II SA/Rz 1158/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur-Selwa Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Maciej Kobak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi L. D. na niewykonanie wyroku przez Burmistrza Miasta w sprawie sygn. akt II SAB/Rz 2/20 - skargę oddala -

Przedmiotem skargi L.D. (dalej w skrócie: "skarżący"), jest niewykonanie przez Burmistrza Miasta [...] (dalej w skrócie: "Burmistrz") wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SAB/Rz 2/20. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 5 grudnia 2019 r. skarżący złożył w Urzędzie Gminy Miasta [...] wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie: 1) wieloletnich programów gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy Sanoka na lata od 2001 do 2015 (trzy lub dwa plany) lub wskazanie hiperłączy/linków, gdzie takie dane są publikowane, 2) dokumentów/protokołów nadzoru Gminy Miasta [...] nad uprawnieniami/zobowiązaniem Gminy Miasta [...] do zasiedlenia w 100 % ogólnej liczby mieszkań (w budynku przy ul. [...]) osobami z gminnej listy oczekujących na mieszkania (pkt 7/9 protokołu uzgodnień z dnia 30 września 2003 r. do umowy sprzedaży, protokołu ujętego w akcie notarialnym sprzedaży -repertorium A nr [...]) i w przypadku opisanym w pkt 9 protokołu, do kierowania kolejnych osób miejskiej listy oczekujących na mieszkania do zasiedlenia tych mieszkań, 3) dokumentów zrzeczenia się Gminy Miasta [...] z wyżej przytoczonych uprawnień i "zobowiązania do kierowania do kolejnych osób", które uprawniły A. do sprzedaży i ustanowienia odrębnej własności lokali w budynku wielorodzinnym [...] ul. [...] - księga wieczysta nr [...], 4) ile lokali w budynku przy ul. [...] zasiedlonych jest w chwili obecnej przez osoby skierowane przez Gminę Miasta [...], 5) ile lokali w budynku [...] zasiedlonych jest w chwili obecnej przez osoby skierowane przez Gminę Miasta [...]. Wyrokiem z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SAB/Rz 2/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu sprawy ze skargi skarżącego na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udzielenia informacji publicznej: I. zobowiązał Burmistrza do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 5 grudnia 2019 r. w części objętej punktami od 2 do 5 - w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt organowi. II. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. III. zasądził od Burmistrza na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 14 maja 2020 r. Burmistrz wykonując ww. wyrok udostępnił informację publiczną w części objętej pkt 2 - 5 wniosku z dnia 5 grudnia 2019 r. informując, że: Ad. 2. W zasobach archiwalnych Urzędu Miasta [...] nie odnaleziono wnioskowanych dokumentów. Według uzyskanych ustnych informacji, w 2005 r. cały budynek przy ul. [...], tj. 36 lokali został zasiedlony przez osoby skierowane przez Gminę Miasta [...] z listy oczekujących na mieszkania. Po zasiedleniu tego budynku zwolniły się 3 lokale, które również zostały zasiedlone przez osoby skierowane przez Gminę Miasta [...]. Ad. 3. W zasobach archiwalnych Urzędu Miasta [...] nie odnaleziono wnioskowanych dokumentów. Urząd nie dysponuje informacją by dokumenty objęte pkt 3 wniosku zostały wytworzone. Ad. 4. Lokale w budynku przy ul. [...] w [...] nie były zasiedlone przez osoby skierowane przez Gminę Miasta [...]. Ad. 5. 