II SA/Rz 1201/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2017 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - postanawia - przyznać wnioskodawcy prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.

Wyrokiem z dnia 21 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę A. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Jeszcze przed otrzymaniem odpisu powyższego orzeczenia skarżący złoży wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Wskazał, że wraz z żoną mieszka w domu o pow. 81 m.kw. Ich jedynym źródłem utrzymania są emerytury w kwotach: 1100 zł i 750 zł. Wnioskodawca zaznaczył, że nie posiada poza tym jakiegokolwiek majątku, tak nieruchomego, jak i wartościowych ruchomości czy oszczędności. Jako stale wydatki strona wskazała: energia elektryczna – 200 zł, gaz – 60 zł, woda – 200 zł, wywóz śmieci – 84 zł, opał od 500 do 600 zł, odzież – 100 zł, lekarstwa – 150 zł, artykuły chemiczne – 100 zł. Skarżący podał też koszt aparatu słuchowego: od 2000 do 3000 zł. Żądanie strony podlega uwzględnieniu. W świetle art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), określanej następnie jako "P.p.s.a." dotyczy ono przyznania częściowego prawa pomocy. Takie granice wsparcia adresowane są do osoby, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o czym stanowi art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Zdaniem rozpoznającej niniejszy wniosek, składający go wykazał, że spełnia powyższą przesłankę. Wprawdzie bowiem wnioskodawca, jak też i jego żona mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe oraz dysponują stałym dochodem, lecz jest on – zwłaszcza w przypadku żony strony bardzo niski – pozwalając na pokrycie z niego jedynie wydatków związanych z zaspokojeniem podstawowych potrzeb. Skarżący, jak też jego żona nie posiadają przy tym żadnego majątku, oprócz domu, w którym mieszkają. W takiej sytuacji, pokrycie przez skarżącego wydatku na wynagrodzenie zawodowego zastępcy prawnego znajduje się poza jego możliwościami finansowymi. Odbyłoby się to bowiem kosztem uszczerbku w tzw. koniecznym utrzymaniu. Należy także zwrócić uwagę, że w sprawie niniejszej zapadło już orzeczenie kończące postępowanie tj. wyrok oddalający skargę A. B. Jego zakwestionowanie przez stronę możliwe jest tylko w drodze skargi kasacyjnej, co do której ustawa procesowa (P.p.s.a.) wprowadza wymóg jej sporządzenia przez adwokata bądź radcę prawnego. W takich warunkach, odmowa uwzględnienia żądania strony oznaczałaby de facto zamknięcie jej dalszej drogi sądowej. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.