II SA/Rz 1162/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Protokolant Specjalista Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2024 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 12 maja 2023 r., nr 1801-IOA.4246.76.2023 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzenia gier hazardowych bez koncesji oddala skargę.

Sygn. akt II SA/Rz 1162/23 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z 12 maja 2023 r. nr 1801-IOA.4246.76.2023 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z 9 lutego 2023 r. nr 408000-408000-COP-1.4246.2.2023 w przedmiocie wymierzenia "A" sp. z o.o. (dalej: spółka/skarżąca) kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji na automatach I. nr [...] oraz L. nr [...], w łącznej wysokości 200.000 zł. Z akt sprawy wynika, że 6 czerwca 2018 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] Delegatura w [...], realizując postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...], w lokalu "B" mieszczącym się przy ul. [...] w [...], stwierdzili, że znajdują się w nim dwa urządzenia przypominające swym wyglądem automaty do gier hazardowych. Urządzenia były włączone i gotowe do gry. Po wręczeniu właścicielce lokalu postanowienia prokuratora o żądaniu wydania rzeczy i przeszukania oba urządzenia zostały automatycznie zablokowane, co uniemożliwiło przeprowadzenie czynności procesu. Ponieważ lokal nie był objęty koncesją na prowadzenie kasyna gry funkcjonariusze dokonali zatrzymania urządzeń I. nr [...] oraz L. nr [...] do postępowania karno-skarbowego. W trakcie postępowania karno-skarbowego, na podstawie postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego z 12 grudnia 2018 r., urządzenia o nazwie I. nr [...] oraz L. nr [...] zostały poddane badaniom przez biegłego tj. Dział Laboratorium Celno-Skarbowe [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...]. W sporządzonych sprawozdaniach nr 408000-CWL.477.497.2018.MB z dnia 13 lutego 2019 r. z badań urządzenia L. nr [...] oraz sprawozdania nr 408000-CWL.477.498.2018.KK z dnia 28 lutego 2019 r. z badań urządzenia o nazwie I. nr [...] biegły stwierdził, że gry rozgrywane na tych urządzeniach o wygrane pieniężne i rzeczowe zawierają element losowości, tym samym zawierają się w definicji gier na automatach w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2018 r poz. 165 ze zm.), dalej: u.g.h. Z kolei możliwość rozpoczęcia rozgrywania kolejnych nowych gier za punkty otrzymane w wyniku wygranej zawiera się zawiera się w definicji wygranej rzeczowej, określonej w art. 2 ust. 4 u.g.h. Dodatkowo ustalono, że na urządzeniu o nazwie I. nr [...] zainstalowana jest wersja oprogramowania S. o sumie kontrolnej [...], a na urządzeniu nazwie L. nr [...] zainstalowana jest wersja oprogramowania W. [...] o sumie kontrolnej [...]. W ramach postępowania karno-skarbowego pozyskano umowę dzierżawy powierzchni użytkowej zawartą w dniu 1 stycznia 2018 r. pomiędzy "S" s.r.o. Oddział w Polsce jako Wydzierżawiającym, a "R" s.r.o. jako Dzierżawcą z której treści wynikało, że powierzchnię wynajętą w lokalu "B" "S" s.r.o. wydzierżawiła spółce "R" s.r.o., celem prowadzenia w tym miejscu działalności polegającej na "prowadzeniu konkursu zręczności i wiadomości". "R" oświadczyła w niej, że konkurs będzie realizowany za pomocą wolno stojących terminali konkursowych, które to urządzenia będą także przyjmowały środki pieniężne (banknoty i monety) oraz realizowały wygrane pieniężne w imieniu prowadzącego konkurs. Pozyskano również umowę dzierżawy hardware zawartą w dniu 31 marca 2017 r. w O. pomiędzy "R" s.r.o. a "D" s.r.o. wraz z załącznikiem do tej umowy, przekazanym za pismem "R" sp. z o.o. z dnia 1 grudnia 2017 r. stanowiącym wykaz urządzeń elektronicznych wraz z podzespołami, będących w dyspozycji "R" s.r.o., w których wymieniono m.in. urządzenie o nazwie I. nr [...]