II SA/Rz 1231/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Maciej Kobak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 marca 2021 r. sprawy ze skargi L. L. i B. G. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia likwidacji otwartego urządzenia wodnego oraz likwidacji zabudowanego odcinka urządzenia wodnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie na rzecz skarżących L. L. i B. G. solidarnie kwotę 797 zł /słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi L. L. i B. G. (skarżący) jest decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej w skrócie: "Dyrektor [...]GW") z dnia [...] września 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej w skrócie: "Dyrektor Zarządu Zlewni) z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu likwidacji urządzenia wodnego. Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco. Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] Dyrektor Zarządu Zlewni stwierdził wykonanie likwidacji bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego wodnicy zlokalizowanej na działkach nr ewid. 2856/2 oraz 2857/2 obr. [...] w [...] oraz nakazał firmie "A" reprezentowanej przez skarżących oraz J. L.: likwidację zabudowanego odcinka urządzenia wodnego - wodnicy, zlokalizowanej na działkach nr 2856/2 oraz 2857/2, poprzez rozbiórkę wbudowanej kanalizacji deszczowej w miejscu naturalnego obniżenia stanowiącego wodnicę; likwidację studni przelewowej będącej integralną częścią wbudowanej kanalizacji deszczowej, zlokalizowanej na działce nr 2857/2, do której odprowadzane są wody opadowe lub roztopowe z wodnicy zlokalizowanej powyżej, tj. na działce nr 2867, do wbudowanej kanalizacji deszczowej; przywrócenie parametrów przedmiotowej wodnicy do stanu poprzedniego, tj. do stanu występującego przed przystąpieniem do budowy dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych A1 i A2 zlokalizowanych na działkach nr 2857/2 oraz 2856/2 z zachowaniem podanych parametrów: szerokość dna rowu nie mniejsza od rowu znajdującego się na działce nr 2867, zlokalizowanego powyżej działek nr 2857/2 oraz 2856/2, nachylenie skarp 1:1, głębokość, w zależności od ukształtowania terenu, jednak nie mniej niż 50 cm, z zachowaniem niwelety spadku dna rowu pozwalającej na grawitacyjny spływ wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych rowem zlokalizowanym powyżej tj. na działce nr 2867. Termin wykonania prac ustalono do dnia [...] grudnia 2020 r. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Zarządu Zlewni podał, że P.P. zwrócił się pismem z dnia [...] marca 2019 r. o przywrócenie stosunków wodnych na działkach nr 2857/2 oraz 2856/2 do stanu pierwotnego, odtworzenie zlikwidowanego rowu w miejscu jego pierwotnego przebiegu oraz przeprowadzenie kontroli w terenie w celu oceny legalności wykonanych prac. Z przekazanej przez Prezydenta Miasta [...] decyzji pozwolenia na budowę znak: [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. dla inwestycji pn.: "budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych A1 i A2 z wewnętrznymi instalacjami gazowymi, dojściami, dojazdami, małą architekturą oraz oświetleniem terenu" oraz decyzji o warunkach zabudowy znak: [...] z dnia [...] października 2016 r. dla inwestycji pn.: "budowa sześciu budynków wielorodzinnych" wynika, że "A" została poinformowana, że z uwagi na ochronę interesów osób trzecich, planowana inwestycja nie może pogorszyć stanu stosunków wodnych na terenie objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz na gruntach sąsiednich. Ponadto podczas projektowania rozwiązań dotyczących odprowadzania wód deszczowych z połaci dachowych, a także z powierzchni terenu o zmniejszonej chłonności (parkingi, dojazdy, dojścia, place itp.) i odwodnienia pozostałej części terenu należy w sposób szczegółowy uwzględnić wpływ zmian w stosunkach wodnych na stabilność posadowienia istniejących budynków i budowli, a także zapewnić co najmniej zachowanie aktualnego stanu stosunków wodnych w granicach lokalizacji inwestycji jak i jej bezpośrednim sąsiedztwie. Dalej Dyrektor Zarządu Zlewni podał, że w 2016 r. zmieniono klasoużytki w obr. [...], w tym na działkach nr 2856/2, 2857/2, 2867, w związku z aktualizacją map zasadniczych. Uaktualnienie map na terenie obr. [...] objęło również rowy odwadniające, przydrożne oraz te nie ujęte w ewidencji melioracji wodnych, w związku z czym wszystkie powyższe urządzenia wodne służące do odprowadzania wód opadowych lub roztopowych uzyskały klasoużytek Psll i PslV - pastwiska. Dyrektor Zarządu Zlewni wyjaśnił, że zgodnie z art. 16 pkt 65 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo Wodne, urządzeniem wodnym jest urządzenie bądź budowla służąca do kształtowania zasobów wodnych lub do korzystania z tych zasobów, nie jest to zatem zapis wskazujący, że rowy, wodnice lub inne liniowe odwonienia, muszą posiadać klasoużytek W - stanowiący o tym, iż jest to rów bądź w innych przypadkach rów na pastwisku - W-Psll - W-PslV. Organ uznał więc, że zabudowa wodnicy kształtującej zasoby wodne na omawianym terenie, polegająca na wbudowaniu kanalizacji deszczowej w miejscu naturalnego obniżenia terenu, którym odprowadzane były wody opadowe lub roztopowe z gruntów położonych powyżej, stanowiło zabudowę