36 lokali. Pismem, które wpłynęło do Urzędu Miasta w [...] w dniu 15 lipca 2020 r. skarżący wezwał Burmistrza do wykonania wyroku z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SAB/Rz 2/20. Skarżący podniósł, że Burmistrz zgodnie z wyrokiem Sądu i wnioskiem o udzielenie informacji publicznej winien był udostępnić wnioskowane dokumenty, a w przypadku ich zaginięcia udostępnić odtworzone dokumenty (również w oparciu o zeznania pracowników urzędu, osób skierowanych do zamieszkania w budynku ul. [...] jak również kierownictwa i pracowników A.). Skarżący stwierdził, że nie wiadomo od kogo pochodzą uzyskane przez Burmistrza ustne informacje oraz czy są one wiarygodne. Ponadto w ocenie skarżącego odpowiedź udzielona w pkt 4 pisma z dnia 14 maja 2020 r. świadczy o tym, że dokument wnioskowany w pkt 3 istnieje bądź powinien istnieć (zostać odtworzony), ewentualnie świadczy o istnieniu roszczeń Gminy względem A. o wskazanie 36 mieszkań do zasiedlenia osobami/rodzinami z miejskiej listy oczekujących. W odpowiedzi w piśmie z dnia 16 lipca 2020 r. Burmistrz poinformował, że wszelkich informacji w przedmiotowej sprawie udzielono w piśmie z dnia 14 maja 2020 r. Jednocześnie ponownie poinformował skarżącego, że w zasobach archiwalnych Urzędu Miasta [...] nie odnaleziono wnioskowanych w pkt 2 i 3 wniosku z dnia 5 grudnia 2019 r. dokumentów, natomiast aktualnie obowiązujący Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje w żadnym przepisie rekonstrukcji zaginionych akt sprawy administracyjnej. W dniu 29 października 2020 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga skarżącego na niewykonanie przez Burmistrza wyroku z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SAB/Rz 2/20, w której skarżący wniósł o: a) wymierzenie Burmistrzowi grzywny w oparciu o art. 154 § 1 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości, której sposób obliczenia określono w art. 154 § 6 p.p.s.a., to jest w kwocie 49.181 zł; b) orzeczenie o obowiązku Burmistrza do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej (art. 154 § 2 p.p.s.a.): - w zakresie pkt 2 i 3 wniosku z dnia 5 grudnia 2019 r., w formie zobrazowań cyfrowych dokumentów, jako informacji publicznej kluczowej oraz; - w zakresie pkt 4 i 5 wniosku jako informacji kontrolnej, merytorycznie odpowiadającej informacji z pkt 2 i 3; - w terminie 14 dni od wydania kolejnego wyroku w sprawie; c) stwierdzenie, że bezczynność Burmistrza miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa - w oparciu o art. 154 § 2 zd. 2 p.p.s.a.; d) przyznanie od Burmistrza na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 15.000 zł jako zadośćuczynienia za stres (straty biologiczne) i straty moralne, w związku z niewykonaniem wyroku i kolejnym postępowaniem sądowym, zasadniczo w tej samej sprawie - w oparciu o art. 154 § 7 p.p.s.a., e) zasądzenie od Burmistrza na rzecz skarżącego zwrotu opłat sadowych w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a i art. 212 § 1 p.p.s.a.; f) zasądzenie od Burmistrza na rzecz skarżącego zwrotu wydatków w wysokości 22.890 zł - w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a i art. 213 p.p.s.a., g) zawiadomienie właściwych organów o podejrzeniu popełnienia przestępstwa gospodarczego o znacznej lub wielkiej szkodzie majątkowej dla Gminy, poprzez niezabezpieczenie/zgubienie/zniszczenie/ukrywanie dokumentów poświadczających prawa majątkowe Gminy i uprawnienia osób skierowanych przez Gminę do zasiedlenia lokali w budynku [...] w [...] oraz niepodejmowanie działań przez Burmistrza dla odzyskania praw majątkowych Gminy jako okoliczności mających wpływ na stwierdzone w toku rozpoznania sprawy istotne naruszenia prawa - w związku z art. 155 § 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi skarżący zakwestionował wiarygodność informacji