II SA/Rz 1257/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. S. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1257/17 w przedmiocie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania oczywistej omyłki w akcie własności ziemi postanawia utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy.

Wnioskodawca domagał się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Referendarz sądowy zaskarżonym postanowieniem przyznał prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w pozostałym zakresie odmówił wnioskowi. Zdaniem referendarza wnioskodawca nie wykazał należycie zasadności złożonego wniosku. Wbrew żądaniu nie przedstawił w sposób wystarczający sytuacji finansowej, a wskazane przez niego wydatki ( 200 zł wyżywienie i 50 zł opłaty na miesięczne utrzymanie domu), przekraczają możliwości płatnicze ( 200 zł dochód z gospodarstwa rolnego ) i pod wątpliwość poddają złożone oświadczenie o uzyskiwanych dochodach i braku korzystania z pomocy społecznej. Decydującego znaczenia nie może mieć, w ocenie referendarza, przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w innej sprawie. Referendarz sądowy podkreślił, że każdy wniosek rozpoznawany jest indywidulanie w sprawie, której dotyczy. W złożonym sprzeciwie wnioskodawca zarzuca nieprawidłowość dokonanych ustaleń. W jego ocenie przedstawiona przez niego sytuacja kwalifikuje go do przyznania prawa pomy w zakresie całkowitym. Twierdzi, że zgodnie z żądaniem referendarza złożył stosowne oświadczenia, rachunków za utrzymanie domu nie przedłożył, bo takich nie posiadał, w dacie składania wniosku nie posiadał również wyciągu z rachunku bankowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."): w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Sąd podziela zarówno dokonane przez referendarza ustalenia jak i wyciągnięte wnioski, co do braku podstaw do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 246 § 1 P.p.s.a.: "Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny". Według oświadczenia wnioskodawca posiada dom o nieokreślonej powierzchni, utrzymuje się z gospodarstwa rolnego, z którego miesięczny dochód wynosi 200 zł. Udokumentowane średniomiesięczne wydatki na utrzymanie domu to: opłata za energię elektryczną- około 50 zł w dwumiesięcznych okresach rozliczeniowych oraz 31,98 zł miesięczna opłata za telefon. Według oświadczenia wydatki na wyżywienie pochłaniają kwotę około 200 zł miesięcznie. W świetle powyższego Sąd zgadza się ze stanowiskiem referendarza, że brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Skarżący ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, jak również bieżące koszty utrzymania. W świetle przedstawionej przez niego sytuacji majątkowej i dochodowej nie można stwierdzić, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów związanych ze sprawą. Skoro twierdzi, że ponosi koszty utrzymania w kwocie około 250 zł, które przenoszą jego dochody, a mimo to nie wykazuje żadnego zadłużenia ani też faktu korzystania z pomocy społecznej, to nie ma podstaw by twierdzić, że nie będzie w stanie wygospodarować żadnych środków na wydatki sądowe. Natomiast istnieje prawdopodobieństwo, że nie będzie w stanie ponieść wszystkich kosztów tego postępowania ( koszty sądowe, wynagrodzenie pełnomocnika). W ocenie Sądu udzielone przez referendarza prawo pomocy w postaci zwolnienia z kosztów sądowych i odmowy ustanowienia radcy prawnego stanowi najodpowiedniejszą formę tej pomocy w sprawie. Zwolnienie od kosztów sądowych oznaczać będzie, że skarga oraz ewentualne inne środki zaskarżenia zostaną rozpoznane bez obciążania obowiązkową, ustawową opłatą, a udział fachowego pełnomocnika na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie jest obowiązkowy i nie stanowi w związku z tym przeszkody w rozpoznaniu skargi. Dodatkowo należy podkreślić, że Sąd z urzędu ocenia zasadność skargi i prawidłowość całego postępowania administracyjnego, bez względu na postawione w skardze zarzuty. Zasadnie referendarz sądowy wywodzi, że dla niniejszej sprawy bez znaczenia pozostaje przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w innej sprawi,. Referendarz sadowy, ani tym bardziej Sąd nie są związane takim postanowieniem. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 246 §1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.