urządzenia wodnego bez wcześniejszego uzyskania pozwolenia lub zgłoszenia wodnoprawego. W związku z powyższym doszło do zmiany kierunku i natężenia odpływu wód na omawianym obszarze poprzez zaburzenie naturalnego, skoncentrowanego spływu ww. wód. Powyższe zostało zweryfikowane podczas rozprawy administracyjnej w dniu 5 marca 2020 r. Dyrektor Zarządu Zlewni stwierdził, że materiał dowodowy, jaki stanowią zdjęcia, potwierdzają istnienie zagłębienia przebiegającego przez działki nr 2867, 2856/2 oraz 2857/2 przed budową dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych A1 i A2. Przedmiotowe obniżenie terenu stanowiło wodnicę odprowadzającą wody z terenów powyżej, czego dowodem są również mapy ewidencyjne z wydzielonymi działkami w miejscu przebiegu przedmiotowej wodnicy. W związku z właściwą ochroną interesów właściciela działki nr 2867, a także działek nr 2856/2 oraz 2857/2, których nieruchomość jest zagrożona lub naruszona przez ingerencję w zmianę stanu wody na gruncie, Dyrektor Zarządu Zlewni stwierdził konieczność przywrócenia urządzenia wodnego do stanu poprzedniego, tj. do stanu, w którym nie powodował szkód na gruntach sąsiednich. Organ wskazał, że wodnica, częściowo porośnięta trawami i w dużym stopniu zamulona, jednocześnie prowadząca wody w sposób skoncentrowany z gruntów położonych powyżej, na grunty stanowiące tereny łąk, nadal uznawana jest za urządzenie wodne, którym wody spływają w sposób swobodny na tereny w zwiększonej chłonności, a których nadmiar odprowadzany jest do rowu przydrożnego. Urządzenie wodne jakim jest wodnica powinno być utrzymywane w sposób nie powodujący pogorszenia stanu wód i ekosystemów od nich zależnych, a także nie powinno powodować szkód na gruntach sąsiadujących. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zakwestionowali istnienie wodnicy na działkach nr 2856/2 i 2857/2, wskazali na pominięcie przez Dyrektora Zarządu Zlewni przedstawionych przez nich dowodów oraz podnieśli, że wybudowana przez nich kanalizacja deszczowa, która odprowadza wodę z rowu P. P. zdaje egzamin nawet w skrajnych sytuacjach (ulewne deszcze i nawałnice). Ponadto decyzja o zlikwidowaniu kanalizacji deszczowej i studni jest niemożliwa do wykonania, ponieważ skarżący nie są już właścicielem tego terenu i nie mają do niego żadnych praw. Po rozpoznaniu odwołania skarżących od powyższej decyzji, Dyrektor [...] GW decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm. – dalej w skrócie: "k.p.a.") w zw. z art. 14 ust. 4 i art. 190 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 310 z późn. zm. – dalej w skrócie: "u.p.w.") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor [...] GW przedstawił przebieg postępowania oraz przytoczył treść przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne znajdujących zastosowanie w sprawie. Dalej Dyrektor [...] GW stwierdził, że zabudowa urządzenia wodnego istniejącego na działkach nr 2857/2 i 2856/2 przeznaczonych pod budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych A1 i A2 wykonana została bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Pomimo deklaracji złożonej podczas kontroli działek nr 2857/2 i 2873 przeprowadzonej w dniu 8 czerwca 2017 r. przez pracowników Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta [...], inwestor do chwili obecnej nie uzyskał stosownego pozwolenia wodnoprawnego na likwidację rowu zlokalizowanego na działce 2857/2, jak również nie wystąpił z wnioskiem o legalizację dokonanej zabudowy tego rowu. W tym stanie rzeczy Dyrektor Zarządu Zlewni rozpoznając w części wniosek P. P. prawidłowo zastosował przepis art. 190 ust. 13 u.p.w. Dyrektor [...] GW stwierdził, że kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie pozostaje zagadnienie istnienia w terenie rowu nazywanego "wodnicą" przed przystąpieniem do wykonania robót budowlanych na działkach nr 2857/2 i 2856/2. Dyrektor [...] GW podzielił stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, bowiem już na podstawie analizy materiałów archiwalnych znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy można stwierdzić, że urządzenie wodne istniało na działce o nr 2852/2, zanim przystąpiono do jej zabudowy budynkami wielorodzinnymi. W ocenie Dyrektora [...] GW powoływanie się skarżących na zapisy protokołu z kontroli przeprowadzonej przez pracowników Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta [...] w dniu [...] czerwca 2017 r., stanowiącego w ich ocenie dowód na brak istnienia rowu na działkach nr 2857/1 i 2857/2, jest bezzasadne. Przeczy temu treść pisma Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...], mapa zasadnicza - ewidencyjna, której wyrys z 2016 r. został dołączony do decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2016 r., znak: [...]. Dyrektor [...] GW stwierdził, że rów posiadał wyraźnie udokumentowany przebieg na ww. mapie, zgodny z nachyleniem terenu i uchodził do rowu przydrożnego zlokalizowanego poniżej działek skarżących przy ul. [...]