potrzeb inwestora datę rozbudowy w latach 1990-1991. Zaś w dalszej części świadek stwierdza: "Pamiętam że rozbudowa ta była realizowana w tych samych latach co budowa naszego budynku gospodarczego w granicy działki na działce o nr ew. 5920 w [...]". Skarżący wskazali, że z załączonego szkicu polowego sporządzonego na dzień 28 lutego 1996 r. dla tej właśnie działki bezsprzecznie wynika, że budynek gospodarczy na w/w działce nie był budynkiem istniejącym, a sporządzony był dla potrzeb jego budowy, stąd pierwsza część zeznania potwierdzająca rozbudowę w latach 1990-1991 nie jest prawdziwa, a sporny budynek na działce nr 3608/3 również nie oznaczony jako istniejący budowany był po tej dacie, - zeznanie P. S.: "Od roku 1996 mieszkam przy ulicy [...], w poprzednich latach kończyłem budynek, w którym obecnie mieszkam i odkąd znam p. K. B. tj. od początku lat dziewięćdziesiątych ta wiata tam istnieje. Przebudowa części murowanej, bezpośrednio granicząca z moją działką odbyła się o ile dobrze pamiętam w roku 2012, po pożarze posesji p. K. B.". Zdaniem skarżących pierwsza część tego zeznania nie określa jednoznacznie daty rozbudowy spornego budynku, natomiast druga część potwierdza rozbudowę części murowanej w granicach ich działek w latach o wiele późniejszych niż to wskazuje inwestor, świadek określa tą datę na rok 2012, natomiast przedłożone zdjęcia potwierdzają, że było to przed 2009 r., stąd wniosek, że nawet w tak mało odległej dacie łatwo się pomylić. Skarżący stwierdzili, że trudno zatem dać wiarę, że pierwsza część zeznania nie określająca jednoznacznie daty rozbudowy jest potwierdzeniem oświadczenia inwestora. Odnosząc się do stwierdzenia organu odwoławczego odnośnie oświadczenia P. S., że dotyczyło ono robót budowlanych wykonanych po pożarze, skarżący uważają, że jest ono nieprawdziwe, albowiem roboty te obejmowały remont konstrukcji dachu i pokrycia (wskazał na to w uzasadnieniu swej decyzji organ I instancji), natomiast P. S. wskazał wyraźnie na przebudowę budynku, co nie jest równoznaczne z remontem. Ten fakt potwierdza również porównanie zdjęć z lat 2002 i 2009. Skarżący zwrócili uwagę, że organ odwoławczy nie dał wiary przedłożonym faktycznym dowodom instytucji państwowych w postaci zdjęć lotniczych Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej oraz szkicu polowego państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jak również nie uwzględnił warunków zabudowy wynikających z decyzji, co przy prowadzonej w spornym budynku działalności gospodarczej (warsztat samochodowy) przekłada się na oddziaływanie na posesję skarżących w postaci braku ochrony osób trzecich (bezpieczeństwo przeciwpożarowe, warunki zdrowotne). Ponadto, organ nie uwzględnił wynikających z orzeczenia technicznego danych dotyczących pomiarów budynku i kąta nachylenia dachu, świadczących o rozbudowie budynku, do której nie przyznaje się inwestor, a nadzór budowlany nie podjął żadnych działań wyjaśniających. W wyniku tego nie podjął stosownych działań zmierzających do ustalenia faktycznej daty rozbudowy budynku. Skarżący wskazali, że Sąd doszedł do przekonania, że przedłożone przez nich zdjęcia stanowią okoliczności faktyczne, których uwzględnienie może mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Sądu zdjęcia te uprawdopodabniają stanowisko prezentowane przez skarżących. Ponadto Sąd stwierdził, że materiał dowodowy, na którym zostały oparte dotychczasowe decyzje wymaga ponownej całościowej weryfikacji, uzupełnienia i oceny. Odmowa przez organy nadzoru budowlanego dokonania ponownej weryfikacji wszystkich materiałów dowodowych oznacza niewykonanie wyroku. Skarżący stwierdzili, że przez wadliwe ustalenie faktycznej daty rozbudowy zaistniała samowola budowlana została oceniona przez niewłaściwe przepisy prawa budowlanego, a z przedłożonych dokumentów wynika jasno, że samowola powstała w czasie obowiązywania u.p.b. z 1994 r. i wnieśli ojej zastosowanie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2021 r. Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. W piśmie procesowym z dnia 19 stycznia 2021 r. skarżący podtrzymali stanowisko wyrażone w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga została uwzględniona na podstawie przesłanek, które Sąd wziął pod rozwagę z urzędu, nie będąc związany granicami skargi, w tym podniesionymi w niej zarzutami (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, po uprzednim umożliwieniu stronom postępowania przedstawienia nowych okoliczności, twierdzeń i dowodów na ich poparcie, w związku z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 13 stycznia 2021 r., wydanym na podstawie art. 15zzs (4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Przedmiotem oceny legalnościowej w niniejszej sprawie są decyzje organów pierwszej i drugiej instancji w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnej rozbudowy budynku gospodarczo-garażowego zlokalizowanego na działce nr 1308/3 w [...]. w obszarze przygranicznym z działkami nr 5920 i 3608/2. W ocenie Sądu decyzje te nie zostały poprzedzone wystarczająco pogłębioną, uzasadnioną oraz pełną oceną materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy (art. 80 k.p.a.), a tym samym końcowe wyjaśnienie i rozstrzygnięcie niemerytoryczne sprawy jako przedwczesne jest wadliwe (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Również uzasadnienia kontrolowanych decyzji wykazują w zakresie oceny stanu faktycznego sprawy oraz dowodów określone deficyty, które nie pozwalają na uznanie, że rozstrzygnięcia te odpowiadają prawu (art. 107 § 3 k.p.a.). Tym samym wniosek organów, że postępowanie w sprawie nielegalnie rozbudowanego budynku jest bezprzedmiotowe z przyczyn prawnych (wobec niemożności zastosowania art. 37 i art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane) jest na obecnym etapie ustaleń faktycznych i ocen dowodowych przedwczesny, a zatem narusza przepisy art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 15 k.p.a. Jednocześnie należy wyraźnie podkreślić, że jakkolwiek sąd administracyjny orzeka zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. na podstawie akt sprawy (w tym przede wszystkim akt sprawy administracyjnej), jednak nie jest jego zadaniem i obowiązkiem przejmowanie kompetencji kontrolowanych organów w zakresie prawidłowego, spójnego i pełnego uzasadniania dokonywanych ocen dowodowych i ocen prawnych, które są następnie podstawą rozstrzygnięć administracyjnych. Sąd administracyjny nie jest bowiem "trzecią instancją" orzekającą merytorycznie w sprawach administracyjnych. W granicach kompetencji kontrolnych o charakterze co do zasady kasatoryjnym sąd ten dokonuje weryfikacji legalnościowej przedmiotu zaskarżenia, nie będąc uprawnionym do uzupełniania lub modyfikowania przedmiotu zaskarżenia o oceny, które nie zostały przez organy wyrażone, szczególnie w zakresie ocen dowodowych. Zastrzeżenie to jest szczególnie istotne, albowiem podejmowane niekiedy przez skarżony organ odwoławczy próby uzupełnienia argumentacji prawnej lub dowodowej dopiero w skardze kasacyjnej od wyroków uwzględniających skargi trzeba ocenić jako niedopuszczalne prawnie. Jak bowiem trafnie i dobitnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1506/16, "jedynym miejscem prezentacji zasadniczych motywów kontrolowanego rozstrzygnięcia jest jego uzasadnienie. Odpowiedź na skargę oraz skarga kasacyjna nie mogą być natomiast wykorzystywane przez skarżone organy do przedstawiania nowego lub uzupełnienia już zajętego stanowiska, które stanowiło dla Sądu pierwszej instancji podstawę do przeprowadzenia procesu oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tego rodzaju następcza próba sanowania braków lub błędów uzasadnienia kontrolowanego rozstrzygnięcia przez skarżony organ jest sprzeczna z założeniami, istotą i celem postępowania sądowoadministracyjnego. Akceptacja takiej praktyki mogłaby ponadto zachęcać organy do sporządzania niepełnych, lakonicznych lub pozbawionych pogłębionej argumentacji uzasadnień, które