II SA/Rz 118/18

Dnia 12 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2018 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącej D. N. uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100,00 zł (sto złotych).

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpoznaniu wniosku D. N. (dalej w skrócie: "skarżąca") - odmówiło wstrzymania wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – w dalszej części: "p.p.s.a."), zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt. 2 p.p.s.a.). Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 152 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej w skrócie: "k.p.a."). Nie budzi wątpliwości, że postanowienia tego nie można zakwalifikować do żadnej z kategorii wymienionych art. 3 § 2 pkt. 2 p.p.s.a., albowiem nie rozstrzyga o istocie sprawy, nie kończy postępowania, ani też nie służy na nie zażalenie zgodnie z art. 152 § 2 k.p.a. Dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 i § 3 p.p.s.a. należało orzec o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej. W przedmiocie kosztów Sąd orzekł stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.