. Co więcej, w treści ww. decyzji o warunkach zabudowy ustalono, że sposób odprowadzania wód deszczowych z połaci dachowych i z powierzchni terenu inwestycji, powinien uwzględniać wpływ zmian w stosunkach wodnych na stabilność posadowienia istniejących budynków i budowli oraz zapewnić zachowanie aktualnego stanu stosunków wodnych w granicach lokalizacji i w bezpośrednim sąsiedztwie. Tymczasem zabudowa otwartego rowu odwadniającego i wykonanie w tym miejscu zamkniętej kanalizacji deszczowej (nie będącej urządzeniem wodnym) przyczyniła się do zaburzenia stosunków wodnych na omawianym terenie, co zostało potwierdzone w przesłanej dokumentacji fotograficznej obrazującej stan zabudowanych działek po opadach, które wystąpiły w czerwcu 2020 r. Na zdjęciach tych widać wyraźne podtopienia zabudowań mieszkalnych i parkingu usytuowanego na działce nr 2857/2, co pozwala stwierdzić, że wykonana kanalizacja deszczowa w miejscu dotychczasowego rowu nie spełnia swojej funkcji. Dyrektor [...]GW zgodził się również ze stanowiskiem Dyrektora Zarządu Zlewni, że według definicji urządzenia wodnego przedstawionej w art. 16 pkt 65 u.p.w. nie jest obligatoryjnym, aby rowy, wodnice lub innego typu odwodnienia liniowe posiadały klasoużytek "W" stanowiący o tym, iż jest to rów bądź w innych przypadkach - rów na pastwisku (W-Psll - W-PslV). Z treści pisma Kierownika Grodzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Urzędu Miasta [...] z dnia [...] października 2017 r. znak: [...] wynika, że symbol rowu na działkach nr 2873 i 2857/2 został usunięty z mapy zasadniczej na podstawie operatu technicznego z wykonania mapy do celów projektowych, włączonego w dniu [...] czerwca 2016 r. do Grodzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] pod numerem: [...]. Potwierdzeniem dla powyższego faktu jest również zawarte w aktach sprawy oświadczenie projektanta - arch. G. M. z dnia [...] listopada 2017 r. Z kolei z pisma Kierownika Grodzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Urzędu Miasta [...] z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...] wynika, że rów zlokalizowany na działce nr 2873 został pomierzony podczas aktualizacji mapy zasadniczej w dniu [...] lutego 2018 r. w związku ze zgłoszeniem pracy geodezyjnej pn. "wykonanie mapy do celów projektowych" dla działki 2857/2. Geodeta wykonujący pomiar pomierzył rów tylko w zakresie wykonywanej aktualizacji, dlatego na mapie zasadniczej widnieje on w około 1/3 długości. Z wykonanej pracy geodezyjnej sporządzono operat techniczny, który został przyjęty w dniu [...] lutego 2018 r. do zasobu Grodzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] pod numerem [...]. Reasumując Dyrektor [...]GW stwierdził, że zarówno zmiana klasoużytków rowu na mapie zasadniczej jak i jego wrysowanie bądź usunięcie wskutek prowadzonych prac geodezyjnych związanych z przygotowaniem map projektowych dla inwestycji budowlanej prowadzonej na działkach nr 2856/2 i 2857/2 nie świadczy o tym, że faktycznie brak jest urządzenia wodnego na omawianym terenie. Podobnie czasowe zaprzestanie prowadzenia prac konserwacyjnych danego urządzenia wodnego przez jego właściciela, może stwarzać trudności z identyfikacją urządzenia w terenie, niemniej również nie dowodzi o tym, że urządzenie wodne zostało zlikwidowane. Istotnym jest jedynie to, aby urządzenie wodne służyło do kształtowania zasobów wodnych lub do korzystania z tych zasobów, co w omawianej sprawie bezsprzecznie miało miejsce. Skoro skarżący nie kwestionują istnienia rowu na działce nr 2873, położonej powyżej ich nieruchomości, to oczywistym jest fakt, że wody prowadzone tym rowem musiały odpływać dalej tj. zgodnie z nachyleniem terenu, przez teren działek nr 2856/2 i 2857/2, aż do końcowego odbiornika, którym w tym przypadku jest rów przydrożny przy ul. [...]. Ponadto argumentem świadczącym o istnieniu naturalnego obniżenia terenu, przez który dokonywał się naturalny spływ wód z powierzchni działki 2857/2 jest fakt wykonania przyłącza kanalizacji deszczowej z wlotem w miejscu domniemanego przebiegu wodnicy. Dyrektor [...] GW stwierdził, że w odwołaniu brak jest potwierdzenia, że w chwili obecnej skarżący nie są już właścicielami przedmiotowych działek. W ustawowym terminie skarżący wnieśli skargę na powyższą decyzję, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na jego zastosowaniu i wydaniu przez Dyrektora [...] GW decyzji utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], w sytuacji gdy decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni wydana została z naruszeniem art. 401 ust. 1, ust. 4 i ust. 5 w zw. z art. 190 ust. 12 u.p.w. w zw. z art. 30 § 4 k.p.a. co uzasadniało uchylenie stosownie do dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji z uwagi na wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa; 2) naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na jego niezastosowaniu, mimo że zaskarżona decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni wydana została z rażącym naruszeniem art. 401 ust. 1, ust. 4 i ust. 5 w zw. z art. 190 ust. 12 u.p.w. w zw. z art. 30 § 4 k.p.a.; 3) naruszenie art. 401 ust. 1, ust. 4 i ust. 5 w zw. z art. 190 ust. 12 i 13 u.p.w. w zw. z art. 30 § 4 k.p.a., do którego to naruszenia doszło wskutek uchybienia przez Dyrektora [...] GW obowiązkowi prawidłowego ustalenia z urzędu na każdym etapie postępowania administracyjnego kręgu stron postępowania, któremu to obowiązkowi uchybił także organ I instancji, a które to uchybienie nie zostało stwierdzone przez Dyrektora [...] GW przy wydawaniu