można by uzupełniać za pośrednictwem odpowiedzi na skargę lub skargi kasacyjnej". Przenosząc powyższy pogląd na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że kontrolowane organy nie wyjaśniły dostatecznie i nie uzasadniły w sposób pełny i przekonujący przyjętego sposobu rozstrzygnięcia zasadniczych wątpliwości na tle podnoszonych w toku postępowania oraz w skardze istotnych różnic między materiałami zdjęciowymi z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z lat 1995, 1997, 2002 i 2009 w zakresie ilości obiektów budowalnych oraz położenia i odległości między elementami zabudowy na spornych działkach nr 3608/3, 3608/2 i 5920, jak również szkicu geodezyjnego z 1996 r. włączonego jako dokument urzędowy do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Kwestie okresu dokonania rozbudowy spornego budynku na działce nr 3608/3 mają oczywiście zasadnicze znaczenie. Jeżeli bowiem przyjąć za organami, że rozbudowy doszło w latach 1988-1991 (w ocenie organów inwestor dokonał w 1988 r. rozbudowy istniejącego na działce nr ew. 3608/3 w [...] budynku gospodarczo-garażowego o część murowaną o wymiarach 4,68 x 5,02 m oraz w 1991 r. o wiatę garażową o konstrukcji stalowej obudową płytami o wymiarach 7,16 m x 6,50 m), to zastosowaniu w sprawie będą podlegać przepisy art. 37 i art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Jeżeli natomiast sporna rozbudowa miała miejsce po 31 grudnia 1994 r., to obowiązkiem organów będzie ocena dokonanej samowoli budowlanej w świetle przepisów aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W powyższym kontekście należy również przywołać wiążące kontrolowane organy zalecenia co do dalszego postępowania (art. 153 w zw. z art. 170 p.p.s.a.), wyrażone w prawomocnym wyroku tut. Sądu z dnia 24 lipca 2019 r. w sprawie o sygn. II SA/Rz 428/19. Sąd w powyższym orzeczeniu zaakcentował w pierwszej kolejności, że "zgodnie z twierdzeniem skarżących, na zdjęciu z 1997 r. widoczne jest, że na ten dzień budynek nie był jeszcze rozbudowany; w miejscu, w którym obecnie znajduje się dobudowana część, widoczne jest drzewo. Porównanie tego stanu z kolejnym zdjęciem wskazuje, że pomiędzy 1997 r. a 2002 r. dobudowana została część konstrukcji metalowej o wymiarach 7,16 x 6,5 m, kryta blachą, wyższa i szersza od dotychczasowego budynku konstrukcji murowanej. Zdjęcie z 2009 r. pokazuje natomiast, że budynek został rozbudowany na całej długości oraz wyrównany szerokością i długością z przylegającym budynkiem". Następnie Sąd ten zauważył, że przedłożone zdjęcia "uprawdopodabniają stanowisko prezentowane przez skarżących, aczkolwiek zwrócenia uwagi wymaga jednocześnie, że najważniejsza dla opisanych okoliczności fotografia z 1997 r. jest zdecydowanie gorszej jakości od pozostałych, co utrudnia jej analizę co do przedmiotu postępowania". Sąd nie przesądzając ostatecznego wyniku postępowania, nakazał organom, aby "materiał dowodowy, na którym oparte zostały dotychczasowe decyzje" został poddany ponownej całościowej weryfikacji, uzupełnieniu i ocenie, w szczególności w zakresie przedstawionych zdjęć, których ocena "powinna zostać poprzedzona jednoznacznym potwierdzeniem obszaru (miejscowości) którego dotyczą (na odwrocie zdjęć znajdują się adnotacje wskazujące oprócz daty wykonania i skali tylko oznaczenie nr arkusza i szeregu) oraz nie budzącą wątpliwości identyfikacją nieruchomości na której położony jest związany z przedmiotem postępowania budynek (numer działki, oznaczenie ulic). Zasadnym byłoby również ustalenie, czy biorąc pod uwagę datę budowy pierwotnego budynku gospodarczego (1988 r.), jest to pełny dostępny materiał fotograficzny z okresu mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy". W wykonaniu powyższych wytycznych organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że "najstarsze zdjęcie lotnicze" z dnia 12 sierpnia 1995 r. ma "wątpliwą jakość". W ocenie organu powyższe zdjęcie zostało "wykonane w odcieniach szarości" oraz posiada bardzo niską rozdzielczość, co