. W wyniku dokonanej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu decyzją z dnia 9 lutego 2023 r. nałożył na spółkę, karę pieniężną w łącznej wysokości 200.000 zł z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji na automatach o nazwie: I. nr [...] oraz L. nr [...], w lokalu o nazwie "B", mieszczącym się przy ul. [...] w [...]. Skarżąca odwołała się od tej decyzji do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, który zaskarżoną decyzją z dnia 12 maja 2023 r., wyżej opisaną, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji wskazał, że ponieważ w rozpoznawanej sprawie fakt urządzania gier na automatach poza kasynem gry został stwierdzony w dniu kontroli, tj. 6 czerwca 2018 r. dlatego też do tej daty winno odnosić się naruszenie przepisów u.g.h. - zgodnie z obowiązującą linią orzeczniczą. W konsekwencji pięcioletni termin do przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej, nakładającej karę pieniężną oraz realizacji obowiązku jej doręczenia, w obecnym stanie interpretacyjnym, rozpoczynał swój bieg 7 czerwca 2018 r. i kończył z dniem 6 czerwca 2023 r. Organ odwoławczy podkreślił, że w warunkach normalnych, bez stosowania szczególnych rozwiązań, odnoszących się do kwestii biegu terminu przedawnienia, w niniejszej sprawie ostateczna decyzja, nakładająca karę winna być wydana i doręczona Spółce do dnia 6 czerwca 2023 r. W okolicznościach analizowanej sprawy doręczenie decyzji organu odwoławczego nastąpiło 1 czerwca 2023 r., a więc przed upływem terminu przedawnienia. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie organ I instancji prawidłowo stwierdził, że prowadzone na urządzeniach o nazwie I. [...] oraz L. nr [...] gry o wygrane pieniężne i rzeczowe zawierają element losowości. Tym samym zawierają się w definicji gier na automatach, określonej w art. 2 ust. 3 u.g.h., zaś możliwość rozpoczęcia rozgrywania kolejnych nowych gier za punkty otrzymane w wyniku wygranej zawiera się w definicji wygranej rzeczowej, określonej w art. 2 ust. 4 u.g.h. Mimo, że w przedmiotowej sprawie podczas badania urządzeń przez biegłego możliwość przeprowadzenia gier w trybie rzeczywistym została zablokowana przez serwer, nad którym pełną kontrolę sprawuje właściciel urządzeń, a z którym urządzenia łączą się w celu prawidłowego uruchomienia to program gier przełączono w tryb serwisowy, w wyniku czego uzyskano dostęp do panelu administracyjnego, co umożliwiło uzyskanie informacji o wersji oprogramowania oraz sumie kontrolnej na urządzeniach. Zdaniem organu II instancji ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że spółka była twórcą i licencjodawcą oprogramowania o nazwie I. oraz W., a także właścicielem hardware, tj. urządzeń multimedialnych z ekranem dotykowym, umożliwiających instalację tego oprogramowania, co po połączeniu obu elementów prowadziło do powstania jednego produktu, jakim były urządzenia umożliwiające rozgrywanie gier na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Urządzenia te były eksploatowane w lokalach na terenie całego kraju. Według organu II instancji mimo zawartej umowy przez spółki trzecie, tj. "D" s.r.o. oraz "R" s.r.o. nie ulega wątpliwości, że właścicielem zarówno oprogramowania o nazwie I. oraz W., jak i urządzeń multimedialnych "hardware" była "A" spółka z o.o. Stworzone oprogramowanie I. spółka wydzierżawiła "R" s.r.o., a urządzenia służące możliwości jego uruchomienia i powszechnego udostępnienia wydzierżawiła "D". s.r.o. W ocenie organu odwoławczego zastosowane przez spółkę rozwiązanie polegające na oddzieleniu oprogramowania od urządzenia umożliwiającego jego zainstalowanie, a następnie dystrybucja tych produktów na