II SA/Rz 1198/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Tomasz Smoleń /spr./, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 lipca 2022 r., nr BP.501.510.2022.1186.RZ9.241689 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z [...] lipca 2022 r., [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania S. S. od decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2022 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5000 zł, utrzymał w mocy przedmiotową decyzję. Jak wynika z akt sprawy w dniu 14 stycznia 2022 r. w miejscowości P. zatrzymano do kontroli samochód ciężarowy marki Scania o nr rej. [...]. Pojazdem kierował B. T., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem destruktu (ładunek podzielny), w imieniu i na rzecz S. S. (Skarżący) prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. S. S., na trasie N. – J. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia 16 października 2022 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2021r., nr [...] organ I instancji, nałożył na stronę sankcję w wysokości 5000 zł na naruszenie polegające na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 10% i mniej niż 20%. W odwołaniu Skarżący decyzji organu I instancji zarzucił: - naruszenie ogólnych zasad postępowania wynikających z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., - naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 180 ze zm. - zwanej dalej u.t.d.) polegające na nałożeniu kary wbrew przepisom. Utrzymując w mocy decyzję organy I instancji Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu kontroli ww. samochodem ciężarowym wykonywano przejazd z ładunkiem destruktu (ładunek podzielny). Stosownie do art. 2 pkt 35 lit. b) p.r.d., ładunek niepodzielny, to taki ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu, stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnej normy: - rzeczywista masa całkowita 20,7 t - przekroczenie o 2,7 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 15 %, - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Pojazd został zważony przy zastosowaniu przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C III o nr fabrycznych [...], które legitymowały się ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [....] z datą ważności do dnia 22 lipca 2023 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Zgodnie z lp. 10.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d., dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona, co najmniej 10% i mniej niż 20% sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 5000 zł. Organ odwoławczy zaznaczył, że obowiązujące przepisy prawne obciążają podmiot wykonujący przejazd, aby nie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych norm, a co za tym idzie to podmiot wykonujący przejazd ma obowiązek podjęcia odpowiednich starań, w tym zapewnić sobie środki do tego, aby móc weryfikować wielkość ładunku przed rozpoczęciem przejazdu tak, aby nie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych parametrów. Ustawa o transporcie drogowym tj. art. 92a ust. 7 pkt 2, stanowi, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Stosownie do treści art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Natomiast przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 988 ze zm. - zwanej dalej p.r.d.) tj. art. 140aa i 140ab, stanowią, że za przejazd pojazdów nienormatywnych po drogach publicznych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia, organy: Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Straży Granicznej, naczelnik urzędu celno-skarbowego lub zarządca drogi, nakładają m.in. na podmiot wykonujący przejazd karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej i znajdują się w porządku prawnym od dnia 19 października 2012 r. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w przypadku stwierdzenia przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym oraz z przekroczeniami w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej, długości lub szerokości, wykonywanego przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego, wszczyna się dwa, niezależne postępowania administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Obie sankcje nie są ze sobą tożsame zarówno ze strony przedmiotowej jak i podmiotowej. Przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym sankcjonują poruszanie się pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia lub niezgodnie z warunkami tego zezwolenia. Odpowiedzialność z tytułu tego naruszenia ponoszą podmioty określone w art. 140aa ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Natomiast przepisy ustawy o transporcie drogowym sankcjonują naruszenia określone w załączniku I do rozporządzenia 2016/403, za które odpowiadają wyłącznie przewoźnicy drogowi wykonujący przejazd w związku z wykonywaniem transportu drogowego na mocy art. 92a ust. 7 pkt 2 u.t.d. W związku z powyższym stwierdził, że są to sankcje wynikające z odrębnych przepisów. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 10% i mniej niż 20%, które to naruszenie zawarte jest w treści załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 92c ust. 1 u.t.d. W ocenie organu odwoławczego Skarżący, w toku postępowania przed organem I instancji nie złożyła wyjaśnień, a wyjaśnienia zawarte w odwołaniu nie stanowią dowodów świadczących, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W niniejszej sprawie Skarżący nie udowodnił okoliczności, których nie mógł przewidzieć oraz na które nie miał wpływu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, domagając się uchylenia wydanych w sprawie decyzji oraz umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenia w/w decyzji i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji i orzeczenia o kosztach postępowania, Skarżący zarzucił organom naruszenie: 1. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d., poprzez jego niezastosowanie w sprawie i nałożenie więcej niż jednej kary pieniężnej podczas jeden kontroli, 2. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 92a ust. 3 u.t.d., poprzez jego niezastosowanie i nałożenie kary w wysokości 5000 zł za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej, za które to naruszenie została nałożona inna kara w wysokości 10000 złotych; 3. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez naruszenie zasady praworządności, interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; 4. naruszenie art. 189 f § 1 pkt 2 k.p.a., przez jego niezastosowanie podczas gdy strona spełnia jego warunki; 5. naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady ne bis in idem, tj. naruszenie zakazu wielokrotnego procedowania i wymierzania sankcji za to samo zdarzenie. 6. naruszenie art. 112 k.p.a. poprzez wadliwe pouczenie strony co do właściwości sądu administracyjnego, do którego strona ma prawo wniesienia skarci administracyjnej; W odpowiedziach na skargi Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalszej p.p.s.a.), następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W ocenie składu orzekającego, organ nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego, zaś zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na prawidłowe rozstrzygnięcia sprawy. Organy zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 k.p.a.) i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zdecydowały o treści decyzji. Tak zredagowane uzasadnienie decyzji nie narusza zasady przekonywania (art. 11 k.p.a), jak również zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a) - realizowanych na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. Podniesione zarzuty naruszenia unormowań art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. nie zasługiwały zatem na uwzględnienie. Zasadniczą kwestią sporną w niniejszej sprawie nie były zaistniałe w sprawie okoliczności faktyczne, lecz ich ocena prawna i możliwość wymierzenie kilku kar pieniężnych opartych na różnej podstawie prawnej. W zasadzie nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art. 56 ust. 1 u.t.d. inspektor transportu drogowego ma prawo do nakładania i pobierania kar pieniężnych oraz grzywien w drodze mandatów karnych, m.in.: 1) zgodnie z przepisami ustawy, 2) za naruszenia przepisów o ruchu drogowym w zakresie określonym w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. W razie stwierdzenia określonych nieprawidłowości i naruszenia przepisów wymienionych w obu powyższych ustawach, wydawane są dwie odrębne decyzje, jedna - na podstawie ustawy o transporcie drogowym, druga - na podstawie Prawa o ruchu drogowym. Zatem, w przypadku stwierdzenia w czasie tej samej kontroli - przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia na przejazd takim pojazdem i naruszenia norm, m.in. w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej, długości lub szerokości, wykonywanego przez przewoźnika drogowego wszczynane są dwa, niezależne postępowania administracyjne na podstawie przepisów ustawy - p.r.d. oraz przepisów u.t.d. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że są to dwie sprawy administracyjne, załatwiane dwiema decyzjami (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 października 2019 r. sygn. III SA/Łu 343/19, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 299/19, wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 grudnia 2019 r. sygn. III SA/Lu 468/19). Skarżący kwestionował możliwość wymierzenia dwóch kar administracyjnych w sytuacji w jakiej w obu przypadkach źródłem negatywnej oceny działania ukaranego była ta sama okoliczność faktyczna - przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, które - z jednej strony stanowi naruszenie normy dotyczącej dopuszczalnej masy całkowitej w świetle unormowań u.t.d., - z drugiej strony doprowadziło do ruchu pojazdem, którego masa, z uwagi na przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś, spowodowała, że pojazd ten stał się pojazdem nienormatywnym i przejazd nim wymagał uzyskania zezwolenia, a jego brak podlegał sankcji, przewidzianej w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Rozważenie zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego sprowadzało się w istocie do oceny, czy nałożona kara nie narusza zakazu wynikającego z normy art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Niewątpliwie w niniejszej sprawie mamy do czynienia z nałożeniem kar na ten sam podmiot, w związku z przeprowadzeniem kontroli w tym samym czasie. Rozważenia wymagało zatem czy obie kary zostały nałożone za to samo "stwierdzone naruszenie". W ocenie Sądu, wskazane kary zostały wymierzone za różne stwierdzone naruszenia. Zaskarżona decyzja nie narusza zatem normy art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d., ani innych przepisów tej ustawy, nie narusza także przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym ani innych, wynikających z przepisów prawa, uprawnień skarżącego. Naruszenie przez podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązków określonych w ustawie o transporcie drogowym podlega karze na podstawie art. 92a tej ustawy, a naruszenie warunków ruchu pojazdu nienormatywnego po drodze publicznej, podlega karze na podstawie art. 140ab ust. 2 w zw. z art. 140aa p.r.d. W przypadku stwierdzenia w czasie tej samej kontroli przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia (czyli naruszenia zakazu z art. 64 ust. 2 p.r.d.) i naruszenia przez podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązków wynikających z przepisów