II SA/Rz 1165/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Karina Gniewek – Berezowska /spr./ WSA Maciej Kobak Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 19 maja 2023 r.nr SKO.4112/2/2023 w przedmiocie odmowy częściowego umorzenia należności wypłaconych tytułem świadczeń z funduszu alimentacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza [...] z dnia 13 marca 2023 r. nr MGOPS/DA/537/56/23; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz adwokat J. J. wynagrodzenie w kwocie 590 zł 40/100 /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt złotych czterdzieści groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 480 zł /słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 110 zł 40/100 /słownie: sto dziesięć złotych czterdzieści groszy/.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "Organ II instancji", "Organ odwoławczy", "SKO", "Kolegium") z 19 maja 2023 r. nr SKO.4112/2/2023 utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] (dalej: "Organ I instancji", "Burmistrz") z 13 marca 2023 r. nr MGOPS/DA/537/56/23 wydaną w przedmiocie odmowy częściowego umorzenia należności wypłaconych tytułem świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W podstawie prawnej decyzji Organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 581 z późn. zm.; dalej: "u.p.o.u.a."). Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu. Wnioskiem z 13 lutego 2023 r. M. K. (dalej: "Skarżąca") zwróciła się do Burmistrza o częściowe umorzenie zaległych należności z tytułu świadczeń alimentacyjnych wypłaconych w okresie od 1 lipca 2015 r. do dnia 30 września 2019 r. na rzecz osoby uprawnionej – K. S., ur. [...].04.2001 r., w miesięcznej wysokości 400 zł. Burmistrz [...] decyzją z 13 marca 2023 r. nr MGOPS/DA/537/56/23 odmówił częściowego umorzenia należności z tytułu wypłaconego świadczenia z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami na rzecz osoby uprawnionej do alimentów: K. S. W uzasadnieniu Organ I instancji wyjaśnił, że na dzień wydania decyzji zadłużenie Skarżącej wynosi 16.964,63 zł z czego 16.807,76 zł to należność główna, a odsetki ustawowe za opóźnienie wynoszą 156,87 zł. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w [...], prowadzący egzekucję alimentów przekazał po raz pierwszy w marcu 2017 r. wpłatę na spłatę należności w kwocie 84,43 zł. Natomiast zgodnie z decyzją z [...] września 2021 r. nr [...] rozkładającą na raty należności z tytułu wypłaconego świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej do alimentów K. S. dokonywane są regularne wpłaty w kwocie 300 zł miesięcznie od miesiąca października 2021 r. do nadal. Burmistrz wskazał ponadto, że zadłużenie Skarżącej i obowiązek jego uregulowania jest następstwem zaniechania, które polegało na niewywiązywaniu się z obowiązku alimentacyjnego wobec dziecka K. S., ustanowionego wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z [...] sierpnia 2015 r., sygn. akt [...]. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów dołączonych przez Skarżącą do wniosku o częściowe umorzenie wynika, że w chwili obecnej Skarżąca nie pracuje, posiada orzeczenie o niepełnosprawności, przebywa w systematycznym leczeniu oraz korzysta z pomocy ośrodka pomocy społecznej w [...] w postaci zasiłku stałego, z którego Skarżąca się utrzymuje. W ocenie Organu I instancji Skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji życiowej, jednak jest to typowa sytuacja dla większości zobowiązanych, za których świadczenia wypłaca fundusz alimentacyjny. Skarżąca posiada orzeczenie o niepełnosprawności, które zalicza ją do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności i pozwala na zatrudnienie w zakładzie pracy chronionej. Zostało ono wydane na czas określony do [...] stycznia 2025 r. Zdaniem Burmistrza, tymczasowość wydanego orzeczenia wskazuje na istnienie możliwości powrotu strony do zatrudnienia w czasie