II SA/Rz 1290/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 22 lipca 2022 r. nr SKO.4115.716.2022 w przedmiocie odmowy ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego - skargę oddala -

II SA/Rz 1290/22 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi A.D. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z 22 lipca 2022 r. nr SKO.4115.716.2022 dotycząca odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, wnioskiem z [...] kwietnia 2022 r. A.D. (reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata) wystąpiła do Wójta Gminy [...] o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną w stopniu znacznym siostrą L.D. Decyzją z [...] czerwca 2022 r. nr [...] Wójt Gminy [...] odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, powołując się na powstanie niepełnosprawności L.D. po ukończeniu wieku wskazanego w przepisie art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r., poz. 615 ze zm., dalej: u.ś.r.), tj. 18 lub 25 lat. W odwołaniu od decyzji Wójta pełnomocnik wnioskodawczyni zarzucił brak możliwości odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów niezgodnych z Konstytucją RP wskutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13. SKO opisaną na wstępie decyzją z 22 lipca 2022 r. - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) i art. 17 ust. 1b u.ś.r. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z 1 czerwca 2022 r. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że kwestia różnicowania uprawnień opiekunów w zależności od daty powstania niepełnoprawności ich podopiecznych została już rozstrzygnięta w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym w oparciu o wskazany wyrok TK z 21 października 2014 r. utrwaliło się stanowisko, że rozpatrywanie spraw w zakresie przyznawania świadczeń pielęgnacyjnych powinno następować z pominięciem kryterium daty powstania niepełnosprawności podopiecznego wynikającym z art. 17 ust. 1b u.ś.r. W sprawie zaistniała jednakże inna przesłanka uniemożliwiająca ustalenie prawa do świadczenia, tj. żyje matka podopiecznej J.D., która nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Zgodnie z art. 17 ust. 1a u.ś.r. /Kolegium w tym zakresie omyłkowo wskazało art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r./, osobom o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne w przypadku, gdy spełnione są łącznie następujące warunki: rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Brak takiego orzeczenia po stronie rodziców uzasadnia uznanie (a contrario), że są w stanie opiekować się swoim dzieckiem. Realizacja tego obowiązku może przybrać formę świadczeń osobistych, sprawowania opieki lub też mieć wymiar finansowy poprzez opłacenie osoby, która w miejsce rodzica (i w ramach jego obowiązku alimentacyjnego) będzie sprawować opiekę nad niepełnosprawnym dzieckiem. Uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego dla krewnych podopiecznego przysługuje zatem dopiero wówczas, gdy rodzic osoby wymagającej opieki jest niepełnosprawny w stopniu znacznym, przez co nie jest możliwe wypełnianie przez niego w sposób właściwy ustawowego obowiązku alimentacyjnego, który obciąża go względem dziecka w pierwszej kolejności. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze na decyzję Kolegium z 22 lipca 2022 r. pełnomocnik A.D. zarzucił rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a u.ś.r. poprzez przyjęcie, że do kręgu osób uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego nie zalicza się siostry będącej jednocześnie opiekunem faktycznym osoby niepełnosprawnej, z uwagi na to, iż opieka ta powinna być sprawowana przez matkę niepełnosprawnej, która nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, podczas gdy funkcjonalna wykładania tych przepisów powinna skutkować przyznaniem wnioskowanego świadczenia. Mając powyższe na uwadze wniósł o uchylenie decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie A.D. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wykładnia językowa art. 17 ust. 1a u.ś.r. dokonana przez organ II instancji prowadzi do wyników sprzecznych z przepisami u.ś.r. oraz Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Świadczenie pielęgnacyjne zgodnie z zamiarem ustawodawcy stanowić ma formę wsparcia rodziny pozostającej nie tylko w trudnej sytuacji materialnej, ale i faktycznej spowodowanej koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą wymagającą takiej pomocy ze względu na swój stan zdrowia. Pozostając bowiem wyłącznie przy wyniku wykładni językowej tego przepisu należałoby uznać, że świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad niepełnosprawnym przysługiwałoby wyłącznie współmałżonkowi lub dzieciom osoby, które ze względu na swoją sytuację życiową bądź stan zdrowia nie mogą sprawować takiej opieki, co narusza konstytucyjną zasadę równości i sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), a także godzi w konstytucyjne nakazy ochrony i opieki nad rodziną (art. 18 Konstytucji RP). W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach). Poddawszy kontroli w ramach w/w kryteriów zaskarżoną decyzję SKO z 22 lipca 2022 r. Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzją tą SKO utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2022 r. o odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką sprawowaną nad siostrą. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Stosownie do powyższego nie budzi wątpliwości, że na skarżącej A.D. ciążył w dacie wystąpienia z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego obowiązek alimentacyjny wobec siostry L.D. (stosownie do art. 128 K.r.o.) oraz że sprawowała ona nad nią – jako osobą legitymującą się znacznym stopniem niepełnosprawności – opiekę (pobierając także w związku z tym specjalny zasiłek opiekuńczy). 1. Niewątpliwie prawidłowe jest wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko Kolegium co do tego, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie może stanowić przesłanki odmownego załatwienia wniosku skarżącej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (zgodnie z literalnym brzmieniem tego przepisu, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia; wg orzeczenia z 21 czerwca 2021 r. o zaliczeniu jej do znacznego stopnia niepełnosprawności do [...] sierpnia 2026 r., nie da się ustalić od kiedy niepełnosprawność istnieje, przy datowaniu ustalonego stopnia niepełnosprawności od [...] czerwca 2021 r. Wyrażone w powyższym zakresie stanowisko Kolegium odzwierciedla utrwaloną i jednolitą linię orzeczniczą sądów administracyjnych, którą Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela i aprobuje. Została ona wypracowana na kanwie wyroku TK z 21 października 2014 r. K 38/13, którym TK orzekł, iż w zakresie w jakim przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Wyrok ten jest wyrokiem zakresowym, a zatem nie wywołuje wprost skutku określonego w art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, tj. utraty mocy obowiązującej zakwestionowanej regulacji prawnej. Powoduje jednak konieczność zrekonstruowania normy prawnej w oparciu o stanowione przepisy prawa które pozostają zgodne z Konstytucją RP - przy wykorzystaniu reguł wykładni prawa - tak, aby wynik tej rekonstrukcji nie był sprzeczny ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Trybunału. Stosując taki sposób wykładni art. 17 ust. 1b u.ś.r. należy więc przyjąć, iż w stosunku do opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych których niepełnosprawność powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia, przepis ten – jako zgodny z Konstytucją – powinien znaleźć zastosowanie. Natomiast w stosunku do opiekunów osób których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego utraciło przymiot konstytucyjności, a zatem w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. W rezultacie nie jest dopuszczalne oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Mimo zatem, że art. 17 ust. 1b nie został usunięty z u.ś.r. i nadal zachowuje dotychczasowe brzmienie, powoływanie się na literalne brzmienie tego przepisu jako przesłankę odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie znajduje uzasadnienia. W tej sytuacji - mimo wskazanego wyroku TK oraz art. 190 ust. 1 Konstytucji RP na mocy którego orzeczenia TK mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne – Wójt Gminy [...] w sposób prawnie niedopuszczalny wywiódł z literalnego brzmienia art. 17 ust. 1b u.ś.r. przeszkodę do przyznania wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego. 2. Niezależnie od powyższego, Sąd podziela stanowisko SKO co do braku możliwości przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy żyjąca matka osoby wymagającej opieki (jednocześnie matka wnioskodawczyni) nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności lub mu równoważnym zgodnie z art. 3 pkt 21 u.ś.r. /okoliczność ta umknęła całkowicie uwadze organu I instancji/. Zgodnie z art. 17 ust. 1a u.ś.r., osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. /ubocznie Sąd stwierdza, że Kolegium w opisanym zakresie zamiast regulacji art. 17 ust. 1a u.ś.r. omyłkowo wskazało w uzasadnieniu wydanej decyzji art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) tej ustawy, co jednak wobec prawidłowości poczynionych rozważań w żaden sposób nie wpływa na prawidłowość opartego na nim rozstrzygnięcia wynikającego z zaskarżonej decyzji/. Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 1a u.ś.r., niezbędnym warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osobie sprawującej opiekę, na której obowiązek alimentacyjny względem osoby wymagającej opieki ciąży w dalszej kolejności /w niniejszej sprawie siostrze/ jest brak innych osób bliżej spokrewnionych /w okolicznościach sprawy rodziców/ lub posiadanie przez nie orzeczeń o znacznym stopniu niepełnosprawności. Mimo że jest to podstawowy rodzaj wykładni, orzecznictwo sądowe w tym zakresie nie kształtowało się jednolicie. Niezależnie od stanowiska zbieżnego z zaprezentowanym w sprawie przez SKO, w sądownictwie administracyjnym prezentowany był również pogląd (na którym oparte są zarzuty i argumentacja skargi), że w przypadku istnienia osób zobowiązanych do alimentacji względem osoby wymagającej opieki w bliższej kolejności niż osoba faktycznie sprawująca opiekę i ubiegająca się w związku z tym o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, fakt braku posiadania przez osoby bliżej zobowiązane orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności nie może automatycznie sam w sobie stanowić bezwzględnej przeszkody dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a przy dokonywaniu wykładni dotyczących tego przepisów nie można ograniczać się jedynie do wykładni literalnej, której zastosowanie prowadziłoby do naruszenia konstytucyjnej zasady równości i sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), a także godziło w konstytucyjne nakazy ochrony i opieki nad rodziną (art. 18 Konstytucji RP). W związku z tym wywodzono (do czego nawiązuje też pełnomocnik skarżącej), że w opisanym zakresie niezbędne jest posłużenie się – w miejsce wykładni literalnej (językowej) – wykładnią systemową i celowościową wskazanych przepisów, skutkującą uznaniem, że ograniczenia wynikające z regulacji art. 17 ust. 1a u.