zaskarżanej decyzji, mimo że okoliczność, iż doszło do zmian w zakresie prawa własności działek nr 2856/2 i 2857/2 sygnalizowana była przez skarżących m. in. w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a organ zobowiązany był do prawidłowego ustalenia kręgu stron na każdym etapie postępowania, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa; 4) błędy w ustaleniach faktycznych polegające na przyjęciu, że: a) na działkach nr 2856/2 i 2857/2 istniało otwarte urządzenie wodne - wodnica, w sytuacji gdy w aktach postępowania znajdują się dokumenty, w tym wydana przez Prezydenta Miasta [...] decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], z których wynika, że na w/w terenach nie występują urządzenia melioracji wodnych; b) do wykonanej przez skarżących kanalizacji deszczowej zlokalizowanej na działce nr 2857/2 odprowadzane są wody opadowe lub roztopowe z wodnicy zlokalizowanej na działce nr 2867; c) wykonanie zamkniętej kanalizacji deszczowej m. in. na działkach nr 2856/2 i 2857/2 przyczyniło się do zaburzenia stosunków wodnych na omawianym terenie, którą to okoliczność ma w ocenie Dyrektora [...] GW potwierdzać dokumentacja fotograficzna wykonana po opadach w czerwcu 2020 r.; 5) naruszenie art. 190 ust. 13 w zw. z art. 389 pkt 6 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.w., do którego naruszenia doszło w następstwie ustalenia warunków likwidacji zabudowanego odcinka urządzenia wodnego – wodnicy, niemożliwych do spełnienia z uwagi odwołanie się przez organ przy określaniu parametrów wodnicy, tj. jej szerokości i głębokości do szerokości i głębokości rowu na działce nr 2867, która wbrew poczynionym przez organ ustaleniom nie znajduje się powyżej działek nr 2856/2 i 2857/2, ponadto w obr. [...] brak jest działki oznaczonej nr 2867; 6) naruszenie art. 190 ust. 14 w zw. z art. 389 pkt 6 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.w., do którego naruszenia doszło w następstwie jego niezastosowania, mimo że w okolicznościach niniejszej sprawy zarówno ze względów technicznych, jak i ekonomicznych brak jest możliwości wykonania czynności nakazanych decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni, gdyż na działkach nr 2856/2 i 2857/2, w tym w miejscu przebiegu rzekomo zlikwidowanej wodnicy, wybudowano budynki mieszkalne wraz z infrastrukturą, w tym parkingami i kanalizacją deszczową odprowadzającą deszczówkę z dachów i parkingów z wykorzystaniem urządzenia, które miałoby podlegać likwidacji, jak również podłączono wykonany przez skarżących odcinek kanalizacji deszczowej do kolektora wykonanego przez Gminę Miasto [...] zlokalizowanego poniżej działek nr 2856/2 i 2857/2 wzdłuż drogi dojazdowej do ul. [...], a nadto według wiedzy skarżących rów, do którego miałaby być odprowadzana woda w przypadku dokonania rozbiórki w/w odcinka kanalizacji deszczowej zostanie w przyszłości zlikwidowany w związku z planowaną przebudową drogi (poszerzeniem, wybudowaniem chodników, ścieżki rowerowej), jak również w obecnym stanie faktycznym wodnica o parametrach wskazanych przez organ nie będzie w stanie odprowadzać wód opadowych z działek nr 2856/2 i 2857/2 w należyty sposób; 7) naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 84 k.p.a., do którego to naruszenia doszło w ocenie skarżących w następstwie nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, który ustaliłby czy w okolicznościach niniejszej sprawy ze względów technicznych możliwym jest wykonanie obowiązków nałożonych w decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni; 8) naruszenie art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., do którego to naruszenia doszło w następstwie nałożenia na skarżących obowiązków niemożliwych do wykonania, tj. obowiązku przywrócenia parametrów wodnicy do stanu poprzedniego przy zachowaniu szerokości dna rowu nie mniejszej od rowu znajdującego się na działce nr 2867 zlokalizowanego powyżej działek nr 2856/2 i 2857/2 oraz przy zachowaniu głębokości uzależnionej od ukształtowania terenu jednak nie mniejszej niż 50 cm, z zachowaniem niwelaty spadku dna rowu pozwalającej na grawitacyjny spływ wód opadowych lub roztopowych rowem zlokalizowanym powyżej, tj. na działce nr 2867, w sytuacji gdy ani nad działkami nr 2856/2 i 2857/2, ani w ich bezpośrednim sąsiedztwie nie znajduje się działka nr 2867; 9) naruszenie art. 8 w zw. z art. 9 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, do którego naruszenia doszło wskutek prowadzenia postępowania z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; 10) naruszenie art. 11 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, do którego naruszenia doszło wskutek prowadzenia postępowania z naruszeniem zasady przekonywania stron o zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy. Skarżący wnieśli o dopuszczenie dowodu z wyciągu z księgi wieczystej nr [...] celem potwierdzenia, że nieruchomość, w skład której wchodzą działki nr 2856/2 i 2857/2 na etapie prowadzenia postępowania przez Dyrektora Zarządu Zlewni, jak również rozpoznawania przez Dyrektora [...] GW odwołania skarżących, stanowiła własność nie tylko skarżących, ale i niebędących stroną przedmiotowego postępowania osób trzecich, tj. właścicieli lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach wybudowanych na nieruchomości. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Dyrektora [...] GW oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] GW podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd podaje, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 pkt 3 zzs ⁴ ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. 2020 r. poz. 374 ). Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne. Przyczyną uwzględnienia skargi było nienależyte wyjaśnienie i rozważenie wszystkich okoliczności sprawy, co w sposób istotny mogło przełożyć się na treść rozstrzygnięcia. Przechodząc do warstwy materialnoprawnej kwestionowanych decyzji należy wstępnie podać, że stosownie do postanowień art. 16 pkt 65 lit. a u.p.w poprzez urządzenia wodne rozumie się urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym urządzenia lub budowle piętrzące, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy. Rowem, zgodnie z art. 16 pkt 47 u.p.w. roku jest natomiast sztuczne koryto prowadzące wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna mniejszej niż 1,5 m przy ujściu. Kwalifikacja liniowego wgłębienia w gruncie jako rowu wymaga pozytywnej weryfikacji trzech jego elementów definicyjnych: pierwszego, odnoszącego się do jego powstania, drugiego, dotyczącego przeznaczenia i trzeciego, określającego parametr techniczny jego dna przy ujściu. Rowem może więc być jedynie takie zagłębienie liniowe (koryto) w gruncie, które powstało w sposób sztuczny, a nie naturalny, które służy do prowadzenia wody, choćby okresowo i którego szerokość dna przy ujściu nie osiągnęła rzędnej 1,5 m. Wykonanie urządzenia wodnego wymaga pozwolenia wodnoprawnego – art. 389 pkt 6 u.p.w. Wykonanie urządzenia wodnego bez pozwolenia wodnoprawnego, jeżeli nie dojdzie do jego legalizacji, uzasadnia wydanie decyzji o nakazie jego likwidacji – art. 190 ust. 13 u.p.w. Co w niniejszej sprawie kluczowe, przepisy dotyczące wykonania urządzeń wodnych stosuje odpowiednio do "odbudowy, rozbudowy, przebudowy, rozbiórki lub likwidacji tych urządzeń, z wyłączeniem robót związanych z utrzymywaniem urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji" – art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.w. Do działań związanych z utrzymywaniem urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji ustawodawca zaliczył – eksploatację, konserwację i remont – art. 188 ust. 1 u.p.w. Wszystkie roboty, działania, które nie mieszczą się w tej kategorii a stanowią odbudowę, rozbudowę, przebudowę, rozbiórkę lub likwidację urządzenia wodnego, wymagają uprzedniego uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Jego brak, będzie uzasadniał wydanie decyzji o likwidacji wykonanych prac – treść decyzji wydanej w oparciu o art. 190 ust. 13 u.p.w. musi w takim układzie uwzględniać mutatis mutandis odpowiedniość stosowania przepisów o wykonaniu urządzenia wodnego do prac polegających na jego odbudowie, rozbudowie, przebudowie, rozbiórce lub likwidacji – wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 3 listopada 2020 roku, sygn. II SA/Rz 635/20. Treść przywołanych przepisów pozwala skonkretyzować zakres procesowych obowiązków organów prowadzących postępowanie w niniejszej sprawie w warstwie dotyczącej prawidłowości ustaleń niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia: 1) Ustalenie, czy na działkach nr 2856/2 i 2857/2 obr. [...] w [...] istniało koryto, odprowadzające wodę, a jeżeli tak, to od kiedy; konkretna data nie jest wymagana, za wystarczające należy uznać wskazanie, że koryto takie istniało w dniu rozpoczęcia robót budowlanych na podstawie pozwolenia na budowę znak: [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. dla inwestycji pn.: "budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych A1 i A2 z wewnętrznymi instalacjami gazowymi, dojściami, dojazdami, małą architekturą oraz oświetleniem terenu"; 2) Ustalenie, czy przedmiotowe koryto spełniało kryteria definicyjne rowu w rozumieniu art. 16 pkt 47 u.p.w.; 3) W razie pozytywnej weryfikacji okoliczności wskazanych w pkt. 2 - ustalenie, czy w związku z realizacją robót budowlanych, o których mowa w pkt. 1, doszło do likwidacji urządzenia wodnego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 190 ust. 13 u.p.w., zgodnie z treścią którego: Jeżeli właściciel urządzenia wodnego nie wystąpił z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1 (o legalizację, przyp. Sądu), lub nie uzyskał decyzji o legalizacji urządzenia wodnego, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych na wykonywanie urządzeń wodnych nakłada na właściciela tego urządzenia, w drodze decyzji, obowiązek likwidacji urządzenia, ustalając warunki i termin wykonania tego obowiązku. Uwzględniając konieczność stosowanie przywołanego przepisu również do układów dotyczących nielegalnej likwidacji istniejącego urządzenia wodnego, w oparciu o jego postanowienia można nałożyć obowiązek przywrócenia zlikwidowanego urządzenia do stanu pierwotnego. Obowiązek ten nakłada się na "właściciela urządzenia wodnego". W układzie, w którym rozważa się stosowanie art. 190 ust. 13 u.p.w., jako następstwo nielegalnej likwidacji urządzenia wodnego, adresatem wydanej decyzji powinien być właściciel nieruchomości, na której znajdowało