dwie spółki, miało na celu wyłącznie rozmycie odpowiedzialności za nielegalne przedsięwzięcie jakim było stworzenie i upowszechnienie zarówno oprogramowania, jak i urządzeń umożliwiających rozgrywanie gier hazardowych wbrew przepisom prawa polskiego. Mimo, że Spółka do dystrybucji własnego produktu posłużyła się podmiotami trzecimi, to nie zwalnia jej to z odpowiedzialności na gruncie ustawy o grach hazardowych. Należy podkreślić, że spółki te były powiązane zarówno osobowo, jak i kapitałowo. Przy czym rolę wiodącą (założyciela) w tej sieci powiązań odgrywała Skarżąca. Z analizy zapisów czeskich rejestrów handlowych prowadzonych dla spółek "D" s.r.o., "R" s.r.o. oraz informacji odpowiadających odpisom aktualnym z rejestru przedsiębiorców sporządzonych dla "A" spółka z o.o. i "D2" spółka z o.o. wynika, że "A" spółka z o.o. utworzyła spółkę "D" s.r.o. z siedzibą w O. (Czechy) oraz "D2" spółka z o.o. z siedzibą w Polsce i w latach 2015-2019 posiadała 100% udziałów w obu tych spółkach. Jednocześnie "D" s.r.o. utworzyła spółkę "R" s.r.o. w której w okresie od 6 lutego 2017 r. do 5 czerwca 2021 r. była jedynym udziałowcem, posiadając 100% udziałów. "D" s.r.o. utworzyła jeszcze jedną spółkę która również odgrywała znacząca rolę w procesie urządzania gier hazardowych bez koncesji, tj. "S" s.r.o., z oddziałem w Polsce w której w okresie od 14 grudnia 2016 r. do 5 czerwca 2021 r. była jedynym udziałowcem, posiadając 100% udziałów. Spółka "S" s.r.o. była odpowiedzialna za wyszukiwanie lokali na terenie całego kraju, w których następnie były wstawiane urządzenia z zainstalowanym oprogramowaniem I.. W ocenie organu II instancji stworzenie takiej struktury powiązań podmiotów (również zagranicznych), które wprost nie wskazują na wzajemne zależności miało tylko i wyłącznie na celu rozmycie odpowiedzialności za nielegalne urządzanie gier hazardowych. Według organu odwoławczego pozyskane w sprawie dodatkowe dowody jednoznacznie potwierdzają, że spółki te aktywnie działały w obszarze organizacji gier hazardowych. W skardze do tutejszego Sądu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 12 maja 2023 r. spółka wniosła o uchylenie wydanej w sprawie decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji a także orzeczenie o kosztach postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 89 ust. 1 pkt 1, art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a) u.g.h. przez błędne zastosowanie i uznanie, że Spółka była urządzającym gry hazardowe na urządzeniu I. i L. w sytuacji, gdy była wyłącznie licencjodawcą oprogramowania I., której to licencji udzieliła czeskiej spółce "R" s.r.o. i "D" s.r.o. i które to spółki prowadziły konkursy za ich pomocą na terenie Polski wbrew zapisom umowy licencyjnej, 2) art. 180, art. 181 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.), przez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego i błędne przyjęcie, wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu w postaci umów zawartych pomiędzy skarżącą spółką, a "R" s.r.o. i "D" s.r.o., że była urządzającą gry na automatach na terenie Polski i ponosi z tego tytułu odpowiedzialność, podczas gdy była licencjodawcą oprogramowania dla czeskich spółek i na czeski rynek oraz że w ramach posiadanych udziałów w spółkach "D2" Sp. z o.o. i "D" s.r.o. kierowała bezpośrednio tymi spółkami i wskazywała im konkretne obszary działania, podczas gdy to zarządy tych spółek kierowały i odpowiadały za zgodność z prawem prowadzonych przez nie przedsięwzięć biznesowych, 3) art. 123 Ordynacji podatkowej, przez odmowę zapoznania się z aktami postępowania w Izbie Administracji Skarbowej w K., a wobec trudnej sytuacji finansowej spółki de facto uniemożliwienia zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. W