II SA/Rz 1203/17

Dnia 9 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2018 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za prawo własności nieruchomości - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W skardze z dnia 29 września 2017 r. Gmina [...] (Gmina) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku podała, że wykonanie decyzji naraziłoby Gminę na straty. W przypadku uwzględnienia skargi Gmina byłaby zmuszona dochodzić wypłaconych odszkodowań. W przypadku odmowy zwrotu koniecznym byłoby kierowanie spraw na drogę postępowania sądowego o zapłatę, zaś prawomocne wyroki zasądzające zwrot wypłaconych odszkodowań do egzekucji, która mogłaby okazać się nieskuteczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać na treść art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.), zgodnie z którym w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Nie budzi wątpliwości, że przepis ten znajduje zastosowanie w sprawach w których złożona została skarga do sądu administracyjnego na decyzję wydaną przez organ odwoławczy w przedmiocie ustalenia odszkodowania za części nieruchomości przejęte przez jednostki samorządu terytorialnego lub Skarb Państwa, z mocy prawa z uwagi na ich wydzielenie pod drogi publiczne i pod poszerzenie dróg publicznych w ramach podziału nieruchomości (art. 98 ust. 3 u.g.n.). W niniejszej sprawie, organ odwoławczy miał zatem obowiązek z urzędu wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania w sprawie wyroku przez sąd administracyjny. Skoro tego nie uczynił, skarżąca powinna zwrócić się o wydanie takiego postanowienia, lub też wnieść ponaglenie w trybie art. 37 k.p.a. Niezależnie od powyższego Sąd stwierdził, że nie zostały spełnione przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej ciąży zatem obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji grozi jej lub innemu podmiotowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie wnioskodawcy o możliwości wystąpienia tych przesłanek. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Konieczne jest zatem nie tylko powołanie się na konkretne (ściśle określone i skonkretyzowane) fakty związane z sytuacją danego podmiotu, lecz dodatkowo nieodzowne jest co najmniej uprawdopodobnienie istnienia tych okoliczności i ich znaczenia dla realizacji przesłanek uzasadniających udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego sprawy należy stwierdzić, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie stanowi podstawy uzasadniającej uwzględnienie wniosku o wstrzymanie jego wykonalności. Podniesione przez Gminę okoliczności w żaden sposób nie uprawdopodobniają, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji grozi jej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustalone odszkodowanie nie jest znaczne biorąc pod uwagę sytuację majątkową gminy jako jednostki samorządu terytorialnego. Natomiast niebezpieczeństwo wyrządzenia trudnych do odwrócenia lub nieodwracalnych skutków nie występuje ze względu na charakter obowiązków wynikających z zaskarżonej decyzji, to jest obowiązku wykonania świadczenia pieniężnego, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. Kwestie ewentualnej bezskuteczności egzekucji związanej z dochodzonym zwrotem należności, leżą poza rozważaniami i ocenami w ramach art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd działając z urzędu nie dostrzegł także żadnych okoliczności uprawdopodabniających wystąpienie ustawowych przesłanek przewidzianych w w/w przepisie. W związku z powyższym należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.