się to urządzenie wodne. Odnotować zatem należy, że wydawana w takimi skonfigurowaniu decyzja powinna być skierowana do podmiotu, który dokonał nielegalnej likwidacji urządzenia wodnego, o ile nadal jest właścicielem nieruchomości, na której się ono znajdowało. Miarodajny w tym zakresie jest moment wydawania decyzji administracyjnej. Reasumując, decyzja nakazująca odbudowanie zlikwidowanego urządzenia wodnego/przywrócenie go stanu poprzedniego, powinna być skierowana do podmiotu, który na dzień jej wydania jest właścicielem nieruchomości, na której się to urządzenie znajdowało, przed jego zlikwidowaniem. W tym kontekście poczynione przez organy ustalenia są niewystarczające. Już w odwołaniu skarżący podnosili, iż aktualnie nie są właścicielami działek nr 2856/2 i 2857/2, wskazywali, że obecnie właścicielem przedmiotowych działek jest wspólnota. Organ II instancji nie rozważył tego zarzutu, stwierdzając jedynie, że nie ma żadnych dowodów świadczących o tym, że właścicielami działek nr 2856/2 i 2857/2 nie są skarżący. Takie postępowanie narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 28 K.p.a., które obowiązkiem prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania, a co za tym idzie i adresatów decyzji obciąża organ, który prowadzi postępowanie. Skarżący załączyli do skargi aktualny odpis z Ksiąg Wieczystych, który miał potwierdzać ich twierdzenia w tym zakresie. W ponownie prowadzonym postępowaniu kwestia ta będzie musiała zostać prawidłowo ustalona i rozważona. Ustalając zakres obowiązków nakładanych na skarżących organy nakazały przywrócenie parametrów wodnicy do stanu poprzedniego. Określając szerokość rowu oraz jego głębokość organy odwołały się do rowu istniejącego, zlokalizowanego "powyżej tj. na działce 2867". Skarżący słusznie podnoszą, że działka o takim numerze nie występuje ani w bezpośrednim, ani w pośrednim sąsiedztwie działek nr 2856/2 i 2857/2. Z tego względu decyzje organów nie nadają się do wykonania, albowiem nie można zweryfikować nakazanych parametrów odtwarzanej wodnicy; określenie tych parametrów poprzez odesłanie do rowu mającego znajdować się na działce nr 2867 jest niemożliwe. Organy w swoich rozstrzygnięciach wadliwie przyjęły, że wodnica – rów był zlokalizowany na działkach nr 2856/2 i 2857/2. Z akt sprawy wynika, że rów odwadniający istniał wyłącznie na działce nr 2857/2. Jest to kolejne uchybienie wpływające na negatywną ocenę skarżonych decyzji. Kwestia istnienia rowu na działce nr 2857/2 została przez organy oceniona prawidłowo jedynie w części. O ile należy się zgodzić ze stanowiskiem organów, że na działce nr 2857/2 istniał rów odwadniający, to nie można mieć pewności, że został on zlikwidowany przez skarżących. Co istotne, takiej pewności nie mają również organy. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2020 roku, (k. 3 organu II instancji) przekazującym odwołanie do organu II instancji, Dyrektor ZZ w [...] stwierdza: "zasypanie rowu mogło nastąpić w wyniku prowadzonych ówcześnie prac ziemnych na przedmiotowej działce tj. wykonania niwelacji i gromadzeniu gruzu budowlanego". Dalej organ stwierdza, że przedłożone przez skarżących dowody mogą co najwyżej świadczyć o tym, że "urządzenia wodnego w przedmiotowym miejscu na dzień sprzedaży działki nie było lub to urządzenie ze względu na brak konserwacji straciło swoje parametry lub funkcje"; "Dowody pozyskane przez "A" świadczyć mogą, iż stan przedmiotowej wodnicy, zarówno w dniu nabycia działki, jak i rozpoczęcia prac budowlanych, był zły - przez dłuższy czas nie poddawany konserwacji - zatem urządzenie mogło być praktycznie niewidoczne". Przedstawione wyjaśnienia/ustalenia organu I instancji pozostają w kolizji z wydanym rozstrzygnięciem. Podstawą wdrożenia trybu z art. 190 ust. 13 u.p.w. jest jednoznaczne ustalenie, że urządzenie wodne zostało zlikwidowane, a zatem że została podjęta celowa aktywność skierowana na jego usunięcie – ten sposób rozumienia pojęcia "likwidacji urządzenia wodnego" wynika wprost z treści art. 190 ust. 13 u.p.w., w którym przewiduje się kompetencję do orzeczenia nakazu "likwidacji urządzenia wodnego", a więc zobowiązania do podjęcia działań celowych, intencjonalnie skierowanych na jego usunięcie. Jeżeli zatem niewyjaśniona pozostaje kwestia, czy urządzenie wodne zostało zlikwidowane, czy też zanikło w następstwie braku należytego utrzymania, to tym samym brak jest ustaleń istotnych w sprawie, albowiem nie można rozstrzygnąć, czy w sprawie ma znaleźć zastosowanie tryb z art. 190 ust. 13 u.p.w. Co kluczowe, brak należytego utrzymania urządzenia wodnego i następcza utrata przez niego właściwej funkcji aktywuje tryb przewidziany w art. 191 ust. 1 u.p.w. Nie można przyjąć, że dochodzi do likwidacji urządzenia wodnego, poprzez przeprowadzenie robót budowlanych w miejscu, w którym kiedyś to urządzenie istniało, jednakże wskutek nienależytego utrzymania uległo takiej degradacji, że zupełnie zanikło. W takim układzie inwestor nie dokonuje likwidacji urządzenia wodnego, albowiem w momencie rozpoczęcie robót już go nie było. Nie można również – jak uczyniły to organy – nakładać obowiązku przywrócenia parametrów urządzenia wodnego do stanu poprzedniego – sprzed likwidacji, albowiem ów "stan poprzedni", ma odnosić się do momentu bezpośrednio poprzedzającego likwidację urządzenia wodnego. Jeżeli do likwidacji nie doszło, bo urządzenie zanikło wobec wieloletnich zaniedbań w jego utrzymaniu, ustalenie "parametrów poprzednich" jest niedopuszczalne. Z tej perspektywy, wobec takiego stanowiska organów, wydanie decyzji w trybie art. 190 ust. 13 u.p.w. Sąd ocenia jako przedwczesne. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy będą zobowiązane ustalić, czy doszło do likwidacji urządzenia w wyżej przyjętym rozumieniu. Jeżeli weryfikacja wypadnie negatywnie, nie będzie podstaw do zastosowania trybu z art. 190 ust. 13 u.p.w. Sąd nie podziela zarzutów skargi co do możliwości zastosowania art. 190 ust. 14 u.p.w. Stosownie do jego treści jeżeli właściciel urządzenia wodnego nie uzyskał decyzji o legalizacji urządzenia wodnego, a likwidacja urządzenia jest niemożliwa ze względów technicznych lub ekonomicznych, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych na wykonywanie urządzeń wodnych może nałożyć na właściciela tego urządzenia, w drodze decyzji, obowiązek wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Zakres zastosowania art. 190 ust. 14 u.p.w. obejmuje jedynie takie sytuacje, w których wystąpiono z wnioskiem o legalizację urządzenia wodnego/jego likwidacji, jednakże nie doszło do wydania decyzji legalizacyjnej, przykładowo z uwagi na fakt, że nie zostały spełnione wymogi, o których mowa w art. 190 ust. 2 u.p.w. Ustawodawca wyraźnie odróżnia dwie odrębne struktury faktyczne: gdy w ogóle nie wystąpiono z wnioskiem o legalizację i gdy nie uzyskano decyzji o legalizacji. O ile oba te układy aktywują tryb wskazany w art. 190 ust. 13 u.p.w., to art. 190 ust. 14 u.p.w. może zostać wdrożony wyłącznie w razie wystąpienia z wnioskiem legalizacyjnym, który jednak nie doprowadził do wydania pozytywnej decyzji w tym przedmiocie. Tym samym ustawodawca w pewien sposób premiuje podmioty, które zdecydowały się podjąć próbę legalizacji urządzenia wodnego/jego likwidacji, jednakże z uwagi na fakt, iż nie spełnia ono ustalonych prawem wymogów, legalizacja jest niedopuszczalna. Zestawienie treści art. 190 ust. 1, ust. 13 i ust. 14 u.p.w. pozwala na rekonstrukcję ujętych w nich norm prawnych w perspektywie systemowej. Założeniem wyjściowym jest dokonanie legalizacji wykonania/likwidacji urządzenia wodnego bez zezwolenia (art. 190 ust. 1 u.p.w.). Jeżeli do legalizacji nie dojdzie z uwagi na brak wniosku w tym przedmiocie, organ nakazuje likwidację nielegalnie wykonanego urządzenia wodnego, albo przywrócenie nielegalnie zlikwidowanego urządzenia wodnego do stanu poprzedniego. Jeżeli natomiast wystąpiono o legalizację wykonania/likwidacji urządzenia wodnego, jednakże do legalizacji dojść nie może, z uwagi na brak spełnienia wymogów określonych w art. 190 ust. 2 u.p.w., a z przyczyn technicznych lub ekonomicznych likwidacja wykonanego urządzenia wodnego, albo przywrócenie zlikwidowanego urządzenia wodnego do stanu poprzedniego jest niemożliwe, organ może nałożyć na właściciela urządzenia (właściciela nieruchomości, na której znajdowało się zlikwidowane urządzenie), w drodze decyzji, obowiązek wykonania urządzeń zapobiegających szkodom - art. 190 ust. 14 u.p.w. Ustawodawca w art. 190 ust. 14 u.p.w. wprowadza dodatkową przesłankę, jaką jest "zapobieżenie szkodom". W ocenie Sądu w analizowanym przepisie chodzi tak o szkody już powstałe, jak i ewentualne szkody przyszłe, które wedle racjonalnych przewidywań, wobec nielegalnego wybudowania urządzenia, względnie jego likwidacji, mogą powstać w przyszłości. Logiczną konsekwencją treściowego zestawienia art. 190 ust. 13 i ust. 14 u.p.w. musi być wniosek, że w sytuacji, gdy z przyczyn technicznych lub ekonomicznych likwidacja urządzenia/przywrócenie zlikwidowanego urządzenia jest niemożliwa, a w następstwie jego wykonania/likwidacji szkoda nie powstała i nie powstanie, organ nie wydaje decyzji zobowiązującej na podstawie tych przepisów. Ratio analizowanych przepisów jest więc takie, aby skutki nielegalnego wykonania lub likwidacji urządzenia wodnego odwracać jedynie wówczas, gdyby prowadziło to do powstania szkód, a gdyby taki negatywny skutek nie występował, jedynie wówczas, gdy z przyczyn technicznych lub ekonomicznych było to możliwe. Użycie przez ustawodawcę pojęcia "technicznej lub ekonomicznej niemożliwości" jest dyskusyjne. Każde działanie, które jest możliwe technicznie musi być możliwe ekonomicznie. Zresztą przy obecnym stanie techniki inżynieryjnej niewiele działać z zakresu gospodarki wodnej jest nieodwracalnych w sensie technicznym. Zdaniem Sądu techniczną lub ekonomiczną niemożliwość likwidacji/przywrócenia zlikwidowanego urządzenia wodnego w rozumieniu art. 190 ust. 14 u.p.w. należy rozpatrywać w ujęciu subiektywnym i konkretnym, a zatem wobec konkretnego podmiotu i zindywidualizowanych warunków danej sprawy. Jeżeli nielegalne wykonane urządzenie wodne powoduje szkody, rzeczą organu jest rozważyć, czy z perspektywy technicznej lub ekonomicznej racjonalne jest usuwanie tych szkód poprzez jego likwidację, co wiązałoby się ze znacznymi nakładami finansowymi, jeżeli ten sam skutek można osiągnąć mniejszym kosztem i zaangażowaniem, poprzez wykonanie innych urządzeń zapobiegającym szkodom. W analogicznym kontekście należy