nie pozwala na precyzyjne i jednoznaczne określenie zabudowy północnej części przedmiotowej działki", a zatem w związku ze słabą jakością tego zdjęcia, jego analiza "opierałaby się na domysłach". Powyższą ocenę można uznać za prawidłową. Organ odwoławczy wskazał następnie, że kolejne zdjęcie lotnicze znajdujące się w aktach sprawy to zdjęcie z dnia 29 czerwca 1997 r. Zdjęcie to zostało wykonane w lepszej jakości i wyższej rozdzielczości, lecz na jego podstawie również nie da się dokonać jednoznacznej interpretacji lokalizacji i gabarytów przedmiotowego budynku. Ze względu na zbliżoną kolorystykę tego zdjęcia w kluczowej dla sprawy lokalizacji oraz prawdopodobieństwo wystąpienia padającego cienia, który może rzucać obiekt zlokalizowany na działce sąsiedniej, rozważania w tym przypadku opierałyby się na przypuszczeniach. Organ wskazał również, że na utrudnioną analizę powyższego zdjęcia w odniesieniu do przedmiotu postępowania zwrócił uwagę również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 24 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 428/19. Powyższa ocena skarżonego organu nie jest jednak spójna i przekonująca. Przede wszystkim nie opiera się ona analizie porównawczej tego zdjęcia ze zdjęciami z lat 2002 i 2009, jak również nie bazuje na ostatecznej ocenie mocy dowodowej tego zdjęcia w świetle pozostałego materiału dowodowego, w tym szkicu geodezyjnego (polowego) z pomiaru i wyrysu z dnia 28 lutego 1996 r. oraz z dnia 2 marca 1996 r. działki nr 5920, z uwzględnieniem granicy z działką nr 3608/3. Szkic ten został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i jako taki korzysta ze statusu dokumentu urzędowego. Sąd nie podziela wniosku organów oraz tut. Sądu wyrażonego w uchylonym przez NSA wyroku z dnia 10 stycznia 2017 r., że skoro - zgodnie z informacją zawartą w piśmie Starosty [...] z dnia 17 listopada 2015 r. - pomiarem geodezyjnym utrwalonym na szkicu z dnia 28 lutego 1996 r. nie były objęte budynki na działce nr 3608/3, to wynikające z tego szkicu oznaczenie obecności tylko jednego budynku garażowego nie ma znaczenia dowodowego w przedmiotowej sprawie. Prawdą jest z ww. szkicu nie wynikają wymiary budynku zlokalizowanego na działce nr 3608/3 na granicy z działką nr 5920, jednak sama obecność tylko tego budynku w tej granicy z zaznaczeniem, że na długości 7,05 m granica ta nie jest zabudowana, nie może być negowana bez podważenia autentyczności i wiarygodności szkicu, który jako dokument urzędowy korzysta z domniemania autentyczności i wiarygodności (art. 76 § 1 i 2 k.p.a.). Oznacza to, że granica działek nr 5920 i nr 3608/3 nie była w dniu 28 lutego 1996 r. zabudowana na długości ok. 7 m, natomiast obecnie jest zabudowana na tym odcinku przez rozbudowaną część spornego budynku na działce nr 3608/3. Z treści powyższego szkicu geodezyjnego jednoznacznie wynika, że na odcinku granicy działki nr 5920 z działką nr 3608/3 na dzień wykonywania pomiaru (28 lutego 1996 r.) istniał jedynie budynek garażowo-gospodarczy o określonych wymiarach (ewentualnego dalszego wyjaśnienia w oparciu o dokumentację geodezyjną z państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego wymaga, jakie wymiary miał wówczas ten budynek), natomiast rzeczywiście na długości ok. 7 m granica z działką nr 5920 nie jest zabudowana, z czego należy wyprowadzić wniosek, że na pewno w tym dniu nie istniała jeszcze druga część rozbudowy, a więc część budynku garażowo-gospodarczego w postaci wiaty garażowej o konstrukcji stalowej o wymiarach 7,16 m x 6,50 m. Wobec takiej treści powyższego dokumentu urzędowego ocena materiału dowodowego oraz ostateczne ustalenie organów, że "inwestor dokonał w 1988 r. rozbudowy istniejącego na działce nr ew. 3608/3 w [...] budynku gospodarczo-garażowego o część murowaną o wymiarach 4,68 x 5,02 m oraz w 1991 r. o wiatę garażową o konstrukcji stalowej obudową płytami o wymiarach 7,16 m x 6,50 m" jawią się jako błędne. Organy nie uwzględniły także, że pomiędzy zdjęciami z roku 1997 