II SA/Rz 127/18

Dnia 12 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2018 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku L. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 roku nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego - postanawia – Odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Opisaną w sentencji decyzją Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w części rozstrzygającej o umorzeniu postępowania w sprawie utraty przez L. R. (w dalszej części: "skarżąca") statusu bezrobotnego z dniem 1 maja 2015 r., i jednocześnie pozbawił skarżącą statusu bezrobotnego z dniem 1 maja 2014 r. W skardze na w/w decyzję, skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że skutkiem wejścia do obrotu prawnego ostatecznej decyzji o pozbawieniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 maja 2014 r. będzie wydanie w trybie wznowienia postępowania decyzji o uchyleniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w sprawie przyznania skarżącej prawa do stypendium w okresie odbywania stażu od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia 30 listopada 2014 r. Konsekwencją tego może być wydanie przez Starostę [...] decyzji zobowiązującej skarżącą do zwrotu nienależnie pobranego stypendium z tytułu odbywania stażu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednak stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej w skrócie: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wskazać jednak należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne (tak m. in. w post. NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r. II FZ 193/13, post. NSA z dnia 5 maja 2005 r. I OZ 371/05). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny, lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że decyzja o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej nie kreuje żadnych obowiązków ani też nie przyznaje żadnych uprawnień. Co prawda kształtuje jej sytuację prawną, lecz nie w aspekcie wykonalności rozumianej na gruncie przywołanego przepisu. Decyzja ta nie nakłada również obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, tak więc bezpośrednio nie powoduje żadnych obciążeń finansowych dla skarżącej (tak również w postanowieniu NSA 23 marca 2017 r. I OZ 620/17). Niezależnie od powyższego należy wskazać, że twierdzenia o zaistnieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. muszą być poparte dodatkowymi informacjami mogącymi je uprawdopodobnić. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę i musi skutkować odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Skarżąca w uzasadnieniu wniosku podała, że skutkiem wejścia do obrotu ostatecznej decyzji o pozbawieniu jej statusu osoby bezrobotnej, może być wydanie decyzji zobowiązującej ją do zwrotu nienależnie pobranego stypendium z tytułu odbywania stażu. Tymczasem w przedmiotowym wniosku, skarżąca nie wskazała ani nie udokumentowała w żaden sposób okoliczności dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej, z których wynikałoby, że konieczność zwrotu nienależnie pobranego świadczenia mogłaby doprowadzić do wyrządzenia po jej stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dlatego też Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.