II SA/Rz 1152/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2017r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku MM o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi MM na uchwałę Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] podjętą w przedmiocie zatrudnienia kierownika Centrum Integracji Społecznej w [...] na czas zastępstwa - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały

W dniu [...] sierpnia 2017 r. Zarząd Powiatu [...] podjął uchwałę nr [...], w przedmiocie zatrudnienia od dnia 2 sierpnia 2017 r. ML na stanowisku kierownika Centrum Integracji Społecznej w [...] na zastępstwo MM na czas jego usprawiedliwionej nieobecności w pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, MM zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Zdaniem skarżącego, w realiach opisywanej sprawy zachodzi obawa wyrządzenia niepowetowanej szkody w majątku jednostki poprzez nieważne z mocy prawa decyzje wybranego wadliwie zastępy kierownika CIS w [...]. Z uzyskanych przez Sąd informacji (pismo Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2017 r.) wynika, że w dniu 2 sierpnia 2017 r., Starosta [...], w wykonaniu zaskarżonej uchwały, zawarł z ML umowę o pracę nr [...], na stanowisku kierownika Centrum Integracji Społecznej w [...]. Dzień rozpoczęcia pracy określono w ww. umowie na 2 sierpnia 2017 r. Ponadto Sąd uzyskał informację, że z dniem 14 listopada 2017 r., skarżący powrócił do pracy na stanowisku kierownika ww. jednostki. Z przesłanej przez organ informacji wynika ponadto, że w związku powrotem skarżącego do pracy, nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy z ML, zatrudnionym na stanowisku kierownika Centrum Integracji Społecznej na czas usprawiedliwionej nieobecności w pracy skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Ppsa), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 Ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części takiego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wskazać należy, że zasadniczym warunkiem zastosowania instytucji ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 Ppsa, jest ustalenie, że po pierwsze – zaskarżony akt podlega wykonaniu, a po drugie – że w dacie rozstrzygania przez sąd wniosku o wstrzymanie jego wykonania, akt ten nie został jeszcze wykonany. Jak już wyżej wskazano, z informacji uzyskanych od skarżonego organu wynika, że w dniu 2 sierpnia 2017 r. Starosta Powiatu [...] zawarł z ML umowę o pracę na stanowisku kierownika CIS w [...], a zatem zaskarżona uchwała została już wykonana, a jej skutki prawne zostały ostatecznie skonsumowane. Powrót do pracy skarżącego w dniu 14 listopada 2017 r. skutkował rozwiązaniem na podstawie art. 30 § 1 pkt 4 Kodeksu pracy, umowy o pracę zawartej z ML (kopia świadectwa pracy z dnia 14 listopada 2017 r., nadesłana przy piśmie z dnia 27 listopada 2017 r.). Tym samym zaskarżona uchwała Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], o wyrażeniu zgody za zatrudnienie M. L. na stanowisku kierownika Centrum Integracji Społecznej w [...] na zastępstwo MM na czas jego usprawiedliwionej nieobecności w pracy, została wykonana i w sposób trwały skonsumowana, albowiem umowa, na zawarcie której Zarząd Powiatu [...] wyraził zgodę w zaskarżonej uchwale, została rozwiązana i brak jest podstaw do ponownego zawarcia umowy o pracę z ww. osobą na podstawie zaskarżonej uchwały. To zaś przesądza, że złożony wniosek uznać należało za niemożliwy do uwzględnienia, gdyż przepis art. 61 § 3 Ppsa ma zastosowanie wyłącznie do zdarzeń przyszłych, związanych z wykonaniem zaskarżonego aktu, które mogłyby nastąpić po wniesieniu skargi do sądu. Przepis ten nie ma zatem zastosowania w przypadku gdy zaskarżony akt został już ostatecznie i trwale wykonany.