o transporcie drogowym, organ miał prawo wszcząć dwa niezależne postępowania administracyjne i wydać dwie decyzje nakładające kary. Z przepisów prawa wynika bowiem w tym przypadku, że do jednego zdarzenia, zastosowanie mają różne normy prawne, których celem jest ochrona różnych dóbr i które przewidują niezależne od siebie ujemne konsekwencje. W doktrynie i orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, zwraca się uwagę, że fakt pociągnięcia jednostki do odpowiedzialności za ten sam czyn, ale w różnych postępowaniach o charakterze represyjnym, nie przesądza automatycznie o naruszeniu zakazu podwójnego karania. Także Europejski Trybunał Praw Człowieka dopuszcza stosowanie różnych procedur i sankcji, uznając prawo danego państwa do wyboru stosowanych środków represyjnych, o ile stanowią one proporcjonalną reakcję na różne aspekty naruszenia prawa. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że do naruszenia zakazu podwójnego karania dochodzi, gdy kumulatywnie spełnione są trzy warunki: tożsamość zdarzeń, tożsamość podmiotu popełniającego czyn i tożsamość chronionego interesu prawnego. Istotne znaczenie ma ochrona tego samego dobra na podstawie dwóch różnych regulacji. Ustalenia wymaga zatem, czy orzekane środki realizują identyczny cel, czy też cele przyjęte przez oba środki są odmienne (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 grudnia 2019 r. sygn. III SA/Lu 468/19). Wymierzona Skarżącemu w innym postępowaniu kary w wysokości 10 000 zł została nałożona za naruszenie przepisów Prawa o ruchu drogowym. Natomiast niniejsza sprawa, dotyczy naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego uregulowanego w ustawie o transporcie drogowym przez skarżącego jako przewoźnika drogowego, a więc podmiotu wykonującego działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego. W analizowanych przypadkach nie zachodzi tożsamość chronionego interesu prawnego. Kara za przejazd pojazdu nienormatywnego ma na celu zapobieżenie przejazdom pojazdów, które na skutek przekroczenia dopuszczalnych wymiarów, masy lub nacisków osi powodują uszkodzenia dróg i stanowią zagrożenie w ruchu drogowym. Zgodnie z art. 140ae ust. 1 p.r.d., kary pieniężne, o których mowa w art. 140aa ust. 1 i 1a, są przekazywane do budżetów jednostek samorządu terytorialnego lub na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Celem tych kar jest zapobieganie niszczeniu sieci drogowej oraz zapobieganie niebezpieczeństwu w ruchu drogowym. Natomiast kary wymierzane na podstawie u. t. d. za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego mają inny cel. Ustawodawca wprowadził te regulacje aby zapobiegać naruszaniu przez podmioty wykonujące przewozy drogowe obowiązków nałożonych tą ustawą. Cel tej regulacji jest inny, inne dobro podlega na podstawie tych przepisów ochronie (por. wyrok NSA z 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 248/21 i II GSK 375/21, wyrok NSA z 15 września 2021 r., sygn. akt II GSK 689/21, wyrok NSA z 23 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1667/21). W świetle powyższego za uzasadniony trzeba więc uznać wniosek, że delikt administracyjny przypisany Skarżącemu w rozpatrywanej sprawie nie był tożsamy deliktowi przypisanemu mu na podstawie p.r.d. a tym samy nie były również tożsame zachowania, z powodu których każdy z tych deliktów został Skarżącemu przypisany. Były to bowiem, zachowania zasadniczo różne, a tezy przeciwnej nie uzasadnia to, że podlegające ustaleniu w odrębnie prowadzonych postępowaniach w sprawach nałożenia kar pieniężnych odrębne zbiory faktów posiadały również pewną część wspólną odnoszącą się do przekroczenia tego samego parametru kontrolowanego pojazdu i zostały stwierdzone podczas jednej kontroli i utrwalone w jednym protokole. W świetle przedstawionych argumentów nie ma to jednak znaczenia, albowiem na tej tylko podstawie – a więc z pominięciem konsekwencji wynikających z przywołanej powyżej regulacji prawnej – nie sposób jest zasadnie wnioskować o zaistnieniu sytuacji mającej dowodzić naruszenia zasady ne bis in idem, a w konsekwencji o naruszeniu zasady proporcjonalności wywodzonej z art. 2 Konstytucji RP, czy też z art. 8 k.p.a., na gruncie którego ma ona wymiar obowiązku proceduralnego (zob. A. Wróbel, art. 8 k.p.a., t. 11, w: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2021). Brak jest również podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia normy art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. Wymierzenie kar na podstawie obu ustaw – ustawy o transporcie drogowym oraz Prawa o ruchu drogowym było związane z tym samym zdarzeniem ale dotyczyło zupełnie innego aspektu zachowania sprawcy. Należy stwierdzić, że oczekiwanie Skarżącego zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. w rozpatrywanej sprawie nie może być uznane za usprawiedliwione, podobnie, jak i oparty na braku zastosowania tego uregulowania zarzut naruszenia tego przepisu. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się określone art. 189a § 2 k.p.a. przesłanki zastosowania instytucji, o której mowa w art. 189f k.p.a. Zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W rozpoznawanej sprawie Skarżący został wadliwie pouczony co do właściwości sądu administracyjnego do którego winien wnieść skargę. Jednakże to błędne pouczenie nie spowodowało, że Skarżący nie mógł skutecznie zrealizować uprawnienia do wniesienia skargi i rozpoznania jej przez właściwy sąd administracyjny. Dlatego w tej sytuacji podniesiony zarzut naruszenia art. 112 k.p.a. nie może skutkować koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd, nie stwierdzając naruszenia prawa procesowego ani materialnego, w związku z tym na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.