ś.r. dotyczące braku możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobie na której ciąży obowiązek alimentacyjny w dalszej kolejności nie powinny mieć zastosowania w sytuacji, gdy osoba na której obowiązek ten ciąży w pierwszej kolejności nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, ale z obiektywnych i niezależnych od niej względów (np. z racji wieku, stanu zdrowia, sytuacji materialnej, rodzaju niepełnosprawności podopiecznego) - do których odnosi się także art. 132 K.r.o. - nie jest w stanie zapewnić osobie potrzebującej związanej z tym obowiązkiem opieki (zgodnie z tym ostatnim przepisem, obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami). Tym samym w szczególnie uzasadnionych przypadkach sądy administracyjne dopuszczały możliwość odstąpienia od ścisłej wykładni językowej wskazanych przepisów, prezentując pogląd, że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie na której obowiązek alimentacyjny ciąży w dalszej kolejności wiąże się z realnym wykonywaniem przez nią opieki nad osobą jej wymagającą, przy jednoczesnym obiektywnym braku możliwości jej sprawowania przez osobę obciążoną takim obowiązkiem w bliższej kolejności. Zaistniałe na powyższym tle rozbieżności orzecznicze zostały wyeliminowane uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2022 r. sygn. akt I OPS 2/22 (do jej podjęcia doszło już zatem po wniesieniu skargi na decyzję SKO z 22 lipca 2022 r.). Zgodnie z tezą pierwszą tej uchwały, "warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. osobom wskazanym w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, jest legitymowanie się przez rodziców osoby wymagającej opieki, osoby spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 1a u.ś.r.)". Podjęcie uchwały abstrakcyjnej ma ten skutek, że uchwała ta wiąże sądy administracyjne, co wynika z art. 269 § 1 P.p.s.a. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (tak m.in. wyroki NSA z 27 listopada 2020 r. II GSK 3773/17, z 12 lutego 2019 r. I FSK 116/17 i z 8 listopada 2017 r. II OSK 378/16). W orzecznictwie podkreśla się również, że dokonana w uchwale składu poszerzonego interpretacja przepisów prawa administracyjnego jest wiążąca zarówno dla zwykłych, jak i rozszerzonych składów orzekających. Skutkiem takiego związania jest to, że składowi sądu administracyjnego rozpoznającemu sprawę nie wolno samodzielnie przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. W stanie faktycznym sprawy skarżąca (wnioskodawczyni) jest spokrewniona ze swą siostrą w drugim stopniu, podczas gdy między tą siostrą a matką która nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności zachodzi pierwszy stopień pokrewieństwa. W związku z tym Sąd - będąc związany dokonaną przez NSA wykładnią prawa materialnego wyrażoną we wskazanej wyżej uchwale - stwierdza, że niezależnie od przyczyn z jakich matka skarżącej nie może /nie chce sprawować opieki nad swoją córką (siostrą wnioskodawczyni), w sprawie wystąpiła negatywna przesłanka do przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (kwestia pierwszeństwa w wywiązywaniu się z obowiązku alimentacyjnego ciążącego względem wymagającej opieki osoby niepełnosprawnej w stopniu znacznym nie ma znaczenia przy przyznawaniu prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, do którego z racji sprawowania opieki nad siostrą uprawniona była skarżąca). Prawa do świadczenia pielęgnacyjnego skarżąca nie może upatrywać w samym fakcie sprawowania opieki nad siostrą i tzw. względach słusznościowych związanych z wiekiem i złym stanem zdrowia matki (odzwierciedlonych w zaświadczeniu lekarskim z [...] kwietnia 2022 r., wg którego ze względu na charakter schorzeń przewlekłych nie jest w stanie samodzielnie sprawować opieki nad córką). W rozpatrywanej sytuacji nie są to okoliczności mające prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a jedynej możliwości uzyskania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad siostrą skarżąca może upatrywać w uprzednim uzyskaniu przez ich matkę orzeczenia o zaliczeniu jej do znacznego stopnia niepełnosprawności Tym samym organy nie były uprawnione do przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, co przekłada się na brak zarzucanego w skardze naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a u.ś.r. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił, przez co nie było także podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnika skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania (art. 200 P.p.s.a.).