oraz z lat 2002 i 2009 zachodzą - pomimo różnic jakościowych oraz skalowych - określone powiązania w zakresie "obszarów wolnych od zabudowy" oraz zabudowanych w granicach tożsamych powierzchni. Oczywiście nie jest rzeczą Sądu przesądzanie szczegółowych kwestii związanych z porównywaniem tych obszarów na zdjęciach, jednak ogólne konstatacje organów, że analiza porównawcza nie jest możliwa (gdyż stanowiłaby "spekulację") stoi w sprzeczności z wnioskiem tych organów, które również opierają się na przypuszczeniach i domysłach. Organ wspomina bowiem o "prawdopodobnie rosnących na posesji drzewach" oraz o "dużym prawdopodobieństwie wystąpienia padającego cienia, który może rzucać obiekt zlokalizowany w północno-wschodniej części działki". Nie są również jasne dywagacje organów na temat "braku numerów ewidencyjnych posesji, ich granic" oraz przybliżonej skali zdjęć (co do zdjęć z 1997 r. - 1:1300). Jeśli organ nie może ustalić na zdjęciach precyzyjnej lokalizacji spornych działek oraz ich granic, to na jakiej podstawie i w jakim celu poddał ocenie jakość przedłożonych zdjęć w celu ustalenia ich mocy dowodowej w postępowaniu. Stanowisko organów w tym zakresie jest dotknięte niespójnością i błędem pozorowania uzasadnienia przyjętej oceny dowodowej. Porównawczy materiał w postaci zdjęć z lat 2002 i 2009 został oceniony jako materiał o "zdecydowanie lepszej jakości", która pozwala na "łatwy ich odczyt" oraz precyzyjną lokalizację spornego budynku (zob. s. 6 zaskarżonej decyzji). Powstaje jednak pytanie, z czego wynikają te wnioski organów, skoro opisy zdjęć z 1997 r. oraz z lat 2002 i 2009 zawierają na odwrotnej stronie dane identyfikacyjne dotyczące tożsamego arkusza (17-34-69-B-b- 3), a skale zdjęć wynoszą odpowiednio 1:1300 oraz 1:1000, a więc są zbliżone. Organ powinien był zatem - w razie wątpliwości co do kluczowego zdjęcia z 1997 r. - wyjaśnić ostatecznie wszelkie wątpliwości, zwracając się o udzielenie specjalistycznej odpowiedzi przez fachowego pracownika Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Niezależnie od powyższego porównanie fragmentów fotografii w zakresie granicy działek nr 5920 i nr 3608/3 na zdjęciach z 1997 r. oraz z 2002 r. i 2009 r. pozwala na sformułowanie wniosku, że na zdjęciu z 1997 r. fragment tej granicy nie został w całości zabudowany spornym budynkiem garażowo-gospodarczym, co obala tezę, że rozbudowa zakończyła się najpóźniej w 1991 roku. Trzeba również pamiętać, że w wyniku rozbudowy powstał obiekt budowlany, którego odrębne części są w istocie połączone, a fakt ten znajduje odzwierciedlenie na fotografiach z 2002 i 2009 roku, natomiast nie jest widoczny na fotografii z 1997 r. Wniosek ten jest również zgodny z treścią ww. szkicu geodezyjnego z dnia 28 lutego 1996 r. oraz z dnia 2 marca 1996 r. działki nr 5920, z uwzględnieniem granicy z działką nr 3608/3. Nie mają natomiast samodzielnego znaczenia zeznania świadków i wyjaśnienia stron złożone w toku rozprawy administracyjnej w 2015 r. Zgodnie z art. 80 k.p.a. ocena wiarygodności i mocy dowodowej tych dowodów musi zostać dokonana na tle całokształtu materiału dowodowego z uwzględnieniem faktu, że twierdzenia oraz oceny świadków lub stron postępowania dotyczą okoliczności faktycznych, które mogły mieć miejsce ok. 30-25 lat temu, a ponadto dotyczy dwóch części rozbudowy istniejącego już budynku. Z treści niektórych zeznań lub wyjaśnień (wobec braku zadawania odpowiednich pytań naprowadzających) nie wynika jednoznacznie, jakie części rozbudowanego budynku mają na myśli osoby zeznające (składające wyjaśnienia) oraz czy mają świadomość, która część spornego budynku jest przedmiotem niniejszego postępowania (np. zeznania D. Z., P. P., W. R., R. S.). W tym stanie rzeczy obowiązkiem Sądu było uwzględnienie skargi przez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. oraz zasądzenie na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. od skarżonego organu solidarnie na rzecz stron skarżących zwrotu kosztów postępowania sądowego.