ocenie skarżącej, nie miała ona statusu urządzającego gry hazardowe. Urządzaniem konkursów zajmowała się "R" s.r.o. Jako producent i właściciel oprogramowania skarżąca nie może odpowiadać za jego używanie w sposób niezgodny z przepisami krajowymi. Wyłącznie z umowy zawartej pomiędzy wynajmującym lokal, a podmiotami czeskimi, wynikał sposób podziału zysku z działalności, bez jej udziału. Skarżąca nie organizowała lokali, nie instalowała na terenie Polski urządzeń, nie podpisywała umów, nie uczestniczyła w rozmowach między podmiotami organizującymi konkursy. Nie realizowała żadnej z karalnych form aktywności. Natomiast żaden przepis u.g.h. nie zabrania produkowania oprogramowania do gier i konkursów, a nawet oprogramowania do gier hazardowych. W przeciwnym razie można by nałożyć również karę na dostawcę Internetu, energii elektrycznej lub innego oprogramowania zainstalowanego w urządzeniu, których działalność była niezbędna do przeprowadzania kwestionowanych konkursów. Chociaż skarżąca powołała do życia "D", to jednak spółka czeska miał osobowość prawną i była podmiotem niezależnym od niej. Powołanie jej miało na celu rozwinięcie działalności na rynku zagranicznym, a nie na terenie Polski. To spółka "D" powołała kolejne spółki i prowadziła przy ich pomocy działalność na terenie Polski. Jej nadzór właścicielski nad tą spółką dotyczył kwestii efektywności biznesowej, a nie konkretnych umów, które zawierała. Działalnością spółki kieruje zarząd, a nie wspólnicy. Skarżąca podniosła też, że ograniczenie jej uprawnień procesowych do czynnego udziału w postępowaniu wiązało się z doręczeniem jej przez organ I instancji w jednej przesyłce postanowienia o wszczęciu postępowania, postanowienia dowodowego oraz o prawie do zajęcia stanowiska w sprawie i złożenia wniosków dowodowych. Formalnie takie działanie nie naruszało prawa, ale przy obszerności zgromadzonych dowodów i odmowie udostępnienia akt sprawy w siedzibie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., możliwość aktywnego udziału w sprawie stała się fikcyjna. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Organ podkreślił, że skarżąca została uznana za "urządzającego gry" nie tylko z tego powodu, że była producentem i właścicielem licencjonowanego oprogramowania, ale z uwagi na wykazane powiązania z innymi spółkami, poprzez które rola skarżącej nie kończyła się na etapie zawarcia umów licencyjnych, lecz obejmowała także współpracę z "D" s.r.o., "D2" Sp. z o.o., "R" s.r.o., "S" s.r.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bo przeprowadzona przez Sąd kontrola nie wykazała, aby zaskarżone decyzje wydano z naruszeniem prawa, o jakim mowa w przepisach art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy u.g.h., zgodnie z którymi urządzanie [...] gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia (art. 3). Urządzanie gier na automatach było dozwolone wyłącznie w kasynach gier (art. 14 ust. 1) i wymagało uzyskania koncesji na kasyno gry (art. 6 ust. 1). Automaty do gier mogły być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach oraz przez podmioty wykonujące monopol państwa, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celno-skarbowego (art. 23a ust. 1). Urządzanie gier hazardowych bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia podlegało karze pieniężnej (art. 89 ust. 1 pkt 1 i art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a). Dla przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a) u.g.h. konieczne było ustalenie, czy gry prowadzone na stwierdzonym urządzeniu (automacie) spełniały przesłanki określone w przepisach art. 2 ust. 3, 4 i 5 u.g.h., a podmiot, na którego nałożono karę, był "urządzającym gry". W myśl art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Natomiast