późniejszym, tym bardziej, że pozostaje ona w wieku aktywności zawodowej. Końcowo Organ I instancji wyjaśnił, że w okresie od lipca 2015 r. do lutego 2017 r., podczas pobierania świadczenia z funduszu alimentacyjnego przez wierzyciela – A. S. - na osobę uprawnioną do alimentów K. S., Skarżąca nie wpłaciła żadnej kwoty zadłużenia alimentacyjnego. Po wydaniu każdej z decyzji przyznającej świadczenia z funduszu alimentacyjnego, Skarżąca była o tym fakcie informowana, a więc miała świadomość, że zadłużenie z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego będzie rosło. W ocenie Burmistrza na chwilę obecną brak jest przesłanek do częściowego umorzenia Skarżącej należności z tytułu wypłaconego świadczenia z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie, w którym opisała swoją sytuację zdrowotną i wskazała, że jej jedynym źródłem utrzymania jest zasiłek stały w kwocie 719 zł, podała, że mieszka sama, a duża część jej dochodu jest wydatkowana na leki i odpowiednią dietę, którą musi stosować przy swoich schorzeniach. Skarżąca podała, że od 2021 r. regularnie wpłaca po 300 zł na zadłużenie, co stanowi dla niej bardzo duże obciążenie, stara się jednak aby dług nie rósł. Skarżąca zwróciła się o chociaż częściowe umorzenie należności wraz z odsetkami z uwagi na jej sytuację zdrowotną, materialną i życiową. Jej zdaniem jej sytuacja uzasadnia częściowe umorzenie jej zadłużenia. Po rozpoznaniu złożonego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, opisaną na wstępie decyzją z 19 maja 2023 r. nr SKO.4112/2/2023 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W pierwszej kolejności Kolegium wskazało, że zasadą jest pełna spłata należności względem Państwa, które zastępczo pokryło za dłużnika alimentacyjnego jego zobowiązania, natomiast zastosowanie ulg w tym zakresie jest po pierwsze uzależnione od pojawienia się w sytuacji dochodowej lub rodzinnej wyjątkowych i nadzwyczajnych okoliczności, po drugie zaś rozstrzygnięcie w przedmiocie udzielenia ulgi i tak ostatecznie pozostawione jest uznaniu właściwych organów, które nawet w razie ustalenia, że zachodzą tego rodzaju wyjątkowe okoliczności w sytuacji dochodowej lub rodzinnej, nie mają obowiązku wydania decyzji uwzględniającej w całości lub w części wniosek dłużnika alimentacyjnego. Samo uzyskiwanie niskich dochodów, bądź też nieuzyskiwanie dochodów, nie jest okolicznością wyjątkową i szczególną na tle innych dłużników alimentacyjnych. Sytuacja dochodowa dłużnika w postępowaniu dotyczącym umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego powinna być analizowana przy uwzględnieniu faktu, że dłużnik alimentacyjny co do zasady jest osobą borykającą się z trudnościami finansowymi. Sytuacja rodzinna i dochodowa dłużnika ubiegającego się o umorzenie należności musi go więc wyróżniać spośród innych dłużników alimentacyjnych. Umorzenie należności alimentacyjnych może mieć miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja dochodowa lub rodzinna nie pozwala dłużnikowi na wywiązanie się z obowiązku alimentacyjnego, jednak taki stan powinien być efektem wpływu czynników obiektywnych, na które dłużnik alimentacyjny nie ma wpływu. Kolegium wyjaśniło, że w niniejszej sprawie Organ I instancji dokonał badania w kierunku wystąpienia przesłanek ewentualnego częściowego umorzenia zaległości Skarżącej w oparciu o przepis art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a. oraz dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy. Organ wydając zaskarżoną decyzję dokonał wnikliwej oceny i odniósł się do sytuacji dochodowej i rodzinnej Skarżącej. Wzięto pod uwagę, że Skarżąca legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z [...] stycznia 2022 r., wydanym do dnia [...] stycznia 2025 r., z treści którego wynika, że może ona podjąć zatrudnienie w warunkach zakładu pracy chronionej. Organ dokonał zatem oceny sytuacji zdrowotnej Skarżącej i jej możliwości zarobkowych