II SA/Rz 114/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...], wydaną w przedmiocie odmowy zobowiązania skarżących do przywrócenia stanu poprzedniego gruntów i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. We wniesionej skargach skarżący skierowali do organu, a w przypadku jego nieuwzględnienia – do Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając zgłoszone żądanie podali, że w zobowiązanie stron do dokonania określonych czynności na spornych gruntach lub wykonanie określonych urządzeń mających zapobiegać szkodom, zanim sprawa zostanie rozstrzygnięta przez Sąd, może spowodować trudne do usunięcia lub odwrócenia skutki dla skarżących. Z nadesłanych akt administracyjnych oraz odpowiedzi na skargę nie wynika, aby SKO uczyniło przedmiotem rozpoznania zgłoszony wniosek skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. Zasadniczym warunkiem uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a w istocie merytorycznej oceny jego zasadności, jest ustalenie, że objęty wnioskiem akt bezpośrednio podlega wykonaniu. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a ponadto nie każdy wymaga wykonania. Instytucja tymczasowej ochrony sądowej odnosi się do takich aktów, które nakładają na adresata określone obowiązki bądź przyznają uprawnienia i mogą być realizowane dobrowolnie bądź przymusowo w drodze egzekucji (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI. Wolters Kluwer, 2016). Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, a za taki akt nie sposób uznać rozstrzygnięcia o charakterze kasacyjnym. Oznacza to, że wniosek skarżących nie był możliwy do uwzględnienia, jako że zaskarżona decyzja WINB jest orzeczeniem o charakterze procesowym (niemerytorycznym), które nie rozstrzyga sprawy co do istoty i nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Co nie mniej istotne, sami skarżący w argumentacji wniosku nie wskazali żadnego realnego niebezpieczeństwa wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa, nawet niejako w jak najszerszym rozumieniu wykonania decyzji administracyjnej. Konieczność wykonania określonych czynności na spornym gruncie, na co wskazują skarżący, jest po pierwsze zdarzeniem przyszłym i niepewnym, a po drugie może stanowić wykonanie innej, ewentualnie wydanej przez organ decyzji administracyjnej, na którą stronie będzie przysługiwało prawo wniesienia skargi oraz wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 Ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.