udzielonych przez Burmistrza w pkt 2 - 5 pisma z dnia 14 maja 2020 r., wskazując w szczególności, że stanowisko organu zaprezentowane w pkt 3 zdaniu 2 powyższego pisma nie zostało uznane przez Sąd orzekający w sprawie II SAB/Rz 2/20 oraz jest sprzeczne z treścią pkt 4 pisma. Odnosząc się do twierdzeń Burmistrza, że przepisy k.p.a. nie przewidują procedury odtwarzania akt sprawy administracyjnej, skarżący wskazał na przepisy innych ustaw regulujących kwestie nadzoru nad mieniem komunalnym. Skarżący zwrócił przy tym uwagę, że żądane dokumenty nie powinny były zostać przekazane do zasobów archiwalnych, lecz z pewnością znajdują się w posiadaniu pracowników właściwych komórek organizacyjnych urzędu. Uzasadniając żądanie wymierzenia Burmistrzowi grzywny skarżący wskazał, że organ dwukrotnie naruszył jego prawo do uzyskania informacji publicznej i to pomimo tego, że uniknął wymierzenia grzywny w sprawie II SAB/Rz 2/20. Skarżący wskazał również na prowadzenie kolejnych postępowań prowadzących do szkód po stronie Skarbu Państwa, angażowanie sędziów i pracowników sądowych, ponadto stwierdził, że wymierzenie grzywny ma przynieść efekt prewencyjny. Uzasadniając żądanie stwierdzenia, że bezczynność Burmistrza miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa skarżący podniósł, że organ nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej, nie wykonując tym samym prawomocnego wyroku Sądu, zaś okres bezczynności wynosi na dzień doręczenia Burmistrzowi skargi ponad 38 tygodni. Skarżący wskazał, że orzeczenie, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, umożliwi pociągnięcie do odpowiedzialności majątkowej urzędników odpowiedzialnych za szkody i straty Gminy związane z niniejszą sprawą. Skarżący stwierdził, że żądana suma pieniężna w wysokości 15.000 zł jest kwotą przez niego oszacowaną. Żądanie jej zasądzenia ma związek z faktem, że informacja publiczna winna być udostępniana bezzwłocznie nie później jednak niż w terminie 14 dni. Jej uzyskanie nie powinno być związane z prowadzeniem batalii sądowych, koniecznością prowadzenia licznej korespondencji, długotrwałym wyczekiwaniem w napięciu i stresie na informacje, zarówno w kwestii udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej jak i w kwestii rozstrzygnięcia sądowego. Skarżący wskazał przy tym na rozmiar zwłoki w udzieleniu informacji publicznej, znaczny nakład pracy, jaki nie powinien mieć miejsca przy uzyskiwaniu informacji publicznej, poczucie zagrożenia potencjalną szkodą związaną z nieodzyskaniem poniesionych wydatków w godziwej wysokości, blisko dwukrotne opóźnienie wydania wyroku w odniesieniu do terminu określonego w art. 21 pkt 2) ustawy o dostępie do informacji publicznej, mankamenty tego wyroku dotyczące zwłaszcza nieuwzględnienia żądania wymierzenia organowi grzywny, wreszcie niewykonanie przez organ władzy prawomocnego wyroku. Dalej skarżący przedstawił kalkulację wydatków związanych z wniesieniem skargi na niewykonanie przez Burmistrza wyroku oraz argumentację na poparcie konieczności zawiadomienia organów ścigania w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa gospodarczego o wielkiej lub znacznej szkodzie dla Gminy, poprzez zniszczenie dokumentów poświadczających prawa majątkowe Gminy i osób skierowanych przez Gminę do zasiedlenia lokali w budynku [...] w [...] oraz niepodejmowanie właściwych działań przez Burmistrza dla odzyskania praw majątkowych. W odpowiedzi na skargę Burmistrz reprezentowany przez adw. G. W. wniósł o jej oddalenie oraz o nieorzekanie o wymierzeniu organowi grzywny o której mowa w art. 55 § 1 