II SA/Rz 1221/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K.C., K.B. i S.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w części dotyczącej terminów wykonania obowiązku i w tym zakresie wyznaczył nowe terminy; w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy a mianowicie w części dotyczącej nakazu rozbiórki budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr ewid. 74 obr. [...] przy ul. [...] w R. oraz uporządkowania terenu po ww. rozbiórce. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się K.C., K.B. oraz S.B. i zaskarżyli go do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze poza zarzutami dotyczącymi kwestionowanej decyzji skarżący zawnioskowali o wstrzymanie jej wykonania, bowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazali, że nie mają fizycznej możliwości rozbiórki budynku, a niewykonanie decyzji będzie wiązać się z negatywnymi dla nich konsekwencjami, w związku z czym grozi im znaczna szkoda. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – zwanej dalej jako "P.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.). Oznacza to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby nastąpić jedynie w wyjątkowym stanie faktycznym sprawy, z pewnością zaś jedynie w sytuacji, w której skarżący w precyzyjny sposób wykazaliby, jakie ryzyko płynie dla nich z wykonania w/w decyzji. Takich okoliczności skarżący nie wykazali a zatem ich wniosek nie podlega uwzględnieniu. Nadto oceniając okoliczności konkretnej sprawy w kontekście wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, obowiązkiem Sądu jest ich analiza pod kątem obiektywnych skutków, jakie spowoduje jego wstrzymanie oraz ustalenie, czy udzielenie na czas prowadzonego postępowania sądowego ochrony tymczasowej nie będzie potencjalnie zagrażać innym dobrom chronionym poprzez niewykonanie zaskarżonej decyzji. Nie może ujść uwadze, że wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji mocą której organ nadzoru budowlanego nakazał rozbiórkę budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr ewid. 74 obr. [....] przy ul. [...] w R. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018 r., poz. 1202 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Jak wynika z uzasadnienia decyzji przyczyną nakazu rozbiórki był brak chęci współwłaścicieli obiektu do wykonania jego remontu lub odbudowy, a organ stwierdził, że stan techniczny budynku, rodzaj i zakres jego uszkodzeń stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. W takim przypadku rozpatrywać należy nie tylko szkodę zagrażającą wnioskodawcy, ale należy brać pod uwagę także niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody osobom trzecim, w tym ewentualne zagrożenie związane z istnieniem przedmiotowego budynku. W tych okolicznościach, dokonując oceny złożonego wniosku Sąd kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślenia przy tym wymaga, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżona decyzja zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.