II SA/Rz 1271/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku PP o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi PP na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję PP zawarł skierowany od organu, a w przypadku jego nieuwzględnienia – do Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając zgłoszone żądanie podał, że zapłata nałożonej na niego kary pieniężnej spowoduje, iż nie będzie miał on środków na utrzymanie siebie oraz najbliższej rodziny. Tym samym skarżący znajdzie się w "niezwykle ciężkiej" sytuacji, przez co nawet ewentualne uchylenie decyzji przez Sąd nie naprawi już jego sytuacji. Z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia 30 października 2018 r. odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być decyzja administracyjna wydana w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega ona wykonaniu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Na skarżącego nałożono bowiem karę pieniężną podlegającą egzekucji, a wymienione na wstępie decyzje są ostateczne. Niemniej, na podstawie przedstawionej przez stronę skarżącą argumentacji, jak i dokumentów złożonych w aktach sprawy, nie było możliwe ustalenie, jakie negatywne skutki mogą dla niej wyniknąć z wykonania decyzji o nałożeniu kary. Skarżący nie podjął bowiem chociażby próby wykazania swojego stanu majątkowego, w tym comiesięcznych dochodów oraz posiadanych oszczędności, czym uniemożliwili weryfikację sformułowanej w uzasadnieniu wniosku argumentacji o braku możliwości zapłacenia kary pieniężnej bez zagrożenia zapewnienia sobie codziennej egzystencji, w kontekście wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.