rozważać układ, w którym doszło do nielegalnego zlikwidowania urządzenia wodnego. Jeżeli urządzenie wodne zostało nielegalnie zlikwidowane i stan ten wywołał lub może wywołać szkodę, to organ powinien rozważyć, czy właściwe jest angażowanie znacznych środków finansowych i technicznych w przywracanie urządzenia wodnego do stanu poprzedniego, jeżeli ten sam skutek można osiągnąć poprzez wykonanie innych urządzeń zapobiegającym szkodom. Przedstawione uwagi, na gruncie niniejszej sprawy, mają charakter wyłącznie akcesoryjny, albowiem: po pierwsze, nie zostało wyjaśnione, czy w ogóle doszło do likwidacji urządzenia wodnego, a po drugie, w razie przyjęcia, że do takiej likwidacji doszło, nie złożono wniosku o legalizację, a zatem tryb z art. 190 ust. 14 u.p.w. jest wyłączony. W ocenie Sądu poczynienie rozważań w zakresie rozumienia art. 190 ust. 14 u.p.w. było jednak konieczne, albowiem nie można wykluczyć, że wniosek o legalizację likwidacji urządzenia wodnego zostanie w niniejszej sprawie złożony – o ile do takiej likwidacji w ogóle doszło. W sprawie konieczne jest zwrócenie uwagi na jeszcze jedną kwestię. Nie ma sporu, że działki nr 2856/2 i 2857/2 zostały zabudowane. Na styku działek nr 2873 i 2857/2, w miejscu gdzie istniejący na działce nr 2873 rów odwadniając styka się z działką nr 2857/2 został wybudowany przepust z kolektorem Ø 400 i studnia przelewowa, a następnie kanalizacja deszczowa. Wody z rowu zlokalizowanego na działce nr 2873 miały trafiać przez przepust do studni przelewowej, a następnie kanalizacją deszczową dalej, finalnie do rowu przy ul. [...]. W miejscu, w którym na działce nr 2857/2 przebiega kanalizacja deszczowa znajduje się parking – kanalizacja deszczowa jest przykryta, znajduje się w gruncie - a w najbliższej odległości budynek wielorodzinny. Organy przyjęły, że przedmiotowe prace powodują szkody. W ocenie Sądu ustalenie to jest przedwczesne. Sąd potwierdza, że w aktach znajdują się zdjęcia potwierdzające zalanie terenu działki nr 2857/2. Wynika z nich również, iż zdjęcia te zostały zrobione przez stronę postępowania, w dniu [...] czerwca 2020 roku. Sąd z urzędu posiada wiadomości, iż w tym dniu, w godzinach popołudniowych na terenie [...] doszło do nawalnych opadów deszczu i burz. Z danych systemu RainGRS / IMGW wynika, że spadło lokalnie 60-80 litrów wody na metr kwadratowy ziemi. Na terenie [...] doszło do setek zalań i podtopień – informacje na ten temat są powszechne i dostępne w Internecie. Z tego względu ustalenia organów, że inwestycja zrealizowana na działce nr 2857/2 powoduje szkody są zdecydowanie przedwczesne. Atmosferyczne zdarzenia nadzwyczajne, powodujące powszechną niewydolność instalacji kanalizacji deszczowych nie mogą świadczyć o szkodach powodowanych wskutek wadliwie wykonanych prac na działce 2857/2. W normalnych warunkach, co wynika z akt sprawy, tak na działce 2857/2, jak i na działce 2873 szkód nie zaobserwowano. Ustalenia organów w tym przedmiocie, o ile w ogóle są konieczne, powinny być precyzyjne i poparte należytym zgromadzeniem i rozważeniem materiału dowodowego, nie wykluczając opinii biegłego. Należy także odnotować, że szkody, jakie przyjął organ, wystąpiły wyłącznie na terenie działki 2857/2, a zatem nie na działkach sąsiednich, lecz na działce inwestora. Z wyżej podanych przyczyn Sąd uchylił decyzje organów obu instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy ustalą, czy w następstwie wykonania robót budowlanych określonych pozwoleniem na budowę znak: [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. doszło do likwidacji urządzenia wodnego – rowu na działce nr 2857/2, a w razie potwierdzenia tej okoliczności wdrożą tryb przewidziany art. 190 ust. 13 u.p.w., z jednoczesnym uwzględnieniem rozważań zawartych w część zważającej niniejszego uzasadnienia – w tym: ustalą prawidłowo krąg stron postępowania, oraz numery działek na których znajdował się rów. Jeżeli zostanie ustalone, że doszło do likwidacji urządzenia wodnego i zostanie złożony wniosek legalizacyjny organy rozpatrzą go przy uwzględnieniu wytycznych Sądu. Jeżeli nie doszło do likwidacji urządzenia wodnego, a wykonane na działce nr 2857/2 prace spowodowały zmianę stosunków wodnych na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich, do usunięcia tych skutków właściwy będzie tryb przewidziany art. 234 u.p.w., który pozostaje poza granicami niniejszej sprawy. W dniu posiedzenia Sądu, strona postępowania – P. P., złożył pismo procesowe w którym wniósł o oddalenie skargi. Dla wsparcia swojej argumentacji przedłożył kserokopię decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2020 roku, nr [...], którą uchylono pozwolenie na budowę znak: [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. Kwestia ta nie ma dla niniejszej sprawy żadnego znaczenia. Podać również trzeba, że jak wynika z uzasadnienia przedłożonej decyzji, została ona oparta na decyzjach zaskarżonych w niniejszej sprawie, które Sąd usuwa z obrotu prawnego. Sąd końcowo informuje, iż akta organu I instancji zostały przekazane Sądowi w sposób nieuporządkowany i niepołączony Jest to działanie niedopuszczalne i źle świadczące o sposobie pracy organu. Z podanych przyczyn Sąd wobec naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 i 135 P.p.s.a.