II SA/Rz 1245/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S.A. o wstrzymanie wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu na prawach strony ze skargi A. S.A. na wyżej opisane postanowienie postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest kasacyjne, tj. wydane na podstawie art 138 § 2 w zw. z art 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2017 r., poz., 1257 ze zm.; dalej: "K.p.a."), postanowienie w przedmiocie dopuszczenia do udziału na prawach strony Stowarzyszenia "E.". Poza przytoczeniem podstawy prawnej wniosku – art 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wniosek nie zawierał uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie może zostać uwzględniony. Skoro wskazana w art. 61 § 3 P.p.s.a. szkoda lub trudne do odwrócenia skutki mają być rezultatem wykonania podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, to uznać należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci zastosowania instytucji wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie. Rozstrzygnięciem takim nie jest orzeczenie kasacyjne wydane na podstawie przepisu art. 138 § 2 K.p.a., uchylające rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Nie przyznaje ono stronie uprawnień, ani nie nakłada żadnych obowiązków. Tym samym, z uwagi na charakter orzeczenia, którego wstrzymania domaga się strona skarżąca, nie można mówić o ewentualnym powstaniu skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Trudno również dopatrywać się tego rodzaju skutków w postanowieniu, którego przedmiotem jest dopuszczenie do udziału w postępowaniu na prawach strony, czego dotyczyło objęte przedmiotowy wnioskiem postanowienia. Okoliczności te nie zezwalają na zastosowanie w sprawie instytucji ochrony tymczasowej. Końcowo Sąd również zaznacza, że również strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł ja w sentencji na podstawie art 61 § 3 i 5 P.p.s.a.