II SA/Rz 1143/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2017 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania przywrócenia poziomu działki -skargę oddala-

II SA/Rz 1143/16 Uzasadnienie Przedmiotem skargi T. W. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia [...] maja 2016 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2015 r. Nr [...] w sprawie odmowy nakazania przywrócenia poziomu działki do stanu poprzedniego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że postępowanie w sprawie zainicjowane zostało pismem T. W. informującym, że w wyniku podniesienia terenu działek nr 1385/1 i 1385/2 położonych w Ł. gm. [...], doszło do zmiany stosunków wodnych na gruncie, tj. do zmiany kierunku naturalnego spływu wód opadowych w kierunku działek stanowiących jego własność. Wskazał także na konieczność udrożnienia istniejącego rowu przydrożnego zlokalizowanego przy tych działkach i drodze gminnej nr ewid. 1104. Wyznaczony postanowieniem Kolegium z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] do załatwienia sprawy Wójta Gminy [...], [...] września 2014 r. przeprowadził rozprawę administracyjna połączoną z oględzinami terenu oraz zlecił biegłemu o specjalności wodno - melioracyjnej wykonanie opinii. Decyzją z dnia [...] października 2015 r. Nr [...] Wójt Gminy [...] działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: K.p.a.) oraz art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469, dalej: u.P.w.) odmówił nakazania przywrócenia poziomu działki nr ewid. 1385/1 stanowiącej własność J. G. i działki nr 1385/2 stanowiącej własność M. G. do stanu poprzedniego, tj. do stanu sprzed dokonania niwelacji terenu i udrożnienia rowu. W uzasadnieniu wskazał, że zarówno z oględzin przeprowadzonych w toku rozprawy administracyjnej jak i z przedłożonej opinii biegłego oraz jej uzupełnienia wynika, że doszło do zmiany ukształtowania terenu działek 1385/1 i 1385/2 wraz z przemieszczeniem ziemi oraz do udrożnienia przydrożnego rowu i remontu zjazdu z drogi gminnej na ww. działki. Powyższe nie zmieniło jednak dotychczasowego kierunku spływu wód opadowo – roztopowych, zatem nie doszło do zmiany stosunków wodnych która szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie. W odwołaniu od tej decyzji T. W. zawnioskował o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez nakazanie przywrócenia poziomu działki nr 1385/1 i 1385/2 do stanu poprzedniego, tj. do stanu sprzed dokonania niwelacji terenu i udrożnienia rowu. Odwołujący zarzucił naruszenie art. 29 ust. 3 u.P.w. poprzez jego niezastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie istoty sprawy, w tym poprzez nieuzasadnioną odmowę uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, melioracji wodnych i postępowań wodnoprawnych oraz poprzez brak uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Podkreślił, że wbrew twierdzeniom organu, w toku postępowania ustalone zostało, że na działkach nr 1385/1 i 1385/2 położonych w Ł. doszło do samowolnych zmian polegających na zmianie ukształtowania terenu, przemieszczenia ziemi oraz wykonania rowu przydrożnego wzdłuż działki odwołującego. Powyższe spowodowało szkody na jego działkach nr 1102/2 i 1102/4 w postaci podtopień oraz braku możliwości wykorzystania tych działek zgodnie z przeznaczeniem (brak możliwości uprawy roślin, wypasu bydła itp.). Po rozpatrzeniu odwołania, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2016 r., Kolegium wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 29 ust. 1 u.P.w. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podał, że przesłanką warunkującą zastosowanie art. 29 u.P.w. jest spowodowanie na gruncie przez właściciela takiej zmiany, która szkodliwie oddziałuje na grunty sąsiednie. Zmiany dokonane na gruncie mogą być różnego rodzaju, może to być zmiana naturalnego ukształtowania terenu, wykonanie robót budowlanych czy wykonanie innego rodzaju prac, powodujących określone zmiany na gruncie. Postępowanie prowadzone w tym trybie powinno zmierzać do ustalenia, że dokonana przez właściciela nieruchomości zmiana spowodowała zmianę stanu wody na gruncie. Wg Kolegium, poza sporem jest, że w wyniku działań M. G. doszło do zmiany ukształtowania terenu działek nr 1385/1 i 1385/2 wraz z przemieszczeniem ziemi oraz do udrożnienia przydrożnego rowu i remontu zjazdu z drogi gminnej na wyżej wymienione działki. Okoliczności te stwierdzone zostały przez biegłego w toku przeprowadzonych oględzin. SKO wskazało, że z opracowanej opinii wraz z opinią uzupełniającą wynika, że wykonane zmiany ukształtowania terenu wskutek zagospodarowania ww. działek oraz udrożnienie przydrożnego rowu nie spowodowały zmian w istniejących stosunkach wodnych rozpatrywanego terenu, a lokalne przemieszczenie ziemi na tych działkach nie zmieniło dotychczasowego kierunku spływu wód opadowo - roztopowych. Biegły wskazał, że spadek terenu przedmiotowych działek przed zaistnieniem sporu wynosił 5,9%, a obecnie uległ zmniejszeniu do 3,3%. Taki stan wyklucza naruszenie stosunków wodnych ze strony właściciela działek nr 1385/1 i 1385/2. SKO uznało ustalenia poczynione przez organ I instancji za spójne, logiczne i znajdujące odzwierciedlenie w materiale dowodowym, a podniesione w odwołaniu zarzuty jako niezasadne. Nadto stwierdziło, że oględziny przeprowadzone w terenie nie potwierdziły wystąpienia szkód na jakie wskazywał w odwołaniu T. W. Sam odwołujący na wezwanie organu o przedstawienie dowodów wskazujących na fakt wystąpienia szkód nie udzielił odpowiedzi. Kolegium zwróciło uwagę, że szkoda o jakiej mowa w art. 29 ust. 3 u.P.w. musi być realna a nie potencjalna. Końcowo Kolegium zaznaczyło, że kwestia wyjaśnienia zgodności istniejącego ukształtowania terenu z danymi zawartymi w projekcie zagospodarowania działki należy do właściwego organu nadzoru budowlanego. Natomiast odnośnie funkcjonowania rowu (urządzenia melioracji wodnej szczegółowej), w kwestii nałożenia stosownych obowiązków, właściwym organem jest starosta. Decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżył T. W. reprezentowany przez pełnomocnika (radcę prawnego), wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie art. 29 ust. 3 u.P.w. poprzez jego niezasadne niezastosowanie, naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oraz naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i podjęcia kroków zmierzających do wyjaśnienia istoty sprawy, brak uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, a także naruszenie art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i zawarcie w uzasadnieniu decyzji zbyt ogólnych stwierdzeń. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał stanowisko zaprezentowane w odwołaniu. Podał, że wbrew ustaleniom organów, dokonana zmiana ukształtowania terenu wraz z przemieszczeniem ziemi i udrożnieniem przydrożnego rowu spowodowała na gruncie skarżącego szkody (podtopienia, brak możliwości wykorzystania nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem). W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, ponawiając argumentację uzasadnienia kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje m.in. kontrolę działalności administracji publicznej; sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności lub niezgodności z prawem, gdy dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli w tak zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja ta odpowiada prawu. Decyzją tą SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji o odmowie nakazania przywrócenia J. G. i M. G. jako właścicielom działek nr 1385/1 i 1385/2 położonych w Ł. ich poziomu do stanu sprzed niwelacji i udrożnienia biegnącego od strony wschodniej rowu, wchodzącego w skład działki nr 1104 stanowiącej drogę gminną. W ocenie Sądu, organy dokonały prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego sprawy, które w całości podziela. W jej okolicznościach nie budzi wątpliwości i nie jest kwestionowane przez żadną ze stron, że na skutek działań M. G. jako poprzedniego właściciela w/w działek, zostały na nich wykonane prace ziemne polegające na wyrównaniu terenu i zepchnięciu części ziemi z położonej wyżej działki nr 1385/2 na działkę nr 1385/1, bezpośrednio sąsiadującą z działkami skarżącego T. W. nr 1102/2 i 1102/4. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okazało się ustalenie, czy zgodnie z twierdzeniem skarżącego, zmiany te wraz z udrożnieniem przylegającego do działek rowu biegnącego w kierunku działki nr 1102/4 naruszyły dotychczasowe stosunki wodne, zmieniając spływ wód opadowo – roztopowych w kierunku działek skarżącego, powodując szkody w postaci ich okresowego podtapiania i braku możliwości pełnego wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem (grunty o charakterze rolnym). Materialnoprawną podstawę rozstrzygania w niniejszej sprawie stanowił art. 29 u.P.w. Zgodnie z jego ust. 1, właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich (pkt 1), a także odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie (pkt 2). Z kolei stosownie do ust. 3 tego artykułu, jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może w drodze decyzji nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Zastosowanie tego ostatniego przepisu uzależnione jest od ustalenia przez organy w sposób nie budzący wątpliwości, że właściciel gruntu dokonał zmiany stanu wody na gruncie oraz zmiana ta szkodliwie wpływa na grunt sąsiedni, a zatem że istnieje związek przyczynowy między zmianą stosunków wodnych na gruncie a zaistniałą szkodą, skutkujący brakiem lub ograniczeniem możliwości korzystania z nieruchomości sąsiedniej w sposób dotychczasowy. Dokonana przez Sąd kontrola zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie wykazała spełnienia przesłanek do zastosowania art. 29 ust. 3 u.P.w. uzasadniających nałożenie stosownych obowiązków na aktualnych właścicieli działek nr 1385/1 i 1385/2. Wobec braku możliwości samodzielnego ustalenia, czy zepchnięcie ziemi oraz pogłębienie istniejącego wzdłuż tych działek rowu spowodowało zmianę kierunku spływu wód – czemu organ I instancji dał wyraz w protokole rozprawy z dnia 16 września 2014 r. – zlecił on sporządzenie stosownej opinii z zakresu gospodarki wodnej inż. T. K., uprawnionemu w specjalności wodno – melioracyjnej. Opinia ta (wraz z jej uzupełnieniem) stanowiąca zasadniczy dowód w sprawie, w sposób jednoznaczny w oparciu o analizę pierwotnego i następczego ukształtowania terenu wykluczyła, by wykonana niwelacja działek nr 1385/1 i 1385/2 wraz z udrożnieniem rowu przydrożnego na działce nr 1104 spowodowały zarzucane przez skarżącego zmiany w dotychczasowych stosunkach wodnych działek nr 1102/2 i 1102/4, w tym ich pogorszenie. W tym zakresie biegły wskazał, że z racji samego położenia tych działek w obniżeniu terenowym, jej zwiększone nawodnienie jest naturalnym zjawiskiem występującym w terenie pagórkowatym. Nie stwierdził przy tym na terenie tych działek wyżłobień świadczących o intensywnym spływie wód z kierunku południowego (od strony działki nr 1385/1). Na podstawie porównania mapy topograficznej przedstawiającej ukształtowanie terenu przed zmianą oraz mapy dla celów projektowych zawierającej rzędne terenu po przemieszczeniu ziemi biegły ustalił, że w wyniku wykonanych prac ziemnych pierwotne naturalne nachylenie terenu działek nr 1385/1 i 1385/2 w kierunku północnym (w stronę działek skarżącego) uległo zmniejszeniu z 5,9% na 3,3 %. Wskazał przy tym na istnienie na przedmiotowym terenie 2 wyodrębnionych zlewni (terenów położonych wyżej), z których jedna o pow. 1,3 ha warunkuje spływ wód w kierunku północnym, czyli na działki 1385/1 i 1385/2 i dalej zgodnie ze spadkiem, zaś druga o pow. 3,3 ha ciąży w kierunku drogi gminnej na działce nr 1104, a następnie na działki nr 1102/2 i 1102/4. Zdaniem biegłego, tylko w związku z tym drugim przypadkiem można rozważać zwiększenie napływu wynikającego z udrożnienia przydrożnego rowu na działce nr 1104 /fakt jego wcześniejszego istnienia potwierdzili przesłuchani w toku przeprowadzonej [...] września 2014 r. rozprawy świadkowie: J. S., K. G. i A. G./, niemniej w kwestii prawidłowego odprowadzenia wód opadowych spływających z drogi na działki skarżącego powinno dojść do porozumienia między wnioskodawcą a Gminą [...] jako jej administratorem /zwrócić należy uwagę, że wg wyjaśnień udzielonych przez Burmistrza [...] pismem z dnia [...] października 2014 r., [...] marca 2013 r. wyraził on zgodę J. G. na udrożnienie rowu przy drodze gminnej stanowiącej działkę nr 1104, przylegającego do działek nr 1385/1 i 1385/2/. Zdaniem Sądu, organy orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły na podstawie tej opinii, że zmiana ukształtowania działek nr 1385/1 i 1385/2 nie zmieniła dotychczasowego kierunku spływu z ich powierzchni wód opadowych. Ustalenia te - mające oparcie w dokonanych oględzinach - jawią się jako rzetelne i przekonujące oraz należycie udokumentowane na dołączonych mapach (topograficznej oraz dla celów projektowych), a także sporządzonymi wykresami przekrojów poprzecznych dla określenia robót ziemnych – dodatkowo potwierdzonych przez uprawnionego geodetę. Pozwalają one w sposób nie budzący wątpliwości uznać, że na terenie działek nr 1385/1 i 1385/2 nie doszło do działań powodujących naruszenie dotychczasowych stosunków wodnych względem działek nr 1102/2 i 1102/4. W okolicznościach sprawy uprawnione wydaje się wręcz stwierdzenie, że zmniejszenia nachylenia powierzchni działek nr 1385/1 i 1385/2 mogło się nawet przyczynić do ograniczenia tego spływu i jego intensywności. Nie każda zmiana w ukształtowaniu terenu musi bowiem automatycznie oznaczać naruszenie stosunków wodnych i wiązać się z władczą ingerencją organów administracji. Ustalenia biegłego co do możliwości napływu wód na działki skarżącego poprzez działkę nr 1104 (drogę) korespondują także z wcześniejszymi ustaleniami organu poczynionymi w toku wskazanej wyżej rozprawy, że droga gminna od zabudowań T. W. (znajdujących się na działce nr 1102/4) w kierunku południowym stanowi wzniesienie, a rów biegnący wzdłuż działek 1385/1 i 1385/2 ma ujście w kierunku drożnego przepustu przechodzącego pod tą drogą ze wschodu na zachód. Działki znajdujące się po przeciwnej stronie zabudowań T. W. stanowią wzniesienie, co powoduje, że spływająca z nich woda poprzez przepust płynie w kierunku zachodnim przez jego działki. Powyższe nie potwierdza zarzutu naruszenia przez organy art. 29 ust. 3 u.P.w. przez jego niezasadne niezastosowanie oraz zarzutu naruszenia przez SKO art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy [...] odmawiającej jego zastosowania i wydania decyzji nakazującej przywrócenie poziomu działki do stanu poprzedniego. Analiza akt administracyjnych przedmiotowej sprawy przeczy także zarzutom skargi naruszenia przepisów postępowania. Lektura zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że ustalony w niej stan faktyczny odpowiada zgromadzonym dowodom, które zostały przez organy zgodnie z wymogami procedury administracyjnej wszechstronnie rozpatrzone. Organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia (art. 7 K.p.a.), zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) i dokonując jego oceny w sposób zgodny z art. 80 K.p.a. W ramach postępowania przeprowadzono z udziałem stron oględziny w terenie oraz zlecono wykonanie opinii przez biegłego, uznając, że w sprawie potrzebne są wiadomości specjalne (art. 84 § 1 K.p.a.), którymi organ nie dysponuje. Stronom zapewniono też czynny udział na każdym etapie postępowania, doręczono im kopie sporządzonej opinii i jej uzupełnienia, zapewniając możliwość zapoznania się i wypowiedzenia co do zgromadzonych w sprawie dowodów zarówno w jego toku, jak i przed wydaniem decyzji. Miało to doniosłe znaczenie chociażby z tego względu, że na skutek uwag pełnomocnika T. W. do opinii biegłego, doszło do jej znaczącego uzupełnienia. Biegły ustosunkował się również do zawartego we wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2015 r. o dopuszczenie dowodu z opinii kolejnego