w przyszłości w oparciu o dowody obrazujące aktualny stan faktyczny. Analiza ww. elementów stanu faktycznego doprowadziła Burmistrza do wniosku, że wobec Skarżącej nie zachodzą szczególne okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania rozwiązań przewidzianych w art. 30 ust. 2 ustawy. Odnosząc się do treści odwołania, SKO wskazało, że Skarżąca wskazuje na problemy ze zdrowiem i przebyte leczenia, które jednak wystąpiły przed wydaniem orzeczenia o niepełnosprawności z [...] stycznia 2022 r., co wynika również z zaświadczenia lekarskiego oraz kart informacyjnych leczenia szpitalnego. W odwołaniu Skarżąca wskazała na rok 2022, podczas gdy we wniosku i z ww. zaświadczenia wynika jednak, że miało to miejsce w 2020 r. Powyższe oznacza, że przy orzekaniu o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności Skarżącej i uznawaniu jej za zdolną do pracy w warunkach zakładu pracy chronionej, uwzględnione zostały również jej problemy zdrowotne, na które powołuje się w odwołaniu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła M. K., zarzucając naruszenie art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza i umorzenie w całości lub części ww. należności. W uzasadnieniu Skarżąca opisała swoją sytuację zdrowotną i podała, że nie jest zatrudniona, jej jedynym źródłem utrzymania jest zasiłek z GOPS w wysokości 750 zł oraz świadczenie z ZUS w wysokości 500 zł z uwagi na niezdolność do samodzielnej egzystencji. Wskazała, że mieszka w domu rodzinnym należącym do jej matki i co miesiąc opłaca prąd w kwocie 150 zł, gaz - 200 zł, woda - 400 zł (kwartalnie), śmieci 65 zł. Skarżąca wyjaśniła, że jej matka nie żyje, natomiast ojciec przebywa za granicą. Podała, że często brakuje jej pieniędzy na leki i żywność, jednak ze względu na stan zdrowia nie ma możliwości podjęcia pracy. Wyjaśniła, że starała się spłacać zaległą należność, jednak w chwili obecnej nie ma ona dalszej możliwości spłaty bez uszczerbku dla własnego utrzymania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z 5 grudnia 2023 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, pełnomocnik Skarżącej podtrzymał wniesioną przez Skarżącą skargę i jednocześnie uzupełnił ją o naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i brak wszechstronnego rozważenia w sprawie całego materiału dowodowego, w szczególności faktu, że Skarżąca, z uwagi na swój stan zdrowia, przebyte choroby i swoją aktualną sytuację życiową nie jest w stanie spłacać zaległości z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Powołując się na orzeczenia sądów dodał, że Organ powinien był ustalić, w jaki sposób zwrot należności będzie mieć wpływ na sytuację życiową zobowiązanego, w szczególności, czy pozbawienie zobowiązanego tej kwoty nie spowoduje takiego pogorszenia się jego sytuacji materialnej, że będzie zmuszony ubiegać się o dodatkowe świadczenie z pomocy społecznej na podstawie odrębnych przepisów. Organ powinien był również ustalić, czy inne okoliczności dotyczące osoby zobowiązanego, takie jak wiek, stan zdrowia, stan rodziny, wskazują na to, że pomimo dokonania zwrotu należności, osoba zobowiązana będzie w stanie samodzielnie zaspokoić swoje niezbędne potrzeby i będzie mogła żyć w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez umorzenie Skarżącej części zaległości z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a w przypadku nieuwzględnienia ww. wniosku wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przewidzianych, a także o przyznanie pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu nieopłaconych kosztów pomocy prawej udzielonej z urzędu, gdyż nie zostały one uiszczone ani w całości ani w części. Na rozprawie przed Sądem 16 stycznia 2024 r. podkreślił, że Skarżąca uregulowała już należność w kwocie około 11.000 zł, zajęło jej to około 3 lata i stanowiło nadmierną dolegliwość. Skarżąca wykazuje dobrą wolę w spłacie należności, niemniej