w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu Burmistrz stwierdził, że poszukując podstawy prawnej dla odtworzenia akt spraw administracyjnych lub ogólnie dokumentów wytwarzanych przez administrację publiczną nie można posiłkować się analogicznymi regulacjami Kodeksu postępowania cywilnego, Kodeksu Postępowania Karnego czy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast w sytuacji, w której żądanie odtworzenia akt nie zostało zawarte we wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego, jak też nie związane było z żadnym toczącym się postępowaniem administracyjnym zmierzającym do wydania decyzji administracyjnej, brak jest podstaw do procedowania takiego wniosku. Burmistrz podtrzymał swoje stanowisko, że nie posiadając fizycznie wnioskowanych dokumentów nie może ich udostępnić w formie "zobrazowanej". Przyczyna takiego stanu rzeczy została wyjaśniona w dwóch pismach kierowanych do skarżącego. Burmistrz stwierdził ponadto, że roszczenia skarżącego o charakterze finansowym są nieuzasadnione a ich uzasadnienie mało przekonujące. Nie sposób bowiem uznać, by przedmiotowej sprawie o udzielenie informacji publicznej skarżący podporządkował w zasadzie swoje życie i zawiesił działalność zarobkową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu, stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skarga jest środkiem ostatecznym służącym wymuszeniu na organie załatwienia sprawy - zatrzymania obstrukcji w postępowaniu. Zagwarantowanie go stronom postępowań administracyjnych, które pomimo uwzględnienia ich skarg na bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w dalszym ciągu, nie uzyskują załatwienia ich spraw uzasadnia to, że wyrok w zakresie zobowiązującym do załatwienia sprawy, pomimo swojej prawomocności, nie jest wykonalny w sposób umożliwiający wyegzekwowanie tego przez stronę postępowania. Strona nie ma bowiem innych środków prawnych służących przymuszeniu biernego organu do załatwienia jej sprawy. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, SIP LEX oraz wyrok BNSA z 30 maja 2001 r., II SA 2015/00, LEX nr 57180). Odnosząc się do zasadności skargi i zawartych w niej argumentów podkreślić należy, że dwa tryby kontroli sądowej - merytoryczny i czynnościowy stanowią dwa dopełniające się aspekty kontroli sfery działania administracji. W jednym trybie kontrolowane są pod względem legalności akty wydawane w postępowaniu administracyjnym, w drugim terminowość realizacji czynności proceduralnych z punktu widzenia prawa strony do załatwienia jej sprawy w terminach wyznaczonych przez przepisy postępowania. Kumulacja tych środków prawnych w jednej skardze i jednym postępowaniu jest niedopuszczalna. Oba bowiem aspekty kontroli są rozłączne i nie mogą być skrzyżowane, co wyraża się w odrębnościach konstrukcji, zakresie rozpatrywania tych dwóch rodzajów spraw oraz treści wydawanych przez sądy orzeczeń. O niewykonaniu wyroku można zatem mówić tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie - bez względu na jego treść - nie zostało wydane albo zostało wydane z przekroczeniem terminu. Celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu, stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skuteczność skargi zależy zatem od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku bez zbędnej zwłoki (terminowo) wykonał wskazania sądu, a nie od końcowego efektu tych czynności, czyli treści rozstrzygnięcia sprawy/sposobu jej załatwienia. W sprawie nie ma sporu co do tego, że wyrokiem z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SAB/Rz 2/20 tutejszy Sąd zobowiązał Burmistrza Miasta [...] do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 5 grudnia 2019 roku o udzielenie informacji publicznej, w części objętej punktami 2 do 5, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt organowi. Przypomnieć trzeba, że wzmiankowanym wnioskiem skarżący domagał się udzielenia informacji publicznej w zakresie: pkt 2 - dokumentów/protokołów nadzoru Gminy Miasta [...] nad uprawnieniami/ zobowiązaniem do zasiedlenia w 100 % ogólnej liczby mieszkań ( w budynku przy ul. ul. [...]) osobami z gminnej listy oczekujących na mieszkania ( pkt 7/9 protokołu uzgodnień z dnia 30 września 2003 r. do umowy sprzedaży, protokołu ujętego w akcie notarialnym sprzedaży – repertorium A nr [...]) i w przypadku opisanym w pkt 9 protokołu, do kierowania kolejnych osób miejskiej listy oczekujących na mieszkania do zasiedlenia tych mieszkań, pkt 3 - dokumentów zrzeczenia się Gminy Miasta [...] wyżej przytoczonych uprawnień i "zobowiązania do kierowania do kolejnych osób" które uprawniły A. do sprzedaży i ustanowienia odrębnej własności lokali w budynku wielorodzinnym ul. [...] - księga wieczysta nr [...], pkt 4 - wskazania ile lokali w budynku przy ul. [...]zasiedlonych jest w chwili obecnej przez osoby skierowane przez Gminę Miasta , pkt 5 - wskazania ile lokali w budynku przy ul. [...] zasiedlonych jest w chwili obecnej przez osoby skierowane przez Gminę Miasta. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd przyjął, że organ wprawdzie udzielił informacji terminowo, jednakże jest ona niekompletna. W kwestii żądania wyartykułowanego w pkt 2 wniosku organ przesłał skarżącemu protokół uzgodnień z dnia 30 września 2003 r., który znajdował się już w jego posiadaniu. Zgodnie z wnioskiem przedmiotem żądania były informacje dotyczące wykonania postanowień tego protokołu. Organ nie udzielił informacji w tym zakresie, nie wyjaśnił czy znajduje się w ich posiadaniu, ani też w przypadku niedysponowania nimi, nie wyjaśnił przyczyn. Analogicznie oceniono odpowiedź udzieloną na kolejne pytanie – nr 3. Przedmiotem żądania były dokumenty zrzeczenia się uprawnień i zobowiązań do zasiedlania lokali przy ul. [...] osobami z listy oczekujących oraz kierowania kolejnych osób, które to dokumenty uprawniły A. do sprzedaży i ustanowienia odrębnej własności lokali. W odpowiedzi organ przesłał wnioskodawcy uchwałę Rady Miasta z dnia 29 czerwca 1999 r., w sprawie wyrażenia zgody na przekazanie inwestycji pn.: "Budowa budynku wielomieszkaniowego" przy ul. [...] inwestorowi spółdzielczemu, z udziałem Gminy Miasta stanowiącym równowartość poniesionych środków budżetowych w budowie budynku. W uchwale tej ustalono również zasady negocjowania przez Zarząd Miasta warunków udziału Gminy w dysponowaniu mieszkaniami, a także warunki przydziału mieszkań. Skarżący pytał o dokumenty zrzeczenia się uprawnień, podczas gdy uzyskał dokumenty wyrażające zgodę na zbycie i zasady negocjacji warunków udziału Gminy w dysponowaniu mieszkaniami w ilości odpowiadającej wielkości udziałów miasta w pokryciu wkładów budowlanych wynikających z finansowania inwestycji z kredytów Krajowego Funduszu Mieszkaniowego. W odniesieniu do odpowiedzi na pytania nr 4 i 5 tj. informacji dotyczących ilości lokali w budynkach odpowiednio: [...], zasiedlonych przez osoby skierowane przez Gminę Miasto organ ograniczył się do stwierdzenia, że nie posiada żądanych informacji. Sąd zwrócił uwagę, że informacja o nieposiadaniu żądanych dokumentów nie może ograniczać się wyłącznie do stwierdzenia ich nieposiadania, lecz konieczne jest również wyjaśnienie przyczyn takiego stanu