w myśl art. 2 ust. 5 u.g.h., grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 u.g.h.). W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że stwierdzone w kontrolowanym lokalu, który nie był kasynem gry, zatrzymane urządzenia I. [...] oraz L. nr [...] , stanowiły automaty do gier w rozumieniu u.g.h. Były to urządzenia elektromechaniczne (mechaniczne, elektroniczne). Gry, które były możliwe do rozegrania na nich, były grami hazardowymi. Pozwalały na uzyskiwanie wygranych pieniężnych lub rzeczowych (punktowych). Wygrane pieniężne mogły zostać wypłacone, wygrane punktowe pozwalały przedłużyć grę. Gry miały charakter losowy, zawierały element losowości. Gracz nie miał wpływu na jej wynik. Wygrana nie zależała od jego woli, wiedzy i umiejętności (zręczności) gracza. Urządzenia służyły do celów komercyjnych, a warunkiem uruchomienia automatu było zakredytowanie go przez grającego gotówką. Ustalenia te wynikają z opinii jednostki badającej dotyczącej urządzenia I. oraz L. (Laboratorium Celno-Skarbowe w P.). Jak wskazał biegły w sprawozdaniach z dnia 13 i 28 lutego 2019 r., urządzenia do poprawnego działania wymagały podłączenia do sieci Internet, a oprogramowanie urządzeń łączyło się z zewnętrznym serwerem, co dawało pełną kontrolę właścicielom urządzenia nad jego działaniem. Udało się ustalić wersje oprogramowań i sumę kontrolą. Materiał ten był wystarczający do oceny charakteru gier i urządzeń. Opinia biegłego i pozostały materiał dowodowy odnoszący się do wersji oprogramowania i sumy kontrolnej w sposób przekonujący potwierdziły przyjętą przez organy kwalifikację zatrzymanych urządzeń. Jeżeli chodzi natomiast o status "urządzającego grę", to w orzecznictwie sądowym podnosi się, że ustawa o grach hazardowych nie definiuje tego pojęcia, ale posłużenie się nim przez ustawodawcę w wielu przepisach tej ustawy umożliwia określenie i ustalenie jego treściowego zakresu. "Urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. "Urządzanie", wedle słownikowego rozumienia tego zwrotu, to "stwarzanie komuś odpowiednich warunków", przykładowo do urządzania gier na automatach poza kasynem gry, a to poprzez udostępnianie w danym czasie oraz miejscu narzędzia służącego ich urządzaniu i tym samym udostępniania samych gier na automatach poza kasynem gry. Chodzi o stwarzanie technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych (por. wyroki NSA z 21 maja 2019 r. II GSK 1140/17, z 29 września 2020 r. II GSK 3435/17, z 27 lipca 2020 r. sygn. II GSK 3728/17, z 6 grudnia 2022 r. sygn. II GSK 1100/19, z 11 maja 2018 r. sygn. II GSK 3240/17, z 13 marca 2018 r. sygn. II GSK 3745/17). W pojęciu tym mieści się każda aktywność, bez której urządzanie mogłoby w ogóle nie dojść do skutku, bądź mogłoby być znacznie utrudnione, skomplikowane i przebiegać z zakłóceniami. "Urządzający gry" to podmiot, który aktywnie realizuje (wykonuje) te działania (czynności), choćby korzyści majątkowe z funkcjonowania automatów uzyskiwał w sposób pośredni. Nie jest wykluczone na gruncie u.g.h., że status ten, w odniesieniu do danego automatu, przysługiwać będzie więcej niż jednemu podmiotowi. Nie ma w takim przypadku znaczenia, w jakim stopniu dany podmiot przyczynił się do współurządzania gier hazardowych, ponieważ odpowiedzialność administracyjna na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. ma charakter obiektywny. W ocenie Sądu, w świetle poczynionych ustaleń, które należycie udokumentowano w aktach sprawy, organy zasadnie uznały spółkę za "urządzającego gry" w rozumieniu u.g.h. Świadczy o tym nie tylko stworzenie oprogramowania, które następnie skarżąca udostępniła powiązanej spółce na podstawie licencji, wydzierżawienie hardware, czy w końcu obsługa serwera, bez połączenia z którym