biegłego zarzutu, że przedłożone przez niego opinie są niepełne; w udzielonej odpowiedzi podtrzymał wszystkie dotychczasowe twierdzenia wskazując na niezasadność przypisania właścicielom działek sąsiednich odpowiedzialności za szkodę. Należy zauważyć, że skarżący nie zdołał w sposób skuteczny zakwestionować sporządzonej w sprawie opinii, a podnoszone przez niego zarzuty co do braku precyzyjnego ustalenia przez biegłego stanu faktycznego stanowiącego podstawę sporządzenia opinii należy uznać za polemikę z jej wnioskami, z którymi się nie zgadza. W szczególności nie jawi się jako uzasadniony zarzut braku dokładnych ustaleń, jaki był ostatni (tj. przed dokonanymi zmianami) stan wody na gruncie wnioskodawcy, skoro w sporządzonej opinii zostało wprost wykazane, że zmniejszenie nachylenia terenu działek nr 1385/1 i 1385/2 nie spowodowało zakłócenia dotychczasowych stosunków wodnych na działkach skarżącego i nie przyczyniło się do zwiększonego napływu na nie wody, a istniejący stan jest skutkiem naturalnego położenia tych działek w obniżeniu do otaczającego terenu. Skarżący (jego pełnomocnik) mimo wezwania organu nie przedstawili też żadnych dowodów potwierdzających zaistnienie szkody na działkach nr 1102/2 i 1102/4. Zgłaszania takich szkód na tych działkach nie potwierdził również Burmistrz [...]. Sąd w pełni podziela także stanowisko organów znajdujące wyraz w postanowieniu Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2015 r., że wobec wyjaśnienia sporządzoną opinią wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii, nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia dowodu z opinii kolejnego biegłego z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej i melioracji. Podkreślenia wymaga, że organ nie jest zobowiązany do przeprowadzania każdego dowodu wnioskowanego przez stronę, zwłaszcza gdy tak jak w niniejszej sprawie, nie miał wątpliwości co do rzetelności i prawidłowości już sporządzonej przez biegłego opinii, a głównym argumentem za tym przemawiającym miało być, że nie jest zgodna z oczekiwaniami skarżącego. W tym zakresie należy wyraźnie podkreślić, że już w uwagach do opinii biegłego z dnia [...] marca 2015 r. pełnomocnik skarżącego wskazując na konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii uzupełniającej (wskutek czego doszło do jej uzupełnienia), nie oczekując na jej sporządzenie, zastrzegł sobie prawo do złożenia wniosku dowodowego w przedmiocie powołania innego biegłego, niejako z góry zakładając, że uzupełnienie i jego konkluzje mogą nie odpowiadać oczekiwaniom skarżącego. Żądanie strony przeprowadzenia dowodu należy oceniać zgodnie z treścią art. 78 § 1 i 2 K.p.a., tj. należy je uwzględnić, jeżeli jego przedmiotem są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że są one wystarczająco stwierdzone innymi dowodami i nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2015 r. II OSK 314/14 i z dnia 11 lutego 2014 r. II OSK 2191/12). Z uwagi na powyższe nie sposób zatem podzielić również argumentacji strony skarżącej co do naruszenia przez organy - poprzez sposób prowadzenia postępowania - wynikającej z art. 8 K.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, a także naruszenia art. 107 § 3 tej ustawy, gdyż w zaskarżonej decyzji – stosownie do tego przepisu – przedstawione zostało wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia. Podsumowując należy stwierdzić, że istotą regulacji art. 29 u.P.w. jest przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, jeżeli w wyniku podjętych działań doszło do ich zakłócenia. Jeżeli nawet na danej nieruchomości występują niekorzystne warunki użytkowania i gospodarowania, celem tej regulacji nie jest natomiast stworzenie jej właścicielowi optymalnych warunków do korzystania z niej, a do tego sprowadzałoby się ewentualne nakazanie właścicielom działek nr 1385/1 i 1385/2 podjęcia określonych działań lub nałożenia na nich związanych z tym obowiązków. Z podanych względów Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.