rzeczy. Powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu informacji, których udostępnienia żąda, należy rozpatrywać w kontekście art 8, 9 i 11 k.p.a., a zatem powiadamianie takie powinno zawierać wskazanie, dlaczego organ nie posiada żądanych informacji, oraz inne informacje (dane), które mogą mieć w tym zakresie wpływ na sytuację faktyczną i prawną wnioskodawcy. Wskazano również, że w przypadku pojawienia się problemów dowodowych związanych z ustaleniem czy żądana informacja rzeczywiście jest w posiadaniu podmiotu, do którego skierowano wniosek, przesadzające znaczenie powinno mieć to, czy przedmiot pytania (żądania) pokrywa się z właściwością rzeczową. W rozpatrywanej sprawie pytania dotyczyły realizacji przez Gminę ustawowego obowiązku zaspakajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej, a zatem odpowiedź na postawione pytania mieści się w zakresie kompetencji i właściwości rzeczowej. Przywołany wyrok tutejszego Sądu z dnia 27 lutego 2020 roku, sygn. II SAB/Rz 2/20 uprawomocnił się w dniu 25 czerwca 2020 roku. Akta zwrócono organowi w dniu 1 lipca 2020 roku. Termin na jego wykonanie upływał więc w dniu 15 lipca 2020 roku. Burmistrz Miasta [...] zdecydował się wykonać przedmiotowy wyrok już w dniu 14 maja 2020 roku. Pismem z tego dnia (doręczonym również w tym dniu skarżącemu drogą elektroniczną) Burmistrz udzielił skarżącemu informacji publicznej w części objętej pkt 2 - 5 wniosku z dnia 5 grudnia 2019 r. informując, że: Ad. 2. W zasobach archiwalnych Urzędu Miasta [...] nie odnaleziono wnioskowanych dokumentów. Według uzyskanych ustnych informacji, w 2005 r. cały budynek przy ul. [...], tj. 36 lokali został zasiedlony przez osoby skierowane przez Gminę Miasta [...] z listy oczekujących na mieszkania. Po zasiedleniu tego budynku zwolniły się 3 lokale, które również zostały zasiedlone przez osoby skierowane przez Gminę Miasta [....]. Ad. 3. W zasobach archiwalnych Urzędu Miasta [...] nie odnaleziono wnioskowanych dokumentów. Urząd nie dysponuje informacją, by dokumenty objęte pkt 3 wniosku zostały wytworzone. Ad. 4. Lokale w budynku przy ul. [...] w [...] nie były zasiedlone przez osoby skierowane przez Gminę Miasta [...]. Ad. 5. 36 lokali. W ocenie Sądu udzielona przez organ odpowiedź stanowi wykonanie wyroku z dnia 27 lutego 2020 roku, sygn. akt II SAB/Rz 2/20. Odnośnie udzielenia odpowiedzi na pytanie 2 wniosku z dnia 5 grudnia 2019 roku Sąd stwierdza, że organ podał, iż w archiwum nie odnalazł dokumentów wskazujących na sprawowanie nadzoru nad zasiedleniem 100 % ogólnej liczby mieszkań (w budynku przy ul. ul. [...]) osobami z gminnej listy oczekujących na mieszkania. Wyjawił, że z uzyskanych ustnych informacji wynika, że w 2005 r. cały budynek przy ul. [....], tj. 36 lokali został zasiedlony przez osoby skierowane przez Gminę Miasta [...] z listy oczekujących na mieszkania. Po zasiedleniu tego budynku zwolniły się 3 lokale, które również zostały zasiedlone przez osoby skierowane przez Gminę Miasta [...]. Trzeba odnotować, iż kwestia nadzoru nad prawidłowością realizacji zadań dotyczących gospodarowaniem Mieszkaniowym Zasobem Gminy (MZS) należy do sfery zarządzania, a nie do sfery stosowania lub tworzenia prawa. Nie ma przepisów prawa, które bezpośrednio zobowiązywałby gminę do wytworzenia dokumentów nadzorczych w tym obszarze. Fakt ich niewytworzenia, zgubienia, przedwczesnego zbrakowania, etc., może stanowić podstawę zarzutu w obszarze prawidłowości zarządzania zasobem. Nie ma natomiast podstaw, by zakładać, że taka dokumentacja powinna być wytworzona, przechowywana i archiwizowana na takich samych zasadach