rozgrywanie gier nie było możliwe, ale także opisane w decyzji powiązania osobowe i kapitałowe pomiędzy kolejnymi spółkami, których zachowania ocenione łącznie pozwoliły na stworzenie technicznych i organizacyjnych możliwości urządzania gier hazardowych na automatach. Spółka była istotnym uczestnikiem procesu skutkującego urządzaniem gier hazardowych na zatrzymanych urządzeniach. Sąd podzielił także trafność stanowiska organów, które nie uwzględniły argumentacji spółki, jakoby powiązane z nią podmioty były od niej w podejmowanej działalności niezależne i autonomiczne, ponieważ decyzje biznesowe podejmowały zarządy, a nie wspólnicy. Skarżąca spółka była w omawianym czasie jedynym wspólnikiem spółek "D" s.r.o. i "D2" spółka z o.o. Miała zatem realny wpływ na kierunki jej bieżącej działalności, w tym wiedzę o utworzeniu "R" s.r.o. przez "D" s.r.o., która utworzyła "S" s.r.o. działającą jako "agencja nieruchomości", zajmującą się wyszukiwaniem lokali pod wstawienie kompletnego automatu. Rozdzielenie na wiele podmiotów szeregu czynności, które finalnie doprowadziły do umożliwienia rozgrywania na automacie gier hazardowych, nie stanowi dostatecznej racji za odstąpieniem od uznania, że spółka wyczerpała znamiona "urządzającego gry" w rozumieniu u.g.h. Bez jej aktywności urządzanie gier nie byłoby możliwe. Wytworzyła oprogramowanie, wydzierżawiła jednej ze spółek ("D" s.r.o.) urządzenia, a inną ("R" s.r.o., utworzoną przez "D" s.r.o.) wyposażyła w licencję na stworzone przez siebie oprogramowanie. Urządzenia były obsługiwane przez "D2" sp. z o.o., utworzoną przez skarżącą spółkę, w lokalach wyszukiwanych przez "S" s.r.o. (utworzoną przez "R" s.r.o., powołaną przez "D" s.r.o., utworzoną przez skarżącą spółkę). Rola spółki nie kończyła się więc na wytworzeniu oprogramowania, czy udzieleniu licencji. Rozgrywanie gier hazardowych na zatrzymanych urządzeniach było możliwe tylko dzięki stworzonej strukturze powiązanych podmiotów, która została należycie przez organy zidentyfikowana i udokumentowana. Przypisanie spółce statusu "urządzającego gry" było prawidłowe. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że decyzja nakładająca na spółkę karę pieniężną została jej doręczona przed upływem terminu przedawnienia. Prawidłowo podano, że termin ten, stosownie do art. 189g § 1 K.p.a., wynosi 5 lat od ujawnienia naruszenia. Decyzja w przedmiocie kary ma bowiem charakter kształtujący obowiązki skarżącej. Jest aktem o charakterze konstytutywnym (kreacyjnym, a nie deklaratywnym; por. wyrok NSA z 4 marca 2020 r. sygn. II GSK 53/20). Przez to do czasu doręczenia stronie decyzji ostatecznej nie ciąży na niej żaden obowiązek. Kontrola w lokalu miała miejsce 6 czerwca 2018 r. Doręczenie decyzji organu odwoławczego miało miejsce już 1 czerwca 2023 r., a więc jeszcze przed upływem podstawowego terminu przedawnienia. Za niezasadne Sąd uznał też pozostałe zarzuty skargi dotyczące nieuwzględnienia wniosku o zapoznanie skarżącej z aktami w urzędzie w K. i uniemożliwienie złożenia wniosków dowodowych. Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się wystarczająco długo, aby zorganizować zapoznanie się z aktami (osobiście lub drogą pocztową) i złożyć wyjaśnienia lub wnioski dowodowe. Nie można też uznać, że koszty przejazdu przedstawiciela Spółki do siedziby DIAS w Rzeszowie celem zapoznania się z aktami sprawy były tak wysokie, że spółka nie mogła ich udźwignąć, zwłaszcza, że była reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru i nie podnosiła kwestii złej kondycji finansowej. Również w postępowaniu przed sądem nie występowała o prawo pomocy. Z podanych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zarzuty skargi są niezasadne. Dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.