jednak jej możliwości zarobkowe są żadne, z uwagi na to, że dolegliwości na jakie cierpi, uniemożliwiają podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia, a środki jakim dysponuje stanowią wyłącznie przyznaną pomoc społeczną, która nie wystarcza na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Niejednokrotnie staje przed dylematem czy dokonać zakupu żywności, czy leków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2492), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: "p.p.s.a."). Na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja w sprawie odmowy częściowego umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych wraz z odsetkami. Zgodnie z art. 30 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów: 1. Organ właściwy dłużnika może umorzyć należności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy, w łącznej wysokości: 1) 30%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 3 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 2) 50%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 5 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 3) 100%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 7 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. 2. Organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. 3. Umorzenie należności następuje w drodze decyzji administracyjnej. Organy odmawiając Skarżącej umorzenia należności z tytułu wypłaconego świadczenia z funduszu alimentacyjnego stwierdziły, że sytuacja Skarżącej nie jest wyjątkowa. Jak wynika z akt wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z [...] sierpnia 2015 r., sygn. akt [...] nałożono na Skarżąca obowiązek alimentacyjny wobec dziecka K. S. Kwota zaległości to: 16.964,63 zł w tym 156,87 to odsetki. Swój wniosek Skarżąca motywuje złym sanem zdrowia, który stale pogarsza się. Jak podaje cierpi na [...]. Dodatkowo w 2020 r. przeszła [...], z którego z trudem została odratowana. Przebywała [...] w szpitalu, dwa miesiące w domu z załączonym tlenem. Od tego czasu zapada na [.....]. Utrzymuje się z zasiłku stałego przyznanego na podstawie decyzji z [...] marca 2022 r. w kwocie 719 zł, oraz świadczenia uzupełniającego w kwocie 500 zł przyznanego w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Mieszka w domu rodzinnym po matce. Co miesiąc ponosi wydatki na: prąd 150 zł, gaz 200 zł, śmieci 65 zł, za wodę kwartalnie 400 zł. Po odliczeniu kwoty 300 zł płatnych na alimenty, pozostaje jej kwota 400 zł na wyżywienie. Z wniosku Skarżącej wynika, że skorzystała ona już z ulgi w postaci rozłożenia na raty i od listopada 2021 r. realizuje harmonogram spłaty uiszczając kwotę 300 zł miesięcznie. Z uzasadnienia decyzji Organu I instancji wynika, że decyzja w tym przedmiocie została wydana [...] września 2021 r. Nr [...], którą rozłożono Skarżącej należność po 300 zł płatne od października 2021 r. do nadal. Z powyższego wynika, że sytuacja Skarżącej była już przedmiotem analizy, choć w aktach brak jest decyzji wydanej w tym zakresie. Z uwagi na kolejny złożony w sprawie wniosek tym razem dotyczący częściowego umorzenia należności, a więc szerszego w stosunku do rozłożenia na raty, w ocenie Sądu konieczne było przeanalizowanie aktualnej sytuacji Skarżącej na tle poprzednio ustalonej, pod kątem ewentualnej zmiany sytuacji: zdrowotnej, majątkowej czy rodzinnej. Z dołączonych do akt dokumentów wynika, że zostały one wytworzone po dacie poprzednio udzielonej ulgi: decyzja o przyznaniu zasiłku stałego z [...] marca 2022 r., informacje o przebytym początkiem 2022 r. [...], orzeczenie z [...] stycznia 2022 r. o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z [...] kwietnia 2023 r. o niezdolności do samodzielnej egzystencji, zaświadczenie lekarskie z [...] czerwca 2023 r., z którego wynika, że nie rokuje poprawy. Takiej analizy w sprawie całkowicie zabrakło. Tymczasem skoro już raz sytuacja Skarżącej została uznana