jak akta administracyjne, czy decyzje administracyjne. Organ jednocześnie wskazał, że z uzyskanych informacji – ustnie – wynika, że wszystkie lokale przy ul. [...] zostały zasiedlone przez osoby z listy oczekujących. Podał tym samym informację kluczową, która powinna znaleźć się w żądanym przez skarżącego dokumencie nadzorczym. Również udzielenie odpowiedzi na pytanie nr 3, dotyczące dokumentów zrzeczenia się przez gminę uprawnienia/zobowiązania do zasiedlenia budynków przy ul. [...] osobami z listy oczekujących i kierowania tam kolejnych osób, które to dokumenty uprawniły A. do sprzedaży i ustanowienia odrębnej własności lokali w budynku wielorodzinnym ul. [...], Sąd ocenia jako właściwe w kontekście prawidłowości wykonania wyroku z dnia 27 lutego 2020 roku. Organ wyjaśnił, że nie dysponuje takimi dokumentami, a posiadane informacje nie potwierdzają, iż zostały one w ogóle wytworzone. Sąd podziela stanowisko skarżącego co do tego, że udzielona informacja jest treściowo skromna. Nie oznacza to jednak, że nie jest kompletna. Jeżeli organ podaje, że nie posiada żądanego dokumentu, albowiem najprawdopodobniej nigdy go nie wytworzono, a w każdym razie nic tego nie potwierdza, to uwzględniając charakter tego dokumentu, można taką informację ocenić jako pełną. W ujęciu normatywnym nic nie zobowiązuje gminy, aby składała pisemne zrzeczenie się kompetencji do zasiedlania lokali z mieszkaniowego zasobu gminy. Taka instytucja prawna nie jest znana aktualnemu porządkowi prawnemu. Gmina może zrezygnować z zasiedlenia lokali wchodzących w skład zasobu konkludentnie, poprzez zmianę ich przeznaczenia wdrażając stosowne procedury. Składanie oświadczenia o zrzeczeniu się kompetencji do ich zasiedlenia nie jest prawnie wymagane. Odpowiedzi udzielone na pytania 4 i 5, które dotyczyły aktualnego zasiedlenia lokali przy ul. [...] przez osoby skierowane przez gminę, nie budzą zastrzeżeń. Organ wyjaśnił, że lokale przy ul. [...] nie zostały zasiedlone przez osoby skierowane przez gminę, natomiast przy ul. [...] wszystkie 36 lokali zasiedlają osoby skierowane przez gminę. Należy odnotować, że w pisemnym wezwaniu z dnia 11 lipca 2020 roku do wykonania wyroku z dnia 27 lutego 2020 roku, skarżący nie kwestionował udzielonej przez organ odpowiedzi, w zakresie pkt 4 i 5 wniosku. W skierowanej do Sądu skardze skarżący konsekwentnie podnosi, że udzielone przez organ informacje są niekompletne, nierzetelne, a organ ukrywa żądane dokumenty. Jednocześnie skarżący wskazuje argumenty przemawiające za tym, że organ powinien dysponować żądanymi przez niego dokumentami i informacjami. Sąd raz jeszcze zaznacza, że żądane przez skarżącego dokumenty (pkt 2 i 3 wniosku) nie stanowią aktów wytwarzanych w procedurach stosowania i tworzenia prawa, nie stanowią również obligatoryjnych oświadczeń pisemnych, wymaganych dla zawiązania, rozwiązania, czy modyfikacji stosunków prawnych na gruncie prawa cywilnego, czy administracyjnego. Ich brak może świadczyć o ewentualnych nieprawidłowościach w funkcjonowaniu gminy, co jednak pozostaje poza zakresem weryfikacji legalnościowej w niniejszej sprawie. Sąd nie jest uprawniony do badania prawdziwości udzielonej informacji w zakresie pkt 4 i 5 wniosku, weryfikuje jedynie, czy organ zastosował się do wyroku z dnia 27 lutego 2020 roku i w zakreślonym terminie przedmiotową informację udostępnił. Z akt wynika, że organ przekazał skarżącemu dane, których się domagał, a kwestia podważania przez skarżącego ich prawdziwości, pozostaje poza kognicją sądu w niniejszej sprawie. Z wyłożonych względów Sąd skargę oddalił – art. 151 P.p.s.a.