za, na tyle wyjątkową, by skorzystała z jednej z przewidzianych w omawianym przepisie ulg to należało ocenić, czy Skarżąca aktualnie wnioskując o szerszą ulgę powołuje się na te same okoliczności, czy może jej sytuacja uległa pogorszeniu. Tymczasem Organy obu instancji ograniczyły się w zasadzie do stwierdzenia, że sytuacja Skarżącej nie jest wyjątkowa, co pozostaje w oczywistej sprzeczności zarówno z wcześniej udzieloną ulgą, jak również zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Zestawienie bowiem sytuacji zdrowotnej Skarżącej, licznie powoływane przez nią schorzenia wykazane na podstawie dołączonej do akt dokumentacji, z jej sytuacją dochodową, rodzinną i majątkową dowodzi trudnej sytuacji życiowej. O ile bowiem zgodzić należy się z Organami, że zła sytuacja finansowa wnioskodawcy jest okolicznością powszechnie występującą w każdej tego typu sprawie, o tyle jednak wielość schorzeń z jakimi boryka się Skarżąca pozwala stwierdzić, że nie jest to sytuacja typowa, powtarzająca się w innych wnioskach. Wykazane schorzenia wykazują na wielonarządowe zaburzenia poddające pod wątpliwość twierdzenia Organu o możliwości podjęcia zatrudnienia. W związku powyższym istnieje uzasadniona potrzeba analizy podawanych przez Skarżącą schorzeń pod kątem tego czy były one przedmiotem rozpoznania i przyznania Skarżącej wcześniej wnioskowanej ulgi, czy też nastąpiło ich pogorszenie uzasadniające analizę przyznania ulgi w szerszym zakresie. Przy dokonaniu powyższej oceny organy powinny również uwzględnić stanowisko Skarżącej, aprobowane także przez Sąd i ustalić czy poprzez dokonanie zwrotu należności Skarżąca będzie w stanie samodzielnie zaspokoić swoje niezbędne potrzeby i będzie mogła żyć w warunkach odpowiadających godności człowieka, czy też będzie zmuszona ubiegać się o dodatkowe świadczenia ze środków budżetu Państwa. Ponadto co również istotne z punktu widzenia wniosku Organy nie ustaliły, w jakiej części umorzenia należności domaga się Skarżąca. Z wniosku wynika wyłącznie, że żąda częściowego umorzenia należności. Z uzupełnienia skargi czytamy, że Skarżąca stara się na bieżąco realizować harmonogram spłaty rat, ale większość kwoty "idzie na spłatę odsetek". Z powyższego zatem może wynikać, że Skarżąca domaga się umorzenia spłaty odsetek. Zauważyć przy tym należy, że aktualne kwota odsetek jest niewielka i wynosi tylko 156 zł. Skarżącej jednak najprawdopodobniej chodzi o odsetki dotyczące spłaty ustalonych kwot alimentów w wyroku Sądu Okręgowego w 2015 r., które zostały skapitalizowane w harmonogramie spłaty rat z 2021 r. W związku z powyższym należałoby ustalić dokładnie w jakiej części umorzenia domaga się Skarżąca. Dopiero tak dokonane ustalenia pozwolą na ocenę całokształtu sytuacji na tle sprecyzowanego wniosku. Brak ustaleń w tym zakresie uzasadnia naruszenie przez Organu art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a., przez Organ II instancji także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c. p.p.s.a. W związku z zakresm koniecznego do przeprowadzenia postępowania, Sąd uznał za uzasadnione uchylenie także decyzji Organu I instancji w oparciu o art. 135 p.p.s.a. Na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z § 4 ust.1 i 2 oraz § 21 ust.1 pkt 1c.) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2019 r. poz.18 ze zm.) Sąd przyznał adwokatowi J. J. kwotę 590,40 zł obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej Skarżącej z urzędu. Sąd uwzględnił wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2020r. w sprawie SK 66/19 i uznał, że analiza statusu adwokata oraz jego roli w postępowaniu, w którym występuje jako podmiot powołany i zobowiązany do zastępstwa prawnego, prowadzi do uznania, że różnicowanie jego wynagrodzenia, tj. obniżenie pełnomocnikom z urzędu wynagrodzenia, które otrzymaliby, gdyby występowali w sprawie jako pełnomocnicy z wyboru, nie ma konstytucyjnego uzasadnienia.